Blijft toch altijd weer een mooi gezicht.
Mooi he baasje????
zondag 31 mei 2009
Nog een daagje Cocoa
Vandaag hadden we een rustdaagje ingelast. Even gewoon genieten van Cocoa Beach. En nu we zulk mooi uitzicht hadden, hoefden we alleen de balkon deur open te doen om van de zonsopkomst te genieten...
Blijft toch altijd weer een mooi gezicht.
Mooi he baasje????
Blijft toch altijd weer een mooi gezicht.
Mooi he baasje????
zaterdag 30 mei 2009
Daytona + Cocoa Beach
Vanmorgen zijn we dan uit St. Augustine vertrokken en richting Daytona gereden. Het eerste stuk nog over de I95. Maar dat is nou niet echt mijn favoriete weg. Je ziet er niet zoveel en het is 1 lange weg. Dus na een half uur rijden hebben we de I95 verlaten richting Ormond Beach. We kwamen op een scenic trail terecht en die was wel erg mooi. Met weer van die oude bomen en spaans mos. Maar dit keer ook met palmbomen.
Daarna zijn we naar het strand gegaan en hebben we een stukje met de hondjes over het strand gewandeld.
Toen via de highway 1 door gereden naar Daytona. Waar we dus het auto strand op zijn gegaan. Er zijn verschillende strand opgangen en het kost $ 5,-. Het is zeker iets bijzonders vind ik. Hebben daar nog wat gedronken en genoten van het uitzicht. Goh...., het leek wel vakantie ;-)
Toen zijn we naar de BMW motordealer gegaan in Daytona, want Ron wilde weer graag een t-shirtje scoren van die dealer. Zoals ik al eens eerder schreef, heeft elke BMW motor dealer in Amerika zijn eigen t-shirt. En inmiddels heeft Ron er al een aantal. En Daytona hoorde er natuurlijk ook bij.
Daarna door naar Daytona Nascar race track. We waren daar al eens eerder geweest, jaren terug. Toen was er de dag erna een race en hebben we destijds de trainingen gezien. Dit keer was alles dicht en was er niet zo heel veel te beleven, behalve de 3D animatie en het winkeltje.
Vanaf de racetrack zijn we, na een bezoekje aan de Subway, voor een heerlijk broodje, dan weer de I95 (die van NY naar Miami gaat trouwens) op gegaan tot aan Cape Canaveral.
Mede weggebruiker
Vanaf de snelweg en in de verte zagen we de cruiseboten al liggen in Port Canaveral. Een aantal jaren terug zijn wij hier ook aan boord gegaan van de Carnival Glory en nu lag die boot er weer. Wat leuk om dat weer te zien. We zijn door gereden naar ons volgende hotel.
Ron ging inchecken en we kregen echt een prachtige kamer op de 5e etage! Het hotel is onlangs gerenoveerd en heeft een hele leuke moderne inrichting en lekker balkonnetje.
Ons uitzicht
Na even bijgekomen te zijn en genoten te hebben van het uitzicht, zijn Ron en ik gaan zwemmen. Wat de nodige verkoeling bracht.....
Hierna hebben we lekker op het balkonnetje naar de vertrekkende cruiseboten zitten kijken. Eerst ging de Carnival Glory en daarna vertrok de Disney boot.
Inmiddels was het over vijven en hebben we een pasta bread bowl van Domino's gegeten. Dat is een soort van brood met in het midden pasta. Best een rare combi, maar na het zien van zoveel reclames ervan hier op tv, moesten we hem toch een keertje proberen. En eigenlijk was het vest lekker! Hoe verzinnen ze het toch. Domino's zat om de hoek bij het hotel, maar hebben van te voren het eten online besteld en dan zie je per minuut het stadium waar je bestelling is. En zo zag ik ook op de computer dat Ron hem opgepikt had om 17.48 ;-) Techniek staat voor niks!
's Avonds zijn we naar Ron Jon's gegaan.
Dat is een hele grote surfshop. Ook hier zijn we al een paar keer eerder geweest. Maar Ron's Ron Jon's t-shirtje was aardig versleten dus tijd voor een nieuwe. En zo, maar liefst op 1 dag twee nieuwe shirtjes gescoord Ron :-)
Daarna zijn we naar het strand gegaan en hebben we een stukje met de hondjes over het strand gewandeld.
Toen via de highway 1 door gereden naar Daytona. Waar we dus het auto strand op zijn gegaan. Er zijn verschillende strand opgangen en het kost $ 5,-. Het is zeker iets bijzonders vind ik. Hebben daar nog wat gedronken en genoten van het uitzicht. Goh...., het leek wel vakantie ;-)
Toen zijn we naar de BMW motordealer gegaan in Daytona, want Ron wilde weer graag een t-shirtje scoren van die dealer. Zoals ik al eens eerder schreef, heeft elke BMW motor dealer in Amerika zijn eigen t-shirt. En inmiddels heeft Ron er al een aantal. En Daytona hoorde er natuurlijk ook bij.
Daarna door naar Daytona Nascar race track. We waren daar al eens eerder geweest, jaren terug. Toen was er de dag erna een race en hebben we destijds de trainingen gezien. Dit keer was alles dicht en was er niet zo heel veel te beleven, behalve de 3D animatie en het winkeltje.
Vanaf de racetrack zijn we, na een bezoekje aan de Subway, voor een heerlijk broodje, dan weer de I95 (die van NY naar Miami gaat trouwens) op gegaan tot aan Cape Canaveral.
Mede weggebruiker
Vanaf de snelweg en in de verte zagen we de cruiseboten al liggen in Port Canaveral. Een aantal jaren terug zijn wij hier ook aan boord gegaan van de Carnival Glory en nu lag die boot er weer. Wat leuk om dat weer te zien. We zijn door gereden naar ons volgende hotel.
Ron ging inchecken en we kregen echt een prachtige kamer op de 5e etage! Het hotel is onlangs gerenoveerd en heeft een hele leuke moderne inrichting en lekker balkonnetje.
Ons uitzicht
Na even bijgekomen te zijn en genoten te hebben van het uitzicht, zijn Ron en ik gaan zwemmen. Wat de nodige verkoeling bracht.....
Hierna hebben we lekker op het balkonnetje naar de vertrekkende cruiseboten zitten kijken. Eerst ging de Carnival Glory en daarna vertrok de Disney boot.
Inmiddels was het over vijven en hebben we een pasta bread bowl van Domino's gegeten. Dat is een soort van brood met in het midden pasta. Best een rare combi, maar na het zien van zoveel reclames ervan hier op tv, moesten we hem toch een keertje proberen. En eigenlijk was het vest lekker! Hoe verzinnen ze het toch. Domino's zat om de hoek bij het hotel, maar hebben van te voren het eten online besteld en dan zie je per minuut het stadium waar je bestelling is. En zo zag ik ook op de computer dat Ron hem opgepikt had om 17.48 ;-) Techniek staat voor niks!
's Avonds zijn we naar Ron Jon's gegaan.
Dat is een hele grote surfshop. Ook hier zijn we al een paar keer eerder geweest. Maar Ron's Ron Jon's t-shirtje was aardig versleten dus tijd voor een nieuwe. En zo, maar liefst op 1 dag twee nieuwe shirtjes gescoord Ron :-)
vrijdag 29 mei 2009
Naar St. Augustine
Gisteren moest ik Ron het ook gewoon laten proeven.... Het hele Wellington verhaal. Dus gisteren voor ons saampjes een pork Wellington gemaakt. Echt, nooit gedacht dat ik dat ook gewoon kon gaan maken!
Met natuurlijk de sla en de vinaigrette met aardbeitjes en nieuwe verse kriel aardappeltjes. Voor het eerst dat ik hier krieltjes heb gezien trouwens. Had ze bij de aardbeienboer meegenomen toen ik aardbeien kocht. Kwamen net vers van het land. Heerlijk waren ze. En Ron vond de Wellington ook erg lekker! Wat een feestmaal he? Eentje om de vakantie goed mee in te luiden ;-)
Vanmorgen om 6 uur zijn we gaan rijden. Eerst North-Carolina uit, daarna Georgia door en dan uiteindelijk in Florda aangekomen. In South Carolina mag je zonder helm motor rijden en dat blijft een eng gezicht vind ik.
Met natuurlijk de sla en de vinaigrette met aardbeitjes en nieuwe verse kriel aardappeltjes. Voor het eerst dat ik hier krieltjes heb gezien trouwens. Had ze bij de aardbeienboer meegenomen toen ik aardbeien kocht. Kwamen net vers van het land. Heerlijk waren ze. En Ron vond de Wellington ook erg lekker! Wat een feestmaal he? Eentje om de vakantie goed mee in te luiden ;-)
Vanmorgen om 6 uur zijn we gaan rijden. Eerst North-Carolina uit, daarna Georgia door en dan uiteindelijk in Florda aangekomen. In South Carolina mag je zonder helm motor rijden en dat blijft een eng gezicht vind ik.
donderdag 28 mei 2009
John
Nou ben alles aan het inpakken voor onze vakantie naar Florida. Morgen gaan we op pad. Pffff, wat neemt een mens toch allemaal mee.... Nouja een vrouw dan ;-) Ben toch ook wel een beetje graag van alle gemakken voor zien. En bovendien wil ik het huis altijd netjes achterlaten. Raar iets, maar is altijd lekkerder als je weer thuis komt. Dus zo ben ik de laatste dagen van alles aan het doen. Vaak ook allemaal tegelijk, wat het geheel niet echt overzichtelijker maakt. Maar het begint er nu op te lijken.
Gisteravond had ik een leuk uitje in de planning. Ik ben namelijk samen met Alison naar een kook klas geweest. Het was bij de plaatselijk B&B. En we zouden beef Wellington leren maken. Nou heb ik alle afleveringen van Hell's kitchen gekeken en heb daar heel wat fout afgelopen Beef Wellington gezien. En vreesde al Gordon Ramsay taferelen...
En bij aankomst moest ik eerlijk gezegd even wennen (lees slikken). Want het waren echte super 'kook-o-fielen' die aan de cursus meededen, zeg maar. En ik ben van het simpele recepten soort en kneep hem een beetje.
Maar na met elkaar kennis gemaakt te hebben werden we al snel aan het werk gezet door de aanwezige chef. En Alison en ik werden aan 'the station Salmon Wellington" gezet. Had wel binnenpretjes dat het ook echt een station genoemd werd. Net als in Hell's kitchen. Maar wij dus aan de zalm. Verderop werd er tenderloin Wellington, pesto, salade, raspberry vinaigrette, egplant en squash gebakken en mosterdsaus gemaakt. En dat door 6 mensen en 1 chef. Best leuk, omdat je echt zelf alles ging maken. Nou was de zalm verbazingwekkend makkelijk te maken. Echt ik was er verbaasd van. Je sneed de zalm instukken. Deed er viskruiden over en vouwde dan de bladerdeeg er over heen en plakte het geheel dicht met eigeel. Daarna ging het 25 minuten op 425 F in het midden van de oven. De verse pesto kwam er als laatste nog over heen.
De chef hielp je echt heel goed en ook de Innkeeper was alleraardigst. En het leuke van deze cursus was dat als het eten klaar was, je het ook allemaal met de mede cursisten ging opeten. Als een heus diner! Aan een zeer fraai gedekte tafel en in de mooi sfeervolle eetkamer van de Bed & Breakfast.
En goh wat was het lekker!!! We hadden in die anderhalf uur tijd, Tenderloin Wellington, Zalm Wellington, Salade met rasberry vinaigrette en aardbei, Squash en egplant gebakken en pesto gemaakt. Allemaal van verse ingredienten. Had echt niet verwacht dat ik het zo lekker zou vinden. Wat een smaak explosie was het! Echt super lekker! Dat hebben we toch maar weer mooi even gedaan, dacht ik. En beter nog...., ik kan het nu ook eens zelf thuis gaan proberen.
De innkeeper, John, die heel de tijd ook in de keuken aanwezig was geweest, met raad en daad, at ook met ons mee en bleek een zeer aardige en entertainende man.
Had de mooiste verhalen en het was, ondanks we met allemaal vreemden aan tafel zaten, ontzettend gezellig! Afijn, na het eten kregen we nog de recepten en de eigenaar liep met ons mee de tuin van de B&B in en vertelde hier en daar nog wat.
Zo bleek zijn vader een professionele honkballer geweest te zijn, uit de tijd met Joe di Maggio en Marilyn Monroe. En dat hij vroeger die twee als baby sitter had gehad. Denk dat niet veel mensen dat kunnen vertellen niet?
Verder vertelde hij over de straat waar de B&B aan stond. Dat is een beetje de hoofdstraat van ons dorp. En dat hij nog meer huizen bezat in diezelfde straat. Hmm dacht ik nog, interessant, voor een innkeeper... En toen vertelde hij dat hij downtown echt nieuw leven in wilde blazen. En dacht weer, hmmm, dat lukt aardig als je bijna de halve straat opkoopt ;-) Daarna begon hij weer over de reizen die hij had gedaan en dat hij de burgemeester van een dorpje uit Ierland in zijn B&B had gehad en dat hij samen met hem veel over het "Burgemeisteren" had gesproken. Hij zei dit speciaal in het Duits voor mij. En zei, "That's what mayors do". En toen..... toen viel bij mij pas het kwartje...... Hij zelf was de burgemeester van ons dorp! DE burgemeester gewoon! Wist ik veel???? Ik vond al dat hij zoveel over ons dorp wist.....
Och hemel, wat ben ik toch een sufferd..... Woon hier nu vier jaar en weet geen eens wie de burgemeester is? Sterker nog, ik zit gewoon ander half uur met de beste man aan tafel voor een drie gangen diner en net als ik naar huis ga, schijnt bij mij het licht pas, hi hi hi. Echt weer wat voor mij hoor.
