Gezinsuitbreiding

Vandaag kwamen we er achter dat we gezinsuitbreiding hebben gehad. Zonder het zelf in de gaten te hebben zeg maar. En wel met 5 stuks. Vijf ieniemini kleine zwaluwtjes wonen sinds vandaag boven in onze porche.



Zijn ze niet uh, uh, ja wat zal ik zeggen.... lief? Knap kun je ze namelijk nou niet echt noemen he?

Sinds dat we hier wonen komen ze elk jaar terug deze zwaluwen. En dit jaar had Ron in de hoeken van onze porche waar elk jaar de nestjes zitten plastic geplakt. Want het nestje is leuk, maar ze S....... heel de stoep onder met hun nijver. Net bij de voordeur. En mocht je die deur willen gebruiken word je heel welkom geheten met net over je hoofd scherende zwaluwen. Ook wordt het nestje van een soort klei aan elkaar geplakt en wanneer de kinders uitgevlogen zijn, kunnen wij gaan schrobben. Want met bijna veertig graden aan de voorkant van ons huis, koekt die klei lekker vast zeg maar.
Afijn Ron had een anti-zwaluw hoek in elkaar geknutseld. Echt professorisch gemaakt van hem. Elke avond deed hij dat, want in de nacht braken zij het hele bouwsel weer af en zat er weer een beginnend nestje. Waarna Ron bij thuiskomst weer wat meer tape er tegen aan gooide om het hoekje weer af te schermen. Zo is dat een paar weken door gegaan. Elke keer wisten ze toch weer in het hoekje te komen.

Op 1 dag ging het fout. Die dag stond Alison aan de deur om mij een verhaal te vertellen. Ik was niet thuis geweest en zij was de post gaan halen en zag wat onder aan onze porch bungelen. Toen is ze gaan kijken wat dat nou was en het was een zwaluw. Verwikkeld in allemaal tape om 1 vleugel..... Zo zielig.... Afijn zij een trap erbij gaan halen en is daar op geklommen om moeder zwaluw te redden. Wat haar gelukt is, ondanks een hartverzakking van het beestje, want het was in een lichtelijke coma vertelde Alison. Maar gelukkig 'deed' het beestje het nog wel.

Nadien heeft Ron geen tape meer bij geplakt en dus..... de zwaluwen hadden weer gewonnen. En zie daar 5 kinders erbij.... Ook de volhoudende zwaluw wint! Een fraai nestje voor hun kroost naast Ron's bouwsel....



Vanmorgen was ik weer zo vroeg aan de hol gegaan. Het was om 6 uur al 23 graden en toch ook al een beetje plakkerig. Maar ik ging lekker. Zo lekker dat ik nu bijna al 7km achter elkaar gelopen heb. Het is toch wat?
Onderweg nog een aardig schrikmomentje. Ik loop op mijn gemakje te lopen en eerlijk gezegd let ik dan nergens meer op. Er is bijna geen verkeer om die tijd en ben met mijn gedachtes altijd overal en nergens. Geheel op een andere planeet, zeg maar. Afijn dat kan binnen een seconde veranderen weet ik nu. Want toen zag ik ineens iets gifgroens net voor mijn schoenen op het wegdek slingeren.... IEKSSS.... Ewwwwwwww... En op zijn Nederlands, Gatverredamme.... Het was een gif groene slang. Niet zo heel dik, maar wel behoorlijk lang. En ik nam me toch een sprint!!!! Nooit gedacht dat ik dat zo snel kon zeg! Als een speer ging ik. (het kan dus wel als je het maar graag genoeg wilt, ha ha ha) Ik schrok me echt het ongans.... Nog een keer Ewwwww en keek na mijn sprintje nog even snel achterom en zag dat het beest waarschijnlijk ook geschrokken was van mij en het gras weer in glibberde. Oeps..... daar wordt je wel even wakker van zeg! En je hartslag gaat lekker omhoog van zo'n sprintje tussen door ;-)

Groetjes Petra

Weekend

Nou de foto's van mij in nieuwe jog outfit wilde niet lukken. Ik ga gewoon "te" hard nu, ha ha ha. Of ik ben te veel in 3D door dat nieuwe petje, dat het plaatje niet uitkomt. Ter gemoetkoming wel een plaatje van Petra van de glijbaan. Een wonder dat die wel gelukt is, want daarop ga ik ook al zo hard... (kuch kuch)



Cool he? Met zonnebril van de glijbaan af. Had dat overigens pas later door, maar hij zat nog steeds op mijn neus toen ik er af kwam. bij het zwembad hebben we van het weekend weer lekker genoten. Wat een heerlijkheid is dat nu. Ik doe er ook mijn baantjes en wat oefeningetjes. Heerlijk gewoon....



Daarna even boekje lezen en wat relaxen. Echt zalig.

Vrijdag kregen we trouwens ook goed nieuws. Ron was een maand geleden aangehouden hier op de highway 55. Hij had duidelijk te hard gereden en kreeg al gelijk een courtdate. Weliswaar had de agent er ook weer wat miles bij verzonnen, net zoals bij mij destijds. 21 mile te hard had hij volgens hem gereden. Net die ene mile maakt het een hogere straf natuurlijk. Ron was van mening dat hij 15 mile te hard reed, maarja probeer er maar wat van te zeggen. Hij baalde er enorm van. Gezien onze ervaring met het naar court gaan met mijn bekeuring, hadden we dit keer besloten een advocaat te nemen die voor ons naar court zou gaan. Het kost zoveel tijd en het is vooral heel veel wachten.

Toen ik woensdag naar deze advocaat belde om te vragen of alles voor morgen in orde was, waarschuwde ze me dat het niet zeker was dat de zaak de volgende dag behandeld zou worden. Want alle rechters waren die dag nou net bij een speciale North Carolina rechters conferentie. Ja dat bestaat! Maar daarom was er die dag maar 1 rechter die zitting had. Natuurlijk...., hebben wij weer. En waarschijnlijk zou de court date verzet worden naar een later tijdstip. Dus toen ik vrijdag belde, had ik ook zoiets verwacht te horen. Maar ze vertelde me dat de zaak wel behandeld was en dat de bekeuring was verlaagd naar een "9-0ver". Net zoals bij mij destijds. Voor Ron was het zijn eerste bekeuring in deze 4,5 jaar, dus wellicht heeft dat ook mee gespeeld. Nine over wilde zeggen dat de bekeuring verlaagd werd naar 9 mile te hard en daarmee krijg je geen punten op je rijbewijs en wordt je verzekering ook niet verhoogd. Pfffff, ook weer gehad. Gelukkig geen nare gevolgen aan over gehouden....

Vrijdag avond waren we ook nog even langs de autodealer gereden, want we moesten wat na laten kijken aan de auto. Op zich vind ik het naar die dealer gaan nooit erg, want er tegenover is een heel groot winkelcentrum. En daar zijn we natuurlijk ook even wezen kijken. Het was al weer een poosje terug dat ik daar geweest was en er waren enorm veel leegstaande winkels. Echt opmerkelijk veel. Zo jammer, want het was altijd zo'n leuke mall. Zo jammer....

Dit weekend was er weer het Concert @ Sea concert in Nederland met Blof aan de Brouwersdam. Destijds toen wij in Zierikzee woonden zijn we daar ook naar toe geweest. En elke keer als het nu weer is, heb ik toch wel een lichtelijke heimwee aanval. Had al op omroep Zeeland.nl zitten kijken en had filmpjes van de avond er voor gekeken. Het zag er allemaal heel leuk uit. En later stonden er ook al korte filmpjes van zaterdag op.


Heel toepasselijke tekst....

En net toen we die zaten te kijken, ging mijn mobieltje..... Het was Ron's zus die ons liet mee luisteren naar het concert live aan de Brouwersdam. "Hier aan de kust, de Zeeuwse kust" galmde het door de telefoon. Vond het zo leuk.... En het klonk zo goed en bekend... Echt super... Bedankt Ingrid!

Die avond ging ik zelf ook naar een concert namelijk met Alison en Linda naar het Koka Booth hier in Cary. Daar was een Cirque de la Symphony show. Wat inhoudt dat het Symphony orkest tesamen met een soort van Cirque de la Soleil acrobaten optraden. Dit is 1 van de "Summerfest" series. En bij de SummerFest series van Koka Booth mag je je eigen eten en drinken meenemen. En dat hebben wij en vele andere bezoekers dan ook gedaan. Het waren bijna allemaal veldkaartjes die verkocht werden en zo zochten wij ook een plaatsje in het grasveld. Ik bedacht me nog hoe anders het gaat bij bijvoorbeeld een concert van Blof. Nu konden we eigenlijk tot aan de ingang parkeren en liepen we met onze koelbox op wieltjes zo naar het veld. En we waren niet de enigste. Wij waren er om half 6 en de show zou half 8 beginnen en we konden gewoon bijna geen plekje vinden. Alles zat al sjokvol. En allemaal stoeltjes, kleedjes met de enorme koelboxen. De mensen voor ons hadden het helemaal fraai voor elkaar. Ze hadden een picknick tafel en wat daar voor eten allemaal op verscheen..... Van kwarttaarten tot hele stukken vlees aan toe. Er stond zelfs een vaasje met echte bloemetjes op tafel. Heb er zo om moeten lachen!



Wij zelf hadden overigens ook voor tig mensen eten bij ons natuurlijk, terwijl we maar met zijn drietjes waren. Van croisantjes met kipsalade, crackers met speciale dip, fruit salade, apart nog eens druiven, sandwiches, stukjes kaas en ook nog eens een "calorie arme" lemon butter bar. Maar het was reuze gezellige zo met een knabbeltje en een babbeltje. En het weer zat reuze mee. Het was een aangename temperatuur en we konden het heel goed zien. De acrobaten waren echt mega goed en zwaar indrukwekkend zeg maar. Wat zij toch allemaal voor elkaar kregen met hun lichaam. Daar heb ik toch nog heel wat pilates lesjes voor nodig denk ik. Wat een lenigheid en kracht hadden zij. Sommige leken wel van elastiek. Er waren ook twee mannen die echt zo krachtig en lenig waren. Ongelooflijk, gewoon weg topatleten, kan niet anders zeggen.....

