Het is hier nu ook afgekoeld. Na een week met 40+ graden gisteren eindelijk weer normale temperaturen. Wel een paar flinke buitjes later maar de temperatuur is gezakt! Zalig! We hebben er echt van genoten. Gister avond zijn we namelijk met de hondjes wezen zwemmen bij Jordan lake. Ze vonden het heerlijk en Connor rende gelijk het water in om te gaan zwemmen. Zo mooi om te zien.
Hij gaat echt baantjes trekken! Heerlijk vindt hij het!
Daarna zijn we naar de boot helling gereden en is Ron daar gaan vissen. En ik heb lekker op het piertje gezeten met de doggies. De hondjes konden lekker daar opdrogen onderwijl genietend van een prachtig uitzicht. De bewolken trok langzaam weg en de zon kiekte er tussendoor. Zo mooi!
Je zou er helemaal stil van worden. Doordat het zo bewolkt was en er de laatste dagen ook elke dag onweer was in de avond was er bijna niemand. We hebben 1 bootje gezien en verder alleen maar vis arendenen die weer hun vis kunsten lieten zien. Verder nog wat andere vogel geluiden, maar buiten dat was het erg stil. Wij en de natuur. Zo mooi. Even wat frisse vitamine B binnen halen. Geen airco, geen bezweet hoofd en geen half plakkende kleren. Even gewoon 21 graden en schaduw en briesje. Waar een mens al niet blij mee kan zijn he?
Het was echt even genieten van de frisse lucht die er ineens was. In stilte....
Mocht iemand trouwens iets nieuws aan de hondjes opgevallen zijn bij de foto's van het zwemmen, dan ja. Heel goed gezien er is iets nieuws. Vorige week zijn we met ze naar de dierenarts geweest voor de rabies prikken en een check up. Alles best goed, behalve twee kiezen van Connor, maar dat is weer een ander verhaal. Dat krijgt wellicht nog een vervolg. Maar de dierenarts die vertelde dat Stacey wat vlekjes heeft in zijn oogjes. Komt door ouderdom.... We hadden al gemerkt dat hij de laatste tijd niet alles meer meekreeg. Zoals bijvoorbeeld laag over vliegende tennisballen. Of voor zijn neus zittende konijnen.
Dus er is over vergaderd met zijn tweetjes en daar er voor hondjes geen brilletjes te koop zijn, is de jaren lang aanwezige speld boven op hun bolletje verdwenen. En een pony is geknipt. Het is voor ons even wennen, maar voor hem is het hartstikke fijn. Je ziet echt dat hij veel beter kan zien en de tennisballen weer allemaal opgezocht worden. Nooit gedacht dat het zo'n verschil zou geven. Gisteravond bij het wandelen zag hij zelfs een konijn bij de buren op de oprit! En ik altijd denken dat die speld ook zijn haren weg hield. Nou niet zo best dus...
Maar zoals ik al zei ik moet er zelf ook wel aan wennen en om Stace nou alleen voor gek te laten lopen. Is ook zo zielig he? Dus..... Ook meneer De Zwart moest er aan geloven. Dan allebei speldloos. En tsja.... eerlijk gezegd, is voor mijn gevoel de knipbeurt bij Connor beter geslaagd ;-) Maar dat heb ik maar niet tegen Stace gezegd, hahaha. Krijgt hij nog een complex :-) Alles zal weer aan groeien met de tijd niet? Connor was ook tevreden en vooral erg blij met zijn nieuwe zicht. En echt zoals ik al zei, ik had niet zo'n verandering in gedrag verwacht. Voelde me eigenlijk enorm schuldig dat ik het niet al jaren eerder heb geknipt. Maarja..... Daar zijn vast ook praatgroepen voor.....
Gisteren voelde het zowat als lente. Het was 20 graden en zalig buiten. Hebben dan ook veel in de tuin gerommeld. Genoten van de zon en de hondjes, die ook duidelijk het voorjaar in hun hoofd hadden. En hoe anders was het vandaag..... Regen en gewoon 20 graden kouder. Voor vanavond wordt er zelfs sneeuw verwacht! Echt wat een omschakeling!