Ik had wel de website gezien, maar ik was gelijk doorgeklikt naar het kookklas gedeelte, toen Alison die me gemaild had. En dus helemaal niet gelezen dat de burgemeester eigenaar is van die Bed & Breakfast. Maar ik weet nu wel hoe aardig die burgemeester is en dat hij veel over het dorp te vertellen heeft, waar hij al 35 jaar woont. Want dat van die 35 jaar had ik hem zelf nog gevraagd tijdens het eten. Hij zal ook wel gedacht hebben, die Nederlanders, die zijn ook lekker direct zeg ;-)
Groetjes,
Petra
Gisteravond had ik een leuk uitje in de planning. Ik ben namelijk samen met Alison naar een kook klas geweest. Het was bij de plaatselijk B&B. En we zouden beef Wellington leren maken. Nou heb ik alle afleveringen van Hell's kitchen gekeken en heb daar heel wat fout afgelopen Beef Wellington gezien. En vreesde al Gordon Ramsay taferelen...
En bij aankomst moest ik eerlijk gezegd even wennen (lees slikken). Want het waren echte super 'kook-o-fielen' die aan de cursus meededen, zeg maar. En ik ben van het simpele recepten soort en kneep hem een beetje.
Maar na met elkaar kennis gemaakt te hebben werden we al snel aan het werk gezet door de aanwezige chef. En Alison en ik werden aan 'the station Salmon Wellington" gezet. Had wel binnenpretjes dat het ook echt een station genoemd werd. Net als in Hell's kitchen. Maar wij dus aan de zalm. Verderop werd er tenderloin Wellington, pesto, salade, raspberry vinaigrette, egplant en squash gebakken en mosterdsaus gemaakt. En dat door 6 mensen en 1 chef. Best leuk, omdat je echt zelf alles ging maken. Nou was de zalm verbazingwekkend makkelijk te maken. Echt ik was er verbaasd van. Je sneed de zalm instukken. Deed er viskruiden over en vouwde dan de bladerdeeg er over heen en plakte het geheel dicht met eigeel. Daarna ging het 25 minuten op 425 F in het midden van de oven. De verse pesto kwam er als laatste nog over heen.
De chef hielp je echt heel goed en ook de Innkeeper was alleraardigst. En het leuke van deze cursus was dat als het eten klaar was, je het ook allemaal met de mede cursisten ging opeten. Als een heus diner! Aan een zeer fraai gedekte tafel en in de mooi sfeervolle eetkamer van de Bed & Breakfast.
En goh wat was het lekker!!! We hadden in die anderhalf uur tijd, Tenderloin Wellington, Zalm Wellington, Salade met rasberry vinaigrette en aardbei, Squash en egplant gebakken en pesto gemaakt. Allemaal van verse ingredienten. Had echt niet verwacht dat ik het zo lekker zou vinden. Wat een smaak explosie was het! Echt super lekker! Dat hebben we toch maar weer mooi even gedaan, dacht ik. En beter nog...., ik kan het nu ook eens zelf thuis gaan proberen.
De innkeeper, John, die heel de tijd ook in de keuken aanwezig was geweest, met raad en daad, at ook met ons mee en bleek een zeer aardige en entertainende man.
Had de mooiste verhalen en het was, ondanks we met allemaal vreemden aan tafel zaten, ontzettend gezellig! Afijn, na het eten kregen we nog de recepten en de eigenaar liep met ons mee de tuin van de B&B in en vertelde hier en daar nog wat.
Zo bleek zijn vader een professionele honkballer geweest te zijn, uit de tijd met Joe di Maggio en Marilyn Monroe. En dat hij vroeger die twee als baby sitter had gehad. Denk dat niet veel mensen dat kunnen vertellen niet?
Verder vertelde hij over de straat waar de B&B aan stond. Dat is een beetje de hoofdstraat van ons dorp. En dat hij nog meer huizen bezat in diezelfde straat. Hmm dacht ik nog, interessant, voor een innkeeper... En toen vertelde hij dat hij downtown echt nieuw leven in wilde blazen. En dacht weer, hmmm, dat lukt aardig als je bijna de halve straat opkoopt ;-) Daarna begon hij weer over de reizen die hij had gedaan en dat hij de burgemeester van een dorpje uit Ierland in zijn B&B had gehad en dat hij samen met hem veel over het "Burgemeisteren" had gesproken. Hij zei dit speciaal in het Duits voor mij. En zei, "That's what mayors do". En toen..... toen viel bij mij pas het kwartje...... Hij zelf was de burgemeester van ons dorp! DE burgemeester gewoon! Wist ik veel???? Ik vond al dat hij zoveel over ons dorp wist.....
Och hemel, wat ben ik toch een sufferd..... Woon hier nu vier jaar en weet geen eens wie de burgemeester is? Sterker nog, ik zit gewoon ander half uur met de beste man aan tafel voor een drie gangen diner en net als ik naar huis ga, schijnt bij mij het licht pas, hi hi hi. Echt weer wat voor mij hoor.
Ik had wel de website gezien, maar ik was gelijk doorgeklikt naar het kookklas gedeelte, toen Alison die me gemaild had. En dus helemaal niet gelezen dat de burgemeester eigenaar is van die Bed & Breakfast. Maar ik weet nu wel hoe aardig die burgemeester is en dat hij veel over het dorp te vertellen heeft, waar hij al 35 jaar woont. Want dat van die 35 jaar had ik hem zelf nog gevraagd tijdens het eten. Hij zal ook wel gedacht hebben, die Nederlanders, die zijn ook lekker direct zeg ;-)
Groetjes,
Petra
maandag 25 mei 2009
Bekennen...
Ik moet wat bekennen.... Het is eigenlijk erg, maar was wel lekker.... De taart heeft het namelijk niet gered. Nou hij heeft het wel gered, maar niet naar de pool party. Toen Ron thuis kwam en hij ook die heerlijke geur rook en de taart zag, wilde hij ook al een punt nemen. En..... dat hebben we gedaan. Samen een punt genomen van de Dudok taart, ha ha ha. En wat was ie heerlijk!!!! Echt zoals ik me hem herinner uit Nederland.
Helaas voor de buurtjes dat wel.... Want ik ben 's middag snel een salade voor hen gaan maken. En weten dus helemaal niet van het bestaan van een Dudok taart af. De volgende dag zouden we op visite gaan en daar heb ik de rest van de taart mee naar toe genomen. En heb er ook nog een stukje van ingevroren, voor een andere keer ;-)
Achter af was het misschien wel goed dat ik een grote schaal salade had ipv de Dudok taart, want het was erg druk op de poolparty. Er waren veel kinderen aanwezig en die doken natuurlijk gelijk op de toetjes toen het eten begon. Stel je voor zeg, hadden Ron en ik misschien geen eens de kans gehad om die Dudok taart te proeven. Echt er komt vast nog een andere keer dat onze buurtjes de taart kunnen gaan proeven ;-) Nu moesten ze het doen met de door anderen meegebrachte brownies en fruit salades, hi hi hi.
Een ander soort Budweiser palmje....
De party was erg gezellig. Frank deed zijn best weer met de hamburgers en hotdogs. Die waren er echt in overvloed. Ook veel lekkere fruitsalades. Heb met veel verschillende buurtjes gekletst weer. Veel wisten ze me te vertellen dat ze me hadden zien hardlopen..... Ohjee.... En ik maar denken dat in het donker lopen veilig is ;-) Toen een buurvrouw me vroeg hoeveel ik wel niet afgevallen was en ik vertelde 43 pond, begon ze zowat te juichen, ha ha ha. En ging het gelijk aan iedereen vertellen die toevallig langs kwam.... Oepsie, dat is dus niks voor mij. Grappig is dat iedereen heel positief is en veel bejubelende kreten op je loslaat. Moest er wel om lachen. Maar ik ben wat dat betreft toch wel heel nuchter. En voel me dan ook wel een soort van opgelaten. Al is het goed bedoeld natuurlijk.
's Avonds toen de meeste kinderen het zwembad verlaten hadden, kwamen de Pinacolada's en Mojito's aardig los en werd het een zeer gezellig feestje!
Vandaag hebben we in de tuin gezeten en met de hondjes gewandeld.
De pruimen in de boom beginnen nu aardig te kleuren al zijn ze niet zo groot. Er zijn er ook al heel wat uitgevallen weer. De boom is in mijn ogen gewoon veel te vroeg en zo worden die pruimen natuurlijk nooit van het formaat wat ze zouden moeten zijn!
De tomaatjes gaan ook goed. Niet zo zeer in de topsy op zijn kop ding, maar wel in op de ouderwetse geplant bloempot.
Vanmiddag waren we dus naar Symphony lake gegaan met de hondjes. Het was wat bewolkt weer maar de temperaturen waren erg hoog. De vochtigheidsgraad is inmiddels behoorlijk opgelopen en het was maar goed dat het zonnetje niet de hele tijd scheen.
Halverwege onze wandeling zag ik ineens wat geritsel net naast het wandelpad. En ik hou niet van geritsel! Al heb ik in die jaren hier wel geleerd dat geritsel niet altijd iets engs hoeft te zijn. Want meestal zijn het eekhoorntjes die weg schieten. Maar nu leek het geritsel anders. Het was een zacht geritsel, soort van geschuifel aan de zijkant van het wandelpad. En ja hoor...., ik had het goed in geschat! Want er kwam een dikke slang in mijn gezichts veld! Ieks...
Spontaan vloog mijn hartslag op hol en ik ben er in een sprintje en mega grote bocht met Connor langs gerend. Ik moet er gewoon niks van hebben. Die slang waarschijnlijk ook niet van ons, maar ik wilde het er maar niet op wagen of het beestje ons inderdaad eng vond. En koos voor mijn sprintje. Ron is er met Stacey ook snel langs gelopen en is daarna alleen terug gelopen om er een fotootje van te maken.... De held! ha ha ha.
Het bleek een water slang te zijn en die zijn niet zo heel gevaarlijk. Maarja, slang is slang in mijn opinie en daar hou ik echt niet van. Vooral niet als ik ze tijdens ons wandelingetje lang het wandelpad in actie zie, hi hi hi.
Groetjes Petra
Helaas voor de buurtjes dat wel.... Want ik ben 's middag snel een salade voor hen gaan maken. En weten dus helemaal niet van het bestaan van een Dudok taart af. De volgende dag zouden we op visite gaan en daar heb ik de rest van de taart mee naar toe genomen. En heb er ook nog een stukje van ingevroren, voor een andere keer ;-)
Achter af was het misschien wel goed dat ik een grote schaal salade had ipv de Dudok taart, want het was erg druk op de poolparty. Er waren veel kinderen aanwezig en die doken natuurlijk gelijk op de toetjes toen het eten begon. Stel je voor zeg, hadden Ron en ik misschien geen eens de kans gehad om die Dudok taart te proeven. Echt er komt vast nog een andere keer dat onze buurtjes de taart kunnen gaan proeven ;-) Nu moesten ze het doen met de door anderen meegebrachte brownies en fruit salades, hi hi hi.
Een ander soort Budweiser palmje....
De party was erg gezellig. Frank deed zijn best weer met de hamburgers en hotdogs. Die waren er echt in overvloed. Ook veel lekkere fruitsalades. Heb met veel verschillende buurtjes gekletst weer. Veel wisten ze me te vertellen dat ze me hadden zien hardlopen..... Ohjee.... En ik maar denken dat in het donker lopen veilig is ;-) Toen een buurvrouw me vroeg hoeveel ik wel niet afgevallen was en ik vertelde 43 pond, begon ze zowat te juichen, ha ha ha. En ging het gelijk aan iedereen vertellen die toevallig langs kwam.... Oepsie, dat is dus niks voor mij. Grappig is dat iedereen heel positief is en veel bejubelende kreten op je loslaat. Moest er wel om lachen. Maar ik ben wat dat betreft toch wel heel nuchter. En voel me dan ook wel een soort van opgelaten. Al is het goed bedoeld natuurlijk.
's Avonds toen de meeste kinderen het zwembad verlaten hadden, kwamen de Pinacolada's en Mojito's aardig los en werd het een zeer gezellig feestje!
Vandaag hebben we in de tuin gezeten en met de hondjes gewandeld.
De pruimen in de boom beginnen nu aardig te kleuren al zijn ze niet zo groot. Er zijn er ook al heel wat uitgevallen weer. De boom is in mijn ogen gewoon veel te vroeg en zo worden die pruimen natuurlijk nooit van het formaat wat ze zouden moeten zijn!
De tomaatjes gaan ook goed. Niet zo zeer in de topsy op zijn kop ding, maar wel in op de ouderwetse geplant bloempot.
Vanmiddag waren we dus naar Symphony lake gegaan met de hondjes. Het was wat bewolkt weer maar de temperaturen waren erg hoog. De vochtigheidsgraad is inmiddels behoorlijk opgelopen en het was maar goed dat het zonnetje niet de hele tijd scheen.
Halverwege onze wandeling zag ik ineens wat geritsel net naast het wandelpad. En ik hou niet van geritsel! Al heb ik in die jaren hier wel geleerd dat geritsel niet altijd iets engs hoeft te zijn. Want meestal zijn het eekhoorntjes die weg schieten. Maar nu leek het geritsel anders. Het was een zacht geritsel, soort van geschuifel aan de zijkant van het wandelpad. En ja hoor...., ik had het goed in geschat! Want er kwam een dikke slang in mijn gezichts veld! Ieks...
Spontaan vloog mijn hartslag op hol en ik ben er in een sprintje en mega grote bocht met Connor langs gerend. Ik moet er gewoon niks van hebben. Die slang waarschijnlijk ook niet van ons, maar ik wilde het er maar niet op wagen of het beestje ons inderdaad eng vond. En koos voor mijn sprintje. Ron is er met Stacey ook snel langs gelopen en is daarna alleen terug gelopen om er een fotootje van te maken.... De held! ha ha ha.
Het bleek een water slang te zijn en die zijn niet zo heel gevaarlijk. Maarja, slang is slang in mijn opinie en daar hou ik echt niet van. Vooral niet als ik ze tijdens ons wandelingetje lang het wandelpad in actie zie, hi hi hi.
Groetjes Petra
zaterdag 23 mei 2009
Dudok
Van de week hadden we weer leuke post! Alvast twee kaarten voor mijn aanstaande verjaardag. Waarvan 1 zelfs met muziek, lichtjes EN bewegende onderdelen. Allemaal in 1 kaart! Zo grappig om te zien. Moest er dan ook erg om lachen en de hondjes vonden het geluid dat uit de kaart kwam ook zeer interessant. En er werd ook nog een grote doos uit Barendrecht bezorgd! Met heel veel lekkers!