Vond het een hele leuke avond, maar.... heel wat anders dan CAS 2009 met Blof aan de Brouwersdam ;-) Dat zeker! Maar een mens kan niet alles hebben en dit was zeker ook een avond om nog lang aan terug te denken en heb enorm genoten van het gezelschap, het lekkere eten en de mooie show en bijpassende muziek.

Groetjes Petra

It's official....

Echt, het is gebeurd, het is officieel..... Ik ben de trotse bezitter van een heus en echt hardloop shirt. Zo eentje met van die kleine gaatjes, waardoor het wat luchtiger gaat allemaal. Met zo'n ding aan moet het helemaal gaan lukken natuurlijk. En....., nou hoor ik "er" vast bij. Het ziet er erg proffesioneel uit, al zeg ik het zelf. En al wandel ik alleen maar, het lijkt al of ik heel snel ga. Of op zijn minst de potentie heb om snel te "kunnen" gaan ;-) Want dat hebben mensen in echte hardloop shirtjes nou eenmaal. Die doen die dingen niet voor de sier aan. Neeeeeee, die houden van hard lopen en graag luchtig. En nu...., nu ben ik ook bezitter van zo'n shirt. Het is toch niet te geloven?

"This base layer moves moisture accelerates evaporation, increases ventilation and reduces abrasion without trapping the body's thermal energy", aldus de Reebok leverancier. Dit hele verhaal stond namelijk op het bijhorende kaartje. Dus met andere woorden, door dit shirtje krijgt mijn energie de vrije loop en heb ik een soort van ventilator aan! Het is toch te mooi om waar te zijn.

En het wordt nog erger, want behalve het supersonische t-shirt heb ik nu ook een echt hardloop petje. Ook zo'n vocht verdrijvend, niet plakkend petje. Een Nike sphere dry. Als je leest wat op dat kaartjes staat, ga ik dalijk nog vliegen. "Made from a three dimensional fabric construction". Dus mocht ik het nog niet doen, het geheel wordt dalijk ook nog gewoon 3D. Zou ik dan ook zo'n speciaal brilletje op moeten tijdens het hardlopen voor het beste resultaat?

Afijn, vanmorgen was de test en liep ik tijdens het vroege ochtendwakend uur met mijn nieuwe outfit. Als een speer ging ik, ha ha ha. Nee hoor, de neveneffecten vielen reuze mee. Maar moet zeggen dat ik zeker minder snel over verhit was. Of het nou door het petje of shirtje of allebei kwam, het liep wel lekker. Lekker luchtig en minder zweterig. Dus missie geslaagd dacht ik zo.

Moet trouwens nog wat zeggen over het kopen van al dit moois. Dinsdag avond gingen Ron en ik naar de film "The Hangover", die overigens hilarisch leuk was. Echt ontzettend moeten lachen tijdens de film. Maar daarvoor zijn we even bij Dicks gaan kijken. Dicks is DE sportwinkel hier in de buurt. Ik had er dankzij het kopen van mijn fiets een bonnen boekje van gekregen en die bonnetje had ik mee genomen. Bij het afrekenen gaf ik de kassajuf de bonnetjes en die begon heftig te scheuren. Het totaal was $54,00, maar ze vond een coupon van $10,- korting en nog een bon van 20% korting op kleding. Ik had me zo bedacht dat het de 1 of de ander zou zijn. Maar nee, ze gebruikte de kortingen allebei. Dus dubbel op plezier kunnen we wel stellen. En zo werd de eindrekening ineens $32,00. En dat zonder vragen!!! Is het toch een geweldig land hier of niet? Ohhhhh, van dat soort dingen word ik zooooo blij. Gewoon $22,00 korting. Daarom alleen al moet ik harder gaan lopen in de nieuwe outfit en met een constante big smile natuurlijk.

En om het plezier van die avond nog groter te maken kregen we bij de bioscoop op vertoon van onze Regal Crown card, waar je punten op kunt sparen, ook nog eens een bon voor een gratis bioscoop kaartje. Het leven is zo mooi!!!

Groetjes Petra

(Lazy) Summer Days

Nou de taart viel in de smaak hoor. De Dutch Dudok Apple pie, was geslaagd. Ook de Amerikaantjes vinden hem lekker. Het was erg gezellig bij de buurtjes en pas laat in de avond of eigenlijk in de morgen gingen we weer naar huis.

Vanmorgen ben ik voor het eerst vroeg gaan lopen. Echt heel vroeg! Kwart over zes om precies te zijn. Lijk wel niet goed wijs! Maarja, Ron was net naar zijn werk vertrokken en zag op de thermometer dat het 'maar' 20 graden was. En dus kleren en gympen aan en aan de hol. En het ging lekker! Afgelopen vrijdag waren we ook gaan lopen en toen was het om kwart voor negen nog ruim 30 graden. Echt, het was geen doen. Moest telkens stoppen tijdens mijn loopje omdat ik zowat ontplofte van de warmte. En dat terwijl de zon toch al onder was.
Als ik steeds wandel tijdens mijn loopje heb ik achteraf het gevoel dat het niet zo veel nut heeft gehad. Maar in feite komt het er op neer dat mijn hartslag wel lang hoog blijft, ook al wandel ik. Maar toch, lekker is anders. En vandaar dat ik vandaag zo blij was dat het nu met 10 graden minder wel lekker liep en ik mijn rondje zonder stoppen heb kunnen doen. Dat voelt gewoon lekkerder. En mocht je denken dat ik de enigste gek was die zo vroeg aan de hol is? Nou dan heb je het mis. Ik kwam meerdere van die gekken tegen ;-) Nu nog proberen vol te houden deze aankomende maanden.....

De hondjes hadden het beter bekeken. Die hielden wel zomer pauze en genieten van het buiten zijn op hun eigen manier.



Lekker rollend in het gras en hier en daar een sprongetje en een frisbeetje meenemen.



Samen natuurlijk he? Want alleen is ook maar alleen niet?


Connor neemt het hele stokje weer mee natuurlijk, maar wat maakt het uit? De frisbee is in het vizier niet?




Verder kreeg ik van de week van Miranda en Anja een "love your blog" award. Hartstikke leuk Miranda en Anja! Ik lees jullie blogjes ook graag altijd. Vooral ook omdat jullie beiden in Amerika wonen. Vaak lees ik toch een soort van herkenning bij jullie en dat is eigenlijk heel leuk om te zien.



Dit award werkt zo dat je hem ook weer door moet geven aan 6 andere bloggers. Nou heb ik een hele lijst aan blogjes welke ik lees. Mede ook dankzij bloglines hoor. Elke keer als er een up-date op een van mijn favoriete blogs verschijnt, krijg ik daar een berichtje van. Hartstikke makkelijk. In het begin ging ik elke morgen alle blogjes af, maar dat is zo tijdrovend. Dus lang leve bloglines!

Afijn hier de 6 blogs die ik LOVE....

Het blog van Ecco, een soort genootje van Stace en Connor. Het baasje van Ecco is een "echte" fotograaf en zijn foto's zijn vaak terug te vinden in de (Neder)landelijke kranten. Vind de foto's altijd super op het blog. Mede ook natuurlijk omdat ze vaak zijn van mijn favo hondenras.
Het blog van Mariet valt toch ook nog steeds in de Bearded Collie categorie. Mariet ken ik van Zierikzee en haar broer werkte bij Ron, hier in Amerika. Was een raar toeval dat we er achter kwamen dat we allebei Bearded Collies hadden. Inmiddels zijn haar Beardies Max en Beau helaas van ons heen gegaan. Maar eerdaags komt er weer een nieuwe Beardie puppedup bij Mariet en Henk wonen en kunnen we daar hopelijk veel over gaan lezen.
Van het blog van Elmarstel lees ik ook elke update. De woensdagen zijn favoriet, want dan is er vaak een fotoraadsel te vinden op het blog. Verder altijd erg mooie foto's (ik voel een trend ontstaan) vanuit een voor ons zeer bekende regio.
Ook het blog van Toos, lees ik graag. Toos en Gerard zijn familie van ons en ontzettend reislustig en mag graag hun foto's van wat zij allemaal weer meegemaakt hebben zien. (Alweer die foto's he? Duidelijk dat daar mijn interesse ligt)
Het blog van Guus, staat ook zeker al een aantal jaren in bloglines. Guus en Alexandra wonen hier in de buurt en via het blog hebben we elkaar dan ook in het echt ontmoet.
En als laatste las ik altijd graag het blog de nieuwamsterdammer. Hij kon kleine details altijd zo leuk omschrijven en heeft duidelijk het zelfde soort humor als ik. Kleine details blijven bij mij ook altijd hangen en daar kan ik soms erg de lol van in zien. Jammer genoeg verschijnen er geen up-dates meer van hem. Maar bij het opzoeken van zijn blog kwam ik op zijn "ik mis de Hema" stukje, waar ik toch ook weer om moest lachen en het ook zo herken.

De blog awards winnaars zijn geheel vrij om te bedenken of ze er wat mee willen doen en of ze ook 6 blogjes "loven". Maar gewoon de award van mij in ontvangst nemen is ook goed hoor. Geniet er van en ga zo verder, dan heb ik elke morgen weer wat te lezen op het pretnet, niet waar?

Groetjes Petra

Whoooieee!!

Ik vond hem leuk!! Echt heeeeeel leuk... Whooooieeeee!!!! En..., ben niet 1 keer geweest, nee wel 4 keer!!! Nog meer Whoooieeee! Waar ik het over heb? Nou de allerlaatste aanwinst van de wijk. De water glijbaan. Drie grote bochten zitten er in voordat je beneden bent en Petraatje vindt hem leuk, ha ha ha.