Wel spannend, want morgen ochtend moet ik me om kwart voor zeven melden bij het ziekenhuis. En als er hier sneeuw valt is echt iedereen van de wap! Nou is er een klein voordeeltje, morgen is het ook Presidents day en dus zijn ambtenaren vrij en veel scholen dicht. Dus niet veel verkeer op de weg. Al zal dat toch niet zo druk zijn om 6 uur 's morgens. Maar wij moeten dan natuurlijk ook door de sneeuw. Hoop dat Dr. Sam in ieder geval door de sneeuw durft te rijden anders hebben we nog een probleempje ;-)
Op zich zie ik niet zo op tegen de operatie, maar wel tegen de narcose. De vorige keer, was dat voor het eerst in mijn leven dat ik dat bewust heb meegemaakt. En ik vond het niet prettig. Op 1 of andere manier, bleef ik me een soort van verzetten. En was ik ook nog bij toen ik op de operatie tafel lag. Nouja bij, ik zag van alles om me heen en vond het eerlijk gezegd een zooitje wat ik zag. Toen hoorde ik een Oh, ze is nog wakker en toen ging al heel rap het licht ineens uit. En werd ik weer wakker toen ik in het bed door de gangen gerold werd. Maar het voelde zo suf. Voor mijn gevoel moest ik echt vechten om te beseffen waar ik nou was. Vond het helemaal niks. Je bent wakker, maar eigenlijk nog helemaal van de kaart en je brein werkt helemaal niet met je mee.
Dus van de week vertelde ik dat tegen Ron dat ik daar nog het meeste tegen op zie, de narcose. Nou zegt Ron lachend tegen me, als ik jou was zou ik er maar lekker van genieten, gezien het feit dat het $3000,- kost. Beetje waar voor je geld nemen, meid. Droom er lekker op los. Ja zo kan je het ook zien natuurlijk. Sommige mensen willen wat graag het gevoel hebben even niks te voelen en lekker weg te dromen. Maar het is echt niks voor mij, ik hou graag een oogje in het zeil wat er om me heen gebeurd.
Nou ja dat dus morgen. Van de week was ik nog wel naar de fotoclub in Raleigh geweest en daar was een fotograaf die het Biltmore estate in Asheville namens de Biltmore familie heeft mogen fotograferen. En het Witte Huis in Washington. Heel bijzonder om zijn verhalen er over te horen. Hoe veel er gedaan werd met de belichting. Twee vrachtwagens aan lampen gingen er met hem mee. Hij had eerst voor Eastman Kodak gewerkt en daarna later bij een reclame buro. Zo maakte hij foto's van badkuipen boven op een berg. In die tijd werd er nog niet gephotoshopt, dus gingen de badkuipen echt mee de berg op. Een interessante avond in ieder geval.
Vrijdag was ik in Raleigh bij een paarden evenement wezen kijken. Ook best leuk om te zien. Het was een spring parcours en de paarden waren heel groot voor mijn gevoel.
Mooie is dat je gewoon overal tussen door mocht lopen en ben ik dus ook in de stallen wezen kijken. En heel eerlijk gezegd vond ik dat nog leuker dan het springen. Wat een sprekende beesten zijn het toch! Er stond een paard bij de hoefsmid. Had ik ook nog nooit eerder gezien. En vond hem vrij rustig eigenlijk. Had hij vast vaker gedaan.
Net een hond met geef poot!
En zijn berijdster keek vanaf een afstand mee. Zij vond het volgens mij minder leuk dan het paard zelf.
Deze poseerde echt voor me. Wat een mooi paard!
Daarna door de stallen gelopen!
Deze heette Houdini en vroeg me af wat hij allemaal voor kunstjes kon.
Echt leuk!
Ook zag ik deze, wat een lekker toetje niet? Hij was ook nog eens erg lief en wel in voor een kroeltje.
Daarna nog even bij het springen gaan kijken en deze foto's zijn gemaakt net voor de rijders de ring in gaan. Uiterste concentratie. Mooi om de gezichten te zien.
