Weesklompjes

Ben weer terug.... terug van drie heerlijke weken op pad met camper....

New England hebben we gezien. Het was prachtig! Enorm geboft met het weer. Alleen maar zon en aangename temperaturen in de 20 graden. En ik zit op het moment dan ook wel een beetje opgezadeld met de post-vakantie opstart problemen. Het draadje oppikken is even wat moeilijker na een tijd lekker vakantie vieren. Maar heb geen andere keus, want de vakantie is echt wel voorbij. Heb natuurlijk een gazillion foto's gemaakt deze vakantie. Maar wilde deze fotoo even delen. Onderweg naar de volgende kampeerplek aan de kust in Maine kwamen we langs een vlooiemarkt. En daar hingen ze. Gele klompen met reclame van Heineken er op. Het Hollandse droop er gewoon van af. Moest een beetje glimlachen bij het aanzien ervan. Hoe kwam de Heineken reclame in hemelsnaam op die klompen? Kreeg je ze kado bij een kratje bier? Of moest je doppen verzamelen en kon je bij 100 doppen ze inruilen voor klompen? Mijn inlevings gevoel ging ermee aan de haal. Zoals wel vaker het geval is.

De eigenaar van de klompen was een oude man. Blauwe bloes, dito blauw petje waar zilver grijs haar onderuit piekte. En hij hield zich amper staande met een wandel stok. Toen hij doorhad dat de klompen mijn interesse hadden, keek hij me aan. En ik vroeg hem hoe hij aan deze klompen kwam. Hij mompelde wat binnenmonds. En er kwam helaas geen smeuig verhaal uit. Geen Nederlander en geen Dutch roots te bekennen. Hij had ze op een inboedel veiling gekocht met veel andere zooi, zei hij.

Ach gossie..... het waren weesklompen! Ja triest niet? Per opbod verkocht. De man glimlachte een beetje toen ik na zijn verhaal weer naar de klompen staarde. You're Dutch right? Ik knikte mijn hoofd. Ik had mijn gedachtes niet met hem gedeeld, maar had het zo te doen met de klompjes. Ik geef je drie dollar voor ze, zei ik, geheel in een opwelling. Vier, zei de man. En zoals het een echte zuinige Nederlandse betaamd zei ik 3,50? Beetje minder zelfverzekerd dan mijn 3 dollar bod van even ervoor. Denk dalijk krijg ik toch een mep met die wandel stok van hem. Ik kon hem niet zo goed peilen deze man. De glimlach van even er voor was namelijk al weer verdwenen en ik dacht echt dat hij "No way" zou gaan zeggen.... Al leek het er wel een beetje op, want hij zei, "I hate 50 cent prices!". Oops... en het klonk een beetje boos. Maar toen klonk er "Give me three girl" met een glimlach! Geen vier maar drie! Ik moest lachen. Hij gunde ze me... Leuk!

Moest nog even aan Ron zien te vertellen dat we (nog) meer bagage hadden om mee terug te nemen, maar ik was blij! De freddie weesklompjes hebben weer een huis! Geadopteerd door de Glories ;-)

Groetjes Petra

Gehiked!

Nou het even geduurd, maar hier weer een blogje. Was drukkig met van allerhande tripjes plannen. Tripjes naar Washington voor het paspoort te regelen. Trip naar Nederland en een tripje naar Charleston daar de punten van de KLM gingen verlopen. Te weinig punten voor een ticket, maar genoeg voor een gratis hotel overnachting. Het was echt een drama om dit te regelen via de KLM website, die er eerst uit lag en daarna het half deed.
Ik bellen, naar de KLM, die tegenwoordig meer Frans dan Nederlands is, en daar werd ik ook al niet veel wijzer van. Hotel boekingen konden alleen online. Maar de website deed het niet en de punten gingen verlopen. Ja, heel vervelend mevrouw, maar ze konden me even niet helpen. Eerst werd ik geen eens gelooft ook nog. Maar nadat ik de beste man eindelijk zo ver had om op de website zelf te kijken gaf hij me dan toch gelijk en er werd een internet claim ingediend bij de desbetreffende online afdeling.
Afijn drie dagen erna deed de website het half, want ik werd er steeds net voor de boeking uitgegooid. Ik weer bellen, maar de nu wel heel erge Franse vrouw was alles behalve behulpzaam. Ze zei dat Amerikaanse hotels niet geboekt konden worden. Terwijl ik toch echt die pagina voor me had en kon kiezen uit van allerlei hotels. Uiteindelijk hielp een telefoontje naar Hilton me meer en kon ik met een pincode van hen na zeven dagen oetelende voor 1 hotel overnachting op punten dan ons gratis hotel in Charleston boeken. Wat een zware bevalling zeg! Geen KLM voor ons meer voorlopig!

Ik vlieg dan ook met Continental naar Nederland in Maart. Waren de tickets in december nog ruim $1100.- nu waren deze week ze ineens $300.- gezakt en dus snel geboekt. Daarnaast nog een hotel gezocht in Washington waar de hondjes ook welkom zijn en zo was reisburo Glorie erg druk van de week.

Verder is van de week onze externe harde schijf gaan hemelen..... Niet leuk! Nou maak ik voor mijn foto klanten altijd ook een aparte Dvd, maar dus niet voor al mijn eigen foto's. Ik zag het ding nog wel in mijn eigen computer aangesloten staan, maar kon hem niet aanklikken. Eerst dacht ik nog dat ik iets verkeerd deed, maar ook bij Ron deed hij het niet meer. Een zoektocht over internet, leerde ons dat het vaker voorkomt bij dit merk harde schijven. En dat ze dan als overleden beschouwd kunnen worden. En..... Daar werd ik dus niet echt blij van. Ik had namelijk net al mijn foto's gesaved op die harde schijf net voor de kerst. Fijn!

En ja natuurlijk zijn er ergere dingen in de wereld, maar ik werd er absoluut niet vrolijk van. Gelukkig heb ik via een foto bewerk programma wat op mijn staat de foto's van juli tot december weten te vinden, maar er is toch nog een half jaar aan foto's foetsie. Echt geen leuk grapje!