Gistermiddag was het weer dringen bij het zwembad (ahum) en ja, die lifeguard moet natuurlijk ook wat te doen hebben. Dus zijn Ron en ik van de glijbaan geweest. We hadden dus niet alleen het zwembad, maar ook de glijbaan voor ons zelf. En ja, kijk dan durf ik wel. Dan durf ik zelfs vier keer, zeg maar. Eerste keer was nog een beetje tricky, want ik ging zitten in dat ding. Maar nooit gedacht dat er zoveel kracht achter die waterstroom zat op ons glijbaantje.... Dus mijn lichaam was al in de afdaling, maar mijn linkerbeen nog niet. Ja, heel charmant weer. Daarom alleen al ga ik alleen van zo'n ding af als ik een prive glijbaan heb ;-)

Maar die eerste keer toch keurig rechtop zittend naar beneden gekomen. Beetje voorzichtig, met hier en daar wat proberen te remmen met mijn handen. Die tweede keer ook zittend en al iets meer genietend. En zonder remmen. De derde keer dacht ik doe gek, ga liggen. Afdaling ging goed, landing iets minder. Want mijn hele neus schoot vol met water. Nou ben ik niet bedeeld met een kleine versie daarvan, dus echt veel moeite hoef ik daar voor niet te doen. Maar toch, geen fijn gevoel. Maar de vierde keer was ik slim. Want de vierde keer, ging ik liggend EN met een dichtgeknepen neus naar beneden. Voelde me zo weer een jaar of negen. Terwijl er in werkelijkheid een stuk of dertig jaartjes bij moeten inmiddels. Maar leuk!!!

Whooooooieeeee!! En echt, zo'n soortig geluid kwam er ook nog uit, ha ha ha. De adrenaline gierde toch wel een beetje door mijn lijf. Ben namelijk altijd bang dat ik uit de bocht vlieg. En dat dan mijn linkerbeen, net als even ervoor, weer eigenwijs is en ineens buiten boord bengelt. En dat is geen fraai gezicht natuurlijk. Daar zit zo'n lifeguard ook niet op te wachten. En onze glijbaan heeft wel drie bochten, dus drie keer kans op uitbraak. Die eerste twee gaan best nog wel, maar die derde.... Dan ga ik toch echt wel hard hoor. De zwaartekracht doet dan zeker zijn werk. Want jazeker, ik ging volgens mijn beleving weer hard, heeeeeeel hard. Net zo hard als dat ik hardloop en motor rij, in die categorie. Niet zo heel hard dus, maar met "Petra's snelheid"! Maar leuk.... Whoooooieeee!



Verder heb ik vanmorgen weer een Dudok taart gebakken..... Nu maar hopen dat hij het overleef tot vanavond. Want we hebben weer een feestje en ik zou een dessert mee nemen. En wegens enorm succes, nog maar een keer in de herhaling. Vanavond weten we hopelijk wat de Amerikanen er van vinden.... Het feestje is bij Alison. Zij en Bob hebben onlangs een verbouwing in de tuin gehad en nu wordt het nieuwe terras en toebehoren dus ingewijd.

Groetjes Petra

Ik....

en al mijn vrienden.... Dat gevoel had ik een beetje van de week bij het zwembad. Nou ja van de week. Het heeft van de week aardig geregend hier, maar gisteren beloofde een mooie dag te worden en dus was ik 's morgens naar ons nieuwe zwembad van de wijk getogen. Het was er echt dringen weer... Niet dus....

Ik had het zwembad weer helemaal voor mijn eigenste ikje alleen. En kreeg dus ter plekke het "Ik-en-al-mijn-vrienden" gevoel. Om twaalf uur werd de bezettingsgraad met 100% verhoogd, want toen kwam de lifeguard aan. Die houdt het toezicht bij de waterglijbaan en zette deze dan ook aan en ging er op zijn stoel naast zitten. Over makkelijke baantjes gesproken. Hij nam zo nu en dan zelf ook maar een duik en ik lag mijn boekje te lezen op het ligbedje. Die inmiddels geleverd zijn.
Vond het eigenlijk wel een beetje zielig en dacht zal ik dan maar van die glijbaan af gaan. Dan heeft hij tenminste wat om in de gaten tehouden. Maar net toen ik zat te twijfelen kwamen er twee meisjes het zwembad binnen en alweer een stijging van 100% in de bezettingsgraad. Deze meisjes maakte wel gebruik van de glijbaan, dus was er eindelijk werk aan de winkel voor de lifeguard.

Even daarna ben ik weer naar huis gegaan en ben ik het gras gaan maaien. Tijdens het maaien zag ik Alison met de Golden Retriever lopen van een paar huizen verderop. Het is al een oud beestje en ik had haar al een poosje niet meer gezien eigenlijk. Ze kwam wel een vaker langs even snuffelen in alle voortuintjes. Nu dus weer, maar nu had ze allerlei littekens. Over haar buik en de voor pootjes en het was duidelijk dat ze net geopereerd was.

Ik liep naar Alison en we besloten haar weer terug naar huis te brengen. Het was ook zo warm voor het beestje. Wij aanbellen, maar niemand thuis. Dus haar achter in de tuin gelaten en snel terug gelopen. Maar eenmaal weer bij onze eigen huizen stond McKenna, zo heet ze, al weer achter ons. Alsion had haar maar wat water gegeven want ze had het zo warm. McKenna is ook niet van het kleine type Golden Retriever. Ze is echt groot, lees eigenlijk dik. Denk dat ze zo 100 pond weegt. Worstje op pootjes zeg maar. Dus na wat te drinken wij haar weer terug brengen en nu gingen we in een sprintje terug naar huis. Maar alweer zagen we haar achter ons aan sukkelen.

Ze wilde duidelijk aandacht. Op zich niet zo erg, maar als ze nou te ver loopt, zit ze op de weg. Alison moest weer werken en ik was toch aan het maaien en zou haar dus in de gaten houden. Na 100 meter maaien zag ik haar nu de tuin van Beth in lopen, die ook aan het maaien was. Ook zij ging haar water geven en besloot even naar Beth te lopen. We wisten niet goed wat te doen, want het was duidelijk dat ze het heel erg warm had. Maar ze plofte bij Beth in de garage toen we aan het praten waren.

Inmiddels was er ook nog een andere buurvrouw gestopt die zag dat McKenna bij ons lag. Zij woont naast het huis waar de hond woont. En het bleek dat ze chemo kuren kreeg en ze verbaasd was dat ze zo aan de wandel was. Het ging namelijk helemaal niet zo goed met haar. Maar ze was nu al een poosje zo aan de wandel. We twijfelden nog even of we haar in haar eigen garage, die open stond zouden moeten bregen. Maar Beth zou haar in de gaten houden, want ze was nog wel even bezig in de tuin. Uiteindelijk hoorde ik later van haar dat ze een kuil in haar perkje had gegraven en daar lekker in was gaan liggen. Lekker koel natuurlijk. En daar een hele poos heeft gelegen. En dat ze haar later in de middag met Alison en weer een andere buurvrouw toch naar huis hebben kunnen brengen en daar dan ook is gebleven..... Kortom het heeft zowat onze hele straat die middag bezig gehouden. Het was ook een heel aandoenlijk gezicht het oude beestje zo met alle littekens zo door de wijk te zien kachelen. Waarschijnlijk was ze ergens door naar buiten geschoten en zullen de baasjes nu op de hoogte zijn. Al denk ik dat het als het aan McKenna ligt ze vandaag wel weer graag al die aandacht zou willen hebben ;-)

Wat is er verder gebeurd van de week? Ron en ik zijn naar de nieuwe film van John Travolta en Denzel Washington geweest. The Taking of Pelham 123, heet deze film. Het is een opnieuw gefilmde versie ervan. En ik vond hem heel erg goed. Vind beiden spelers altijd erg goed en zo samen maakte het een erg leuke film. Spannend verhaal ook en speelde zich af in New York. Op een gegeven moment zag je ook scenes uit de keuken van het Waldorf hotel. En Ron en ik herkenden het gelijk. Van hey, dat lijkt de keuken van het Waldorf hotel wel. In maart hadden wij die tijden de Grandtour door het hotel met Jelle ook gezien. Was erg grappig om te zien.

Verder doen de plantjes het in de tuin ineens erg goed. Alles bloeit nu een beetje.


De hortensia


Roos


De vlinderstruik


En ook de tomaten.

Het Topsy ivy ding is weer van plaats veranderd. En moet zeggen dat ik er al aardig wat tomaten van af geplukt heb van de week. Maar erg handig is het ding echt niet. En van de week ontdekte ik ook ineens een tomaten plant in het wild! Heb de hele plant nog nooit gezien. Maar is denk ik als een onkruidje bij een ander plant meegekomen en laat die plant nou toch het beste groeien. Daar zitten pas echt veel tomaten aan. Ongelooflijk!



De plant stond ineens ergens achter in de tuin. Heb er nu maar zo'n speciaal tomaten steun rekje om heen gezet. Best grappig om te zien. Dat dat ineens zomaar ergens opkomt in de tuin?



Ook is het vogelhuisje bewoond en vliegen er musjes af en aan. Erg leuk om te zien. En bang zijn die al helemaal niet...



Van het weekend wordt het ook weer mooi weer. Dus waarschijnlijk zal er dan ook wel weer geplonst worden door ons.

Groetjes en een fijn weekend!
Petra

Smak....

Zondag zijn Ron en ik wat boodschapjes gaan doen. Hadden vooral het verse spul nodig. En nog wat andere dingetjes. En doordat we ook "andere" dingetjes nodig hadden en niet al te veel zin om verder te rijden, werd het de Walmart waar we naar toe gingen. Daar hebben ze alles in 1 winkel. Wel zo handig. Want na een vakantie heb ik altijd moeite om weer op gang te komen met de routine klusjes. Vooral het boodschappen doen. (en het wassen, stofzuigen, koken en zo nog een hele lijst, maar dit terzijde)

Het was druk in de winkel. Op zondag middag gaan hele families hier hun boodschappen voor de week halen. En het liefst ben ik dan niet in de supermarkt. Maar we hadden echt wat melk en dat soort dingen nodig na onze vakantie. We liepen dus in de Walmart en hadden bijna alles wat op ons lijstje stond. Moest alleen nog sla en bloemkool hebben. En ik dook dus de groente afdeling op. De sla al snel te pakken en zo ook de bloemkool. En bedacht me dat het wel lekker was om weer een keertje komkommers in azijn te maken. En ik maakt een soort van schijnbeweging richting het vak van de Engelse komkommers. En met een enorme sliding ging ik me daar toch onderuit.... Het was iets nat in het gangpad en natuurlijk moet ik daar net over heen lopen. Het was echt de perfecte sliding kunnen we wel stellen. Als het op het voetbalveld had plaats gevonden dan. Echter, ik lag nu languit in een overvolle Walmart. Uitermate charmant weer! Gut o gut, wat een timing. Ron stond al snel naast me en zo ook zo'n vijf andere Walmart bezoekers.... Pfffff, hoe krijg ik het toch weer voor elkaar?