Kaas, currysaus,Zaanse mayo, Wasaatjes, echte grasboter, stroopkoeken, smeerkaas, kroepoek en nog veel meer moois en lekkers! Hartstikke bedankt ma! Het is helemaal geweldig.
Aan het eind van de middag hebben we een "Summer-kick-off pool party" bij Frank & Sharon. Memorial day weekend is HET begin van de zomer. Zij zorgen voor de hamburgers, hot-dogs en drinken en wij moesten dan een side dish meenemen. Nou zat ik van de week al te bedenken wat ik dan zou mee gaan nemen. En dacht aan een appeltaart. Maar ik moet heel eerlijk bekennen dat ik die alleen nog maar uit een pakje heb gemaakt. En dus nog nooit zonder Koopmans zeg maar. Schandalig ik weet het, maar eens moest de eerste keer zijn niet? En daarom ging ik op zoek op het internet naar een leuk recept. En kwam terecht op het appeltaarten weblog. Een weblog vol met alleen appeltaart recepten. Nooit geweten dat er zoveel zijn!
Maar.... daar zag ik hem. DE DUDOK appeltaart. Dit is echt mijn all-time favoriete appeltaart. Te koop aan De Meent in Rotterdam, in het Dudok gebouw. Echt dit is zo'n lekkere appeltaart. En nog nooit heeft een andere appeltaart deze kwa smaak overtroefd. Maarja,..... de Meent is hier ff een eindje vandaan, zeg maar. Daar rijden we niet zomaar naar toe. En dus heb ik al in geen tijden een stukje Dudok appeltaart gegeten. Nouja stukje...., het is altijd een heel stuk, want de Dudok taart is ook nog eens behoorlijk hoog. Bij mijn laatste bezoekje aan Nederland had ik hem trouwens ook misgelopen. Ik had hem besteld bij een restaurant in Rotterdam, waar we gingen eten. Maar helaas kwam de serveerster terug om te vertellen dat de taarten uitverkocht waren. Vette pech!
En nu, nu zag ik op het appeltaarten weblog een recept om de Dudok appeltaart zelf te maken. Zou het? De echte Dudok taart? Dat zou wat wezen zeg. En besloot meteen dat die het moest gaan worden! Een betere en lekkere kan gewoon haast niet ;-) De vulling is altijd zalig en de bodem heerlijk krokant.
Dus van de week heb ik de ingredienten gehaald. Bastard suiker, vanille suiker, bloem, en 1,5 kilo appels. Probleem was even de appel compote, maar daar heb ik van die 1 persoons speciale kleine bakjes White house, natural Golden delicious appelsauce voor gekocht. Die heb ik laten uitlekken in een zeef, zodat het meeste vocht er uit liep. Afijn vanmorgen vroeg al aan de slag!
Deeg maken en kneden en dan een half uur de koelkast in. Daarna appels schillen, de rozijnen wellen en de appelmoes laten uitlekken. De appels schillen was nog het meeste werk, want er gaan echt veel appels in die taart. Je moet ze ook even bakken, zodat het vocht er een beetje uitgaat en ze al wat zacht worden. Volgens mij is dat het geheime truukje waardoor de taart zo lekker is. Maarja, dit is mijn eerste zelf gemaakte appeltaart, dus echt zeker van mijn zaak ben ik natuurlijk niet ;-) Daarna de spring vorm vullen en dan ziet het er zo uit.
Mensen kinderen wat is die taart zwaar eenmaal gevuld. Hierna nog het kruimeldeegje er boven op en dan 50 minuten de oven in. En dan, dan is ie klaar!!!!
Petra's Dudok taart!!! Kan bijna niet wachten om er een puntje van te nemen!!!! Maar goed dat hij mee moet vanmiddag, anders hadden we de taart helemaal alleen op moeten eten. Dat zou vervelend zijn ;-) Het hele huis ruikt er gewoon naar. Alsof ik op de Meent in de brasserie zelf naar binnen liep. Zo lekker!
Voor de liefhebbers hieronder het recept van het appeltaarten weblog.
Bodem:
300 gram bloem
250 gram boter
150 gram basterdsuiker
halve theelepel zout
Vulling:
1,5 kilo jonagold in dikke brokken/schijven
(ik heb Granny Smith overigens gebruikt)
klein potje appelcompote
flinke eetlepel kaneel
twee kopjes rozijnen/boerenjongens
evt beetje suiker
Kruimeldeeg:
90 gram bloem
40 gram bruine basterdsuiker
1 zakje vanillesuiker
40 gram boter
én, een springvorm van 26 cm doorsnee
1 Voor de bodem: Voeg alle ingredienten voor de bodem samen, kneed het deeg en laat het een halfuur koel en ingepakt rusten. Verdeel het deeg over de bodem en druk het goed aan. Zorg voor ene opstaande rand ter hoogte van de bakvorm. Verwarm de oven voor op 190 C/375 F graden.
2 Voor de vulling: Doe de appelparten in een koekenpan en bak ze even (hierdoor worden de appels zachter en gaat het vocht eruit waardoor de bodem lekkerder blijft). Voeg een beetje water toe zodat ze niet aanbakken. Meng de appels met de compote, de kaneel, de rozijnen/boerenjongens en eventueel suiker. Doe dit in de vorm en druk het goed aan.
3 Voor de kruimels: Kneed de bloem, vanillesuiker en boter met de hand snel tot een kruimelig deeg, voeg daarna de basterdsuiker toe en meng dit goed maar kneed niet meer. Verdeel het gelijkmatig over de appeltaart.
4 Bak de taart op een rooster in het midden van de oven in ongeveer 50 minuten gaar. Zorg dat de kruimels mooi gekleurd zijn.
____________________________________________
Dat was het recept, echt een aanradertje hoor!!!
Groetjes Petra
Kaas, currysaus,Zaanse mayo, Wasaatjes, echte grasboter, stroopkoeken, smeerkaas, kroepoek en nog veel meer moois en lekkers! Hartstikke bedankt ma! Het is helemaal geweldig.
Aan het eind van de middag hebben we een "Summer-kick-off pool party" bij Frank & Sharon. Memorial day weekend is HET begin van de zomer. Zij zorgen voor de hamburgers, hot-dogs en drinken en wij moesten dan een side dish meenemen. Nou zat ik van de week al te bedenken wat ik dan zou mee gaan nemen. En dacht aan een appeltaart. Maar ik moet heel eerlijk bekennen dat ik die alleen nog maar uit een pakje heb gemaakt. En dus nog nooit zonder Koopmans zeg maar. Schandalig ik weet het, maar eens moest de eerste keer zijn niet? En daarom ging ik op zoek op het internet naar een leuk recept. En kwam terecht op het appeltaarten weblog. Een weblog vol met alleen appeltaart recepten. Nooit geweten dat er zoveel zijn!
Maar.... daar zag ik hem. DE DUDOK appeltaart. Dit is echt mijn all-time favoriete appeltaart. Te koop aan De Meent in Rotterdam, in het Dudok gebouw. Echt dit is zo'n lekkere appeltaart. En nog nooit heeft een andere appeltaart deze kwa smaak overtroefd. Maarja,..... de Meent is hier ff een eindje vandaan, zeg maar. Daar rijden we niet zomaar naar toe. En dus heb ik al in geen tijden een stukje Dudok appeltaart gegeten. Nouja stukje...., het is altijd een heel stuk, want de Dudok taart is ook nog eens behoorlijk hoog. Bij mijn laatste bezoekje aan Nederland had ik hem trouwens ook misgelopen. Ik had hem besteld bij een restaurant in Rotterdam, waar we gingen eten. Maar helaas kwam de serveerster terug om te vertellen dat de taarten uitverkocht waren. Vette pech!
En nu, nu zag ik op het appeltaarten weblog een recept om de Dudok appeltaart zelf te maken. Zou het? De echte Dudok taart? Dat zou wat wezen zeg. En besloot meteen dat die het moest gaan worden! Een betere en lekkere kan gewoon haast niet ;-) De vulling is altijd zalig en de bodem heerlijk krokant.
Dus van de week heb ik de ingredienten gehaald. Bastard suiker, vanille suiker, bloem, en 1,5 kilo appels. Probleem was even de appel compote, maar daar heb ik van die 1 persoons speciale kleine bakjes White house, natural Golden delicious appelsauce voor gekocht. Die heb ik laten uitlekken in een zeef, zodat het meeste vocht er uit liep. Afijn vanmorgen vroeg al aan de slag!
Deeg maken en kneden en dan een half uur de koelkast in. Daarna appels schillen, de rozijnen wellen en de appelmoes laten uitlekken. De appels schillen was nog het meeste werk, want er gaan echt veel appels in die taart. Je moet ze ook even bakken, zodat het vocht er een beetje uitgaat en ze al wat zacht worden. Volgens mij is dat het geheime truukje waardoor de taart zo lekker is. Maarja, dit is mijn eerste zelf gemaakte appeltaart, dus echt zeker van mijn zaak ben ik natuurlijk niet ;-) Daarna de spring vorm vullen en dan ziet het er zo uit.
Mensen kinderen wat is die taart zwaar eenmaal gevuld. Hierna nog het kruimeldeegje er boven op en dan 50 minuten de oven in. En dan, dan is ie klaar!!!!
Petra's Dudok taart!!! Kan bijna niet wachten om er een puntje van te nemen!!!! Maar goed dat hij mee moet vanmiddag, anders hadden we de taart helemaal alleen op moeten eten. Dat zou vervelend zijn ;-) Het hele huis ruikt er gewoon naar. Alsof ik op de Meent in de brasserie zelf naar binnen liep. Zo lekker!
Voor de liefhebbers hieronder het recept van het appeltaarten weblog.
Bodem:
300 gram bloem
250 gram boter
150 gram basterdsuiker
halve theelepel zout
Vulling:
1,5 kilo jonagold in dikke brokken/schijven
(ik heb Granny Smith overigens gebruikt)
klein potje appelcompote
flinke eetlepel kaneel
twee kopjes rozijnen/boerenjongens
evt beetje suiker
Kruimeldeeg:
90 gram bloem
40 gram bruine basterdsuiker
1 zakje vanillesuiker
40 gram boter
én, een springvorm van 26 cm doorsnee
1 Voor de bodem: Voeg alle ingredienten voor de bodem samen, kneed het deeg en laat het een halfuur koel en ingepakt rusten. Verdeel het deeg over de bodem en druk het goed aan. Zorg voor ene opstaande rand ter hoogte van de bakvorm. Verwarm de oven voor op 190 C/375 F graden.
2 Voor de vulling: Doe de appelparten in een koekenpan en bak ze even (hierdoor worden de appels zachter en gaat het vocht eruit waardoor de bodem lekkerder blijft). Voeg een beetje water toe zodat ze niet aanbakken. Meng de appels met de compote, de kaneel, de rozijnen/boerenjongens en eventueel suiker. Doe dit in de vorm en druk het goed aan.
3 Voor de kruimels: Kneed de bloem, vanillesuiker en boter met de hand snel tot een kruimelig deeg, voeg daarna de basterdsuiker toe en meng dit goed maar kneed niet meer. Verdeel het gelijkmatig over de appeltaart.
4 Bak de taart op een rooster in het midden van de oven in ongeveer 50 minuten gaar. Zorg dat de kruimels mooi gekleurd zijn.
____________________________________________
Dat was het recept, echt een aanradertje hoor!!!
Groetjes Petra
vrijdag 22 mei 2009
Glow in the dark
En zo was het al weer vrijdag. Van de week met de ene buurvrouw wezen wandelen en met de andere buurvrouw naar de bioscoop geweest. Naar de Soloist. Vond het een mooie film. Sommige stukjes misschien wat langdradig, maar het geeft ook het karakter aan de film. Het gaat over een zwerver in de straten van Los Angeles en die wordt opgemerkt door het spelen van zijn viool, door een schrijver van een krant. Het blijkt dat in het verleden de zwerver een getalenteerde soloist was. Maar door omstandigheden en zijn geestelijke gesteldheid op de straten te terecht is gekomen. Met alle gevolgen van dien. In ieder geval een mooie film.
Vandaag ben ik weer naar de Vietnamese "tenenboer" geweest en mijn teentjes hebben weer een mooi kleurtje. Normaliter kletsen de vietnamese dames die in deze nailsalons werken, de oren van je hoofd. Maar vandaag had ik een vrouw die echt niks zei. Behalve, "Colol?" tijdens onze eerste ontmoeting. Waarmee ze bedoelde dat ik een kleur nagellak uit moest zoeken, alleen kwam de 'r' niet mee in het woord color. Verder heeft ze niks meer gezegd. Nouja....Lekker rustig niet?
Ook heb ik het bedrijf waar ik gesolliciteerd had vorige week, getracht te bellen. Ik kreeg een bandje en heb een berichtje achter gelaten, maar helaas hier niks op gehoord. Jammer dat een naar mijn idee leuk bedrijf het toch zo afhandeld. Het lijkt mij een kleine moeite een kort afberichtje door te geven. Je bent ten slotte bij hen langs geweest en hebt interesse in het bedrijf getoond. Ik snap dat niet. En waarschijnlijk zit er een "liability"-verhaal achter, maar toch vind ik dat je het niet kunt maken naar de sollicitant toe. Maarja wie ben ik?
Even een up-date over ons "glow-in-the-dark" gras. Zoals ik het inmiddels noem. In de avond geven de gele plekken een soort van licht, hi hi hi. Denk dat niet veel mensen kunnen zeggen dat ze dat effect hebben bij hun gazonnetje, niet?
Zo zag het er 24 april uit.
En zo ziet het er vandaag uit.
Goed zou je denken! Een stuk groener! Waarom zijn we dan toch niet blij? Het groene is namelijk, zoals ze dat hier noemen "crabgrass". In Nederland lijkt het het meeste op kweekgras wat we in Zierikzee hadden. Groeit als een gek en de wortels schieten alle kanten uit. Breek je het door de midden dan heb je twee nieuwe stekken. Vreselijk spul. Maarja, het is nu wel groen! Beter dan de glow in de dark plekken toch? Alleen het hele verhaal is begonnen omdat we van het crabgrass af wilden en alles heeft het zo een beetje begeven, behalve het crabgrass. Dus eigenlijk heeft deze hele actie weinig zin gehad. Helaas, maar voor nu lijkt het nog wat. Vooral als je de twee plaatjes zo naast elkaar ziet. En als je niet beter weet, lijkt het echt herstellende ;-)
Groetjes en een fijn (Memorial) weekend!