En we zijn wezen hiken...... Afgelopen zondag in Harris lake park. Wij noemen dat eigenlijk gewoon wandelen, maar hier heet dat hiken :-) afijn de trail was 5 mile, dwars door een bos en langs het meer.

Van Drop Box

De hondjes vonden het heerlijk. Het was ook zalig weer voor ze. Niet te warm en niet te koud.

Van Drop Box

We kwamen ook nog langs de frisbee baan. Dat is een soort golf baan, maar dan speciaal voor het gooien van frisbees.

Van Drop Box

Van Drop Box

Afijn we zijn bij het 2,5 mile punt op onze route en al diverse heuveltjes op en af gegaan en toen begon het te regenen! Fijn! Zal je altijd zien, net op het verste punt. Niet leuk voor de baasjes, "hiken" in de regen.... De hondjes vonden het allemaal niet zo'n ramp. Maar...... Toen hoorden we in de verte een stel jagers aan de gang en dat vonden de hondjes nou niet zo'n prettig idee. Helemaal niet! Je kon het eigenlijk ook geen jagers noemen in mijn boek hoor. Ze schoten 1 keer en daarna nog zo'n dertig keer. Ze konden dus helemaal niet schieten. En bij elke knal sta ik zelf ook stokstijf. Ik kan daar echt niet het plezier in zien om onschuldige beestjes neer te schieten. De sfeer tijdens ons hike-je werd er in ieder geval niet beter op. De jagers hielden het ook niet bij 1 keer, nee die knalde er lekker op los! En dus werd ons hike-je heel wat minder plezierig. Half door de regen en twee trekkende naar huis willende honden, maakte het plaatje compleet.

Tot zover dus ons hike avontuur :-) volgende keer gewoon weer veilig in ons parkje hier in de buurt. En misschien weer eens terug als het jaag seizoen voorbij is. En dan natuurlijk bewapend met een nood pluutje in geval van plotselinge regenval ;-)

Groetjes Petra

Hectisch

De afgelopen dagen verliepen hectisch. Van de week kwam er een buurvrouw vragen of ik foto's wilde maken van hun huis dat de verkoop in ging. Omdat ik op vakantie ga naar Nederland was dat ineens snel snel, want als je besloten hebt om je huis te gaan verkopen wil je natuurlijk ook heel snel je huis op de markt zetten. En dus was ik zaterdag middag aan het foto's maken gegaan. 's Avonds weer terug voor de sunset pictures en zondag morgen ook nog terug voor de dining room, omdat daar nog het e.e.a. aan veranderd moest worden. Zondag avond had ik de CD klaar met alle foto's! Twee blije eigenaren en een hele flinke fooi voor het snel regelen van alles. Kijk! Dat is nog eens leuk! De slideshow van de foto's van het huis staan op mijn website voor degene die geinteresseerd zijn!

Zondag middag had ik nog een foto sessie. Een vader en moeder van een babytje van net twee maanden hadden me benaderd om vier keer in het aankomende jaar foto's te maken van een dochtertje. Het was best een hele klus om tussen toch wat traantjes door foto's te maken, maar het is me toch gelukt. En ook de ouders vonden het geslaagd. Ze waren enorm enthousiast. Moet zeggen dat ik dat het leukste vind van het foto's maken de reacties als mensen de foto's zien. Dit keer was ik met de laptop bij de mensen thuis de foto's gaan laten zien. Echt super leuk!



Dit is er 1 van. Vandaag daar ook de CD en prints afgeleverd. Verder ook nog bij Jackie geweest om bij haar de foto's en de CD af te geven. Weer even een beetje bijgekletst. Daarna nog de CD van OpLove op de bus en toen... was ik klaar met alle foto bestelling. Wat een drukte zo in ene he? Door mijn hand kwam eigenlijk alles een beetje op de laatste paar weken aan. Maar ik vond het heerlijk om weer zo bezig te zijn. Heb me heerlijk uit kunnen leven op de foto's na die weken van niet kunnen foto's maken. Het weer werkte op beiden dagen ook ontzettend mee, want het was dik 25 graden. Vandaag ook nog trouwens!



Dat zal wel wennen zijn donderdag in Nederland. Dan is het denk ik even andere koek!!! Maar dat gaan we allemaal zien overmorgen want dan vlieg ik naar Nederland. Ron is in de trouwens ook druk bezig. In de onze inloopkast lag vloerbedekking en in de winter ligt Connor daar maar al te graag. Zomers ligt hij het liefst in ons toilet met lekkere plavuizen. Maar als het kouder wordt overwinterd hij zeg maar in onze inloop kast en dat was aan de vloer bedekking te zien. Tijdens het bespreken van de foto's maken van het huis, zag ik dat deze mensen hout in hun inloop kast hadden. En dat zag er heel mooi uit vond ik. Dus zo togen we naar de Home Depot van de week. En kwamen we terug met deze vloer.



Connor vond het helemaal geen leuk grapje dat zijn vloerbedekking er uit ging en zat met zijn zwarte dopneus dan ook het liefst boven op het nieuws. De hele tijd heeft hij bij Ron gelegen toen hij de vloer er in ging leggen. Zelfs het getimmer deed hem niks! Lekkere druif! Daarna is Ron ook nog de voegen in de badkamer gaan schoon maken met een soort van sealer. Nu lijken alle voegen (en dat waren er best een hele boel) weer als nieuw. Echt een heel ander gezicht. Het is wel een heel gepriegel, want je moet echt elk voegje van die sealer met een ieniemini kwastje voor zien van een laagje. Monikkenwerk, maar Ron heeft het gedaan!