Ik keek naar mijn knietje en ja hoor, prachtig geschaafd. Zo ook de bovenkant van mijn voet. Mijn voet???? Oh nee...., dat is helemaal niet goed. En het eerste waar ik aan dacht op dat moment was, dit kan gewoon niet, want ik moet blijven hardlopen. Dat komt helemaaaaaal niet goed uit! Is dat wat? Spontaan was ik alle starende gezichten vergeten en voelde aan mijn voet. Kan ik nu nog wel hardlopen was het enige wat in mij op kwam. Ik moet die nieuwbakken conditie wel bij blijven houden natuurlijk. En met een voet die niet mee werkt, gaat dat niet lukken. En die vraag bleef maar door me heen gaan. Kan ik nog wel hardlopen? Wie had dat een half jaar geleden gedacht. Dat ik dat zo belangrijk zou kunnen vinden??

Heel lang kon ik er overigens niet over nadenken, want er kwamen allemaal vragen van "mede-groente-afdeling-shoppers" op me af. Van gaat het? Moet ik iemand halen? Uh nee zeg, het gaat allemaal wel. Ron die had dan ook door dat ik mijn lagere positie in de Walmart niet echt kon waarderen en reikte me daarop snel een hand toe. Een andere man greep me onder mijn oksel en huppatee, Petraatje stond weer. Pfff, wat een gedoe toch weer.... En gelukkig mijn voet deed het nog. Hij voelde wat stijfjes, maar het staan ging. Nu nog lopen. Ik bedankte de meneer die mij ook geholpen had. En verliet samen met Ron snel de plek des onheils..... Vooral niet achterom kijkend ;-)

Thuis gekomen er toch nog maar ijs op gedaan en gelukkig leek het mee te vallen. Alles was soort van ongedeerd, behalve dan mijn "bruised ego" ;-) En gisteravond hebben we dan ook weer hard gelopen. En het ging best aardig. Heb wel een wandel minuutje ingelast, maar behalve dat ging het nog best. Ondanks de geschaafde knietjes ;-)

Groetjes Petra

Weer thuis

Gistermorgen zijn we om zeven uur 's morgens vertrokken vanuit Naples. De avond er voor lagen we pas laat op bed en hebben we na een echtelijke vergadering, besloten om niet midden in de nacht te gaan rijden om op tijd bij Titusville voor de lancering van de Spaceshuttle in de buurt te zijn. Dat zou namelijk betekenen dat we maar een paar uurtjes slaap zouden krijgen en met nog zo'n end te rijden wellicht niet echt een goed idee. Op Key West hadden we met een vrouw gepraat en die vertelde ons dat ze de spaceshuttle zelfs vanaf Key West kon zien vertrekken, eenmaal gelanceerd.

Daarop hopende stonden wij dus om kwart over zeven net buiten Naples op een parkeerplaats ergens te kijken en te turen naar die Space Shuttle. Echter geen bal te zien.... Later hoorden we pas dat de lancering uitgesteld was, net voor de lancering, omdat er een gas lek was. Ben ik blij dat we niet midden in de nacht waren gaan rijden. Nu was het niet leuk, maar dan had het helemaal niet leuk geweest. Helaas gemist! Hij gaat waarschijnlijk over drie dagen de lucht in.....

Onderweg kwamen we langs vele andere bekende plekjes voor ons. Dit keer hadden wij geen enkel pretpark bezocht. Maar nu op de terug weg reden we toch langs die zo bekende plekjes.









Outlet center in Orlando. Daar waar voorheen onze koffers door gevuld werden.


Downtown Orlando



Bij Daytona zijn we de I95 North opgegaan. Alleen al om Florida uit te komen was het al 6,5 uur rijden vanuit Naples. Wat een afstanden heb je hier toch...



Aan de andere kant van deze weg was een ongeluk gebeurd. Twee auto's in de greppel, helemaal in de prak.... En daarachter dus een ellenlange file. Wij blij dat we aan die andere kant reden zeg. Jammere was alleen dat zo'n 200 mile verder, wij ook in zo'n rijtje kwamen te staan...



Niet echt leuk.... Maar heb op mijn gemakkie alle auto's die we tegen kwamen, maar bestudeerd....


"Marine" vrachtwagen


In dezelfde categorie, maar nu een "Jesus" vrachtwagen


Verborgen boodschap op de blauwe sticker aan de rechterkant.


In de categorie verhuiswagens: "Ik ga verhuizen en wat neem ik mee? Bootje en en toch ook maar die zwembad trap..."


In de categorie levend vervoer: "Paardjes genieten van uitzicht"


En zo kwamen we bij de kop van de file, waar een aantal auto's tegen elkaar aan waren gebotst. Inmiddels was de takel wagen al aan het werk.

Om kwart over zeven 's avonds, dus twaalf uur later, reden we North Carolina in.



Na 3 doggy pitstops, 2 keer tanken en 1 lunch stop. Met nog een aantal miles te gaan voor de afslag die wij moesten hebben op de 95, stond het weer vast. Muurvast konden we wel stellen. En we konden heel in de verte zelfs nog wagens stil zien staan. Daarop zijn we bij de eerst volgende afslag van de I95 gegaan en heeft Miep ons, door landelijk gelegen North Carolina, naar huis gebracht.



En zagen we nu de zonsondergang vanuit de auto.... Anders dan in Naples, maar ook best aardig toch? Om half negen waren we dan thuis..... In totaal hebben we deze vakantie 3100 miles bij elkaar gereden. Dat is bijna vijf duizend kilometer!!!
En na al die kilometers waren we nu dan thuis. Beetje gaar, maar ook weer blij om thuis te zijn. En zo ontzettend blij met onze dappere stappers, die zich al die tijd keurig hebben gedragen in de auto. Echt super doggies hebben wij! (lang leve de airco!);-)

Alison had voor ons de post gedaan in de vakantie. En had deze bij ons binnen gelegd. Daarbij had ze ook nog een verjaardagskadootje voor me neer gezet. Dat is leuk thuis komen!! In de mooi versierde tas zat een heel leuk honden fotolijstje! Echt leuk! Daarna gelijk de wasmachine een slinger gegeven en de post doorgeworsteld. En in die stapel post, vonden we een brief van de Home Owners Association en de bouwers van ons huis, over het zwembad. Het bleek dat het zwembad vandaag open was gegaan. En ook wij, als 1e faseners, waren uitgenodigd.

En.... we konden ook lid worden van "The pool". En gelukkig geen bedragen van duizenden dollars zoals eerder werd voorgesteld door de bouwers. Maar $ 500,- voor 1 jaar. De mensen uit de latere fases betalen $400,-. Dus best nog schappelijk. Denk dat het kwartje bij de bouwers gevallen is, dat niet veel mensen op het moment duizenden dollars aan het zwembad gaan uitgeven en daar boven op nog eens die jaarlijkse bijdrage van $ 400,-. Afijn Petraatje blij, want nu kunnen wij toch gebruik maken van het zwembad. Gaat de vakantie toch nog een beetje door op deze manier. Alhoewel, er wachtte wel gelijk de geijkte klusjes op ons. Want het gras was in die twee weken flink gegroeid en er kon gelijk weer gemaaid worden!



Maar als we dat gedaan hadden zouden we naar het zwembad gaan. Beetje langzaam afbouwen die vakantie niet? Wisten eigenlijk niet hoeveel mensen we er konden verwachten. Nu dan toch de tweede dag open. En we verwachtte toch wel wat mensen. En parkeerden we de auto....


Hmm, geen andere wagens te zien.... En ook geen andere zwemmers.... Kortom we hadden meteen al een prive zwembad!



Is dat even lekker?



Fotootje vanaf de glijbaan. Het ziet er allemaal nog wat kaal uit, maar de ligbedden en stoeltjes komen aanstaande week pas, stond in de brief.



Maarja heerlijk toch? De glijbaan is open van 12 tot 4 uur en dan is er een ook lifeguard aanwezig. Er kwamen wel een stel kinderen kijken bij het zwembad. Maar het bleek dat zij zonder toezicht van hun ouders niet alleen mochten zwemmen. Dat stond in de voorwaarden. Dus die vertrokken ook weer.



En deed ik mijn baantjes verder afzwemmen. Oh hier kan ik echt aan wennen... De schade van de vakantie viel overigens heel erg mee. Ik was maar een halve kilo aangekomen. Komt misschien ook doordat ik trouw heb doorgelopen daar. Het was wel erg warm, maar heerlijk plat. Dat zal wennen worden morgen hier weer als we weer gaan rennen..... Maarja, daarna kan ik nu ook hier een duik nemen ;-) Kijk er nu al naar uit!

Groetjes Petra

Bonita Dog beach

Vanmorgen zijn we met de hondjes naar het Bonita Springs Dog beach gegaan.



Dit is een speciaal strand voor de hondjes en stukken groter dan het hondenstrand in Key West. Er waren een stuk of 10 andere hondjes en Connor vond gelijk een klein Jack Russel hondje om mee te gaan zwemmen.





Stace was vooral aan het heen en weer rennen met en zonder frisbee.





Zo af en toe een snuffel..... hier en daar..... Maar dan snel weer door rennen....





Het is echt een leuk strandje en de honden kunnen er zich heerlijk uitleven. De bruine grote stappert holde lekker met het koppel mee. En vond het maar wat leuk.





Connor in de achtervolging...



Daar word je moe van......





En ik ben ook aardig moe hoor....



Het verhaal als je haar maar goed zit gaat hier niet op. Wel alles is goed, als je je frisbee maar hebt....



Deze baasjes en hond, hadden het goed bekeken. Dat is letterlijk een steun in de rug voor elkaar zijn ;-)



Nog even een filmpje van de beestjes...



Nadat we weer terug waren van het hondenstrand, hebben we lekker bij het zwembadje hier bij het huisjes gezeten. Beetje dobberen, boekje lezen en wat zwemmen. Rond 4 uur zijn we nog naar het strand van Naples gereden en daar hebben we ook weer gezwommen. Er waren heel wat golven en er was een sterke stroming en veel wind. Dus erg lang hebben we niet gezwommen. Maar wel lekker op het strand naar de kite surfers gekeken.



Er stond echt veel wind en de drie surfers maakten de mooiste sprongen. Heel leuk om te zien.



