Was er nog...

Zo weer even een update!! Merk dat de dagen tussen de blogjes wel steeds een beetje langer worden, maar ik ben er nog hoor. We overleven op dit moment de hitte zo een beetje. Van de week op de thermometer in de tuin, was het 52 graden!!! Niet te harden kunnen we wel stellen....



Oke het was in de zon en die scheen volop dus veel te ontwijken was die zon ook niet. Je ging echt bijna van je stokje als je ook maar iets te veel deed. Begrijp dat in Nederland er veel regen was. Ook niet leuk natuurlijk. Maar in feite kwam het op hetzelfde neer. Wij zaten ook binnen. Dan wel niet met de kachel aan, maar gezellig knus rondom de airco.

In de tussentijd hebben we wat koelere dagen van rond de 38 graden gehad, maar de komende dagen gaan we weer naar record temperaturen! Het is echt een warme zomer. Al hebben we wel ook wat onweersbuien gehad, waardoor het geheel toch lekker groen blijft nog.

Op 1 van die bewolkte daagjes ben ik bij Judy in de tuin foto's gaan maken. Samen met de camera klaar zittend. Ik had haar verteld van mijn iBird appje en dat wilde ze natuurlijk wel zien! En ook bij haar werkte het.



Zo kwam er al vrij snel een gele vink aan gevlogen. En een specht.



Het mannetje was er ook, maar die hield zich toch wat meer verscholen dan het vrouwtje. Wel jammer want die had zo'n mooi rood koppie! Zeg maar als Woody Woodpecker ;-)



Verder had Judy heel veel kolibrietjes in de tuin. Die zijn zo leuk! Eentje vloog er echt op een meter afstand naar me toe. Natuurlijk had ik toen de camera niet binnen hand bereik. Zal je net zien. Dat had wel een mooi plaatje geweest.



Verder ook nog kardinalen en Canadese ganzen gezien.



Wel leuk zo hoor. Ze kwamen denk ik niet allemaal op de iBird af. Judy heeft namelijk ook heel veel lekkers voor ze hangen in de tuin.



Judy heeft trouwens ook een mooie tuin met allerlei mooie bloemen nu volop in bloei, dus heb nog even een rondje gedaan.



Ze is altijd erg aardig en ook dit keer kreeg ik weer allemaal stekjes van haar mee. Zo als de Morning Glory. Hopelijk overleefd hij bij ons de hitte. Het was voor haar ook een beetje afleiding nu, want nadat zij alle chemo en kuren heeft doorstaan vorig jaar, is er nu bij haar man altvleesklier kanker ontdekt en moet hij een heftig kuurschema doorlopen. Zelf moet ze ook nog 1 keer in de drie maanden kuren, als onderhoud voor haar botkanker. Dus niet allemaal even gunstig helaas. Het is echt een heel moeilijke periode en een beetje afleiding is dan wel welkom. Al was het best wel even slikken zo onder het foto's maken door. Soms is het gewoon niet eerlijk. Eindelijk met pensioen en tijd om van het leven te genieten en dan beiden zo ziek.

Van de week een beetje verder de administratie gedaan en ben op wat nieuwe foto ideetjes aan het broeden. Dus een beetje in huis bezig. Met als afwisseling een plons in het zwembad. Buiten valt er niet veel anders te doen ben ik bang. Nouja.... behalve dan ijsjes eten ;-)



Verder kan ik mede delen dat de metselaar gisteravond dan echt het metselwerk helemaal af had. Het is een wonder niet? Maar het is klaar!

Groetjes Petra

Bonjour

Woensdag avond was er weer foto club avond in Raleigh. De vorige keer was ik er voor het eerst geweest en toen hadden ze twee speakers gehad. Dit keer was er een open print wedstrijd onder de clubleden. Je mag dan foto meenemen en die worden door twee bekende fotografen dan beoordeeld. En de beste, worden dan door hen uit gekozen.