Verder was er zaterdag avond weer een bijeenkomst van de fotoclub in Raleigh. En dit keer was er een spreker. Het was een fotograaf die bij de laatste lancering van de spaceshuttle was geweest. En hij kwam vertellen hoe dat er aan toe gaat. Had eerst nog getwijfeld zal ik wel heen gaan, maar ik vond het toch wel heel interessant om te zien allemaal. Het is namelijk heel bijzonder om een mediapas te krijgen voor zoiets. Er gaat ook heel wat voorbereiding aan vooraf. De fototoestellen worden de dag voor de lancering op verschillende plekken rondom de Spaceshuttle geplaats. Op statieven, want op het moment van de lancering mag natuurlijk nieman in de buurt van dat ding staan. Nou zou je denken dan druk je op een knopje met je afstand bediening of radio grafische afdruk knop, maar..... dat mag niet. Nasa verbied enig radiografisch verkeer in de buurt van de shuttle.

Dus hoe doen ze het dan zou je denken?



Dit was de set-up die deze fotograaf gebruikte. Een soort van gemaakte box. Water dicht en veranker met de grond. Het fototoestel blijft er de nacht voor de lancering al staan en in Florida kan het lekker onweren en dus moet je opstelling zo zijn dat het tegen een stootje en wat water kan. Verder had hij een heel systeem wat er voor zorgde dat als het geluid rondom het statief boven een bepaalde decibel komt het gaat foto's nemen. Dus als de shuttle de lucht in gaat, wat natuurlijk een hels kabaal maakt, gaat de camera in de box pas fotootjes schieten. Dat houdt in dat er genoeg batterijen in moeten zitten en dat het ding niet vanzelf uitschakeld na een x-tal minuten. Het wordt dus helemaal gemodificeerd.



Hij zelf stond op drie mile afstand op het moment van de lancering, maar de dertien camera's die er her en der op het terrein stonden, maakten dus foto's van dichtbij. De enigste die radio grafische foto's mag maken is pers buro Reuters. Die hebben dus net een stapje voor op alle andere fotografen. Want ik moet wel zeggen terwijl ik dit allemaal zag, daar moet toch een app voor zijn niet? Onlangs had Ron nog een app geinstalleerd op zijn iPhone en iPad waarmee hij op afstand onze radio kan controleren. De iPhone ligt er dan op aangesloten en met de iPad kan je van allerlei zenders kiezen, het geluid harder en zachter doen. Echt fantastisch om te zien. Tunes remote heet deze app. Ben trouwens inmiddels fan van Pandora geworden. Ook zo'n geweldige app. Het is een soort radio, maar met je eigen voorkeur aan soort muziek. Helemaal leuk! Dus met dit in gedachte, dacht ik dat moet toch makkelijker zijn, het foto's maken op afstand niet. Tegenwoordig is er wel voor alles een app. Ben benieuwd of er eigenlijk al zoiets is!

Verder vandaag ook weer naar de fysio geweest. Afgelopen vrijdag had ik een TENS van de fysio juf mee gekregen. Een TENS geef electro schokjes door via electroden die je op je lichaam plakt. Nou gaan die electroden bij mij op mijn onder arm en zowaar..... dan maakt mijn hand een vuist. Volledig automatisch zonder dat ik daar zelf aan mee werk zeg maar. En ja ook die gekke vinger van me! Die als ik het probeer helemaal niks doet. De eerste keer dat ze het apparaat aanzette viel mijn mond open. Ik ben best een beetje bezorgd over die vinger, maar nu deed hij het zomaar in eens. Nouja niet helemaal, het topje deed nog niet mee, maar verder ging die gewoon naar beneden. De bedraging zit zeg maar nog goed, zullen we denken! Afijn dat ding heb ik mee naar huis gekregen en 1 keer per dag mag ik er mee spelen. Het is best heftig moet ik zeggen en na de 15 minuten is die gekke vinger ook echt bezweet. Je wilt het niet geloven, maar dat is echt waar. De fysio juf zei me dat dat altijd zo is. De vinger moet ineens zo hard werken, alsof hij 30 minuten voluit op de loopband aan het rennen is geweest zeg maar. En daar ga je dus van zweten. En vingers doen dat dus ook. Nooit geweten! Afijn ik dwaal weer af. Vandaag ging ik dus weer heen. De laatste keer voor voorlopig, vanwege mijn tripje to Holland. En jawel.... ik mag de spalk af als ik in huis ben. YEs!!! Yes!!! Yes!!!

Niet tijdens het reizen, niet tijdens het slapen, maar als ik zit tv te kijken of aan het koken ben, mag ie af!!! Wat een heuglijke dag. Kreeg wel weer een hele lading oefeningen mee en een zakje playdoh klei. Daar moet ik ook oefeningen mee doen. Ze raadde me ook aan om dat vooral niet in de handbagage te stoppen want dat en mijn TENS zou security wel eens op heel andere gedachten kunnen brengen, hahaha. Het zou zo maar een bom kunnen zijn niet? Goed dat ze het vertelde, want ik had daar vast niet bij stil gestaan. Had wat geweest zeg, hahaha.

Maar Petra is dus blij!!! De spalk is op zijn retour!!! Jippie!!!
Verder is hier in ene het kerst gebeuren los gebarsten. Donderdag is het hier Thanksgiving het feest van de kalkoen zeg maar. En dat is het officiele begin van het kerst gebeuren.



En in bijna elke winkel klinken dus al kerstliederen. Kerstbomen worden overal al te koop aangeboden en het is ontzettend druk in de winkels. Heb het idee veel drukker dan voorgaande jaren. Thanksgiving wordt voor mijn gevoel ook uitbundiger gevierd. En zeker ook kerst! Was vanmiddag in de Walmart, bere druk. En mega rijen bij de kassa ook. Verder viel mij oog van de week oog op een tweetal advertenties die ik zag. Typisch Amerikaans voor mijn gevoel....