's Avonds hebben we in het huisje wat gegeten en zijn we rond 8 uur weer naar de zonsondergang bij het piertje gaan kijken. Blijft mooi ;-)





Nadat de zon onder gegaan was, kwam er een mooi rode gloed in de lucht.





Zo mooi toch weer....



En zo kwam er aan deze dag en onze vakantie een einde....
Morgen rijden we weer richting het Noorden. Met misschien nog een tussenstop in de buurt van Titusville, waar om kwart over zeven in de morgen de spaceshuttle gelanceerd gaat worden. Als we er dan toch langs komen, dan maar proberen om een glimp van de Endeavor op te vangen ;-)

Groetjes Petra

The pool

Zoals gezegd gisteren bij de Cheesecake factory wezen eten. Maar eerst hebben we nog over Fifth Ave. in Naples gelopen. Dit is de hoofdstraat en hebben daar de vele winkeltjes en restaurantjes bekeken.









Daarna toch naar de Cheesecake factory gegaan.



Waar de keuze van de enorme uitgebreide menukaart weer erg moeilijk was. Maar uiteindelijk is het toch nog gelukt. Omdat Ron's moeder dit weekend jarig is, had Ron dit aan de serveerster doorgegeven. En normaliter komen er een aantal serveerders dan aan je tafel zingen. Maar we hadden inmiddels al de rekening betaald en nog steeds niemand gezien. Dus toen we weggingen en er niks gezongen was, hebben we dit nog wel gemeld bij de hostess vooraan het restaurant. Die direct de manager erbij riep. En van die manager mochten we, omdat zij het vergeten waren, vier cheesecakes uitzoeken om mee te nemen naar huis. Dat is toch wel weer heel netjes..... Misschien was dit eigenlijk nog wel leuker dan het liedje aan tafel. Vooral voor de niet jarigen in dit geval ;-) Ze stopte er ook kaarsjes bij zodat we het 's avonds nog konden vieren....



En dat hebben we dus gedaan....


De vijf mustangs bij de ingang.

Bij het huis wat we gehuurd hebben zit een eigen zwembadje. Hartstikke lekker! Maar het Lely resort waar het huis zich in bevindt, zou behalve de Mustang Golfbaan ook een prachtig zwembad hebben. En vanmorgen zijn we daar wezen zwemmen. Je hebt een lidmaatschap nodig om hier te mogen zwemmen en de huiseigenaren hebben dit. Al met al ging het toch nog met wat moeite voor ons om daar te mogen zwemmen. Want ze hadden een schriftelijke toestemming nodig voor ons als huurders. Maar gelukkig was de manager wat vriendelijker gestemd, dan het meisje achter de balie en mochten we toch gaan zwemmen.




Pool with island


De waterval


Tikihutjes aan het zwembad met Wifi connectie, voor de echte verslaafden....




En "the lappool"


Het "beach" gedeelte met uitzicht over de golfbaan.

Weer een ervaring rijker niet? Wat een faciliteiten heeft dit resort. De golfbanen zien er ook schitterend uit en de tig tennisbanen niet te vergeten. Helaas voor ons is het nog maar voor twee daagjes ;-)



's Middags zijn we weer richting Miami gereden en hebben Ron's moeder en zus bij het Sonesta hotel in Coconut Grove gebracht. Zij vliegen zaterdag weer terug naar Amsterdam. Dit keer reden we over de Tamiami trail richting Miami en niet over de high way 75. Net aan het begin bij deze weg zie je steeds deze borden.



Jawel panter oversteekplaatsen... Je moet er toch niet aan denken.... Weliswaar geen 1 panter gespot. Maar, wel een hertje. Gewoon een bambi tussen de panters en de kroko's! Die hadden we hier nu duidelijk weer niet verwacht! Onderweg zijn we nog gestopt bij het Oasis visitors center. En daar ben ik zowaar wel de auto uitgestapt. Stoer he?

Want inmiddels had ik gehoord bij "Erve's airboat rides" van de week, dat aligators met een snelheid van 35 mile per uur kunnen rennen. En gelijk al van start. Ze hoeven dus niet op gang te komen. En nu loop ik aardig hard op het moment. Maar die 35 mile ga ik never nooit niet redden natuurlijk. Maar ben uitgestapt en heb ze gezien! In het wild!

Want bij het visitors center hebben ze een houten board walk, waar je langs een "canal" loopt. Toch nog een soort van veilig. En toen we aankwamen lagen er zo al vier aligators in het zonnetje in het water.



En later kwamen er nog een heel stel aangezwommen... Ik raakte gewoon de tel kwijt.











We hebben de hondjes maar in de auto gelaten. Je weet maar nooit of de "kroko's" al gegeten hadden he? En maar goed ook gezien dit bordje. Waarop stond dat je de aligators niet mocht voeren...



Kortom het aantal aligators welke ik in het wild heb gezien, is enorm gestegen vandaag ;-)

Daarna door naar Coconut Grove. Miami is niet echt "mijn" stad. Vind het er geen pretje om te rijden. Iedereen duwt maar door en switch constant van baan zonder knipperlichten. Duidelijk dat ik al een poosje niet meer in een stad gereden heb. Maar we hebben het gered. Ze hadden een mooie kamer op de 21e verdieping met mooi uitzicht op de haven gekregen. En na afscheid te hebben genomen, zijn wij weer dezelfde weg terug gereden. Waarbij we geen kroko's meer hebben gespot....

Morgen nog 1 daagje Naples en dan zit het er weer op voor ons. Hopelijk nog 1 keer de zonsondergang en met de doggies to the beach misschien?

Groetjes Petra

De zonsondergang (alweer)

Gistermiddag eerst kippie op de BBQ. Hartstikke makkelijk zo'n BBQ naast het zwembadje. In mijn vorige blogje leek het misschien dat het slecht weer was hier. Maar toen wij eenmaal van het bootje in de Everglades af waren scheen het zonnetje al weer. Was echt foute timing van ons. Al zijn de buien hier niet echt te timen of te plannen. Maar 's middags tijdens het klaarmaken van de kip was het heerlijk weer.



We hebben dan ook buiten gegeten.



Daarna was het nog even sjesen want de boot waar we deze avond de zonsondergang wilde zien zou 1 uur voor de zonsondergang vertrekken. Maar we waren nog op tijd en rond kwart over 7 vertrokken we.





Ron en ik hadden dit boottochtje al eens eerder gedaan. Maar ook nu was het weer prachtig om te zien. De boot vaart eerst langs de mooie huizen van Naples.



En gaat dan de Golf van Mexico op voor de zonsondergang.



Er waren nog meer mensen die het wilde zien, zoals deze catamaran....



Maar ook kwam dit kleine vliegtuigje laag over...



Kortom het was echt prachtig!



Vandaag zijn we richting Fort Myers en Sanibel/Captiva island gereden.



De stranden zijn hier echt prachtig en we hebben even lekker in zee gezwommen.







Hierna zijn we naar de Miromar outletmall gereden waar we even geshopt hebben.


En zo was er al weer een dag voorbij! Zo meteen gaan we wat eten bij de Cheesecake Factory. Dus een korter berichtje vandaag... Maar in ieder geval weer een update...

Groetjes Petra

Everglades

Gistermorgen zijn we weer richting Miami gereden en hebben we Ron's moeder en zus opgehaald in het Riu Hotel in Miami Beach. Zij waren vrijdag aangekomen en blijven nu een aantal dagen bij ons in Naples.







Hierna zijn we weer terug gereden richting Naples waar we rond een uur of drie aankwamen. Waar we wat bij het zwembad gezeten hebben. En... de meegebrachte Nederlandse spulletjes van hen kregen!



Lekkere kaas, koekjes, boekjes en nog veel meer moois! Was weer super!! 's Avonds zijn we bij Carabas die hier echt bijna om de hoek zit wezen eten. En daarna snel door naar de zonsondergang op de pier.





Bij het piertje waren weer heel veel dolfijnen te bewonderen. Maar nu ook pijlstaart roggen en heeele grote vissen. En daarbij die mooie zonsondergang en ook nog een regenboog. Het is wat he?





Eenmaal de zon onder, gaf het een beetje spookachtig plaatje.



Natuurlijk ook nog een filmpje van de dolfijnen en de zonsondergang...




Vandaag zijn we 's morgens bij de Cracker Barrel wezen ontbijten. Eerst uitgebreid het winkeltje doorzocht. Waar ik die heerlijke bramen compote gekocht heb van hen. Die is echt zo lekker en onlangs zag ik dat ze die in potten verkopen daar.



Na het onbijt, ontbijtje kan je het daar echt niet noemen, zijn we wat boodschapjes wezen halen voor vanavond. We wilden graag beercan chicken gaan eten vanavond. Dus daar de spulletjes voor gehaald. Natuurlijk valt er in een Walmart nog veel meer te vinden. Hierna hebben we tot een uur of 1 bij het zwembad gezeten en gezwommen en zijn we richting de Tamiami trail gereden om een tocht in een airboat te gaan maken.



Onderweg er naar toe, hadden we al een buitje gehad, maar eenmaal bij Erv's was het droog en zouden we om kwart over 2 vertrekken. Uiteindelijk werd dat twee uur, want het bootje was vol. Met ons zouden nog twee andere mensen mee gaan. En daar gingen we dan...







Al snel zagen we 1 aligator en Bill, onze botenbestuurder, ging hem een visje geven, waarbij hij uit het water kwam.







Het was een mooi gezicht hoe hij heel voorzichting het water uit kwam. Tijden het kijken naar die aligator, klonken er al heel wat onweersknallen en toen we daarna verder vaarden, brak de bui los! Echt niet normaal wat een water kwam er naar beneden. En 1 ding was duidelijk, midden in de "swamp" zijn er weinig schuilplaatsen. Wat zeg ik, helemaal geen schuilplaatsen en we werden dus kletsnat. Tot aan onze verschoninkjes aan toe. En hoe warm het ook is hier in Florida, kletsnat in zo'n bootje met snelle vaart is echt bere koud. Kon geen eens mijn ogen meer open houden. Wat een bui zeg..... Echt hoe kunnen we het plannen? Zeker 20 minuten hebben we nog in die bui rond gevaren, maar veel heb ik er niet meer van mee gekregen. Zeikie nat waren we alle vier en het is dus ook bij die ene aligator gebleven die we gezien hebben. Al kunnen we wel stellen dat dit de ultieme "swamp" ervaring was, met zoveel extra water effecten erbij ;-)

Ook hier weer wat bewegende beelden van. Althans tot aan dat de bui los barstte...