Nou was het dus voor de tweede keer dat ik heen ging en behalve twee mannen van de Holly springs foto club ken ik er dus niemand. En toen ik mijn auto parkeerde, parkeerde er net tegen over me een man en we liepen gelijk op de tuinen in. De fotoclub vergadert in het NC State arboretum. Mooie plaats om daar te vergaderen niet? De man begint tegen me te praten en zegt dat het toch wel bijzonder is dat het zo warm is de laatste paar dagen. En in die ene zin hoor ik het meteen. Een Fransman!

En ik vraag het hem ook. En jawel, goed ingeschat. Hij heet Alain en komt hartstikke uit Frankrijk. En dus vertel ik hem dat ik uit Holland komt. Oh leuk zegt hij, we zijn dus eigenlijk buren. Het blijkt dat hij ook voor het eerst komt kijken bij deze fotoclub. En het gesprek verloopt eigenlijk gelijk heel gezellig en we nemen naast elkaar plaats in de vergader ruimte, nadat we ons verzien hebben van een naamsticker.

Hij komt uit de Champagne streek en is in de jaren 70 naar hier verhuisd. Met een rugzak en wat gereedschap. Zo mooi! Het accent is nog flink, maar het hoort op 1 of andere manier bij hem. Fotograferen is al jaren zijn hobby verteld hij en is blij dat alles nu digitaal is, want het geeft hem meer geld om te reizen ipv rolletjes ontwikkelen. We hebben het verder over wijn en champagne (natuurlijk). Over de Amerikaanse prijzen van wijn en champagne. En de prijzen van bloemen, hahaha. En Duitsers die in Frankrijk en Nederland op vakantie komen in Juli en Augustus. Zo vertrouwd.

Verder verteld hij waar hij allemaal al geweest is in Amerika. En dat is op heel veel plekjes zo te horen. We hebben het over het wonen in Amerika en hoe we toch over sommige dingen anders zullen blijven denken. Gek dat je met zo'n vreemde zo makkelijk over van alles en nog wat kunt kletsen.

Om zeven uur beginnen de beoordelingen. En er wordt een soort van ezel geplaatst met daarop speciale verlichting. Eerst worden alle ingeschreven foto's in snel trein vaart op de ezel gezet en weer afgehaald en daarna staan de beoordelaars, Margo Pinkerton & Arnie Zann op en geven ze hun kritiek.

Ik leer heel wat nieuwe termen en bij bijna elke foto vragen ze hard op, wat is het onder werp en wat is het verhaal. De inzenders mogen geen antwoord geven, maar zij zoeken die antwoorden in de foto. Als de foto een onderwerp heeft en een soort van verhaal kan vertellen, is de score dermate hoger. Verder hebben ze kartonnen stukjes die ze bij de foto's houden. De "crap-croppers" noemen ze die. En ze bekijken of de foto misschien anders uitgesneden had moeten worden.

Vaak worden storende elementen daardoor uit de foto weg gewenst en inderdaad de foto wordt er sterker of misschien wat rustiger door. En daardoor het onderwerg duidelijker. Nieuw woord dus voor mij de Crapcropper, hahaha. Vond hem wel grappig.

Het niveau van deze fotoclub is echt heel hoog vind ik. Zeker met natuur fotografie. Er zitten echt prachtige exemplaren tussen. Er is een foto van twee kleine vogeltjes op een beetje kronkelige tak. Die vogeltjes zitten een beetje rechts onderin gesitueerd. Een van die vogeltjes kijkt naar rechts en de ander strak omhoog. Echt, het leek net een getrouwd stel wat ruzie had op de bank in de woonkamer. Duidelijk dus een verhaal in deze foto. De foto wordt uiteindelijk tweede.

Na alle kleuren foto's behandeld te hebben gaan ze over op de zwart wit foto's. Mooie plaatjes zaten er tussen. En inmiddels probeer ik in te schatten wat zij mooi vinden en wat niet. Drukkerige foto's vallen duidelijk niet zo in de smaak. En de foto die ik uit alle foto's het mooiste vind, een witte vogel waarvan alleen de ogen en de snavel zicht baar zijn, wordt tweede. Net als bij de kleuren foto's gok ik op de tweede foto, als winnaar dus.