Deze zag ik eerst. Kerstman Huggies! Echt worden verkocht! En ze zijn nog voor een goed doel ook. Ja in beginsel is het goede doel natuurlijk de "baby-zaakjes" opvangen, maar er wordt ook een gedeelte van de opbrengsten gedoneerd. Ik vraag me dan altijd af, hoe zo iemand dat nou verzint. Er is iemand op een maandag ochtend op kantoor verschenen en heeft zijn briljante idee met de rest van zijn collega's gedeeld en het is een serieus iets geworden. En zo is de kerstman luier geboren. De man (of vrouw natuurlijk) is geprezen om zijn geweldige idee! Heeft misschien zelfs promotie er door gekregen. Waar zou de wereld zijn zonder deze fraaie Huggie niet? Maar in hetzelfde reclame blaadje zag ik ook deze advertentie.... Net een tandje erger vind ik....



Wie komt er nou op maandag morgen het kantoor binnen en zegt ik heb een onwijs leuke reclame folder bedacht. We nemen een Golden retriever met kerst muts op en daarnaast doen we een kerstverlang lijstje maken voor die hond? Of van de eigenaar van die hond? En op dat lijstje zetten we munitie en geweren en speciale verrekijkers en fraaie messen enzo. Echt zo vredig en zalig kerst gevoel, zal de beste man gehad hebben? Dit moet een man verzonnen hebben, kan gewoon niet anders. Volgens mij zou elke vrouw gezegd hebben, is dit nou wel een goed idee, zo met die Golden Retriever en het verlanglijstje er bij. Zelf vond ik dit zo totaal ongepast. Zou kindje jezus dit in gedachte hebben gehad in het jaar nul? Dat we 2011 jaar later reclame gaan maken voor geweren en ammunitie en luiers met kerstman prints ter ere van zijn geboorte. Nee denk het niet. De uitvinder van die geweren reclame folder had zich gewoon beter ziek kunnen melden die maandag morgen toen hij met dit geweldige idee wakker werd. De wereld wordt daar niet veel mooier van, van zulke verlanglijstjes met de kerst toch? "Vrede op aarde", is het verre van als Santa Claus hier aan gaat beginnen ;-)

Volgende blogje is vast uit Nederland, dus ik wens iedereen een hele leuke en gezellige Thanksgiving. En daarop volgend een geslaagde Black Friday, DE shop uitverkoop dag van Amerika. Sla de geweren zaak maar over dit jaar dan he? Target had wel een erg grappig filmpje er over op tv. De 4 am lady wordt ze genoemd. Met de ziekte OCD (Obsessed Christmas Disorder) Ik moest er erg om lachen in ieder geval.





Groetjes Petra

In Nederland

Nou Ron is in Nederland aangekomen hoor. Ik krijg regelmatig verslag van wat hij allemaal al niet gegeten heeft. Frikandellen, kroketen, bitterballen, chinees, nog meer oliebollen, appelflappen en heerlijk vers brood. Het is me allemaal wat. Zondag gelijk nadat hij aangekomen was is hij nog naar Van Der Valk gegaan en heeft daar heel wat familie zo tegelijk kunnen zien. Wat hij reuze gezellig vond.

Gisteren is hij naar de Nederlandse Nieuw jaars receptie van zijn werk geweest en daarna naar mijn moeder en vandaag is hij bij zijn oma geweest. En heeft hij Chinees gegeten begreep ik. Morgen gaat hij naar Ron en Erna en gaat dan volgens mij naar Langs Berg en Dal.... Heeeeel vervelend ;-)

Hij vertelde dat hij overal foto's van gemaakt heeft, dus ik kan als hij thuis is, alles nog even dunnetjes na beleven. Nou ik weet nog niet zo net of ik al die foto's van Chinees en de kroketten wil zien hoor ;-) Maar het is goed te horen dat hij het zo naar zijn zin heeft.

En wat doe ik in de tussen tijd. Eigenlijk niet zo heel veel. Heb boodschapjes gedaan en lekker met de hondjes gewandeld. Het is lekker weer nu hier. Zonnetje en weer temperaturen boven nul. Overdag dan. 's Avonds als het zonnetje onder is, is het nog behoorlijk koud

En... ik heb mijn hardloop schoenen weer uit het vet gehaald. Ja ja. Gisteren ben ik wezen hardlopen. Zat te twijfelen wanneer ik zou gaan. Overdag of 's avonds. En nou dacht ik voor het avond eten, misschien is het slimmer om nu te gaan, want na het eten moet ik toch weer even wachten met lopen. En zo ging in rond 5 uur aan de loop.

Ik was de oprit nog niet af of daar stond Judy te praten met onze nieuwe buren. Mijn naam werd geroepen en dus stond ik daar in mijn volle loop outfit een kwartier te kletsen. Dat schoot niet op. Uiteindelijk ben ik met Judy mee terug naar haar huis gewandeld en dan... dan zou ik toch echt gaan lopen.

En dat ging ik ook. Totdat ik buuf nummer 4 tegen kwam. De buuf die zelf ook hard loopt. Gelukkig kwam zij in tegen gestelde richting aan. Zij loopt in tegenstelling van mij, heel hard hard. En ikke, ikke niet.... Dus ik gooide een hallo er uit en zij gaf me een applaus. En een "Goed dat je weer begonnen bent, Petra". Ja ja, zo erg was ik ook nog niet begonnen, had alleen nog maar gewandeld en 30 seconden gelopen.

Maar ik liep verder. En jawel hoor. Boertje kwam er aan. Echt het is alsof de duvel er mee speelde. Iedereen was ineens buiten in onze wijk. Ook van hem kreeg ik weer de bekende duim uit zijn pick-up truck. Good job Petra, Good job.....

Tsjonge jonge, volgende keer toch maar weer in het donker. Ik had nu inmiddels al twee keer 2 minuten gelopen, toen de volgende auto die langs kwam, langzamer ging rijden. Het was het baasje van Buster Brown. Ik heb al eens over hem verteld. Buster Brown is de mini DobermanPincher gevangen in een te klein lijfje. Zij deed haar raampje open en wilde me duidelijk wat vertellen.