Petra
Vandaag ben ik weer naar de Vietnamese "tenenboer" geweest en mijn teentjes hebben weer een mooi kleurtje. Normaliter kletsen de vietnamese dames die in deze nailsalons werken, de oren van je hoofd. Maar vandaag had ik een vrouw die echt niks zei. Behalve, "Colol?" tijdens onze eerste ontmoeting. Waarmee ze bedoelde dat ik een kleur nagellak uit moest zoeken, alleen kwam de 'r' niet mee in het woord color. Verder heeft ze niks meer gezegd. Nouja....Lekker rustig niet?
Ook heb ik het bedrijf waar ik gesolliciteerd had vorige week, getracht te bellen. Ik kreeg een bandje en heb een berichtje achter gelaten, maar helaas hier niks op gehoord. Jammer dat een naar mijn idee leuk bedrijf het toch zo afhandeld. Het lijkt mij een kleine moeite een kort afberichtje door te geven. Je bent ten slotte bij hen langs geweest en hebt interesse in het bedrijf getoond. Ik snap dat niet. En waarschijnlijk zit er een "liability"-verhaal achter, maar toch vind ik dat je het niet kunt maken naar de sollicitant toe. Maarja wie ben ik?
Even een up-date over ons "glow-in-the-dark" gras. Zoals ik het inmiddels noem. In de avond geven de gele plekken een soort van licht, hi hi hi. Denk dat niet veel mensen kunnen zeggen dat ze dat effect hebben bij hun gazonnetje, niet?
Zo zag het er 24 april uit.
En zo ziet het er vandaag uit.
Goed zou je denken! Een stuk groener! Waarom zijn we dan toch niet blij? Het groene is namelijk, zoals ze dat hier noemen "crabgrass". In Nederland lijkt het het meeste op kweekgras wat we in Zierikzee hadden. Groeit als een gek en de wortels schieten alle kanten uit. Breek je het door de midden dan heb je twee nieuwe stekken. Vreselijk spul. Maarja, het is nu wel groen! Beter dan de glow in de dark plekken toch? Alleen het hele verhaal is begonnen omdat we van het crabgrass af wilden en alles heeft het zo een beetje begeven, behalve het crabgrass. Dus eigenlijk heeft deze hele actie weinig zin gehad. Helaas, maar voor nu lijkt het nog wat. Vooral als je de twee plaatjes zo naast elkaar ziet. En als je niet beter weet, lijkt het echt herstellende ;-)
Groetjes en een fijn (Memorial) weekend!
Petra
maandag 18 mei 2009
Grappig
Gisteren was het een zeer druilerig daagje hier. Continu regen. En dat is hier niet vaak. Natuurlijk wel regen maar niet de hele dag door. Op zich vind ik dat niet zo erg als ik de hele dag lekker binnen kan bivakkeren. Maar voor gisteren hadden we kaartjes om naar Jeff Dunham te gaan in het RBC center in Raleigh, dus moesten we er wel uit op deze regenachtige dag.
Jeff Dunham is een stand-up comedian en hij doet zijn act met verschillende buikspreek poppen.
En van al die karaktertjes die hij laat zien is Walter mijn favoriet.
Walter is een ouwe mopperkont pop, maar vindt veel dingen "Funny as hell", zoals hij altijd zegt. Maar Jeff Dunham is vooral bekend geworden, ook in Nederland, door zijn typetje "Achmed de dead terrorist".
Hier het filmpje van Achmed van Youtube.
De voorstelling begon om 5 uur, beetje rare tijd vond ik zelf, zo net rond etenstijd.
Het was ontzettend druk in het RBC center en vooral bij de eetgelegen was het enorm druk. Ook bij de t-shirt verkoop van Jeff Dunham was het dringen geblazen. Er werden goede zaken gedaan. Er waren zelfs poppen van Walter te koop.
Prijs van die pop was $50,-, wat ik een berg met geld vond overigens. Maar ze gingen als zoete broodjes over de toonbank. Big business ;-) Vooraf trad Bryan the guitar guy op. Ook een stand up comedian en zingt liedjes en speelt op zijn gitaar. Soms best een beetje schunnige grappen dat wel en wij hadden al gezien dat er twee nogal oudere mensen op de eerste rij zaten, precies in het midden. Ze zaten al heel vroeg op hun stoeltjes vandaar dat het zo opviel. En natuurlijk viel dat ook op bij de guitarguy. Bij stand-up comedians is het beter om geen kaartjes voor de eerste rij te hebben ;-) Zo zou ik dat ook nooit doen bij Youp van 't Hek, hi hi hi. En dus ook niet bij guitar guy, dat werd al snel duidelijk. Hij eindigde zijn show met het spelen van het Amerikaanse volkslied op zijn gitaar. Zeker heel knap en het publiek vond dat helemaal geweldig natuurlijk. Hierna was er even pauze, waar weer iedereen massaal aan het eten ging en om 6 uur begon dan de show van Jeff Dunham.
Ondanks dat het geluid niet helemaal "je-van-het was in zo'n stadion, vond ik het een erg leuke show en heb erg gelachen. Het is net weer even anders dan een gewone stand-up comedian. Walter die ik zo leuk vind was er als eerste. En natuurlijk Achmed de dead terrorist en Peanut. En ook was de pop Bubba J er. Die staat voor een rasechte redneck. En die voelde zich helemaal thuis in North Carolina. Bubba is gek van Nascar en bier, dus wat dat betreft zat hij in NC wel goed. Prachtig ook hoe Jeff Dunham het accent na kan doen. Zo knap, al die verschillende stemmetjes voor de verschillende karakters van poppen. Voor de liefhebbers een klein stukje van zijn optreden...
Jeff Dunham is een stand-up comedian en hij doet zijn act met verschillende buikspreek poppen.
En van al die karaktertjes die hij laat zien is Walter mijn favoriet.
Walter is een ouwe mopperkont pop, maar vindt veel dingen "Funny as hell", zoals hij altijd zegt. Maar Jeff Dunham is vooral bekend geworden, ook in Nederland, door zijn typetje "Achmed de dead terrorist".
Hier het filmpje van Achmed van Youtube.
De voorstelling begon om 5 uur, beetje rare tijd vond ik zelf, zo net rond etenstijd.
Het was ontzettend druk in het RBC center en vooral bij de eetgelegen was het enorm druk. Ook bij de t-shirt verkoop van Jeff Dunham was het dringen geblazen. Er werden goede zaken gedaan. Er waren zelfs poppen van Walter te koop.
Prijs van die pop was $50,-, wat ik een berg met geld vond overigens. Maar ze gingen als zoete broodjes over de toonbank. Big business ;-) Vooraf trad Bryan the guitar guy op. Ook een stand up comedian en zingt liedjes en speelt op zijn gitaar. Soms best een beetje schunnige grappen dat wel en wij hadden al gezien dat er twee nogal oudere mensen op de eerste rij zaten, precies in het midden. Ze zaten al heel vroeg op hun stoeltjes vandaar dat het zo opviel. En natuurlijk viel dat ook op bij de guitarguy. Bij stand-up comedians is het beter om geen kaartjes voor de eerste rij te hebben ;-) Zo zou ik dat ook nooit doen bij Youp van 't Hek, hi hi hi. En dus ook niet bij guitar guy, dat werd al snel duidelijk. Hij eindigde zijn show met het spelen van het Amerikaanse volkslied op zijn gitaar. Zeker heel knap en het publiek vond dat helemaal geweldig natuurlijk. Hierna was er even pauze, waar weer iedereen massaal aan het eten ging en om 6 uur begon dan de show van Jeff Dunham.
Ondanks dat het geluid niet helemaal "je-van-het was in zo'n stadion, vond ik het een erg leuke show en heb erg gelachen. Het is net weer even anders dan een gewone stand-up comedian. Walter die ik zo leuk vind was er als eerste. En natuurlijk Achmed de dead terrorist en Peanut. En ook was de pop Bubba J er. Die staat voor een rasechte redneck. En die voelde zich helemaal thuis in North Carolina. Bubba is gek van Nascar en bier, dus wat dat betreft zat hij in NC wel goed. Prachtig ook hoe Jeff Dunham het accent na kan doen. Zo knap, al die verschillende stemmetjes voor de verschillende karakters van poppen. Voor de liefhebbers een klein stukje van zijn optreden...
vrijdag 15 mei 2009
Nog meer...
Nou vanaf vandaag kan ik nog meer bellen!
Want vanmiddag is onze nieuwe skypetelefoon binnen gekomen per post! Hiermee kan ik dus door het hele huis heen bellen met Skype. En zit ik niet meer aan een headsetje vast ;-) Nou bel ik al aardig wat af, gratis van computer naar computer. Maar afgelopen zondag hebben we ons ook aangemeld voor skype internationaal, waarmee we een jaar lang voor 35 Euries onbeperkt naar Nederlandse telefoonnummers kunnen bellen.
Nou kwam de telefoon vanmiddag binnen en had ik hem al uitgepakt en de batterij er in gedaan zodat de telefoon alvast op kon laden. Eerlijk gezegd was ik bang dat het allemaal wel heel leuk lijkt zo'n nieuw snufje, maar dat het in praktijk niet zo werkt. Maar...., Ron had alles in een kwartiertje gereed! Je moest je aanmelden met je skype account en al je skypecontacts kwamen daarna automatisch in de telefoon. Helemaal geweldig. Je ziet ook je skype-out tegoed heel makkelijk. En we kunnen dus nu op ons gemakje naar Nederlandse computers, maar ook onbeperkt naar Nederlandse nummers bellen. In de keuken, languit op de bank, in de porch enz. enz. En zelfs op vakantie, want de telefoon heeft wifi en als er dus internet is te vinden, kunnen we bellen. Wat een techniek he? Ben er helemaal blij mee!
Wat heb ik nog meer gedaan van de week? Ik heb weer aardbeien geplukt bij Vaughan's.
En had binnen een tel mijn emmertje vol. En ze waren weer heerlijk.
Verder was de koffie met de NL dames woensdag hier en ben ik ook nog met de hondjes aan de wandel geweest bij Lake Pine. En net als bij Symphony lake vorige week, waren er veel ganzen en eenden met kleintjes te zien....
Ook is onze wijk sinds deze week 3,5 glijbaan rijker.
Klinkt raar drie en halve glijbaan, maar nummer vier ligt nog in stukjes naast het zwembad namelijk ;-) Voorlopig nog even een puzzelpakketje, maar het wordt strakjes nog wat dat zwembad!
Ook hebben we weer aardig wat buitjes gehad. Met zeer dreigende wolken.
Beetje spookachtig he?
Verder van de week de laatste afleveringen van Biggest loser, Amazing Race, Grey's, Hell's kitchen gekeken. Het einde van alle leuke tv-series vallen allemaal tegelijk. Ook gisteren naar de hockey game van de Hurricanes gekeken. Wat spannend, in de verlenging hebben ze zich weer net op het nippertje geplaatst weer voor de volgende ronde van de play offs. Na zes wedstrijden tegen de Boston Bruins stond het 3-3 en was deze zevende wedstrijd dus weer de doorslaggevende wedstrijd. Waar, gelukkig, de Hurricanes in de verlenging als eersten wisten te scoren!
Tot op heden ook nog niks gehoord van het sollicitatie gesprek. En eigenlijk vind ik dat wel jammer. Vooral omdat het eerste contact met het bedrijf via de email allemaal zo snel en goed verliep. En nu dus even niet meer... We wachten maar weer verder af, er zit niks anders op....
Groetjes Petra
Want vanmiddag is onze nieuwe skypetelefoon binnen gekomen per post! Hiermee kan ik dus door het hele huis heen bellen met Skype. En zit ik niet meer aan een headsetje vast ;-) Nou bel ik al aardig wat af, gratis van computer naar computer. Maar afgelopen zondag hebben we ons ook aangemeld voor skype internationaal, waarmee we een jaar lang voor 35 Euries onbeperkt naar Nederlandse telefoonnummers kunnen bellen.
Nou kwam de telefoon vanmiddag binnen en had ik hem al uitgepakt en de batterij er in gedaan zodat de telefoon alvast op kon laden. Eerlijk gezegd was ik bang dat het allemaal wel heel leuk lijkt zo'n nieuw snufje, maar dat het in praktijk niet zo werkt. Maar...., Ron had alles in een kwartiertje gereed! Je moest je aanmelden met je skype account en al je skypecontacts kwamen daarna automatisch in de telefoon. Helemaal geweldig. Je ziet ook je skype-out tegoed heel makkelijk. En we kunnen dus nu op ons gemakje naar Nederlandse computers, maar ook onbeperkt naar Nederlandse nummers bellen. In de keuken, languit op de bank, in de porch enz. enz. En zelfs op vakantie, want de telefoon heeft wifi en als er dus internet is te vinden, kunnen we bellen. Wat een techniek he? Ben er helemaal blij mee!
Wat heb ik nog meer gedaan van de week? Ik heb weer aardbeien geplukt bij Vaughan's.
En had binnen een tel mijn emmertje vol. En ze waren weer heerlijk.
Verder was de koffie met de NL dames woensdag hier en ben ik ook nog met de hondjes aan de wandel geweest bij Lake Pine. En net als bij Symphony lake vorige week, waren er veel ganzen en eenden met kleintjes te zien....
Ook is onze wijk sinds deze week 3,5 glijbaan rijker.
Klinkt raar drie en halve glijbaan, maar nummer vier ligt nog in stukjes naast het zwembad namelijk ;-) Voorlopig nog even een puzzelpakketje, maar het wordt strakjes nog wat dat zwembad!
Ook hebben we weer aardig wat buitjes gehad. Met zeer dreigende wolken.
Beetje spookachtig he?
Verder van de week de laatste afleveringen van Biggest loser, Amazing Race, Grey's, Hell's kitchen gekeken. Het einde van alle leuke tv-series vallen allemaal tegelijk. Ook gisteren naar de hockey game van de Hurricanes gekeken. Wat spannend, in de verlenging hebben ze zich weer net op het nippertje geplaatst weer voor de volgende ronde van de play offs. Na zes wedstrijden tegen de Boston Bruins stond het 3-3 en was deze zevende wedstrijd dus weer de doorslaggevende wedstrijd. Waar, gelukkig, de Hurricanes in de verlenging als eersten wisten te scoren!