De eerste bij kleuren was een ballet danseres, net in de lucht en een mooi wapperende rok. En super mooi licht. Het is echt hartstikke leuk om dit zo mee te maken. Je leert veel van de kritiek die ze geven. De crapcropper wordt veel vuldig gebruikt en daardoor ga je anders naar foto's kijken. Een leerzame avond.

Donderdag morgen heb ik dan ook zin om wat met mijn camera te ondernemen. Maar het is echt zoooo warm hier op het moment. Echt lang houd je het niet vol op hem moment buiten. Maar nadat ik met de hondjes heb gewandeld 's morgens vroeg, pak ik toch mijn camera. In de vorige fotoclub meeting waren er twee vogel fotografen die een lezing gaven. Een van hen vertelde toen over iBird. Ik had er al in een vorig blogje over geschreven.

Ik was namelijk altijd in de veronderstelling dat foto's maken van vogels inhield dat je uren lang in de natuur bivakkeerde in de hoop een leuke vogel te kunnen vast leggen. Maar nee, de komst van de iPhone bracht daar verandering in. Daarop kan je namelijk een iBird app installeren en die heeft alle gegevens van veel vogels in het kort. En dat niet alleen ook hun zang en lokroep kun je daar beluisteren. Dus wat doet een slimme fotograaf.... die speelt dat geluid en dan komt de vogel.

Moet zeggen dat ik het eigenlijk niet zo geloofde dat hele iBird verhaal. Maar... ik had dus wel de lite versie op mijn iPhone gezet. En dacht vanochtend, laten we dat dan maar eens proberen niet? Kijken of we een mooi rood kardinaaltje kunnen gaan vastleggen. Afijn 1 druk op de knop en tsjakka zeg!!! Zat er toch al gelijk een kardinaal binnen lens bereik!!!



Zo dan!!! Ik ben verbaasd dat het zo snel werkt al. Echt binnen tien seconde!!! Jemig....



Niet veel later gaat de kardinaal gewoon tegen me terug zitten zingen. Wat bijzonder dit....



Het is een jonkie denk ik. Zijn veertjes zijn nog niet allemaal door... Of hij heeft het net als ik erg warm vandaag en heeft een stukkie jas uit gedaan. Want als is het half 8 het is bloedje heet al inmiddels.



Hij zit nu op het puntje van ons dak en maakt zich duidelijk een beetje druk om het geluid van die andere kardinaal denk ik. Een paar keer komt hij over me heen geschoren om de buurt te verkennen.



Ik moet eigenlijk lachen, want hij doet me aan het spelletje Angry Birds denken, welke ook op mijn iPhone staat.





Volgens mij is het afspelen van al die geluidjes helemaal niet zo dier vriendelijk en raken ze er erg van in de war. Je ziet hem echt ontzettend zoeken naar de indringer volgens mij. Zou ik als vogel ook zijn denk ik. Of zou dat mijn levendige fantasie weer zijn? En dus zap ik even over naar een ander merk in de iBird selectie. De trasher...



En huppatee..... Daarna de houtduif dan?



Ongelooflijk zeg. Ik voel me alsof ik vreselijk vals aan het spelen ben. Het wordt hoog tijd, dat de kardinalen, trashers en houtduiven in deze wereld ook een iPhone krijgen en daar de iHuman op gaan installeren. Kijken of we dan ook zo blij zijn..... ;-)



Stace die komt ook zo af en toe om de hoek kijken, wat er nou allemaal te bewonderen valt. Connor heeft daarentegen zijn stekkie in de schaduw gevonden en die gelooft het allemaal wel.



Nou we kunnen wel stellen dat de iBird app de test doorstaan heeft en dat de fotograaf die de lezing gaf geen sprookjes zat te vertellen. Het werkt echt! Maarja ik voelde me wel een beetje schuldig omdat ik ons vogelbestand van hun donderdagmorgense beslommeringen had afgehouden met mijn speeltje. En dus heb ik voor 1 soort onder hen een nieuwe voeder gekocht. Nou moet ik zeggen dat ik dat al gedaan had.