Buiten waren ze in de buiten bak een beetje aan het inspringen. En gezien het licht binnen was het eigenlijk leuker buiten foto's maken. Je mag natuurlijk geen flits gebruiken bij de wedstrijd dus heb ik hier nog wat staan kijken. Prachtig hoe zo'n jong meisje zo'n groot paard kan sturen.
Daarna weer op huis aan gegaan. Maar vond het leuk om er een keertje te gaan kijken.
Tot slot nog speciaal voor Elke, Connor die op Youtube filmpjes zit te kijken ;-) Zijn koppie valt er bijna vanaf!
Donderdag en vrijdag waren dagen met sterretjes. Donderdag avond zijn we naar een concert geweest van Marc Broussard. Wat een heerlijke swingende aangelegenheid werd! Wat zingt die man makkelijk en mooi! Dat hij gewoon nog niet veel bekender is! Hij is echt heel goed. Al moet ik zeggen dat we het ook wel erg leuk vonden om hem weer in zo'n klein zaaltje te zien. Vorige keer in het Lincoln theater waar halverwege de airo het nog begaf met bijna 40 graden buiten. En nu dan in Cat's Cradle in Carrboro. UNC terrein, want dit ligt echt naast de campus van universiteit van North Carolina. Kaartjes kostten maar $15.- per stuk en we hadden een heerlijke avond!
En wat met muziek erbij! Dat maakt het wat gezelliger niet?
Sonja welke ik ken van het Amerika forum, had me vorig jaar over hem verteld en dat hij toen bij ons in de buurt optrad. Helaas voor haar, is hij niet meer naar NL geweest sinds 2008. Dus had ik tegen Sonja grappend op Facebook geschreven dat ik "wel eventjes" aan hem ging vragen of hij nog een keertje naar Holland ging komen. Afijn, zoals ik al zei het concert was echt heel erg leuk en na afloop liepen we terug naar onze auto. We stonden weer uitermate dichtbij geparkeerd. Wel grappig onze Miep kon het adres niet helemaal lekker vinden. Dus we parkeerden maar ergens in de buurt waar we een plekje konden vinden. Het was druk. De zaal is ook vlakbij het uitgaansgebied en het was er erg druk. We zouden daar dan wel aan iemand gaan vragen waar de zaal was. Dus we stappen uit en ik kijk nog even op mijn iPhone op de kaart. Krijg ik een melding of ik het wifi internet van 300 E. Main street wil gebruiken. Nouja! Dat was dus exact het adres waar we moesten zijn. We hadden voor de deur geparkeerd! Lekker bezig wij.
Cat's cradle ziet er dus van buiten uit als een doorsnee winkel centrum, maar de ingang van de zaal is dus aan de achterkant. En wij hadden letterlijk bij de artiesten ingang geparkeerd! Dus toen we na afloop terug liepen naar onze auto, zagen we hem ineens daar staan! mr. Marc Broussard himself! Zo grappig! En greep ik mooi mijn kans en vroeg hem wanneer hij weer naar Nederland kwam? Hij begon te lachen en vroeg of ik nou helemaal uit Nederland naar hier was gekomen om hem te zien? Ja, zei ik grappend, helemaal vanuit Holland! Hij geloofde me natuurlijk niet dus ik vertelde dat ik vlakbij Raleigh woonde en wel uit Nederland kwam.
Afijn toen gevraagd of hij nou weer een keertje naar Nederland kwam. En dus, speciaal voor Sonja, hij komt naar Nederland,zei hij. Het was grappig om hem bekende namen als Giel Beelen te horen zeggen. Hij was daar namelijk geweest om op te treden. En hij had een concert gegeven in Paradiso. Het viel me wel op dat het nu zo dichtbij maar een heel klein mannetje was, hahaha. Ik leek wel een halve reus zo naast hem. Afijn, dat was dus onze meet en greet zo onverwachts na afloop en eigenlijk dat alles dankzij de niet lekker werkende Miep!
Doordat het wel een latertje was donderdag had Ron vrijdag vrij genomen en zijn we vrijdag naar de autoshow van Raleigh geweest. Ook dat altijd leuk.