Tot op heden ook nog niks gehoord van het sollicitatie gesprek. En eigenlijk vind ik dat wel jammer. Vooral omdat het eerste contact met het bedrijf via de email allemaal zo snel en goed verliep. En nu dus even niet meer... We wachten maar weer verder af, er zit niks anders op....
Groetjes Petra
maandag 11 mei 2009
Soepeltjes
Vanavond zijn we weer wezen hardlopen. En in tegenstelling tot de vorige loopjes, was het vanavond ineens "maar" 12 graden! En dat loopt een heel stuk lekkerder dan 26 graden. Met de warmere temperaturen, doe ik toch wel 1 minuutje wandelen in lassen om het allemaal een beetje te laten afkoelen. Maar vanavond niet! Vanavond liep het soepeltjes! En liep zo waar een persoonlijk recordje ;-) En toen ik thuis kwam was ik niet doorweekt van die hitte. Ook niet geheel onbelangrijk. Het feit is wel dat deze avond echt een uitzondering is en dat we nu juist richting zomer gaan en ik dus nog wel een paar van die warme daagjes tegemoet kan gaan zien. Maar dit (soepele) loopje is wel weer even goed om gehad te hebben!
Ben inmiddels ook bijgekomen van al het bloemen gebeuren. Het was best even druk zo die vier daagjes. Van niets in eens naar 12 uur per dag aan de slag. Dus vandaag was eigenlijk wel lekker ;-) Maar ook vandaag stond er trouwens weer een soort van werk op het schema. Want behalve het achterstallig huishoudelijk werk, had ik ook een sollicitatie vandaag. Via een collega van Ron en 1 van de Nederlandse dames, werd ik op een customer service functie gewezen bij een bedrijf in Raleigh. Zij hadden via de mail de functie doorgekregen van de Nederlandse vereniging hier en hebben die weer aan mij door gemaild. Het bedrijf verleend via zijn website publisher diensten in Amerika, maar ook in Nederland. En zij zochten dus iemand die hier in de buurt woonde, maar ook Nederlands sprak en ervaring had in customer service en vertalen.
Vorige week donderdag had ik mijn cv-tje opgestuurd en vrijdags kreeg ik al gelijk een hele spontane reactie. Na wat heen en weer gemail hadden we vandaag om 2 uur afgesproken voor een interview bij het bedrijf. Dus om 2 uur stond ik bij het ontzettend modern aandoende nieuwe pand van het bedrijf aan de deur. Het is gevestigd in een oud pand, maar compleet gemoderniseerd en vlak bij NC-state University. Echt heel mooi om te zien van buiten, maar nog meer van binnen. Het zag er een beetje loftachtig uit. Heel anders dan wat ik me er van verwacht had. Heel modern en duidelijk anders dan wat hier gangbaar is in NC.
Als eerste had ik een gesprek met de personeels mevrouw. Zij vertelde me wat meer over het bedrijf. En verder was ze vooral geinteresseerd in mijn werkzaamheden bij Cymfony, waar ik vorig jaar gewerkt heb. Het was een goed gesprek en het werd mij ook allemaal wat duidelijker hoe en wat het bedrijf nou allemaal doet. Daarna was er een gesprek met de team manager en dat gesprek was heel leuk. Zij vertelde wat meer specifiekere dingen over mijn eventuele toekomstige taken. En ondanks dat de functie in beginsel een full-time baan zou moeten zijn, stonden ze wel open voor het feit dat ik part-time wilde werken. Wat voor mij best belangrijk is.
Afijn aan het eind van het gesprek kreeg ik nog een rondleiding door het mooie gebouw, met wel een aantal leuke details, zoals twee rode engelse telefooncellen, waaruit je je prive telefoongesprekken kon voeren als je wilde. De kantine, waar al het eten en drinken door het bedrijf werd aangeboden. En zo waren er nog wat meer snufjes. Het deed in ieder geval heel open aan. De kantoren hadden ook geen ramen, behalve dan de vergader ruimtes. Ik moet zeggen dat het me een hele leuke baan bij een heel leuk bedrijf lijkt, maar weet eerlijk gezegd niet hoe ik het verdere verloop in moet schatten. Het is toch altijd afwachten hoe het bij het bedrijf overkwam. Ik zal moeten afwachten, zit niks anders op ;-)
Groetjes Petra
Ben inmiddels ook bijgekomen van al het bloemen gebeuren. Het was best even druk zo die vier daagjes. Van niets in eens naar 12 uur per dag aan de slag. Dus vandaag was eigenlijk wel lekker ;-) Maar ook vandaag stond er trouwens weer een soort van werk op het schema. Want behalve het achterstallig huishoudelijk werk, had ik ook een sollicitatie vandaag. Via een collega van Ron en 1 van de Nederlandse dames, werd ik op een customer service functie gewezen bij een bedrijf in Raleigh. Zij hadden via de mail de functie doorgekregen van de Nederlandse vereniging hier en hebben die weer aan mij door gemaild. Het bedrijf verleend via zijn website publisher diensten in Amerika, maar ook in Nederland. En zij zochten dus iemand die hier in de buurt woonde, maar ook Nederlands sprak en ervaring had in customer service en vertalen.
Vorige week donderdag had ik mijn cv-tje opgestuurd en vrijdags kreeg ik al gelijk een hele spontane reactie. Na wat heen en weer gemail hadden we vandaag om 2 uur afgesproken voor een interview bij het bedrijf. Dus om 2 uur stond ik bij het ontzettend modern aandoende nieuwe pand van het bedrijf aan de deur. Het is gevestigd in een oud pand, maar compleet gemoderniseerd en vlak bij NC-state University. Echt heel mooi om te zien van buiten, maar nog meer van binnen. Het zag er een beetje loftachtig uit. Heel anders dan wat ik me er van verwacht had. Heel modern en duidelijk anders dan wat hier gangbaar is in NC.
Als eerste had ik een gesprek met de personeels mevrouw. Zij vertelde me wat meer over het bedrijf. En verder was ze vooral geinteresseerd in mijn werkzaamheden bij Cymfony, waar ik vorig jaar gewerkt heb. Het was een goed gesprek en het werd mij ook allemaal wat duidelijker hoe en wat het bedrijf nou allemaal doet. Daarna was er een gesprek met de team manager en dat gesprek was heel leuk. Zij vertelde wat meer specifiekere dingen over mijn eventuele toekomstige taken. En ondanks dat de functie in beginsel een full-time baan zou moeten zijn, stonden ze wel open voor het feit dat ik part-time wilde werken. Wat voor mij best belangrijk is.
Afijn aan het eind van het gesprek kreeg ik nog een rondleiding door het mooie gebouw, met wel een aantal leuke details, zoals twee rode engelse telefooncellen, waaruit je je prive telefoongesprekken kon voeren als je wilde. De kantine, waar al het eten en drinken door het bedrijf werd aangeboden. En zo waren er nog wat meer snufjes. Het deed in ieder geval heel open aan. De kantoren hadden ook geen ramen, behalve dan de vergader ruimtes. Ik moet zeggen dat het me een hele leuke baan bij een heel leuk bedrijf lijkt, maar weet eerlijk gezegd niet hoe ik het verdere verloop in moet schatten. Het is toch altijd afwachten hoe het bij het bedrijf overkwam. Ik zal moeten afwachten, zit niks anders op ;-)
Groetjes Petra
zaterdag 9 mei 2009
Klaar!
Nou ik heb de bloemenzee voor moederdag morgen overleefd. Het was echt ontzettend druk. Veel drukker dan met valentijnsdag. Vrijdag van 8 uur tot half 8 's avonds gewerkt en vandaag ook weer om 8 uur begonnen. Er waren grote problemen met de bezorgers op vrijdag. Er waren drie bezorgers. 1 kon niet komen vanwege een "personal" situation. De tweede was net met een wagen vol bloemen op pad. En kwam met diezelfde wagen vol bloemen weer terug, omdat zijn vrouw gebeld had dat hun keuken blank stond en er een leiding gesprongen was. De derde rijder, belde om het kwartier dat ze verdwaald was ;-) Dus dat liep niet echt lekker. Het kwam er dus op neer dat mijn baas zelf moest gaan rijden met bestellingen. En mijn bazin de telefoon moest gaan doen. Maarja, die telefoon bleef rinkelen gisteren. Ook stroomden via internet de orders binnen. Mijn bazin schoot spontaan in algehele stress en besloot ter plekke om de telefoon gewoon helemaal niet meer op te nemen. En alles over te laten gaan op het antwoord apparaat. Niet een erg strak plan... Ik deed nog een suggestie om wel op te nemen en in ieder geval mensen te woord te staan. Misschien waren ze ook blij met een plant? Daar stond de winkel nog vol van. Of gewoon een eenvoudig boeket? En dat op zaterdag te laten bezorgen als de andere twee bezorgers er weer waren. Maar nee, ze wilde er niks van horen. Ze kon het allemaal niet meer aan. Complete stress, die bot gevierd werd op haar man toen die terug kwam van de bestelling. Die op zijn beurt pissig was op het volle antwoord apparaat. Altijd prettig om een echtelijke ruzie live mee te maken. (ahum) Mijn collega Brandi en ik hielden maar wijs onze mond. Al was duidelijk dat het dispuut tussen hen vanmorgen nog steeds niet opgelost blijkbaar. Want in de loop van de morgen vloog er ineens bezem richting de baas, door de winkel, toen bazin boos werd. Je maakt nog eens wat mee he? Ik moest er eigenlijk wel om lachen. Het ging eigenlijk om niks en er was zoveel werk te doen, maar het bleef maar ruzie zoeken met elkaar. Wat een pret!!!
Afijn.... vanmorgen waren wel alle bezorgers present en de baas bleef weer in de winkel. En hij kwam ons vertellen dat hij het internet weer af gezet had en geen nieuwe bestellingen meer ging aan nemen. Dus ik stelde hem ook voor, waarom probeer je niet bloeiende planten of simpele boeketjes te verkopen? Mooi papier er om heen en dan lijkt het toch heel speciaal, maar kost niet veel tijd om te maken. Boeketten worden hier altijd in een vaas opgemaakt als een bloemstuk zeg maar. Altijd met vaas en bijna helemaal niet als een los boeket. En aangezien het bord nog helemaal vol hing met bestellingen voor dat soort bloemstukken en Brandi en ik daar best druk mee waren, misschien een idee?. "Mmmmm, ik weet niet", en keek mij zeer bedenkelijk aan. Maar volgens mij had hij wel door dat nee verkopen erger is, dan iets anders verkopen. En later hoorde ik hem in zijn kantoortje met een klant aan de telefoon. En ja hoor!! Boeket verkocht! Dus ik kon aan de slag met het maken van echte Nederlandse boeketjes! JAWEL, die MET elastiekjes, ha ha ha. De eerste van meerdere, het tij was gekeerd. Goh die waren toch eigenlijk wel mooi..., zei bazin.... Ook werden er nog een stuk of 10 bloeiende azalea's en hortensia's verkocht. Mos over de aarde en een mooie moederdag pofstrik er in en klaar! Pofstrikken doen het hier overigens nog altijd erg goed ;-)
Er kwamen net als bij valentijnsdag weer niet zo veel mensen in de winkel. Wel de dames en heren voor de corsages. Vond het leuk om hun gezichten te zien, toen ze ze op kwamen halen. Ook kwam er in de loop van de morgen een meisje, denk 15, 16 jaar in de winkel. Ze wilde bloemen voor haar moeder. De bloemenschuur is heel anders dan een bloemen winkel in Nederland. Het is ten eerste nogal afgelegen gelegen.
De bloemenschuur vanochtend....
Niks teveel gezegd toch? Het is gewoon echt een schuur.
En je ziet helemaal geen bloemen bij binnenkomst. Niks geen boeketjes of stukjes, die je zo mee kan nemen. Bijna alles wordt op bestelling verkocht. Maarja dat meisje komt binnen en toevallig stond ik bij de computer een code voor een boeket van Teleflora op het internet op te zoeken. Naast me stond mijn bazin achter de toonbank het meisje te woord. En hoorde haar zeggen, onder de $35,00 hebben we niks te koop hoor. Vond het zo zielig voor het meisje. Kwam helemaal naar ons toe om te horen dat ze niet genoeg geld had? Dus ik zei tegen mijn baas, je kan misschien ook twee lelies's (stargazers hier genoemd) mooi in pakken, die zijn $ 6,50 per stuk. Het meisje hoorde dat en zei dat haar moeder zo van lelies hield. Dus mijn baas zei, nou ja, ok, dat kon dan wel. Dus ik met vloeipapier een mooi iets gemaakt en er weer een grote roze strik (die in tientallen op voorraad zijn) er op gedaan en het meisje was helemaal blij en het zag er nog super sjeik uit. Weer iemand blij niet?
Vandaag had ik trouwens ook een nog bloemstuk naar eigen "inzicht" gemaakt. Op het werkbriefje stond naar keuze van de bloemist en dan mag je zelf wat verzinnen. Dus ik bedacht een beetje modern, maar nog wel behoorlijk traditioneel bloemstuk. Het waren rozen en anjers, maar dan een beetje hoger geschikt en dicht bij elkaar. Afijn, ik had het stuk bij de bestellingen die klaar zijn en bezorgd kunnen worden gezet. En even later zie ik mijn bazin er mee langs schuiven. En riep me even daarop bij haar. Ze wilde over het bloemstuk praten. Ze vond dat je er zo door heen keek en dat kon toch echt niet ;-) Mensen gingen dat toch zeker niet mooi vinden. Eigenlijk bedoelde ze vast dat zij het niet mooi vond, maar ze zei het tactisch met "mensen". En daarna zei ze dat ze het wel voor me zou gaan aanpassen en het weer mooi maken. Dat ik het maar even wist ;-) Mijn poging tot modernisering in de schuur was danig mislukt! Ze was er duidelijk nog niet klaar voor. Even later zag ik haar weer langs komen met het bloemstuk en het was een eenzijdig, driehoekig bloemstuk met mega veel varenblad geworden. Met ook nog blauwe gele irisen er bij die in het midden uitstaken..... Helaas, maar ik heb het geprobeerd....