Dit was namelijk onze oude hummingbird feeder. Werkte nog wel, maar het was allemaal wat vergeeld en door de warmte verdampte er meer nektarspul, dan dat er op gedronken werd. Dus kocht ik deze mooie!



Maar daar wil meneer en mevrouw Hummingbird niet uit drinken. Ze vliegen er een paar keer per dag op af, maar stoppen niet. Alsof ze het ding helemaal niks vinden. De oude vonden ze hartstikke fijn vroeger. Afijn ik die oude weer opgehangen, maar ook die deed het niet meer. Misschien is de kleur niet rood genoeg meer zo?

Ik weet het niet hoor, ik denk ook maar wat in het wilde weg. Dus kocht ik van de week deze.



De nieuwere versie van de oude feeder. Prachtig rood van kleur en weer knal gele bloemetjes er op. Heb er helaas nog geen kolibri-tje gezien. Maarja, hopelijk zullen ze hem binnenkort op merken. En anders.... moet ik de iBird te voorschijn halen en de kolibri geluiden de lucht in gooien ;-)

Donderdag avond zijn Ron en ik naar de film geweest. In de bios staat de airco altijd lekker hoog en kun je daar even bij komen. We gingen naar de film horrible bosses. En ik vond hem erg leuk. Er zaten best grappige stukjes in vond ik. Lekker droge humor. Even lekker lachen!
En ja vandaag.... vandaag was eigenlijk de dag geweest dat we met de camper op vakantie zouden gaan. Maar gezien het hele Stacey gebeuren, hebben we dat maar even uitgesteld. Eerst maar eens even kijken hoe het met Meneer de Bruin gaat, voordat we met zijn allen op pad gaan in de camper!

Groetjes Petra

De maan, de zon en de aarde

Eergisteren heb ik een test gedaan en daar was 1 van de vragen: Wat staat verder van de aarde, de zon of de maan? En er waren nog meer van dat soort vragen, want stel je voor Michael koopt vier potloden en die kosten 50 cent, hoeveel kost dan 1,5 dozijn potloden? Jaaaahaaa, het is wat he? En waarom dan zo'n test?
Ik had gesolliciteerd op een part-time baan (toch) bij een assurantie kantoor. Mijn CV opgestuurd en zowaar kreeg ik dit keer een reactie. Het kantoor wat in Cameron Village in Raleigh was, was geinteresseerd in mij en zou me per email een test sturen die ik moest gaan doen. Bovenstaande test dus, waarvoor heuse bedrijven bestaan die je dat online laten doen. Verder stond er niet zo veel in het emailtje behalve het uurloon en of ik met dat uurloon wel geinteresseerd was. Nou was het geen super salaris, maar ik moet toch ergens beginnen niet? Vond het wel een beetje onpersoonlijk reactie, maarja. Ik had nog terug gemaild dat ik geinteresseerd was en benieuwd was naar de test. Hoorde daar weer niks op, maar de volgende dag zowaar de test in mijn mailbox. Ik dus de test gemaakt en nog even aan hen bevestigd dat ik de test gedaan had aan het kantoor, maar ...... niks meer gehoord.

Zo raar vindt ik de wijze hoe ze hier met sollicitanten omgaan. Het lijkt mij veel nuttiger om de telefoon te pakken en een gesprek met mij te voeren. En als dat klikt, de persoon uitnodigen voor een gesprek. Maar nee, laten we maar gelijk beginnen met een IQ test? En als het nou een topbaan is, nee het is voor het hulpje van het kantoor? Echt ik snap er niks van. Veel verantwoordelijkheid zal het baantje niet geven en echt ik denk niet dat het bedrijf er wijzer van wordt als ik weet wat verder van de aarde is, de maan of de zon? Zal denk ik echt geen reizen naar de maan of de zon moeten gaan verzekeren toch? Tuurlijk is het om in te schatten wat je niveau is, maar werkt dat niet beter met een gesprek? Nou is dus de vraag, was mij IQ te laag voor de functie of te hoog? Je weet het niet he? ;-)
Ik had er nog een mailtje tegen aan gegegooid om te informeren naar eventuele volgende stappen, maar krijg gewoon geen reactie. Heel vreemd toch weer. Was ik eindelijk zover om toch op een assurantiekantoor te gaan werken, willen ze me niet. Afijn weer een ervaring rijker. Bij mijn analisten baantje van van de zomer, ging de sollicitatie ook wel raar, maar daar kwam toch wel respons, ook al was het per email ipv persoonlijk contact. Volgens mij wil men dat zo weinig mogelijk. Maar hoe zoek je dan de juiste persoon voor het baantje. Lijkt me toch wel moeilijk zonder gezicht erbij.