We hebben daar zelfs in een aantal auto's gereden. Je moet (natuurlijk) wat formulieren invullen en een alcohol blaastest doen maar dan kan je in elke gm-motors auto rijden die je wilt. Tot aan de kleine Fiat 500 toe.
"Ikke", in de Chrysler 300 SRT8 met 465 pk en een motor van 6.4 liter HEMI. Allemachies! Hoorde van Ron dat Lancia, "ons merk ooit in NL" dit model als een Lancia Thema verkoopt. Zomaar een Amerikaanse Italiaan? Daar stond ik wel een beetje van te kijken eigenlijk.
Zo zag deze auto er binnen in de showroom er dus uit....
Zo reden we dus in een Jeep Cherokee Overlander en die Chrysler 300, met de mega power! Ron genoot duidelijk. Die ging nog even wat sneller dan ik eerlijk gezegd. Ik heb de Fiat weer gepast, maar ik zit echt met mijn hoofd tegen het dak. Niet bij deze overigens, daar ging het dakkie ruim van open namelijk. Vind ze zo lief!!
En... Ook deze stond er, net als vorig jaar! Toen ik hem zag staan kreeg ik een smile van oor tot oor en wilde er eigenlijk naast blijven staan om iedereen te zeggen die het wilde horen dat ik echt in zo een Spyker heb gereden. Echt!!!! For real, dus! En wat een belevenis dat wel niet geweest was! Eigenlijk toch wel enorm veel leuker dan die SRT. Ze zouden vast met hun mond open het aangehoord hebben :-) Maarja... Heb het toch maar niet gedaan, volgens mij word je hier voor minder ook zo maar in het busje meegenomen en heb dus even, heel even ingetogen genietend naar deze auto staan kijken. Wat een schitterend apparaat!
Met de pet van Evelyn! (heb je mijn mailtje nog gehad Evelyn?)
Daarna zijn we naar de film gegaan. De nieuwste van Denzel Washington en Ryan Reynolds. Safehouse heette hij. En wat een super spannende film. Ryan Reynolds, ja de kleinzoon van Burt Reynolds, speelt inmiddels heel wat beter vind ik. En Denzel was op zijn best vond ik. De man acteert echt heel goed. Echt een lekkere spannende film waar ik me twee keer het rambam schrok van rond vliegende kogels ;-)
Tijdens de film zag ik dat ik een telefoontje kreeg. Mijn schermpje lichtte op en het was van een onbekend nummer. Een telefoontje waar ik stiekum op wachtte... Die morgen had ik namelijk een advertentie zien staan van een hele mooie lens op Craigslist. Van de week heb ik "de EPG boeken van 2011" afgesloten en aan de taxmevrouw gegeven die onze papieren invult. Moet zeggen dat ik het echt geen leuk werk vind het boekhouden. Echt helemaal niet, maar de cijfers waren wel leuk om te zien. En had ik nu wel het geld om die lens te kopen. De Nikon 70-200 2.8 VR. DE lens der lenzen!