Een normaal mens zou zeggen ik ben net even lekker aan de hol, ik spreek je later wel, maar ikke niet. Ik stopte en hoorde beleefd haar verhaal aan. Het ging over Buster Brown. Hij was Mister March. Huh? Mister March? Ja ja, zei ze, hij was verkozen tot de foto van de maand maart in een kalender. Oh, oke leuk, kon ik nog net kort ademig uitbrengen. Wat een eer. Ja zei ze, ik dacht ik vertel het je even. Maar hol maar lekker verder hoor, zei ze daarna.

Ik dus weer verder en begon aan mijn derde twee minuten hardlopen. En net toen ik daarmee klaar was, hoorde ik achter me al weer een auto vaart minderen. Het was de buuf van de overkant met haar dochtertje. Dochtertje deed al pogingen om uit de auto te stappen en vertelde me dat ze met me mee ging hardlopen. Ze had toch haar gymschoenen al aan. Oh ok.....

Ik moest nog twee minuten, maar mocht van Evy eerst twee minuten uit lopen. En dus vertelde ik haar wat ik aan het doen was en of ze dan zo mee ging lopen met me. Ja hoor, zei ze. En dus toen Evy zei, we gaan weer, gingen we nu met zijn tweeen. Nouja.... zij ging, ikke niet zo snel als zij, hahaha. In de sprint holde ze van me vandaan. Lekker!!!

Zo kon ik dat vroeger ook vast. Ze keek dan ook achterom waar ik bleef. Kan je niet wat harder?, vroeg ze me. Uh... nou nee, dit was mijn snelste versie,hahaah. Hmmm, ze keek me daarop zeer bedenkelijk en medelijhebbend aan. Zeker een goed voornemen van je, het hardlopen? ......

Hoe zat het ook al weer, kinderen en dronken mensen niet? Ik moest lachen om haar reactie. En vertelde dat het inderdaad een goed voornemen van me was om het hard lopen weer op te pikken. Nou, zei ze, ik heb een tv programma gezien en als je elke dag 60 minuten actief bezig bent, ben je "healthy". Oh, maar ik ben nu denk ik bij elkaar, met al mijn geklets er bij gerekend wel 60 minuten bezig, zei ik onderwijl mijn poging om toch nog wat hard te blijven lopen. Oh, zei ze, en bleef terstond stil staan. Dan moeten we nu stoppen. Oh ja, zei ik. Ja, zeker weten zei ze, "You might get hurt otherwise!".

Ik moest zo lachen, ze meende het echt! Denk je?, zei ik nog half achterom doorsjokkend. Maar ze bleef stilstaan. Ja echt, we moeten stoppen nu. OK, dan maar. En ik ging weer aan de wandel. En ze kwam naar me toe gerend. Ja veel beter plan, zei ze bloed serieus. Zo leuk. Denk dat ze 8 of 9 jaar is, maar alle wijsheid in pacht. Een betere coach kon ik me niet wensen. En ik zei dat ook tegen haar. You're welcome Petra!, kreeg ik te horen. Zo lief!

En zo liepen we samen naar ons huis. Voor de oprit bleef ze staan en zei toe tegen me, "We zijn er. Ik ga er weer vandoor!". En met een spurt rende ze naar de overkant naar haar eigen huis. In een rot vaart, hahaha.

Kortom mijn eerste loopje van 2011 was geen doorslaggevend succes, maar het begin is er. Woensdag mogen we weer..... Nu nog even bedenken om welk tijd ik mijn schoenen weer ga aantrekken ;-)

En terwijl ik binnen mijn watertje op dronk en de rek en strek oefeningen naderhand deed, ging de bel. Het baasje van Buster Brown stond aan de deur. Hier is ie!!! Mister March... Ah... wat leuk. Hij stond er echt met een hele grote foto in. De veelste grote ogen voor het kleine lichaampje vielen zo met zijn close-upje, nog meer op. Ik bladerde de rest van de kalender door en het was een kalender voor het goede doel. Voor herplaats dieren en er stond een grote verzameling van honden en katten in.

En... zei het bazinnetje van Buster Brown, deze had ze voor mij gekocht en ik mocht hem dus houden. Goh wat leuk! Ja, zei ze, dan denk je nog eens aan Buster Brown in Maart. Ik moest lachen. Ja dat zullen we zeker gaan doen! En bedankte haar nogmaals voor het langs brengen van de kalender.

Nouja, het hardloop rondje ging misschien dan niet zo gesmeerd, maar we hebben er wel mooi een kalender aan overgehouden niet ;-)

Groetjes Petra

To the Beach

Van de week kregen we ineens de ingeving om dit weekend naar het strand te gaan. Het is nu nog lekker weer. Niet te warm en nog niet te koud. 's Morgens in het nog frisjes, maar in de loop van de dag loopt het toch weer op naar de 20 graden. Dus heerlijk aan de kust. Voor de hondjes ook! Nu kunnen ze lekker rennen en hun energie even kwijt zonder de al te erge warmte.

Maar waar zouden we heen gaan. Een huisje huren? In een hotel? Aan het strand vind ik een huisje eigenlijk wel leuker. Bob en Alison hebben een huisje aan het strand dus ik had aan Alison gevraag of hij van het weekend vrij was. En we hadden mazzel! Het was inderdaad vrij! En dus gaan we naar Topsail!

Ron had vanmiddag vrij genomen en zo gingen we op pad.



Onderweg waren er volop herfst kleuren langs de weg. We nemen dit keer ook de motoren mee en dus onderweg even gestopt om te kijken of alles nog vast zat. Ja ik weet het we zijn al behoorlijke Amerikanen geworden ;-)



Het is nu ook bij ons een halve volksverhuizing voor een weekendje weg! Maar eigenlijk wel zo makkelijk toch. Nu kunnen we morgen middag even een stukje gaan toeren.

Rond drie uur waren we in Topsail en het eerste wat je op weg naar het huisje ziet is de boten opslag. Vind dat altijd wel een mooi gezicht. De bootjes zo in verdiepingen gestald.