Verder was ik vandaag nog even bij het hotel in Cary langs geweest waar ik vorige week voor receptioniste gesolliciteerd had. Eindelijk kreeg ik dan de betreffende persoon "live" te spreken. De mevrouw was erg aardig, maar vertelde me dat de functie al was vergeven. Maar, vroeg ze, heeft u dan ook gesolliciteerd? Ja, zei ik, ik heb mijn cv afgegeven en de (ellenlange) lijst met vragen ingevuld. Dus we hebben uw gegevens? Ja, hoor zei ik. Oh, vindt u het goed als ik ze bewaar? Nouja zeg, het leek wel of ze spijt had dat ze al iemand aangenomen had. We kletsten nog even wat en ze vroeg nog wat meer vragen. Daarop vertelde ze me dat het hotel van hun keten in Noord Raleigh, nog wel mensen nodig had. En ook met meer uren dan zij mij kon bieden. Maarja dat is me nou net even te ver voor het mooie en ik wil helemaal niet meer uren. Dat is ook zoiets hier, als er dan een part-time baan is, dan staat er bijna altijd bij, kans op full-time mogelijk. Volgens mij wil hier niemand part-time werken?

De mevrouw vertelde me tenslotte nog, dat mocht het niet werken met de nieuwe werknemer ze me zou contacteren. Ja hoor, mag altijd, zei ik. Maar dacht, dat zal denk ik ook niet gebeuren, want hadden we die niet eerder gehoord? Afijn tot zover weer alle sollicitatie perikelen. En ben na het hotelbezoek dan ook lekker gaan wandelen bij Lake Pine met de doggies en heerlijk genoten van mijn "vrije" dag ;-)


De kano te water laat plaats


Canadese gansen op toer


De reiger hield droge pootjes zo


En mijn kameraadjes, wachtend tot ik klaar ben met foto's maken

Het was een stuk frisser vandaag, maar met een strak blauwe lucht en heerlijk zonnetje. Het was echter zo stil bij Lake Pine en de mensen die er waren, waren ingepakt van top tot teen. Wel grappig om te zien, want zo koud was het echt niet. Morgen wordt het wel een stuk kouder en de weermannen slaan hier helemaal door. Het wordt zooooo koud. Nou is het hier wel vaker koud 's nachts, maar morgen blijft het overdag ook koud. Normaliter loopt het altijd een beetje op. Misschien daarom die ingepakte mensen ;-)

"Hummmmmmm-"

"mingbirdsssssss" ofte wel kolibrietjes!



Gistermiddag heb ik met de camera op de loer gelegen voor een kiekje van de hummingbird. We hebben de nektarfeeder voor het raam in de woonkamer hangen en zo kon ik vanaf de bank stiekum fotootjes maken.
Hummingbirds zijn hele kleine en vooral erg beweeglijke ienieminie vogeltjes dus zelf vanaf de bank nog niet makkelijk te fotograferen. Had zaterdag de feeders weer gevuld en ze hadden duidelijk trek. Op een gegeven moment zaten er zelfs drie te gelijk. Natuulijk lukte het niet om die foto goed te krijgen, want er vliegt er altijd net eentje uit het beeld.



Wel gingen ze nu ook op het randje zitten en op hun gemakje de nektar op drinken. Zo'n leuk gezicht.