In de advertentie stond met originele dozen en handleidingen bijna nooit gebruikt. Ja ja, had Ron nog gezegd. Wie koopt er nou zo'n lens en gaat hem daarop volgen nou niet gebruiken. Er stonden geen foto's bij en dat is natuurlijk helemaal verdacht als je fotospullen verkoopt. Ron had me aangeraden om zo'n 15% onder de vraagprijs te bieden eerst per email. En ik had het gedaan, in de hoop dat niemand anders de lens voor me wegkaapte want de prijs was al heel erg goed. Ik kreeg er de kriebels van en het is maar goed dat er met de email niet mijn blije gezicht doorgemaild door gemaild was. Het zal toch niet waar zijn dat het zou gaan lukken. Ik had een mailtje terug gehad en daarin had hij een tegen bod gedaan. Nog blijer was ik!!! Ik wilde al gelijk ja doen we zeggen. Maar daarop weer op aanraden van Ron, in het midden gaan zitten met de prijs. En mijn telefoon nummer er bij gezet dat als hij daar mee accoord ging hij me kon bellen en ik de lens contant zou betalen. Jaaaaa, wat een onderhandelaar, hahaha. Contant betalen is hier vaak een probleem, dat hebben we zelf ook al mee gemaakt met Craigslist. En dus als verkoper zou je daar blij mee moeten zijn. Maarja nu ging mijn telefoontje midden in de film. Ohhhh wat was het moeilijk niet op te nemen. We zaten wel al tegen het eind, maar de spanning natuurlijk om te snijden (in de film en door het net ontvangen telefoontje) En aangezien ik bijna niks zie in zo'n bioscoop ook niet slim om in het donker mijn weg naar de uitgang te zoeken. Dus.. ik antwoordde heel cool niet... Onderhandelingstechniek ;-)
Afijn eenmaal uit de bioscoop de man gebeld en die vroeg of ik echt het geld die middag kon geven aan hem. Ja, dat kon ik, zei ik. Nou dan ging hij accoord met de prijs en we spraken bij een parkeerplaats voor een supermarkt in Cary af "om de deal" te besluiten. Wat inhield dat wij snel naar huis moesten mijn camera halen, want ik wilde natuurlijk wel kijken of het ding het deed op mijn camera en er niks met de focus was of zo. Dus naar huis, hondjes uitlaten en weer terug naar Cary.
Hartstikke spannend zat ik daar dan te wachten op de afgesproken parkeerplaats. We waren er ruim op tijd geweest en als herkennings punten hadden we de signalementen van onze auto's door gegeven. Hij reed in een rode Honda. En bedacht me een oud en gammel Honda Civicje, waaruit een coole handelaar met een "What's up dude?" zou uitstappen. Was zo blij dat Ron er bij was. Ik werd er met de minuut zenuwachtiger van. Het zou toch maar niet waar zijn dat ik een bija nieuwe super lens zou vinden op Craigslist voor deze prijs. Ron had me al gewaarschuwd dat het waarschijnlijk dezelfde kreet was als bij het kopen van auto's. Altijd binnen gestaan, weinig kilometers en bereden door een oude vrouwtje. Net zoals de Volkswagen reclame ooit, hahaha. Afijn, maar daar kwam een rode Honda aangereden. En hij kwam rechtstreeks op onze zilveren Dodge af gereden. Dat moest hem zijn! Het was een soccer mom busje geweest, maar dat maakt het minder spannend in het verhaal, natuurlijk. De man was dan ook alles behalve een coole dude. Hij was op leeftijd, witte veel te grote gympen. En droeg een enorme Nikon doos voor zich uit toen hij uitstapte.
En overhandigde die daarna aan mij. Heel voorzichtig pakte ik alles uit en echt het zat nog allemaal vers in het plastic. Natuurlijk vroeg ik hem, waarom verkoop je het. Nou zei hij, ooit wel eens een hobby begonnen, die het toch net niet was? Uh ja, dat herkende ik wel een beetje. Nou dit was het van hem en hij vond het maar eens tijd om de boel te verkopen. Mijn hart maakte een sprongetje en probeerde rustig te blijven. Wat uitermate moeilijk ging. De lens was ook echt helemaal nieuw. Nog geen stofje op te vinden. Ik vroeg of ik hem op mijn camera mocht proberen en dat vond hij vanzelfsprekend. Dus ik gedaan. Als een zonnetje, om het bij de autotermen te houden. Zoomen als een tierelier en alles werkte zo als ik kon zien perfect.
Daarna de lens er weer afgehaald en nog eens tegen het licht gehouden, maar er was echt helemaal niks mis mee. Helemaal niet! Dus..... Ik heb hem gekocht en ben zo blij!!! Helemaal zelf verdiend met mijn fototoestandjes. Wat een dag met een sterretje!!!!
En wat een mooie lens! Zoooo scherp!!!
De hondjes spelen graag fotomodel voor me ;-)
Verder "giet it oan" hier.... Nee er wordt hier geen Elfsteden tocht gereden, maar er wordt binnenkort dus wel gesneden. In mijn vinger wel te verstaan. Op 20 februari mag ik me melden en gaat het gebeuren. Jippie! (kuch kuch)
Nou nog even over het bezoekje aan Washington. Had nog de foto's van het poseren van de hondjes beloofd.