Eenmaal in het huisje bleek dat we geen stroom hadden. Ron alle stoppen nagekeken, maar alles stond goed. Dus ik Alison gebeld. Maar waarschijnlijk was ze niet thuis. Inmiddels had Ron de meter buiten gevonden. Alleen zat die zo'n 4 meter boven de grond gemonteerd. Dus ergens uit de opslag een ladder vandaag getoverd en Ron op de ladder. En jahoor. De meter liep niet en de switch was om. Er was een soort van roest tussen gekomen en na een paar keer heen en weer halen van die schakelaar, was er in eens weer leven. Je moet het maar net weten. Dus daarna alle spullen uitgeladen en even later belde Alison. Zij had ook niet af geweten van die switch, vertelde ze, dus gelukkig hadden we hem zelf gevonden.

Daarna zijn we naar het strand gelopen. Dat is aan de overkant van de weg. Ideaal niet?



Er waren echt hele hoge golven en er waren nog surfers aan de gang ook. Het water zal heus niet meer zo warm zijn denk ik.



Rond 5 uur gaat de zon nu al onder. Heel vroeg voor mijn gevoel, maar het leverde wel een mooie plaatjes op.





Op de pier van Topsoil was het behoorlijk druk ook nog. Iedereen ging vast naar de ondergaande zon kijken.





Life is good!!!

Groetjes Petra

We zijn er weer

Na een weekendje weg geweest te zijn, zijn we weer thuis. En wat een heerlijk weekend was het. Het begon vrijdag avond al goed. Want we waren bij Judy uitgenodigd voor een etentje. Het gaat hartstikke goed met haar. De chemo is goed aangeslagen. Ze moet nu alleen nog flink aan sterken en daar doet ze heel hard haar best voor.

Dit weekend hadden zij vrienden over uit Texas, waar zij voorheen gewoond hebben. En die vrienden hebben toen Judy naar hier verhuisde, drie jaar in Nederland gewoond. Genoeg gesprekstof dus! En wat een leuke mensen waren het. Susie & Mike woonden eerst in Utrecht, waar ze het maar zo zo vonden. Maar later zijn ze naar Nieuwkoop verhuisd. Ik heb genoten van hun verhalen, hoe ze het Nederlanse en hun inwoners ervaarden. Van de fietstassen tot aan de stamppot verhalen aan toe.

Susie vertelde over haar eerste keer naar de Appie. Prachtig hoe ze het vertelde. Eerst wist ze niet hoe ze het boodschappen wagentje los moest krijgen en daarna een winkel in waar bij bijna alles in NL staat beschreven. Dan bij de kassa netjes wachtende opdat haar spullen in gepakt zouden worden, wat dus niet gebeurde en ze gewoon zelf haar plastic tasje uit een machine moest trekken voor een kwartje ;-)

Zoooooo anders dan dat het er hier aan toe ging. Ze vertelde over de grote rotonde in Utrecht en dat de rode wegen, dus gewoon fietspaden zijn en ze daar dus helemaal niet over heen mocht rijden met haar auto. En dat de fietsers op dat rode weggetje haar dat maar al te goed en niet te vriendelijk probeerde duidelijk te maken, maar ze er geen bal van verstond. De Ikea parkeerplaats waar ze de uitgang niet kon vinden omdat er geen exit bordje stond, maar "uit". En zij echt niet wist wat dat betekende. Kortom hele verhalen en ervaringen. Het werd een hele gezellige avond en het was bijzonder om Judy zo weer lekker aan de gang te zien. Het is zeker een zwaar jaar voor hen geweest, maar gelukkig gaat het allemaal stukken beter nu.

Zaterdag morgen hadden we hier nog eerst een garage sale. Ron moest die morgen nog werken en ik was klaar wakker toen hij naar zijn werk ging. En ik hoorde al heel wat wagens door de wijk heen rijden. En zo stond ik om half 7 al buiten met mijn garage sale waar. Had van de week de zolder weer een beetje uitgemest en ik heb flink wat spullen kunnen verkopen. Al leek het zo nu en dan wel een drive-by garage sale. Die morgen was het namelijk niet al te warm. En sommige auto's, nou ja hun bestuurders dan, riepen van uit de auto bijv. "Have you got any fishing gear?". En als ik dan nee schudde gingen ze met een flinke dot gas weer vandoor. Sommige reden ook zo langs onze oprit. Zonder uit te stappen. Gewoon even een blik op de oprit en ze reden daarna door... Ja zeg dat is niet de bedoeling. Wie weet wat voor moois ik op mijn tafel heb liggen?

En dus kreeg ik de geniale ingeving kreeg om alle "waren" heeeeeel breed uit te stallen. Zo leek het alsof we veel meer spullen hadden en dan kwamen mensen wel uit de auto. Ja... je moet nog nadenken ook bij zo'n garage sale ;-) Al met al hebben we toch weer flink wat spullen verkocht en het ruimt de zolder lekker op niet?

Aan het eind van de ochtend kwam Ron weer thuis en zijn we richting Statesville gereden. Waar afgelopen weekend een groot ballonnen feest was. Hete lucht ballonnen wel te verstaan. Maar eerst hadden we bij Christine en Marcel afgesproken. Zij wonen daar vlak bij. Zij zijn in 2006 vanuit Nederland naar NC verhuisd en Marcel heeft ook een tijdje een blog bij gehouden. Voordat ze naar hier kwamen zijn zij ook wel eens bij ons hier thuis op bezoek geweest. Toen was hun tweeling net geboren en nu..... zijn Matthew en Emily echt enorm gegroeid ;-)





Zo leuk om ze nu weer te zien. Hun huis is prachtig. Was helemaal weg van de keuken. Zo lekker modern! Iets wat je hier niet zo veel ziet. We hebben heerlijk met zijn allen een pulled pork BBQ sandwich gegeten. Een echt NC lekkernij gemaakt door Christines vader. En Emily en Matthew hebben zich uitgeleefd met Connor en Stacey. Die het maar wat leuk vonden om door hen uitgelaten te worden.