Kristel vroeg me in het vorige blogje wat ik dan mooi vind. En heb net even op internet wat plaatjes op gezocht.
Duidelijk anders van smaak dan het pink reflections boeket.... Al moet ik zeggen dat de namen van de boeketten wel iets hebben. Zo was er het "Pinking of you" boeket, dat van rozigheid aan elkaar hing. Of Blooming Bounty? Wat moet je nou van zo'n naam verwachten? Orchideeen? Of een ander tropisch bloemetje. Nee,.... het waren chrysanten en anjers in lekkere knal kleuren. Ondanks alle toestandjes en mijn mislukte bloemstukrevolutie vond ik het toch erg leuk om met zoveel bloemen aan de gang te zijn. Mijn lichaam is erg moe en daarbij in bijzonder mijn voeten. Het was even wennen voor ze zeg maar. Voorlopig hebben ze weer even rust, want zou zo snel even niet weten wanneer ik weer mag aantreden, maar dit hebben we weer mee gemaakt niet?
Groetjes Petra
Afijn.... vanmorgen waren wel alle bezorgers present en de baas bleef weer in de winkel. En hij kwam ons vertellen dat hij het internet weer af gezet had en geen nieuwe bestellingen meer ging aan nemen. Dus ik stelde hem ook voor, waarom probeer je niet bloeiende planten of simpele boeketjes te verkopen? Mooi papier er om heen en dan lijkt het toch heel speciaal, maar kost niet veel tijd om te maken. Boeketten worden hier altijd in een vaas opgemaakt als een bloemstuk zeg maar. Altijd met vaas en bijna helemaal niet als een los boeket. En aangezien het bord nog helemaal vol hing met bestellingen voor dat soort bloemstukken en Brandi en ik daar best druk mee waren, misschien een idee?. "Mmmmm, ik weet niet", en keek mij zeer bedenkelijk aan. Maar volgens mij had hij wel door dat nee verkopen erger is, dan iets anders verkopen. En later hoorde ik hem in zijn kantoortje met een klant aan de telefoon. En ja hoor!! Boeket verkocht! Dus ik kon aan de slag met het maken van echte Nederlandse boeketjes! JAWEL, die MET elastiekjes, ha ha ha. De eerste van meerdere, het tij was gekeerd. Goh die waren toch eigenlijk wel mooi..., zei bazin.... Ook werden er nog een stuk of 10 bloeiende azalea's en hortensia's verkocht. Mos over de aarde en een mooie moederdag pofstrik er in en klaar! Pofstrikken doen het hier overigens nog altijd erg goed ;-)
Er kwamen net als bij valentijnsdag weer niet zo veel mensen in de winkel. Wel de dames en heren voor de corsages. Vond het leuk om hun gezichten te zien, toen ze ze op kwamen halen. Ook kwam er in de loop van de morgen een meisje, denk 15, 16 jaar in de winkel. Ze wilde bloemen voor haar moeder. De bloemenschuur is heel anders dan een bloemen winkel in Nederland. Het is ten eerste nogal afgelegen gelegen.
De bloemenschuur vanochtend....
Niks teveel gezegd toch? Het is gewoon echt een schuur.
En je ziet helemaal geen bloemen bij binnenkomst. Niks geen boeketjes of stukjes, die je zo mee kan nemen. Bijna alles wordt op bestelling verkocht. Maarja dat meisje komt binnen en toevallig stond ik bij de computer een code voor een boeket van Teleflora op het internet op te zoeken. Naast me stond mijn bazin achter de toonbank het meisje te woord. En hoorde haar zeggen, onder de $35,00 hebben we niks te koop hoor. Vond het zo zielig voor het meisje. Kwam helemaal naar ons toe om te horen dat ze niet genoeg geld had? Dus ik zei tegen mijn baas, je kan misschien ook twee lelies's (stargazers hier genoemd) mooi in pakken, die zijn $ 6,50 per stuk. Het meisje hoorde dat en zei dat haar moeder zo van lelies hield. Dus mijn baas zei, nou ja, ok, dat kon dan wel. Dus ik met vloeipapier een mooi iets gemaakt en er weer een grote roze strik (die in tientallen op voorraad zijn) er op gedaan en het meisje was helemaal blij en het zag er nog super sjeik uit. Weer iemand blij niet?
Vandaag had ik trouwens ook een nog bloemstuk naar eigen "inzicht" gemaakt. Op het werkbriefje stond naar keuze van de bloemist en dan mag je zelf wat verzinnen. Dus ik bedacht een beetje modern, maar nog wel behoorlijk traditioneel bloemstuk. Het waren rozen en anjers, maar dan een beetje hoger geschikt en dicht bij elkaar. Afijn, ik had het stuk bij de bestellingen die klaar zijn en bezorgd kunnen worden gezet. En even later zie ik mijn bazin er mee langs schuiven. En riep me even daarop bij haar. Ze wilde over het bloemstuk praten. Ze vond dat je er zo door heen keek en dat kon toch echt niet ;-) Mensen gingen dat toch zeker niet mooi vinden. Eigenlijk bedoelde ze vast dat zij het niet mooi vond, maar ze zei het tactisch met "mensen". En daarna zei ze dat ze het wel voor me zou gaan aanpassen en het weer mooi maken. Dat ik het maar even wist ;-) Mijn poging tot modernisering in de schuur was danig mislukt! Ze was er duidelijk nog niet klaar voor. Even later zag ik haar weer langs komen met het bloemstuk en het was een eenzijdig, driehoekig bloemstuk met mega veel varenblad geworden. Met ook nog blauwe gele irisen er bij die in het midden uitstaken..... Helaas, maar ik heb het geprobeerd....
Kristel vroeg me in het vorige blogje wat ik dan mooi vind. En heb net even op internet wat plaatjes op gezocht.
Duidelijk anders van smaak dan het pink reflections boeket.... Al moet ik zeggen dat de namen van de boeketten wel iets hebben. Zo was er het "Pinking of you" boeket, dat van rozigheid aan elkaar hing. Of Blooming Bounty? Wat moet je nou van zo'n naam verwachten? Orchideeen? Of een ander tropisch bloemetje. Nee,.... het waren chrysanten en anjers in lekkere knal kleuren. Ondanks alle toestandjes en mijn mislukte bloemstukrevolutie vond ik het toch erg leuk om met zoveel bloemen aan de gang te zijn. Mijn lichaam is erg moe en daarbij in bijzonder mijn voeten. Het was even wennen voor ze zeg maar. Voorlopig hebben ze weer even rust, want zou zo snel even niet weten wanneer ik weer mag aantreden, maar dit hebben we weer mee gemaakt niet?
Groetjes Petra
donderdag 7 mei 2009
Smaken verschillen
Smaken verschillen, dat is zeker. Inmiddels twee dagen gewerkt in de bloemenschuur en wat moeders hier mooi vinden, is echt heel anders, dan de moeders in Nederland. Althans dat schat ik zo in... Dit keer heb ik dan toch mijn camera mee genomen en gevraagd of ik van mijn brouwsels foto's mocht maken. Dus deze is dan door mij gemaakt....
Zoals ik al zei, smaken verschillen. Maar dit boeket is nagemaakt van de website waarvan dit boeket besteld is. Het is zaak om het boeket zoveel mogelijk op het plaatje te laten lijken. Er staat ook onder welke bloemen er voor gebruikt zijn en in welke hoeveelheid. Soms zijn sommige bloemen er niet of niet in de juiste kleur en dan mag je iets gebruiken wat er het meeste bij komt. Op zich vind ik het wel een sport om het zoveel mogelijk te doen lijken. En wat kost deze? $79,95. Pittig he? Met vaas erbij dat wel, maar is toch duidelijk niet mijn smaak. En zo zijn er meer die ik gemaakt heb, die niet in de "valt-in-de-smaak"-categorie komen.
Het bloemstukje van de foto hieronder komt er iets meer bij, maar is het nog niet helemaal hoor ;-) Deze heb ik dan wel zelf verzonnen, mocht naar smaak van de bloemist. Maar moest wel een eenzijdig stuk zijn. Gevraagd werd een vrolijk, lente achtig boeket in een vaas. Met een prijs van $ 59,00. Je moet dan ook echt alle bloemetjes, het groen, de vaas, maakkosten, doorberekenen. Maar je mag wel zelf alles bij elkaar zoeken. Dat is wel erg leuk.
De smaak is hier zoooooo anders, dat je echt niet met een Nederlandse smaak gevormd boeket kan aankomen. Dat zouden de klanten denk ik ook niet mooi vinden. Dus ik pas me aan en stel mijn smaak bij ;-)
Zo vul ik thee kopjes met bloemetjes, volgens het plaatje van het boek/internet.
En tuiniertasje voor moeders met roosjes en andere roze blommetjes, die er dan zo uitkomen te zien.
De foto is gemaakt in de koelcel, dus de achtergrond ziet er dan natuurlijk wel anders uit. Maar dit is het idee. Het kaartje wat er bovenop in geprikt zit, is het de afzenderkaart en het adres waar het bezorgd gaat worden. Moet wel zeggen dat ik het nu veel leuker vind dan met Valentijnsdag, waar ik eigenlijk het meest dozijn rozen heb staan maken. Dat was op een gegeven moment wel erg saai. Behalve een andere kleur rozen, waren ze allemaal het zelfde. Maar met moederdag zijn er heel veel verschillende boeketen en heb ik er nog niet twee dezelfde gemaakt. Wel zo leuk! De vrouw die de bloemstukken rond reed, zei dat ze ontzettend veel complimenten kreeg dit keer en dat doet een mens weer goed! Het is dan wel niet mijn smaak, maar de klanten zijn er blij mee en daar gaat het om ;-)
Verder heb ik vanmiddag ook nog zo'n 15 pols corsages gemaakt. Dit weekend is voor een aantal scholen hier in de buurt prom-night en dan neemt de heer een corsage voor zijn "date" mee. En zo heb ik in allerlei kleuren pols corsages voor het meisje gemaakt. En de boutonnieres voor de heren gemaakt. Boutonniere, is eigenlijk gewoon een duur woord voor de corsage voor de mannen. Moet zeggen dat ik dat wel heel erg leuk vond om te doen.
Is nog een heel gedoe, met hete wax waarin je de bloemen doopt met groen en kleine roosjes. Het schijnt dat er dames in de winkel zijn geweest die met hun jurk erbij, de bloemen en het lint voor de pols corsage hebben uitgezocht. Dus het is een errug belangrijk detail voor sommigen ;-)
Gisteren ben ik op de weg naar huis nog even gestopt bij Vaughans.
En heb weer aardbeien meegenomen. Dit keer niet zelf geplukt, want ik was behoorlijk moe, na zo'n dagje bloemstukjes maken. Maar een kant en klaar mandje snel meegenomen.
En daar ga ik nu een schaaltje van nemen! Ben er aan toe ;-)
Groetjes,
Petra
Zoals ik al zei, smaken verschillen. Maar dit boeket is nagemaakt van de website waarvan dit boeket besteld is. Het is zaak om het boeket zoveel mogelijk op het plaatje te laten lijken. Er staat ook onder welke bloemen er voor gebruikt zijn en in welke hoeveelheid. Soms zijn sommige bloemen er niet of niet in de juiste kleur en dan mag je iets gebruiken wat er het meeste bij komt. Op zich vind ik het wel een sport om het zoveel mogelijk te doen lijken. En wat kost deze? $79,95. Pittig he? Met vaas erbij dat wel, maar is toch duidelijk niet mijn smaak. En zo zijn er meer die ik gemaakt heb, die niet in de "valt-in-de-smaak"-categorie komen.
Het bloemstukje van de foto hieronder komt er iets meer bij, maar is het nog niet helemaal hoor ;-) Deze heb ik dan wel zelf verzonnen, mocht naar smaak van de bloemist. Maar moest wel een eenzijdig stuk zijn. Gevraagd werd een vrolijk, lente achtig boeket in een vaas. Met een prijs van $ 59,00. Je moet dan ook echt alle bloemetjes, het groen, de vaas, maakkosten, doorberekenen. Maar je mag wel zelf alles bij elkaar zoeken. Dat is wel erg leuk.
De smaak is hier zoooooo anders, dat je echt niet met een Nederlandse smaak gevormd boeket kan aankomen. Dat zouden de klanten denk ik ook niet mooi vinden. Dus ik pas me aan en stel mijn smaak bij ;-)
Zo vul ik thee kopjes met bloemetjes, volgens het plaatje van het boek/internet.
En tuiniertasje voor moeders met roosjes en andere roze blommetjes, die er dan zo uitkomen te zien.
De foto is gemaakt in de koelcel, dus de achtergrond ziet er dan natuurlijk wel anders uit. Maar dit is het idee. Het kaartje wat er bovenop in geprikt zit, is het de afzenderkaart en het adres waar het bezorgd gaat worden. Moet wel zeggen dat ik het nu veel leuker vind dan met Valentijnsdag, waar ik eigenlijk het meest dozijn rozen heb staan maken. Dat was op een gegeven moment wel erg saai. Behalve een andere kleur rozen, waren ze allemaal het zelfde. Maar met moederdag zijn er heel veel verschillende boeketen en heb ik er nog niet twee dezelfde gemaakt. Wel zo leuk! De vrouw die de bloemstukken rond reed, zei dat ze ontzettend veel complimenten kreeg dit keer en dat doet een mens weer goed! Het is dan wel niet mijn smaak, maar de klanten zijn er blij mee en daar gaat het om ;-)
Verder heb ik vanmiddag ook nog zo'n 15 pols corsages gemaakt. Dit weekend is voor een aantal scholen hier in de buurt prom-night en dan neemt de heer een corsage voor zijn "date" mee. En zo heb ik in allerlei kleuren pols corsages voor het meisje gemaakt. En de boutonnieres voor de heren gemaakt. Boutonniere, is eigenlijk gewoon een duur woord voor de corsage voor de mannen. Moet zeggen dat ik dat wel heel erg leuk vond om te doen.
Is nog een heel gedoe, met hete wax waarin je de bloemen doopt met groen en kleine roosjes. Het schijnt dat er dames in de winkel zijn geweest die met hun jurk erbij, de bloemen en het lint voor de pols corsage hebben uitgezocht. Dus het is een errug belangrijk detail voor sommigen ;-)
Gisteren ben ik op de weg naar huis nog even gestopt bij Vaughans.