Zo begon het dus bij het Licoln Memorial... Je wordt dus gewoon een soort van omsingeld door paparazzi ;-)Daarna heeft Ron ze maar neer gezet en was er een heuse fotoshoot zo onderhand....
Uiteindelijk toch ook nog een prive kiekje van ze.... Mijn drie mannen!
Connor snurkend voor het witte huis.
Met zonder handen!
Deze eekhoorn woonde in de boom van het Witte Huis. Daar zat een gat in de boom. Eerst ging er eentje uit, denk het vrouwtje. En daarna kroop hij in het holletje in de boom.
Deze vond ik wel lief, zo met zijn oogjes dicht. De eekhoorntjes zijn echt ontzettend tam in Washington en totaal niet bang voor mensen, maar ook niet voor hondjes.
Misschien kwam het ook door de kou dat ze honger hadden wellicht en daarom dichterbij kwamen. Ik vond het wel leuk. En de hondjes ook geloof ik. Die dachten zitten de konijnen nu ook al in de bomen?
Tot zover DC dus! Verder niet heel veel schokkends gebeurd van de week. Maar morgen...., morgen gaan we wel wat spannends doen. Van de week hebben we namelijk kaartjes besteld voor een rondleiding bij een tijger opvang organisatie hier in de buurt! Ben benieuwd. Twijfel nog of ik mijn Uggs of mijn gymschoenen zal aandoen. In geval van nood, zijn de gympies wel handiger ;-) We gaan het meemaken!
Nou het even geduurd, maar hier weer een blogje. Was drukkig met van allerhande tripjes plannen. Tripjes naar Washington voor het paspoort te regelen. Trip naar Nederland en een tripje naar Charleston daar de punten van de KLM gingen verlopen. Te weinig punten voor een ticket, maar genoeg voor een gratis hotel overnachting. Het was echt een drama om dit te regelen via de KLM website, die er eerst uit lag en daarna het half deed.
Ik bellen, naar de KLM, die tegenwoordig meer Frans dan Nederlands is, en daar werd ik ook al niet veel wijzer van. Hotel boekingen konden alleen online. Maar de website deed het niet en de punten gingen verlopen. Ja, heel vervelend mevrouw, maar ze konden me even niet helpen. Eerst werd ik geen eens gelooft ook nog. Maar nadat ik de beste man eindelijk zo ver had om op de website zelf te kijken gaf hij me dan toch gelijk en er werd een internet claim ingediend bij de desbetreffende online afdeling.
Afijn drie dagen erna deed de website het half, want ik werd er steeds net voor de boeking uitgegooid. Ik weer bellen, maar de nu wel heel erge Franse vrouw was alles behalve behulpzaam. Ze zei dat Amerikaanse hotels niet geboekt konden worden. Terwijl ik toch echt die pagina voor me had en kon kiezen uit van allerlei hotels. Uiteindelijk hielp een telefoontje naar Hilton me meer en kon ik met een pincode van hen na zeven dagen oetelende voor 1 hotel overnachting op punten dan ons gratis hotel in Charleston boeken. Wat een zware bevalling zeg! Geen KLM voor ons meer voorlopig!
Ik vlieg dan ook met Continental naar Nederland in Maart. Waren de tickets in december nog ruim $1100.- nu waren deze week ze ineens $300.- gezakt en dus snel geboekt. Daarnaast nog een hotel gezocht in Washington waar de hondjes ook welkom zijn en zo was reisburo Glorie erg druk van de week.
Verder is van de week onze externe harde schijf gaan hemelen..... Niet leuk! Nou maak ik voor mijn foto klanten altijd ook een aparte Dvd, maar dus niet voor al mijn eigen foto's. Ik zag het ding nog wel in mijn eigen computer aangesloten staan, maar kon hem niet aanklikken. Eerst dacht ik nog dat ik iets verkeerd deed, maar ook bij Ron deed hij het niet meer. Een zoektocht over internet, leerde ons dat het vaker voorkomt bij dit merk harde schijven. En dat ze dan als overleden beschouwd kunnen worden. En..... Daar werd ik dus niet echt blij van. Ik had namelijk net al mijn foto's gesaved op die harde schijf net voor de kerst. Fijn!