Inmiddels staat het beercan kippie te sudderen op de BBQ en gaan we vanavond proberen om een sunset "cruiseje" te gaan maken. Hopelijk blijft het dan wel droog.....

Groetjes Petra

Sunset @ Naples

Gistermiddag lekker genoten van het zwembadje. Wat een zaligheid....



Ook voor de hondjes is het lekker. Ze stekkeren lekker in de rondte. En om het zwembad is een lanai, wat een soort van groot screen/hor is. Zodat vliegjes, muggen en ander gespuis, je niet bereiken. Ook is er een ventilator en zijn er boxen, zodat we ook nog "muziek-terwijl-u-zwemt" hebben.

's avonds zijn we naar de zonsondergang in Naples gaan kijken. Het was weer mooi...









En de gloed als de zon echt onder is....





Op de terug weg reden we over Fifth Avenue in Naples, waar de straat sfeervol verlicht was.





Groetjes,
Petra

"Kroko's"

Op onze laatste avond in Key West zijn we nog een keertje naar de zonsondergang wezen kijken. Er was veel bewolking en het dreigde te gaan regenen. Toch wilden we nog graag een keertje naar Mallory Square met alle artiesten en die hopelijk mooie zonsondergang. En toen we aankwamen leek het nog niet veel, maar toen ging de zon onder. En wat een gloed gaf dat! Prachtig gezicht ! Mooie afsluiter.




Nadat de zon onder was gegaan zijn we richting Duval Street gelopen, waaruit alle cafetjes zo ongeveer live muziek klonk. Vrijdag avond op Duval Street is leuk! We zijn even Sloppy Joes Bar in gegaan voor wat te drinken.







Er speelde een twee mans bandje die leuke muziek had. En het publiek er lekker bij betrok.

Een filmpje van de zonsondergang en Sloppy Joes Bar....



Na het biertje zijn we verder gelopen en kwamen langs het Hard Rock Cafe en nog veel meer andere barretjes. Het was net een boulevard in Spanje. En heel veel mensen op de been. Sommige al met een slokje meer op, dat wel. Maar zeker een hele ervaring. Van handlezers, toch schilders en zowaar Elvis was also in the house... Op de foto met hem koste wel een kleine bijdrage. Maar the King woont dus nu hier ;-)

Zaterdag morgen zijn we rond negen uur vertrokken uit Key West. Er stond een lange rit op het schema vandaag. Want we moesten vanuit Key West naar Naples rijden. Wat ongeveer 5 uur zou gaan duren. Vind het toch best een leuke weg om te rijden. Al mag je er niet hard rijden. Zo zagen we ook een prachtige state camping.





Heb de foto's vanuit de auto genomen, maar echt de plaatsen op die camping lagen zo aan een strandje. Prachtig gewoon.... Beter kan haast niet.



Halverwege de weg van de Keys, zijn we weer gestopt bij Founders Park op Islamorada. Waar we op de heenweg bij toeval het dogpark ontdekten. En hier hebben de hondjes even lekker kunnen rennen.

Daarna reden we weer door en net voor dat we Key Largo verlieten zagen we de volgende onweersbui.



En later nog meer. Waar we dan ook midden in terecht kwamen.



We zouden over de Tamiami trail richting Naples rijden. Dat is de weg die dwars door de Everglades gaat. En op de weg daar naar toe kwamen we langs zoveel nurseries. Met de 1 nog mooiere palmbomen dan de ander.







Hartstikke leuk om te zien. Ook werd er langs de weg veel fruit aangeboden. Lychees waren nu duidelijk in seizoen, want daar waren de meeste verkopers van. Wij zijn gestopt voor een aantal perzikken! Hopelijk zijn ze lekker....

Daarna zoals gezegd de Tamiami trail op. Wij hebben deze “oversteek”van de Oostkust naar de westkust al een paar keer gereden, maar nooit via deze weg. Altijd over de snelweg die er net boven loopt. Maar dan moest je eerst weer een stuk door Miami en dat was eigenlijjk een beetje om. En we hadden gehoord dat je op de Tamiami trail grote kans had om de vaste bewoners van de Everglades, de aligators, daar langs de weg te kunnen aanschouwen. Dus wie weet kunnen wij ze nu ook in echt zien zo langs de weg.
Net toen we de Tamiami trail opreden, barstte de onweer los en het eerste stuk hebben we in flinke regen gereden. Maar het mooie van Florida is, dat zo’n flinke bui over het algemeen niet zo heel lang duurt. En nu was dat ook zo. Even daarna kwam het zonnetje weer en zagen we de vele propellor bootjes die tours aanbieden door de Everglades.





Morgen halen we Ron’s zus en moeder op vanuit Miami, die daar nu aangekomen zijn en wie weet doen we dan wel weer een keer een tochtje op zo’n bootje. Jaren geleden hebben Ron en ik dit al eens gedaan. Vond dat toen best heel leuk. Maar nu was ik vooral op jacht naar “Kroko’s” in het wild vanuit de auto. En ik kan je vertellen dat is niet zo makkelijk als je 50 mile per uur rijdt....
Maar we hebben er behoorlijk wat gezien zeg!!! En ze vast kunnen leggen met de camera. Ik ben mooi de auto niet uit geweest. Ik weet nu hoe snel leguanen kunnen rennen en wilde het maar niet testen bij de “kroko’s”. Ben erg gesteld namelijk op mijn twee benen en twintig tenen ;-)









Vond het wel een leuk gezicht hoe ze zo aan die zijkanten lagen te zonnebaden. En dat er zoveel gewoon al vanuit de auto te zien waren. Kun je nagaan hoe het verder op zou zijn. Grappig was dat er ook campeer terreinen waren en er was ook een kano te water laat plaats...... Dat is dus voor de grote waaghalzen. Zie me er nog niet slapen in een tentje. Op in een wankel kanootje? Niet geschikt voor Petraatjes. Sommige hadden behoorlijke tandjes, ha ha ha.

Ook kwamen we nog langs het kleinste postkantoortje van Amerika. En klein was het zeker. Ook dicht, want op zaterdag was het kantoortje maar tot half 12 open. Maar toch grappig om gezien te hebben.





Rond drie uur kwamen we dan Naples binnen gereden. En vonden we weer het door ons gehuurde huisje in het Lely resort. In 2006 zijn we hier ook naar toe gegaan en vonden het er heerlijk. We zouden eigenlijk afgelopen september al gegaan zijn. Ware het niet dat er toen een orkaan over Naples heen dreigde te komen. En destijds hebben we met de verhuurders kunnen regelen dat we dan in Juni van 2009 zouden gaan. En zodoende zijn we nu weer hier.

Nadat we alle spullen uit de auto hadden gehaald, hebben we gelijk een plons genomen. Na al die dagen zonder zwembad bij het Sheraton, was het nu super lekker! Hierna wat boodschapjes gehaald en wat te eten voor die avond en toen was het inmiddels al weer laat en kwamen er bovendien aardig wat onweersbuien over.
Vanmorgen was daar overigens niks meer van te merken en was het mooi weer en zijn we met de hondjes een stuk in de wijk gaan wandelen. Lely resort is echt heel groot en heeft bovendien een eigen golfbaan. Overal zijn voetpaden en kun je er lekker wandelen.



Daarna ben ik weer een rondje gaan hardlopen. Het was enorm warm, maar wel heerlijk plat overal. Florida is net zo plat kwa landschap als Nederland en moet zeggen dat loopt toch wel een stuk prettiger. De warmte was minder, want ik had mijn petje niet op en het zweet stroomde van mijn hoofd. En dat was om negen uur ’s morgens.
Ron was met de hondjes naar binnen gegaan toen ik mijn rondje ging lopen en had me de code van de garage deur gezegd zodat ik zo naar binnen kon. Maarja ik had hem wel onthouden, maarja met een paar druppels zweet in mijn ogen, zag ik alles een beetje troebel en kreeg die deur dus mooi niet open..... Grrrr.... Nog een keer proberen dan, maar het ding sloeg naturlijk op hol van al mijn pogingen. En dacht daar doen we niet voor open. En ik wilde zo graag naar binnen naar de airco. Dus uiteindelijk toch maar omgelopen naar het zwembad en daar naar binnen dan. En toen, toen kwam het lekkerste. Want al tijdens het lopen had ik mezelf een duik in het zwembad beloofd na afloop van mijn rondje. En nu was het zover.... Goh.... wat een heerlijkheid is dat zeg. Echt super lekker. Daar kan ik wel aan wennen zeg!



Hierna zijn we naar het piertje van Naples gereden en hebben we bij de vissers staan kijken.









Al snel werd het een heel stuk drukker op de pier.





Ook waren de dolfijnen weer aanwezig. Zo leuk om te zien. Dat maakt Naples wel mijn favoriete vakantie plekje hoor.





Dolfijn die de nog levende aas van een visser pikt....



En een dolfijn en een pelikaan die allebei een zelfde visje willen...



Pelikaan en kleine pelikaantjes...



Op de pier is er altijd van alles gaande. Omdat het nu zondag was, was het er erg druk. Veel mensen weten van de dolfijnen en die komen daarom naar het piertje en er waren best veel mensen op het strand te vinden.

Ook zat er op het huisje aan het eind van de pier een Osprey (zeearend). Prachtig beest en zo dicht bij... Hij zat duidelijk te wachten om een visje te pikken van 1 van de vissers. En uiteindelijk is hem dat ook gelukt.

Aan het strand van Naples staat alleen maar laagbouw en je kunt er makkelijk parkeren en zo het strand op lopen. Echt heerlijk vind ik het er.









Op 1 van de huizen net naast de pier had een zeearend overigens nog een flink groot nest gebouwd.





Na het piertje zijn we een stukje door Naples gereden en hebben we huisjes gekeken...... En dat zijn zeer fraaie huisjes... Bijna allemaal aan het water. Is het niet aan zee, dan aan de kleine soort van grachtjes die in Naples te vinden zijn.