En heb weer aardbeien meegenomen. Dit keer niet zelf geplukt, want ik was behoorlijk moe, na zo'n dagje bloemstukjes maken. Maar een kant en klaar mandje snel meegenomen.
En daar ga ik nu een schaaltje van nemen! Ben er aan toe ;-)
Groetjes,
Petra
dinsdag 5 mei 2009
Blaren en Blommetjes
Gisteren met vier andere buurvrouwen 's morgens aan de wandel gegaan. Dankzij Facebook is er heel wat meer contact en wordt er zo nu en dan wat afgesproken. Wel gezellig, want zo met zijn allen al kletsend vliegt de tijd voorbij en staan we na een uur weer voor onze huisdeuren. Vorige week was ik ook al met Rhonda wezen wandelen en had ik ineens blaren van mijn supergympen gekregen. Snapte er niks van. Al vanaf januari loop ik hard op die dingen en nu ineens blaren? Baalde er wel van, want zo kwam mijn loopje in gevaar. Echt ik loop trouw elke week drie keer, zodat die conditie blijft. Ben veelste bang dat ik het allemaal weer opnieuw moet gaan doen. Gaat net zo lekker dat lopen! En dat wil ik graag zo houden.
Maarja met blaren lopen is niet echt een pretje natuurlijk. Dus ik had van die speciale pleisters voor op mijn hielen gekocht, voor mijn loopje van vrijdagavond. En dat ging net goed. Het had echt niet veel verder dan die 5 km moeten zijn, want dat hadden de pleisters niet gehouden denk ik. Dus dat vertelde ik zaterdag ook aan Alison. En die vertelde mij weer dat het waarschijnlijk aan mijn sokken lag. Ik loop gewoon op een soort van tennis sokken. En zij had een poosje terug speciale sokken voor het wandelen gekocht bij REI. Die waren wat meer elastischer en sluiten beter om je voet aan. En eerlijk gezegd, die sokken van mij, sluiten nou niet echt mooi om mijn voet. Dat waren gewoon de standaard sportsokken. Van 6 voor $7,50 bij de Walmart, zeg maar.
Dus ben ik zaterdag naar REI geweest en de blister free sokken gaan halen. Het is trouwens een hele mond vol het merk en type van die sokken. Ze heten namelijk, The Wigwam Ultimax Running Mini Crew Ironman Socks. Jahaaaa mond vol, het is wat he? Kosten $ 7,50 per paar, maar dan heb je wel echte Wigwam sokken, die zelfs de Ironman draagt ;-) Dus het kost een paar centen, maar ik had daardoor alle hoop dat ik maandagavond weer kon lopen.
En moet zeggen, met de wigwam sokken aan ging het ook prima. Het wandelen overdag ging goed, al had ik 's ochtends nog mijn oude sportschoenen aan gedaan bij het wandelen. Maar 's avonds wel mijn MBT gympen gelopen. En gelukkig het bleef goed gaan. Hoop echt dat ik nu geen blaren meer krijg. Absoluut geen pretje. Stel je voor zeg, raak ik daardoor, mijn nieuwbakken conditie in ene kwijt! Dat moeten we niet hebben! Begin het nu net bijna leuk te gaan vinden en kijk er 's avonds een soort van naar uit, om te gaan lopen. En dat zelfs in de warmte. Gisteren was het nog 22 graden en op het laatste stukje begon het te miezeren. De miezer kwam precies op tijd eigenlijk, want het was drukkend warm en die miezer voelde heel lekker. Soort van mini-douchje tijdens het lopen. Wie dat ooit gedacht had om uit mijn mond te horen???? Petra in de regen aan het rennen en het nog leuk vinden ook? Het kan verkeren in het leven niet?
Gistermorgen belde trouwens ook Michelle van de bloemenschuur. Of ik van de week wilde komen helpen voor moederdag. Dus vanaf woensdag t/m zaterdag ga ik boeketjes en bloemstukjes maken. Best weer even leuk om na valentijnsdag weer met blommetjes aan de gang te gaan....
Groetjes,
Petra
Maarja met blaren lopen is niet echt een pretje natuurlijk. Dus ik had van die speciale pleisters voor op mijn hielen gekocht, voor mijn loopje van vrijdagavond. En dat ging net goed. Het had echt niet veel verder dan die 5 km moeten zijn, want dat hadden de pleisters niet gehouden denk ik. Dus dat vertelde ik zaterdag ook aan Alison. En die vertelde mij weer dat het waarschijnlijk aan mijn sokken lag. Ik loop gewoon op een soort van tennis sokken. En zij had een poosje terug speciale sokken voor het wandelen gekocht bij REI. Die waren wat meer elastischer en sluiten beter om je voet aan. En eerlijk gezegd, die sokken van mij, sluiten nou niet echt mooi om mijn voet. Dat waren gewoon de standaard sportsokken. Van 6 voor $7,50 bij de Walmart, zeg maar.
Dus ben ik zaterdag naar REI geweest en de blister free sokken gaan halen. Het is trouwens een hele mond vol het merk en type van die sokken. Ze heten namelijk, The Wigwam Ultimax Running Mini Crew Ironman Socks. Jahaaaa mond vol, het is wat he? Kosten $ 7,50 per paar, maar dan heb je wel echte Wigwam sokken, die zelfs de Ironman draagt ;-) Dus het kost een paar centen, maar ik had daardoor alle hoop dat ik maandagavond weer kon lopen.
En moet zeggen, met de wigwam sokken aan ging het ook prima. Het wandelen overdag ging goed, al had ik 's ochtends nog mijn oude sportschoenen aan gedaan bij het wandelen. Maar 's avonds wel mijn MBT gympen gelopen. En gelukkig het bleef goed gaan. Hoop echt dat ik nu geen blaren meer krijg. Absoluut geen pretje. Stel je voor zeg, raak ik daardoor, mijn nieuwbakken conditie in ene kwijt! Dat moeten we niet hebben! Begin het nu net bijna leuk te gaan vinden en kijk er 's avonds een soort van naar uit, om te gaan lopen. En dat zelfs in de warmte. Gisteren was het nog 22 graden en op het laatste stukje begon het te miezeren. De miezer kwam precies op tijd eigenlijk, want het was drukkend warm en die miezer voelde heel lekker. Soort van mini-douchje tijdens het lopen. Wie dat ooit gedacht had om uit mijn mond te horen???? Petra in de regen aan het rennen en het nog leuk vinden ook? Het kan verkeren in het leven niet?
Gistermorgen belde trouwens ook Michelle van de bloemenschuur. Of ik van de week wilde komen helpen voor moederdag. Dus vanaf woensdag t/m zaterdag ga ik boeketjes en bloemstukjes maken. Best weer even leuk om na valentijnsdag weer met blommetjes aan de gang te gaan....
Groetjes,
Petra
zondag 3 mei 2009
Schnitzels
Gistermorgen ben ik met Alison naar Apex Peak fest geweest. Elk jaar in mei is dit feest in down town Apex. Ook dit jaar vond ik het weer leuk, want je kunt er net wat andere dingen vinden. Wat een creatieve mensen zijn er toch. Van zelf gemaakte vogelhuisjes, sieraden, bloempotten tot kookspulletjes. Na de markt zijn we nog even naar Koka Booth gereden. Ron en ik hadden kaartjes om naar Larry the Cable Guy te gaan, maar de show is geannuleerd in Cary. De reden was een beetje wazig. Wel jammer, want het leek me wel leuk om dat een keer in het echt te zien. Het rare was dat alleen Cary geannuleerd is. Alle andere shows op de tournee gaan wel door? Ik vroeg aan het meisje achter de kassa, of het aan het aantal verkochte kaartjes lag. Maar zij zei dat de verkopen juist heel goed waren geweest. Dus daar kon het niet aan liggen. Jammer....., maar helaas, geen Larry voor ons.
Toen ik thuis kwam was Ron ook klaar met werken en zijn we 's middags richting Cary gegaan. We hadden nog wat boodschapjes te halen. En toen kwamen we langs de BJ's en Ron had gehoord van een nieuw Duits restaurant daar vlak in de buurt, genaamd Bavarian brathaus . Ze zouden er heerlijke schnitzels hebben! Je kan hier overal heerlijk eten, maar schnitzels zie je niet snel op het menu en als je ze ziet zijn ze vaak gefrituurd en smaken gewoon anders. Maar...., niet bij het Bavarian brathaus. Ik had een zigeuner schnitzel en die was echt super lekker! Het is er wel wat duurder dan wat je hier in de omgeving gewend bent. $22.99 voor een schnitzel, vind ik best wel duur. Maarja het eten was er wel erg goed. In de recencies op het internet hadden we mindere berichtjes gelezen. Het restaurant wordt ook echt gerund door Duitsers en de klachten waren dan ook de zaken die je in een Europees restaurant meestal hebt. Je moet bijv. wat langer wachten op je eten. Al viel dat bij ons heel erg mee. Serveerster Ria, had wat moeite met onze vragen over het menu, want ze hadden alleen spatzel, waarbij je normaal aardappel puree of frietjes hebt. En ik had dus nog nooit gehoord van spatzel. Ria kon niet echt vertellen wat spatzel was, we moesten het maar proberen, daar kwam het op neer. En dat schepte bij ons niet echt veel vertrouwen ;-) Bovendien stond er bovenaan de kaart dat je niks mocht "substituten" op het menu. Wat normaliter bij bijna elk Amerikaans restaurant geen enkel probleem is. Daar kan altijd van alles, de klant is koning. Maar hier waren ze vrij streng. En daarom hebben we er maar Kartoffel puffer bij besteld, die overigens ook erg lekker waren. En er zat heerlijke zelfgemaakte appelmoes bij... Jammie! De spatzel waren achteraf trouwens ook lekker. Dat waren een soort van deegstukjes. Maar ik kan me voorstellen dat Amerikanen die hier komen eten, daar niet blij van worden. Vooral omdat de service hier in Amerikaanse restaurants altijd erg hoog is. En alles wat je veranderd wilt hebben aan je eten is mogelijk. Maar hier dus niet. Een ding waar ik niet erg blij van werd was de muziek. Errug Duits! Te verwachten natuurlijk, maar toch.... Ach ja wie heerlijke schnitzel wil eten, zal het moeten aanhoren, ha ha ha. Dus voor de schnitzel liefhebbers zeker aan te raden, maar je moet het door een Europese bril bekijken!
Er waren wellicht nog meer Nederlanders aan de schnitzels binnen waarschijnlijk, want toen we naar buiten gingen zagen we deze auto op de parkeerplaats.
En nog even een close-upje...
Vandaag een rustig daagje en zijn we met de hondjes aan de wandel gegaan bij Symphony Lake. En we zagen een heleboel jonge eendjes onderweg.
Nou waren dit geen eendjes, maar ganzen. Ook een zo'n lief gezicht he?.
Groetjes,
Petra
zaterdag 2 mei 2009
Very Berry
De morgen begon vroeg vrijdag. Het zou weer warm worden en dan is het lekkerder om 's morgens met de hondjes te gaan wandelen. Maar toen ik wakker werd zag ik dat het best bewolkt was en er stond een behoorlijke wind. En daarbij ook nog, het zonnetje was helemaal niet te zien. In Nederland zou je je jas pakken en je laarzen weer uit de kast halen, bij dit plaatje. Maar, ik trap daar niet meer in. Want ik kijk nu altijd op ons weerstationnetje naar de temperatuur buiten, voordat ik me aan ga kleden. En ja hoor, die stond al op 21 graden. Zou je dan lopen puffen met je laarzen en dikke Zuidwester, hi hi hi.
Het werden dus teenslippertjes en zomers tenue. Het was echt lekker om te lopen, want de wind maakte het heel aangenaam. Op de terug weg zie ik terwijl ik onze straat weer in loop twee hondjes bij onze brievenbus snuffelen. Ze lopen los.... Ik zie ook gelijk van wie ze zijn. Ze wonen namelijk een aantal huizen verderop. Maar komen normaliter niet veel verder dan hun eigen tuintje. Maar vandaag is het feest voor ze waarschijnlijk, want ze zijn samen op pad. Het is wel een mooi duo om te zien. Een van de twee is een zwarte herder en de ander is een pug, oftewel een klein mopshondje. Je weet wel zo'n knorrend gevalletje op vier pootjes.
Afijn, als ik op zo'n 150 meter afstand aankom lopen ziet de herder me aankomen en schrikt als ik hem in zijn snuffels stoor. Hij kijkt op en rent als een gek terug naar zijn huis. Het varkentje is niet zo zeer van mij en de hondjes onder de indruk, maar zet het ook op een rennen, alleen de andere kant op. Oh jee dat gaat niet goed. Want hij rent de kant van de uitgang van onze wijk op. En daar is een drukke kruising aan het eind waar de auto's niet zachtjes rijden....
En dus zet ik het met mijn hondjes ook op een rennen. Breng hen snel in onze tuin, doe hun riemen af en ren achter knorretje aan. Maarja, hoe harder ik ren hoe dichter hij bij die weg komt. Dus ik denk, stop en geef een gil. Hij hoort het gelukkig en stopt ook. Maar staat in twijfel wat te doen. Ik probeer hem met mijn meest vrolijke hoge stemmetje te roepen. En alsof er een kwartje in het beestje werd gestopt..... Hij draait zich om en komt nu op mij afgestormd. Even denk ik oh jee..... wat als hij helemaal niet lief is? Loop ik hem te roepen? Oeps.. En zie me door de straten van onze wijk heen rennen met knorretje achter me aan. Tong, scheef uit zijn bek hangend en ik ook half hijgend van de achtervolging, hi hi hi.
Maar gelukkig, als ik goed kijk zie ik zijn krulstaartje kwispelen en bedenk me dat hij misschien gewoon echt blij is. Dus ik blijf stil staan en praat op hoge toon verder. En binnen no-time zit hij aan mijn voeten, wel met die tong half uit zijn bekkie, want het was nog al een beweging zo voor het kleine beestje. Ik geef hem een aai over zijn bol en doe gelijk onze hondenriem om. Hij is helemaal blij, dat is duideijk. Dus dan maar even met hem kroelen. Wat een leuk ding zeg. Zwaar knorrend geniet hij van de aandacht die ik hem geef en is echt helemaal blij. En met helemaal bedoel ik helemaal. Want zijn hele lichaam is blij. Het schud en het knort aan alle kanten! Wat een beestje. Na de kroeltjes, probeer ik aanstalten te maken om richting zijn huis te gaan. En zowaar, mijn nieuw gevonden vriend loopt keurig met me mee. Maar in de verte zie ik nu ineens de zwarte herder op me af komen stormen.