En ja natuurlijk zijn er ergere dingen in de wereld, maar ik werd er absoluut niet vrolijk van. Gelukkig heb ik via een foto bewerk programma wat op mijn staat de foto's van juli tot december weten te vinden, maar er is toch nog een half jaar aan foto's foetsie. Echt geen leuk grapje!
En we zijn wezen hiken...... Afgelopen zondag in Harris lake park. Wij noemen dat eigenlijk gewoon wandelen, maar hier heet dat hiken :-) afijn de trail was 5 mile, dwars door een bos en langs het meer.
Afijn we zijn bij het 2,5 mile punt op onze route en al diverse heuveltjes op en af gegaan en toen begon het te regenen! Fijn! Zal je altijd zien, net op het verste punt. Niet leuk voor de baasjes, "hiken" in de regen.... De hondjes vonden het allemaal niet zo'n ramp. Maar...... Toen hoorden we in de verte een stel jagers aan de gang en dat vonden de hondjes nou niet zo'n prettig idee. Helemaal niet! Je kon het eigenlijk ook geen jagers noemen in mijn boek hoor. Ze schoten 1 keer en daarna nog zo'n dertig keer. Ze konden dus helemaal niet schieten. En bij elke knal sta ik zelf ook stokstijf. Ik kan daar echt niet het plezier in zien om onschuldige beestjes neer te schieten. De sfeer tijdens ons hike-je werd er in ieder geval niet beter op. De jagers hielden het ook niet bij 1 keer, nee die knalde er lekker op los! En dus werd ons hike-je heel wat minder plezierig. Half door de regen en twee trekkende naar huis willende honden, maakte het plaatje compleet.
Tot zover dus ons hike avontuur :-) volgende keer gewoon weer veilig in ons parkje hier in de buurt. En misschien weer eens terug als het jaag seizoen voorbij is. En dan natuurlijk bewapend met een nood pluutje in geval van plotselinge regenval ;-)
Kerst avond hebben we bij Alison en Bob gegeten. Haar en zijn ouders waren er ook en het was reuze gezellig met kleine Morgan erbij. We aten heerlijke zalm met een speciale dijon mosterd glaze en champagne risotto. Allebei dingen die we zelf niet snel zouden maken. Vooraf hadden we al gevulde champignons gegeten met krab. Echt super lekker!
En als toetje was er dit!
Chocolade mint taart. Puur heftige taart kunnen we wel stellen. Maar echt wel lekker en de mint maakte het geheel wat minder zwaar. En zoals altijd Kerst calorien tellen niet ;-)
Na het eten ging Bob voor het eerst "It was the night before Christmas" voorlezen aan Morgan. Voor het eerst in haar leventje. Het voorlezen van dit verhaal is een traditie in hun familie. En Alison's vader vond het maar wat leuk om het nu bij zijn klein dochter mee te maken. En wij vonden het ook bijzonder om er bij te zijn. Eerste kerst dag wilden we een stukje met de hondjes gaan lopen, maar het park waar we vaker lopen was gewoon dicht. Een grote slagboom versperde de ingang! Ook dat kan natuurlijk. Dus reden we maar naar een ander wandel plekje. Dat was nou echt iets, waar ik totaal niet bij stil gestaan had zeg.
We keken nog een filmpje hierna. Het was de film The Help. Echt een aanrader. Ik had hem al in de bioscoop gezien, maar nu dan nog een keertje op DVD. En zijn daarna aan het kokkerellen gegaan. Niet al te veel gevaarlijks hoor. Varkenshaas in champignons saus met gebakken aardappeltjes erbij. Altijd goed in huize glorie. Hierna zijn we nog even door de wijken om ons heen gereden om kerst lichtjes te kijken. Inmiddels voor ons ook een traditie geworden. Er waren mooie huizen bij, maar ook huizen die we zelf een stuk minder vonden. En... zo kwamen we ook langs de Walmart. Alleen zagen we de Walmart zoals we hem eigenlijk nog nooit gezien hebben.