Rond drie uur zijn we toen richting het ballonnen feest gereden. En de weg er naar toe was erg druk! Heeeeeel erg druk. We hebben er best nog een tijdje over gedaan.



De hondjes mochten niet het terrein op en we hadden al een soort van afgesproken dat we om beurten zouden gaan kijken. Gelukkig hadden we wel een parkeerplekje in de schaduw toe gewezen gekregen. Dus zodra ik zag dat er ballonnen de lucht in gingen zou ik Ron bellen die dan ook kwam kijken en zo waren de hondjes maar eventjes alleen.

Het bleek dat dit ballonnen feest eigenlijk een wedstrijd was en toen de eerste ballon de lucht in ging, ging de rest, in totaal zo'n 50 ballonnen, er in een rap tempo achter aan!





Zooooooo indrukwekkend. Wist gewoon niet waar ik moest kijken. Overal zag je gewoon van die enorme ballonnen. Er wordt dus een kleine zwarte ballon de lucht in gelaten. Die land dus ergens en de ballonnen moeten hun zandzak zo dicht mogelijk bij die zwarte ballon zien te werpen. Dus het is heel belangrijk dat je in de zelfde luchtstroming zit als dat kleine zwarte ballonnetje. En daarom gingen ze dus bijna allemaal tegelijk de lucht in.





Wat een geweldig gezicht. Het geluid van die branders en de warmte die daar vandaan komt. Prachtig!!









Heel mooi om zo van dicht bij te kunnen zien. Want je kon zomaar overal door heen stiefelen. Zooooo leuk! Denk bij elkaar zo'n half uur en de ballonnen waren allemaal de luchtin gegaan. Daarop zijn we weer terug naar de auto gegaan en hebben daar een beetje gepicknicked. De heren vonden het maar wat interessant.

Rond half 8 zijn we weer het terrein op gegaan, want als het donker was er de "Glow in the dark".





Echt ook alweer zo geweldig om te zien. Een veld vol luchtballonnen, waarbij ze dan de brander aan zetten wat dus de ballon prachtig verlicht. Wat een belevenis!

Heb er ook twee filmpjes van voor de liefhebbers ;-)

Filmpje van de ballonnen overdag...



En van 's avonds....



Na dit alles zijn we naar een La Quinta hotel in Conover gereden. Bij La Quinta zijn hondjes altijd welkom, dus met stip ons favo hotel keten. Deze was vrij nieuw en het zag er allemaal keurig uit.



Dit keer hadden we de punten die we in de loop van de tijd bij deze keten hebben gespaard gebruikt om hier een nachtje te slapen. Het ontbijt de volgende ochtend was ook perfect. Verse omeletjes werden er voor ons gebakken, dus met een goed gevulde maag gingen we weer op pad.





Nog verder richting het westen. Asheville om precies te zijn. Daar zouden we de Blue Ridge Parkway op gaan. Het weer zat ons zo mee dit weekend. Want bij de ballonnen was het heerlijk geweest en nu in de bergen ook prachtig helder weer en zo'n 22 graden. Ideaal.



We zijn eerst bij een trail in Asheville met de hondjes gaan wandelen. Vlakbij het Biltmore Estate.









Het was een prachtige route, maar op de terug weg kwamen we een trimster tegen met een loslopende Golden Retriever. Normaliter zijn dat hartstikke lieve honden. Behalve deze..... Hij snuffelde aan Stace, maar dook gelijk boven op Connor. En arme Connor schrok zich lam. Connor zat op dat moment al aan de riem en de Golden dus niet. Grote broer Stace wilde hem een soort van helpen en ging richting die Golden. En zo stonden we dan ineens met drie keffende honden.

Die vrouw van de Golden deed werkelijk geen bal en had geen eens een riem bij. Ze riep maar nee niet doen, niet doen. Ja duh!!! Die ging mooi niet luisteren natuurlijk. Grijp hem even in zijn kraag dan. Toen bleek dat ze dat dus niet deed, deed Ron dat zo dan een beetje en de hond nam wat afstand, maar kwam daarna gelijk weer terug. Wat een paniek in ene zeg! Dachten we even lekker de bossen in te gaan. Gelukkig kreeg de bazin hem dan toch eindelijk te pakken en zijn wij snel verder gelopen.

Nog even Connor nagekeken, maar we ontdekten geen gaatjes of andere gratis piercingen bij hem. De arme ziel. Gelukkig schudde hij zich een minuutje er na weer uit en was het toen volgens mij al weer vergeten. Alleen wij nu nog ;-) Waar moet het heen met de hondenwereld als je zelfs een Golden niet meer kunt vertrouwen, hi hi hi.



Daarna zijn we de Blue Ridge opgereden. Heel duidelijk waren de hoogte verschillen te zien. Rond de 3000 foot was het het mooiste. Daarboven was veel al kaal en daaronder nog groen. En aangezien de BlueRidge toch wel een beetje varieerd kwa hoogte zagen we dus van alle drie wat.











Het was echt zalig. En mensen zaten dan ook op hun stoeltje in het zonnetje van het uitzicht te genieten.









Knabbel en Babbel zo ongeveer bij het hoogste punt langs de Blue Ridge.





Eenmaal richting Boone werd het drukker en drukker. Je komt dan ook langs het Lyn Cove. Dat is het meest gefotografeerde viaduct van de Blue Ridge. Ligt ook prachtig zo hoor.





Ik wilde graag even kijken bij Linville Falls. Maar wat een drukte! We hadden nog maar net een parkeer plekje. En als je denkt dat het daar een kleine parkeerplaats is heb je het mis. Ze stonden zelfs langs de blueridge zelf geparkeerd. Afijn met de hondjes lopen tussen al die mensen is geen pretje. Want iedereen wil ze aaien. Goed bedoeld hoor, maar misschien moeten we vertellen dat ze ondanks het o zo vriendelijke uiterlijk, helemaal niet vriendelijk zijn, hahaha. Dan kunnen we misschien doorlopen.