Zo en nu na het maken van dit toch nog wel weer lange blog, tijd voor een duik in het zwembad ;-)

Groetjes Petra

Key West III

Vanmorgen werden we niet wakker gemaakt door het boorgeluid van de "construction guys". Ze zijn inmiddels een verdieping lager aan de gang. Dus het geluid klinkt allemaal wat gedempter. Ze zijn nu de kamers onder ons aan het leeg maken, vloer bedekking aan het leggen en nieuwe meubelen er in aan het zetten. Toch waren we wel vroeg wakker en zijn we met de hondjes hier langs Roosenveld boulevard gaan wandelen. Daarna hebben we ons ontbijtje, welke we bij de Winn Dixie gisteren gekocht hadden, opgegeten op het balkonnetje. Daarna zijn we met de hondjes naar het dogpark geweest en hebben ze even uitgebreid kunnen snuffelen.



Aan kleine hondjes....



en grote hondjes...



errug grote hondjes...



Daarna zijn we een stukje gaan rijden. Meer downtown hebben we de auto geparkeerd en zijn we wat gaan lopen en heb ik wat foto's van de huizen hier gemaakt.









Dit is het meest zuidelijke huis....






Al is alles in die straat iets "meest Zuidelijks". Zoals het hotel, hotel met beach, B&B en overal natuurlijk met een boordje aangegeven.





En zo stonden we ineens weer bij de boei van het meest zuidelijk puntje van Amerika.



Daarna hebben we bij een Frans croisanterie bakkertje wat broodjes gehaald voor tussen de middag en zijn we met de hondjes naar het dogbeach gegaan. Konden die even lekker afkoelen. Heerlijk vonden ze het. Er was nog een hondje daar en die rende lekker met hun mee de zee in. Wat vooral Connor heel gezellig vond.

Vanuit het dogbeach zijn we naar een parkje gelopen en hebben we wat in het zonnetje gezeten en de hondjes bijgekomen in de schaduw. Even wat drinken en relaxen.






Hierna zijn we naar het strand tegenover het hotel gereden en hebben we in een kleine shelter aan het strand genoten van het strand. De hondjes mochten hier niet zwemmen, maar die waren moe zat van het ochtendje. Nadat ik ze uitgeborsteld had vielen ze gelijk in slaap in de schaduw.



Na een uurtje zijn we weer naar boven gegaan waar we lekker gedouched hebben en inmiddels zijn we klaar om strakjes voor de laatste keer de zons ondergang hier te bekijken. Want morgen worden onze tassen weer ingepakt en gaan we weer naar het vaste land.

Groetjes Petra

Key West II

Wakker worden in Key West is leuk! Gordijnen open en uitzicht op zee. Heerlijk.... Althans, voor een half uurtje of zo. Want om 8 uur begonnen de werklui weer en bij het mooie uitzicht kwam ook het geluid van de drilboor... Iets minder...
Toch maar wat sneller aankleden dan en met de hondjes naar het dogpark. Waar ze even lekker hebben kunnen rennen. Voor hen geen andere hondjes om mee te spelen. Wel in het veldje ernaast, maar dat was voor de kleine hondjes en daar zijn onze stappers te groot voor. Maar voor hondjes maakt het niet uit of er een hek tussen zit. Als je elkaar leuk vindt, weet je elkaar wel te vinden.



Hierna zijn we de weg over gestoken en wilde een stukje langs het strand lopen, maar kwamen ineens langs de "Key West Garden Club". De toegang was gratis en dus ben ik even naar binnen gelopen.


De ingang bestond uit allemaal kleine stenen poortjes, die in de tuinenn ook steeds terug kwamen. Er stonden veel hibiscussen die bij ons de winter niet overleven. Maar hier duidelijk wel. Ze waren erg groot in ieder geval. Verder veel onbekende bloemen. Hartstikke leuk om te zien. De tuinen liggen echt pal aan de kust, dus heel apart. Bovenop stond een leuke gazebo met mooie bougainville erbij groeiend. Die doen het hier ook mooi. En je ziet hier nu op het moment een soort van boom met prachtige oranje bloemen. Prachtig gezicht, maar weet echt niet wat voor boom dit is.



Na de tuinen zijn we naar de Aids memorial pier gelopen. Aan het begin zijn allemaal namen gegraveerd in marmeren tegels. Daarna loop je zo de pier op.



Je had er prachtig uitzicht over de kust.





Daarna zijn we naar Whitehead street gereden om de vuurtoren te bekijken en het huis van Hemmingway.







Inmiddels werd het duidelijk dat er een cruise boot 'geland' was in Key West, want het was ineens enorm druk in de straten en bij het huis van Hemmingway was het behoorlijk druk. Dus we zijn niet naar binnen geweest. Maar even zo wat foto's genomen.



Aan de zijkant wel 1 van Hemmingway's katten gespot. Die heerlijk lag te snurken en alle drukte niet opmerkte.



Verderop in de straat zagen we ook het mile O-punt van Highway 1, the End....



En op Mallory square was ook het enorme cruise schip aanwezig.



Inmiddels was het lunchtijd en zijn we bij Conch Republic Seafood Company.



De hondjes waren hier ook van harte welkom en er werd zelfs een hele bak met water voor ze gehaald, zonder er om te vragen! Zat er gelijk op mijn gemak! En..., we hebben er ook heerlijk gegeten. Hierna nog even de haven in gelopen, maar nu werd het al behoorlijk warm.





Dus zijn we na wat boodschapjes gedaan te hebben bij de Winn-Dixie weer naar het hotel gereden. Was wel verbaasd een Winn-Dixie supermarkt te zien hier, want bij ons in de buurt zijn ze allemaal failliet verklaard. Waarschijnlijk doen ze het op Key West beter?

's Middags zijn we op het strand geweest tegenover het hotel. Gewoon even niks...







Dit keer werd Ron verrast door de aanwezige inwoners van het deze blauwe wateren. Want toen hij heerlijk lag te dobberen kwam er een behoorlijk grote vis aangezwommen. En die was helemaal niet bang van hem en bleef lekker in de buurt. Zo kon hij ook nog een foto maken. Je ziet het niet zo heel scherp op de foto, maar het lieverdje had wel scherpe tandjes ;-)



Morgen nog een daagje op Key West en dan gaan we richting Naples....

Groetjes Petra

Key West

We zijn inmiddels aangekomen in Key West. Op 1 of andere manier, had ik verwacht dat het Key West kleiner zou zijn. Had me kleine smalle straatjes verwacht en dat je alles ter voet zou moeten doen. Maar..., was dat even niet zo. Je kan gewoon overal heen rijden. En maar goed ook, want de afstanden zijn nog best ver vanaf ons hotel.

Het hotel was ook nog een gedoetje. Want bij het inchecken bleek dat ze aan het verbouwen zijn. En niet zo'n beetje ook. Lobby was helemaal afgesloten, zwembad was dicht. En overal getimmer en gehamer.... Geen leuk grapje. Want dit hotel hadden we uitgezocht omdat de hondjes hier welkom zijn, dus even uitwijken naar een ander hotel is niet zo makkelijk. Als eerste hadden we een grommende baliemedewerkster van het hotel. Die balie was trouwens een in elkaar getimmerd balietje, in een ieniemini klein hokje. Zij vertelde ons doodleuk, dat ze alle mensen die geboekt hadden gemaild hadden met de vermelding van de aanstaande verbouwing, sinds vier weken al. Toen ik vertelde dat ik al langer dan vier weken geleden geboekt had en niks gehoord had, bleef ze volhouden dat ze wel emails verstuurd hadden. En verdere discussie bleek niet mogelijk en we kregen een kamer van deze gezelligerd. Naast een mega generator die een kabaal maakte van heb ik jou daar. Fijn!!! Na een echtelijke vergadering besloten we terug te gaan naar de balie om voor een andere kamer te vragen. Natuurlijk kwamen wij weer bij norsje terecht. Er waren nog andere dames aan het werk in het hokje, maar wij troffen haar weer. Met een gezicht op onweer stond ze ons te woord. Als het nu een goedkoop hotel was geweest, had ik er mee kunnen leven. Maar dit is een Sheraton hotel en dan verwacht je toch net even meer service. Ze bleef maar volhouden dat die verbouwing geen issue was. Afijn we gingen er niet uitkomen met haar. Dus gevraagd naar de manager. Gelukkig was die veel begripvoller en ging kijken wat hij voor ons kon doen. Hij heeft naar een ander hotel gebeld, maar dat wilde niet lukken. En uiteindelijk bood hij ons een zeezicht kamer aan. Die we hebben aangenomen. Ook was deze kamer al gerenoveerd. En de kamers zijn echt hartstikke mooi. Het hele hotel is een suitte hotel, dus ook deze kamer was erg groot en deze heeft ook nog een balkonnetje.... Dus ondanks alle bouw toestanden om ons heen, hebben we nu wel een mooi plekje.







Het strand voor het hotel.

De route naar Key West begon vanuit ons vorige hotel en bij Miami was het echt heel erg druk.



Ron wilde weer even naar de BMW dealer in Miami. Waar hij weer slaagde voor een t-shirtje! Daarna door naar het zuiden en het werd steeds een beetje rustiger.





Vond het een hele leuke weg om te rijden. En ook hier had ik verwacht dat het allemaal veel klein schaliger zou zijn. Maar echt overal winkels en benzinepompen. Het leek helemaal niet dat je op eilandjes rijdt. Bij Islamorada zijn we het founders park ingereden.




En dat was leuk! We reden er op en zagen een prachtig strand.



Met van die shelters en zouden daar wat gaan eten. En toen we de auto parkeerden stonden we ineens voor een dogpark! Wat een toeval zeg. Deze hadden we zelf nog niet ontdekt. Dus eerst de hondjes lekker laten rennen.





Daarna in de shelter het eerder gekochte subway broodje opgegeten.....



Echt heerlijk! Daarna doorgereden richting Key west. Met hier en daar een stopje bij een mooi plekje...





En een bewoner van 1 van die eilandjes...



Het hotel was heel makkelijk te vinden en na het hele incheck verhaal, zijn we Key west gaan verkennen. Eerst met de doggies naar het hondenstrandje hier. Het is wellicht 25 meter breed, maar de honden mogen hier legaal het strand op. Dus daar hebben we ons netjes aangehouden.









Na het zwemmen hebben we wat gedronken op het terrasje naast het strandje. Waar de hondjes ook welkom waren. Helaas serveerden ze geen eten op het terras en dus zijn we weer verder gereden.