364 dagen van het jaar is de Walmart open. 24 uur per dag bij ons. Behalve op 1e kerst dag. En dus een geheel lege parkeerplaats. Hadden wij zelf nog nooit gezien ;-)
Tweede kerst dag zijn we met de hondjes bij Umstead park wezen wandelen. Was heerlijk weer die dag dus lekker weer even een frisse neus gehaald. Ze vonden het er heerlijk in het bos. Umstead is zo groot (ongeveer 22 km!), dat we de trail die we van te voren hadden uitgezocht, mooi niet konden vinden natuurlijk. We vonden gelukkig wel weer een andere langs lake Sycamore. Die andere houden we nog een keertje tegoed. Lees net trouwens op Wikipedia dat er vroeger twee ingangen waren voor dit park. Eentje voor blanke en een andere voor gekleurden mensen. Dit lezende doet me weer aan de film The help denken. Echt goed om die film een keer gezien te hebben. Zeker in het gebied waar wij wonen was het voorheen wel anders met veel zaken.
Op de terug weg zijn we nog even langs het vliegveld gereden en gestopt bij de uitkijktoren daar. Leuk is dat je daar de communicatie met de piloten en de vliegleiding kan horen via speakers. Maakt het wel zo leuk en je weet een beetje wanneer er vliegtuig de lucht in gaat of komt landen.
Het is best een mooi plekje en je hebt goed uitzicht over de langste baan van RDU. Tweede kerst dag was voor ons weer varkens haas, want haasjes kennen ze hier niet. Echt het leek wel een halve koe, die varkens haas. Dus de tweede kerstdag in de herhaling. Met ragout in sierlijke kerst ragout bakjes vooraf. (meegesmokkeld uit Nederland)en bakte ik o.a. dit...
Wat ik ook mee genomen had uit Nederland was dit.....
Het ding weegde echt een kilo en bij de best getestte kerststol winkel gescoord. De Lidl, ja! En we moeten eerlijk zeggen dat we er zo van genoten hebben 's ochtends. Toch wel heel erg lekker zo'n kerst stol! Eigenlijk beter dan de Banana/Pecan/Butterscotch muffins.
Verder kwam er net voor kerst ook het bericht van de advocaat dat ik inderdaad voor half mei, wanneer mijn paspoort verloopt en dus ook mijn I94, weer het land uit moet. Dus..... kom ik voor die tijd weer naar Nederland. Niet geheel volgens planning, maar wel een leuk vooruitzicht weer. En moeten we naar Washington om het paspoort te gaan verlengen natuurlijk. Anders kom ik het land niet in en uit.
Verder ook wat minder nieuws. "Derde" kerstdag had ik een afspraak met Dr. Sam van Wake Med voor mijn vinger. En die constateerde dat mijn vinger, lees de pezen in mijn vinger, vergroeid zijn met litteken weefsel en dat de vinger dus weer "open" moet. Ik zelf moet nog een beetje aan dat idee wennen en ben er echt totaal niet blij mee. En wil er ook nog echt even helemaal niet aan denken of over praten. Dat u het even weet! Kunt u ook vast mee wennen. De operatie vind ik nog niet het ergste, maar het hele verzekerings gedoe staat me nog het ergste tegen.
Na dit heugelijke nieuws ben ik maar weer aan de wandel gegaan met de hondjes. Altijd fijn om de zinnen te verzetten. Licht en lucht doet wonderen, zegt men.
Het park was nu wel open en kon er dus even flink gesnuffeld worden. Het was uitermate rustig, lees er was niemand, dus stiekum even los snuffelen. Baasje was nu toch al in een baldadige bui niet?
En om het geheel niet al te eentonig te maken ook wat beelden van andere beestjes in het park.
De Canadese gans en zijn spiegelbeeld!
En enkele zonnebadende schilpad.....
En zo gaan we al weer naar het eind van het jaar. Voor morgen staat Ikea in de planning. We moeten nog wat opbergspulletjes hebben en Ron is morgen lekker vrij. Dus gaan we daar voor op pad.