Oh nee, was ik net nog even in twijfel over knorretje, die zwarte herder was veel erger. Maarja, hier kon ik niet tegen aan rennen. Met grote sprongen kwam hij op me af. Veel tijd om me te bedenken had ik niet, want voor ik het wist stond hij voor me. En met heel zijn gewicht gaat hij overdwars tegen mijn benen aan. En komt daarbij tot stilstand. Uh, uh, wat nu? Wist nog steeds niet of hij nou uit blijheid of uit agressie naar me toe kwam sjesen. Ik liep natuurlijk wel met zijn kameraadje te wandelen. En of hij dat nou leuk vond?
Maar nadat hij tot stilstand kwam, keek hij omhoog naar mij en hij keek lief. Hij had lieve oogjes. En ik besloot mijn hoge stemmetje er maar weer op los te laten en wonderbaarlijk vond hij dat ook leuk en wilde gewoon ook zo'n knuffel sessie als knorretje. Geef hem eens ongelijk? Toen ik aanstalten maakte om weer een stukje verder te lopen ging hij gelijk netjes los volgend aan de voet en liep zo met me mee naar zijn huis. Liep ik dan door onze straat met twee hondjes. Zo gewoon eigenlijk, maar dit keer met een hele andere combi. Herder en mopshondje. Alison had het hele gebeuren waarschijnlijk gezien en kwam naar buiten. We moesten wel even lachen om die combi. Knorretje was nog steeds aan het nahijgen, maar was overduidelijk heel blij om ineens van alles mee te maken op deze morgen.
Na even gekletst te hebben ben ik doorgelopen naar hun huis en heb ze veilig terug gebracht. De baasjes waren thuis en wisten niet dat hun hondjes buiten waren. Waarschijnlijk stond er ergens een deur of hek open en waren ze ontsnapt. Ze verontschuldigde zich en bedankte me. Ik kreeg nog even een knuffeltje van het duo en ging terug naar huis. Het was echt een leuk stel eigenlijk ;-)
Terug naar onze lieve hondjes, die alles door de spijlen van ons tuinhek probeerden te volgen. Waar zij niet erg vrolijk van werden. Vrouwtje buiten met twee andere hondjes aan het wandelen en kroelen. Dat werd duidelijk niet gewaardeerd! Dus toen ik in de tuin kwam werd ik uitbundig besnuffeld. Het is maar goed dat zij niet kunnen praten, want ik had de wind van voren van ze gekregen. Eindelijk actie in de wijk en zij moeten in de tuin blijven. Geen juist plan, vrouwtje!. Maar na de snuffel actie bedaarden ook zij en was het weer over met alle actie zo vroeg op de morgen. Ik ben wat aan het rommelen gegaan in huis en om twaalf uur had ik afgesproken met Judy. We zouden samen wat gaan eten en dan naar Traders Joe gaan.
Naast Traders Joe zit tegenwoordig een heel leuk eettentje. En toen we aankwamen rijden was het al heel druk. Ze hebben er een aantal zitjes buiten en die zaten allemaal vol. Ook binnen was het druk. Ik nam op aanraden van Judy de chickensandwich en die was echt lekker. Daarna naar de Traders Joe. Nog steeds vind ik dat een leuke winkel, nouja winkel, supermarktje is het eigenlijk. Maar zeer internationaal is het daar kwa producten. En.... ze hebben er altijd leuke bloemetjes. En zo scoorde ik vandaag witte hortensia's!
Judy wilde vooral weten wat ik lekker vond. En zo lagen er ook stroopwafeltjes en Oranje boom bier in haar karretje. Lekker Hollands ;-) Ik vertelde Judy dat ik op de Farmers Market van die heerlijke aardbeien had gekocht onlangs. Waarop zij zei, "pluk je die dan niet zelf?". "Uh nee, die koop ik altijd zelf", zei ik. Waar ze er op stond dat ik met haar mee moest gaan naar Vaughans, vlak bij onze wijk. Dit is een "pick-your-own" aardbeien boederijtje. Ze hebben een heel groot veld vol met aardbeien plantjes. Waar je je op uit kunt leven. En 1 pond kost $ 1,65. Koopje niet?
En het mooie is, vertelde Judy, onder het plukken mag je proeven ;-) Lekker! Bovendien pluk je zelf natuurlijk alleen maar de mooist rode aardbeien. En die met gekke vormen enzo, die laat je lekker hangen. En ze waren echt lekker! Wat een pret!
De oogst!
Ik had dus zo meer dan een kilo bij elkaar en moest $ 4,15 betalen. Leuk, leuk, leuk!
Ron had vrijdag trouwens ook een leuke middag, want die was met een collega gaan vissen.
Ze hadden niks gevangen overigens, maar hadden wel het hele meer rondgevaren.
Even relaxen, met hengeltje en een klotsend bootje.
Alleen had hij minder geluk dan ik. Want toen Judy en ik net klaar waren met de aardbei pluk, begon het in ene te regenen. We zaten net in de auto met onze aardbeien. En het regende niet zo'n beetje, het regende een beetje boel! Ron zat toen nog in het bootje en was kletsnat geregend, vertelde hij. Maar gelukkig waren de temperaturen nog steeds hoog en viel het allemaal nog mee.
Vandaag is er in Apex het Apex Peak fest en daar ga ik met Alison naar toe, dus alweer leuke dingen in het verschiet!
Groetjes en een fijn weekend gewenst!
Petra
Het werden dus teenslippertjes en zomers tenue. Het was echt lekker om te lopen, want de wind maakte het heel aangenaam. Op de terug weg zie ik terwijl ik onze straat weer in loop twee hondjes bij onze brievenbus snuffelen. Ze lopen los.... Ik zie ook gelijk van wie ze zijn. Ze wonen namelijk een aantal huizen verderop. Maar komen normaliter niet veel verder dan hun eigen tuintje. Maar vandaag is het feest voor ze waarschijnlijk, want ze zijn samen op pad. Het is wel een mooi duo om te zien. Een van de twee is een zwarte herder en de ander is een pug, oftewel een klein mopshondje. Je weet wel zo'n knorrend gevalletje op vier pootjes.
Afijn, als ik op zo'n 150 meter afstand aankom lopen ziet de herder me aankomen en schrikt als ik hem in zijn snuffels stoor. Hij kijkt op en rent als een gek terug naar zijn huis. Het varkentje is niet zo zeer van mij en de hondjes onder de indruk, maar zet het ook op een rennen, alleen de andere kant op. Oh jee dat gaat niet goed. Want hij rent de kant van de uitgang van onze wijk op. En daar is een drukke kruising aan het eind waar de auto's niet zachtjes rijden....
En dus zet ik het met mijn hondjes ook op een rennen. Breng hen snel in onze tuin, doe hun riemen af en ren achter knorretje aan. Maarja, hoe harder ik ren hoe dichter hij bij die weg komt. Dus ik denk, stop en geef een gil. Hij hoort het gelukkig en stopt ook. Maar staat in twijfel wat te doen. Ik probeer hem met mijn meest vrolijke hoge stemmetje te roepen. En alsof er een kwartje in het beestje werd gestopt..... Hij draait zich om en komt nu op mij afgestormd. Even denk ik oh jee..... wat als hij helemaal niet lief is? Loop ik hem te roepen? Oeps.. En zie me door de straten van onze wijk heen rennen met knorretje achter me aan. Tong, scheef uit zijn bek hangend en ik ook half hijgend van de achtervolging, hi hi hi.
Maar gelukkig, als ik goed kijk zie ik zijn krulstaartje kwispelen en bedenk me dat hij misschien gewoon echt blij is. Dus ik blijf stil staan en praat op hoge toon verder. En binnen no-time zit hij aan mijn voeten, wel met die tong half uit zijn bekkie, want het was nog al een beweging zo voor het kleine beestje. Ik geef hem een aai over zijn bol en doe gelijk onze hondenriem om. Hij is helemaal blij, dat is duideijk. Dus dan maar even met hem kroelen. Wat een leuk ding zeg. Zwaar knorrend geniet hij van de aandacht die ik hem geef en is echt helemaal blij. En met helemaal bedoel ik helemaal. Want zijn hele lichaam is blij. Het schud en het knort aan alle kanten! Wat een beestje. Na de kroeltjes, probeer ik aanstalten te maken om richting zijn huis te gaan. En zowaar, mijn nieuw gevonden vriend loopt keurig met me mee. Maar in de verte zie ik nu ineens de zwarte herder op me af komen stormen.
Oh nee, was ik net nog even in twijfel over knorretje, die zwarte herder was veel erger. Maarja, hier kon ik niet tegen aan rennen. Met grote sprongen kwam hij op me af. Veel tijd om me te bedenken had ik niet, want voor ik het wist stond hij voor me. En met heel zijn gewicht gaat hij overdwars tegen mijn benen aan. En komt daarbij tot stilstand. Uh, uh, wat nu? Wist nog steeds niet of hij nou uit blijheid of uit agressie naar me toe kwam sjesen. Ik liep natuurlijk wel met zijn kameraadje te wandelen. En of hij dat nou leuk vond?
Maar nadat hij tot stilstand kwam, keek hij omhoog naar mij en hij keek lief. Hij had lieve oogjes. En ik besloot mijn hoge stemmetje er maar weer op los te laten en wonderbaarlijk vond hij dat ook leuk en wilde gewoon ook zo'n knuffel sessie als knorretje. Geef hem eens ongelijk? Toen ik aanstalten maakte om weer een stukje verder te lopen ging hij gelijk netjes los volgend aan de voet en liep zo met me mee naar zijn huis. Liep ik dan door onze straat met twee hondjes. Zo gewoon eigenlijk, maar dit keer met een hele andere combi. Herder en mopshondje. Alison had het hele gebeuren waarschijnlijk gezien en kwam naar buiten. We moesten wel even lachen om die combi. Knorretje was nog steeds aan het nahijgen, maar was overduidelijk heel blij om ineens van alles mee te maken op deze morgen.
Na even gekletst te hebben ben ik doorgelopen naar hun huis en heb ze veilig terug gebracht. De baasjes waren thuis en wisten niet dat hun hondjes buiten waren. Waarschijnlijk stond er ergens een deur of hek open en waren ze ontsnapt. Ze verontschuldigde zich en bedankte me. Ik kreeg nog even een knuffeltje van het duo en ging terug naar huis. Het was echt een leuk stel eigenlijk ;-)
Terug naar onze lieve hondjes, die alles door de spijlen van ons tuinhek probeerden te volgen. Waar zij niet erg vrolijk van werden. Vrouwtje buiten met twee andere hondjes aan het wandelen en kroelen. Dat werd duidelijk niet gewaardeerd! Dus toen ik in de tuin kwam werd ik uitbundig besnuffeld. Het is maar goed dat zij niet kunnen praten, want ik had de wind van voren van ze gekregen. Eindelijk actie in de wijk en zij moeten in de tuin blijven. Geen juist plan, vrouwtje!. Maar na de snuffel actie bedaarden ook zij en was het weer over met alle actie zo vroeg op de morgen. Ik ben wat aan het rommelen gegaan in huis en om twaalf uur had ik afgesproken met Judy. We zouden samen wat gaan eten en dan naar Traders Joe gaan.
Naast Traders Joe zit tegenwoordig een heel leuk eettentje. En toen we aankwamen rijden was het al heel druk. Ze hebben er een aantal zitjes buiten en die zaten allemaal vol. Ook binnen was het druk. Ik nam op aanraden van Judy de chickensandwich en die was echt lekker. Daarna naar de Traders Joe. Nog steeds vind ik dat een leuke winkel, nouja winkel, supermarktje is het eigenlijk. Maar zeer internationaal is het daar kwa producten. En.... ze hebben er altijd leuke bloemetjes. En zo scoorde ik vandaag witte hortensia's!
Judy wilde vooral weten wat ik lekker vond. En zo lagen er ook stroopwafeltjes en Oranje boom bier in haar karretje. Lekker Hollands ;-) Ik vertelde Judy dat ik op de Farmers Market van die heerlijke aardbeien had gekocht onlangs. Waarop zij zei, "pluk je die dan niet zelf?". "Uh nee, die koop ik altijd zelf", zei ik. Waar ze er op stond dat ik met haar mee moest gaan naar Vaughans, vlak bij onze wijk. Dit is een "pick-your-own" aardbeien boederijtje. Ze hebben een heel groot veld vol met aardbeien plantjes. Waar je je op uit kunt leven. En 1 pond kost $ 1,65. Koopje niet?
En het mooie is, vertelde Judy, onder het plukken mag je proeven ;-) Lekker! Bovendien pluk je zelf natuurlijk alleen maar de mooist rode aardbeien. En die met gekke vormen enzo, die laat je lekker hangen. En ze waren echt lekker! Wat een pret!
De oogst!
Ik had dus zo meer dan een kilo bij elkaar en moest $ 4,15 betalen. Leuk, leuk, leuk!
Ron had vrijdag trouwens ook een leuke middag, want die was met een collega gaan vissen.
Ze hadden niks gevangen overigens, maar hadden wel het hele meer rondgevaren.
Even relaxen, met hengeltje en een klotsend bootje.
Alleen had hij minder geluk dan ik. Want toen Judy en ik net klaar waren met de aardbei pluk, begon het in ene te regenen. We zaten net in de auto met onze aardbeien. En het regende niet zo'n beetje, het regende een beetje boel! Ron zat toen nog in het bootje en was kletsnat geregend, vertelde hij. Maar gelukkig waren de temperaturen nog steeds hoog en viel het allemaal nog mee.
Vandaag is er in Apex het Apex Peak fest en daar ga ik met Alison naar toe, dus alweer leuke dingen in het verschiet!
Groetjes en een fijn weekend gewenst!
Petra
Abonneren op:
Berichten (Atom)
Berichten