En zo kwamen we bij het meest zuidelijke plekje van Amerika terecht. Waarschijnlijk ook het meest gefotografeerde zuidelijke plekje van Amerika. Wat er waren veel gegadigden....



Daarna door gegaan naar Duval Street en Sloppy Joes bar gezien en de vele winkeltjes!
Ook Ron Jon was daar te vinden. In frontstreet hebben we gegeten bij Top Island dog en hebben daar heerlijk op het terras gezeten met de hondjes.



Toen was het inmiddels half acht en tijd om naar de zonsondergang te gaan. En het was duidelijk dat we niet alleen waren!



Op Mallory square zijn ook allemaal artiesten die hun kunsten vertonen.









Wat het een leuk iets maakt om zo langs de boulevard te lopen. De zons onder gang was erg mooi.









Nadat de zon onder was zijn we over Duval street terug naar de auto gelopen.
Wat een actie was er zo 's avonds te beleven hier!



Hier onder nog even de slideshow en een filmpje van vandaag!

Het filmpje



Groetjes Petra

Fort Lauderdale

Vanmorgen ontbeten in het hotel. De hotels die we tot nu toe hebben gehad, hebben een gratis ontbijt. Yoghurtjes met cornflakes voor mij en Ron vindt de wafels die je er kan maken altijd erg lekker. Dus voor ons makkelijk en met een volle buik gaan we ook vandaag weer op pad. Vandaag weer een stukje zuidelijker, richting Fort Lauderdale.

Het eerste stukje rijden we weer over de I95 en bij Jupiter gaan we er af. We hadden namelijk op internet gezien dat daar een Jamba Juice zit. Jamba juice is een smoothie restaurant en onze favoriet. Eenmaal aangekomen in het nieuwe winkelcentrum blijkt dat bij navraag bij een bank filiaal, dat deze vestiging al drie maanden gesloten is. Beetje raar dat het dan nog wel steeds op hun website staat. Helaas dus geen Jamba juiceje voor ons... En we vervolgen onze weg over de A1A en dat is dezelfde kust weg die we de dagen hiervoor hebben gereden. En zo komen we West Palm Beach binnen rijden.



Het is er ineens heel anders... luxer en echt overal palmbomen. Ze doen de naam wel eer aan....



Het is er vooral heel erg luxe. Met ook de luxe merken in de paar winkels die we er zo even snel zien.



Verder zien we veel mooie huizen... Prachtige huizen eigenlijk.....





En fraaie bootjes...









We rijden verder over deze weg en echt, we zijn zo onder de indruk, dat dit ineens zo anders is kwa bouw en luxe dan de eerdere stukken die we aan de oostkust van Florida gezien hebben. Natuurlijk zijn er ook mooie stukken, bij bv. Vero beach. Maar dit is wel een heel fraai stuk zeg.... En ik stap weer even uit de auto om nog een fotootje van een mooi huis te maken. Ik kan nu zo naar de water weg lopen over een braak liggend stukje land. Het gras is er wat hoger en ben gespitst op schuifel geluid.... Geleerd van mijn laatste wandeling bij Lake Symphony bij ons. En zou niet graag oogcontact krijgen met een slang. Maar ik hoor niks en sta bijna aan de kade nu. En doe de camera aan en wil net een foto gaan maken van een errug mooi huis. En even ben ik niet scherp... En dan zie ik in mijn ooghoekje vier enorme grote groene dingen weg rennen..... IEKS!!! Ik spring denk ik een meter in de lucht. Ohhhhh gatverre.... Niks voor mij... Het waren vier leguanen!!! Niet 1, niet 2, maar wel vier. Maar ze rennen van me weg en niet naar met toe. Mijn hart heeft vast een paar slagen even overgeslagen. En ik zie dat ze zo'n 20 meter bij me vandaan ook van de schrik zitten bij te komen. Eentje springt er in het water, want ik hoor een grote plons ineens. En gelukkig waren ze misschien nog banger van mij dan ik van hen.... Alhoewel, ik schrok me echt het rambam!!!



En ik ging daarna meteen ook in mijn achteruit, dan maar een minder mooi kiekje niet?



Toch uiteindelijk nog een aardige foto toch? Ondanks het hoge adrenaline peil in mijn lichaam, ha ha ha. Oke, wel wat meer gras dan gepland op de voorgrond, maar wie commentaar heeft, mag hem daar zelf gaan maken, ha ha ha... Ik was binnen twee tellen hierna weer veilig in de auto, dat zal je zeker wel begrijpen.



Later zijn we zijn met de hondjes nog even een strandje opgelopen. Maar van het duin en daarmee het strand was echt een heel stuk weggeslagen. En veel strand opgangen waren niet begaanbaar in West Palm Beach. Dus veel verder zijn we niet gekomen.

Daarna reden we Boca Raton in. Wat ook een erg mooi plaatsje is. En we bedenken ons ineens dat daar ook een Jamba Juice is.... En na wat gezoek op het internet (lees het krijgen van een wifi verbinding) vinden we het adres en gaat Miep deze voor ons vinden. En wat was ze weer goed!! Ze zet ons zo voor de deur af. Toppie!



Met de hondjes hebben we de heerlijke smoothie op het terrasje opgedronken. Ook nu weer waren de hondjes enorme aandacht trekkers..... Connor heeft weer zijn knuffels gekregen voor die dag. Van oude vrouwtjes tot meisjes van een jaar of 5 allemaal moesten ze ze even aaien. Ze vragen allemaal het "merk" en willen ze even aaien. Tot dat er een jongen van Jamba Juice naar buiten komt. En je mag hier namelijk niet overal met je hond zitten en we denken dat we misschien wel weg moeten. Maar..... de jongen roept. OHHHHhhhh twee Beardies!!! Het was een kenner... En greep gelijk zijn mobieltje en liet zijn Beardie aan ons zien. En wilde natuurlijk ook even met ze kroelen. En Stace en Connor werden op de film gezet voor het thuisfront. Zo grappig. Hij ging twee waterbakken voor ze halen, zodat de heren ook lekker wat konden drinken. Wat een aanspraak heb je met die twee stappers toch.
Inmiddels was onze smoothie op en zijn we weer verder gereden. Richting de vuurtoren. Die tussen Boca Raton en Pompano Beach moest staan. En toen we over een kleine brug reden, zagen we de vuurtoren. Er was een leuk parkje tegenover de vuurtoren en daar zijn we doorheen gelopen. En daar was hij dan de vuurtoren....



Een klein stukje verder lopen, was ook het haventje, met de vele vissers boten.





Inmiddels is het wat bewolkter geworden en blijven we even in het parkje zitten. We hebben mooi zicht over de bootjes en de vuurtoren daar.



Daarna zijn we door gereden naar Fort Lauderdale. We zijn hier al eerder geweest. En het viel ons wel op dat er veel leeg stond nu.



Het hotel is niet zo nieuw als ons vorige hotel, maar dit keer geen swampje als uitzicht. Maar het zwembad en het meertje waar het hotel aan ligt. Je kan niet alles tegelijk hebben niet?



Morgen gaan we richting Key West, waar we waarschijnlijk in het hotel dat we daar gereserveerd hebben, geen internet zullen hebben....

Groetjes Petra

Een nieuw jaar

Vanmorgen weer met een prachtige zonsopkomst wakker geworden. Een beter begin van een nieuw jaar kan je toch niet hebben?









Want...., vandaag is mijn verjaardag! Een goed begin van de dag en daarmee ook mijn nieuwe jaar, is dan altijd prettig niet waar.


Bedankt voor alle felicitaties per email, telefoon, SMS-jes, berichtjes op Facebook en Hyves. Echt hartstikke leuk! Wat is de wereld toch een stuk kleiner geworden met al die technische snufjes. Dat je zelfs op je verjaardag in Florida, al die felicitaties kan ontvangen! Zelfs onze skype telefoon deed het super vandaag. Goh wat is het dan makkelijk om even naar Nederland te bellen. En dat allemaal helemaal gratis. Ideaal!

Vandaag zouden we ook op weg gaan naar Fort Pierce. Dus alles weer inpakken en nog even naar het dogpark met de hondjes. Er was nog een sheltie en twee labradors. En vooral Connor vond het helemaal geweldig weer. Daarna zijn we door gereden over de A1A welke echt langs de kust gaan. En hebben we een lekker strandje opgezocht en zijn we met de hondjes gaan wandelen en daarna even op het strand gezeten met ze.




Connor houdt de wacht....





Daarna weer verder over de A1A...



Het was heerlijk rustig overal. Op de weg en op de vele strandjes. Zo rustig dat deze osprey gewoon bleef zitten op een brug langs die A1A.



Toen we langzamer gingen rijden vloog hij wel weg hoor. Maar wat een vogel.... Die snavel en klauwen....



Langs deze weg ligt ook Vero Beach waar Disney een hotel heeft. Nooit geweten dat ze ook hotels hebben. Hotel vanaf het strand.



Daarna zijn we bij de Indian shores wat gaan lunchen aan het strand. Ze hadden daar mooie shelters zo aan het strand. Heerlijk voor de hondjes (en baasjes)....



Inmiddels zijn we in Fort Pierce aangekomen. Het hotel is hartstikke mooi en bijna nieuw nog. Alleen kunnen we wel stellen dat we dit keer "geen view" hebben. We zijn duidelijk verwend met ons vorige hotel. We kijken uit op een verlaten "swampje" en dat is het wel eigenlijk. Wel hadden ze een lekker zwembadje en hebben we 's middags weer even gezwommen. Ook is er tegen over het hotel een camping en daar zijn we met de hondjes wandelen nog even over heen gelopen. Voor ons de eerste keer dat we in Amerika een camping aanschouwen. Het zag er allemaal heel netjes uit, maar is duidelijk heel anders dan de campings in Europa. Al is het alleen al om de caravans die er staan!
Vanavond hebben we bij Applebees gegeten en voor ons toetje zijn we naar Sonic Sonicgereden en had ik een ananas milkshake. En vooral die milkshake was heerlijk. Ron had een Banana fudge sundae en die zag er ook goed uit. Nooit geweten dat zij zoveel keuze hadden in ijsjes. En zo kwam er een eind aan de eerste dag van mijn negendertigste levensjaar ;-)

Morgen gaan we richting Fort Lauderdale.....

Groetjes Petra