Op een gegeven moment wordt je er een soort immuun voor voor alle lieve opmerkingen. Het was wel grappig, want ik was een foto aan het maken en Ron liep voor me. En er kwam een jongen langs gelopen en die riep naar Ron, "I love your dogs". Ron die had na opmerking nummer zoveel het wel gehad met alle goed bedoelde opmerkingen en gaf dus geen sjoegen. Maar omdat ik wat verderop stond, hoorde ik wel die jongens reactie. "Vast iemand vanuit het Noorden", zei die jongen. "Hij reageerde geen eens!". Ik moest wel lachen, Ron de Yankee!!





Afijn Linville falls was dus geen succes. We zijn daarop door gereden naar Blowing Rock. Dat vind ik altijd zo leuk plaatsje. Daar zijn we dan gaan wandelen langs Bass Lake. Helaas waren hier de meeste bomen al kaal. Ik had er naar uitgekeken om daar foto's te kunnen maken van de herfst kleuren. Maar helaas.





Bij Bass Lake was het wat rustiger en konden we wel lekker even wandelen en van de natuur genieten.



Daarna zijn we Blowing Rock zelf nog in geweest en ook daar enorm druk. We hadden wel trek in een ijsje en wisten dat ze daar zo'n lekker ijszaakje hebben. Maar er stond een rij! De rij begon gewoon buiten. Zeker 15 mensen stonden buiten en binnen zeker het zelfde aantal. Dat ging hem dus niet worden.



Wel zijn we door het straatje heen gelopen en ze hebben er zulke leuke winkeltjes. Echt heel sfeervol!





En net toen we bij een etalage stonden te kijken, hoorden we ineens..."Hey Glorie"! Het bleek een oud collega van Ron te zijn! Ook met hun hond! Wat leuk. Na even bij gekletst te hebben zijn we daarop weer naar de auto gelopen en zijn we richting Boone gereden, waar we die nacht zouden slapen in al weer een La Quinta hotel.

Ook dit hotel was erg mooi en..... ze hadden er Tempur Pedic matrassen. Een betere manier om een matras te proberen is er denk ik niet toch? Vorige week was er iemand geweest om ons oude matras te bekijken. En hij zou een rapport opmaken en dan zouden we binnen 10 dagen horen of we in aanmerking kwamen voor de garantie op ons matras.
En of we wel of geen garantie zouden krijgen, we hebben toch een nieuw matras nodig. Dus we gingen nu dan ook even Tempur proef slapen zeg maar.

Nou waren we allebei best moe van zo'n daagje bergen kijken en een beetje door de bossen sjokken. Maar allebei hadden we niet zo lekker geslapen op het bed. Ik werd wakker met meer rugpijn helaas en Ron vond het echt te warm het matras. Nou kan mijn rugpijn ook komen door het drukke weekend natuurlijk, maar toch. Beter was het er niet van geworden in ieder geval. Dus voor ons wordt het waarschijnlijk geen Tempur Pedic.

Die maandag was het weer inmiddels ook flink omgeslagen en regende het gewoon. Dus na het ontbijtje zijn we weer richting huis gereden. De terug rit duurde toch zeker nog wel 3,5 en rond 1 uur 's middags waren we weer thuis. Ik moest die maandag ook naar de State Fair om mijn foto's op te halen en het blek dat de garage deur niet meer goed sloot. Dus Ron ging aan de garage deur werken. Ineens bleef het ding halverwege hangen. Zal je net zien.

Toen ik bij de fairgrounds aan kwam en mijn bonnetjes inleverde vertelde de man dat hij mijn naam zo bekend vond. Ik wist zeker dat ik hem niet kon, dus ik kon hem niet verder helpen. Maar hij liep me voor naar de plek waar mijn foto's waren. En in ene wist hij het! OOOOOohhhhh, u bent van de pick up trucks? Hahahha, hij bedoelde de foto van de pick up trucks. Ja die heb ik gemaakt inderdaad, zei ik. Nou, zegt hij, er was een mevrouw geweest tijdens de fair en die was heel erg geinteresseerd geweest in uw foto, vertelde hij. Hij had haar gegevens opgeschreven en die achter op de fotolijst geplakt. Oh echt?, zei ik. Ja je moet haar maar even contacten hoor. Nou..... ben benieuwd wat dat weer gaat worden. Heb inmiddels de betreffende vrouw een mailtje gestuurd en we wachten het verder maar af.

Toen ik daar van dus thuis kwam. Stond Ron me op te wachten. Oh is de garage deur gemaakt, vroeg ik hem. Ja zei hij, hij was gemaakt. Uiteindelijk had hij toch de man gebeld die onze deur gemaakt had onlangs toen hij ook niet meer open ging en die had de deur gratis voor ons afgesteld weer. Wat het geweest is, weten we niet, maar hij doet het weer. En zegt Ron verder, de post is ook geweest zojuist. En... we hebben bericht van de garantie van het matras. Aan zijn big smile te zien hoopte ik dat we in aanmerking kwamen voor in ieder geval iets van het aankoop bedrag van vijf jaar terug. Ron liet me daarop de brief zien en wat blijkt.... we krijgen gewoon het hele aankoopbedrag als tegoed voor de aanschaf van een nieuw matras! Geweldig!!!! Wat een prachtige service zeg. Als ze me 10% hadden gegeven na 5 jaar slapen op het matras had ik het ook nog een mooie service gevonden. Maar 100%!!!! Dat zijn heleboel centjes. En daar wordt Petra erg blij, zeg maar.

Dus na wat gegeten te hebben zijn we naar de matrassen boer gereden en hebben we ons nieuwe matras uitgezocht. Het is een Stearns & Foster geworden. Een toch wat harder bed. En zaterdag komt tie al. De verkoper verontschuldigde zich helemaal dat de levering "zo laat" was. Ik vond het eerlijk gezegd vrij rap eigenlijk. Kwam vast ook doordat ik in zo goede bui van de garantie was ;-) Het leven is mooi! Zeker in de herfst!