Als ze eenmaal zitten kan je goed de veertjes zien. Ze zijn een beetje blauw groen achtig. Vindt het zulke leuke vogeltjes. De eerste keer dacht ik dat het een soort van Libelle was. Ze maken ook een hard brom geluid met hun vleugels. En kunnen gewoon stil in de lucht hangen als een klein helicoptertje. Natuurlijk bij elkaar toch weer veel foto's gemaakt, dus heb ze in een slide show gedaan.

En.... ook nog bewegend materiaal voor de echt liefhebbers ;-)



Groetjes Petra

Verjaardag op afstand

Vandaag was mijn neefje Dylan jarig en toen ik vanmorgen, voor hen 's middags belde, zaten ze met zijn allen in de tuin. Onverwacht perfect was mijn verjaardags pakketje helemaal op tijd aangekomen, namelijk precies vandaag en was de jarige, toen ik belde aan het kleuren in zijn nieuwe Cars kleurboek en zat de familie met hem in de tuin. Was leuk om iedereen weer even te horen. Dus nogmaals, Dylan gefeliciteerd met je 6e verjaardag. Voor ons geen gebak, maar jouw choco reep die bij de foto's zat van de week ;-) Leuk idee he?



Verder had ik weer een knap staaltje klantenservice te vertellen. Want onze heggenschaar doet het tegenwoordig in etappes. We hebben er 1 op een accu. Al in Nederland kwamen we er achter dat je die dingen met een snoer, zo mee snoeit als je druk bezig bent ;-) En bovendien zo het hier in de tuin met een snoertje ook wel een gedoetje worden. Vast veel te veel knopen op dat lange end. Maar dus de accu laadde niet meer goed op. En ik bedacht me dat we twee jaar garantie op het ding hadden. Doos op gezocht en jahoor, helemaal waar. Nu het bonnetje nog zien te vinden. En dankzij ons geweldige administratie systeem (kuch kuch, het was namelijk wel even zoeken) vonden we ook het bonnetje. Gekocht op 23 mei 2006. Shoot, dat was dus langer geleden dan twee jaar. Wat nu? Toch maar een poging wagen? Twee jaar en twee maanden kan misschien ook nog wel? Of niet? We hadden hem gekocht bij de Home Depot en zo gingen we afgelopen zondag naar deze winkel. Netjes in de doos naar de klanten service. Dit keer vroeg de mevrouw wel wat er mee aan de hand was. Dus ik vertelde dat de batterij niet meer goed oplaadde. Ok, zei ze, en bliepte de bon. Ik stond helemaal schrap, want nu zou dus wel naar voren komen dat het langer dan twee jaar was. Maar nee hoor, er kwam niets..... Toen ging ze het bonnetje bekijken en alweer stond ik schrap....., maar er volgde weer niks. Nou vond ik dat ik het dan ook zelf maar niet moest gaan vertellen, anders had ik vast weer een por van Ron in mijn rug gehad. En ik had haar waarschijnlijk helemaal uit haar werkritme gehaald en dat moesten we niet hebben he? Ze ging nog even verder met intikken op de computer en zo kwam daar ineens een nieuwe bon uit de kassa gerateld die ik moest tekenen. En daarna kreeg ik een Home Depot gift card met het aankoopbedrag van die heggeschaar er op! Ongelooflijk toch weer! Je zou er bijna door gaan blozen niet? Zoveel mooie klantenservice op een doorsnee zondag..... Afijn we hebben gelijk weer een nieuwe heggeschaar gekocht, weer 1 op accu maar nu met een hoger voltage. En tsja, als die het over twee jaar weer niet meer goed doet, dan weten we wat te doen....
We zagen daar overigens ook nog een handig Beercanchicken standaardje.



Hartstikke mooi, zo staat kippie in het vervolg iets steviger. Achterop stond trouwens nog een recept. En daarbij stond dat je het ook met een blikje cola kon doen? Vraag me af hoe dat smaakt? Voor ons is het de ontdekking van de maand, maar heb het idee dat het in Amerika net zo gewoon is als de boerenkool met worst in Nederland. Sommige dingen leer je gewoon wat later kennen in je leven, zo ook het bestaan van de beercanchicken, hi hi hi.


Let vooral op het detail van de pootjes, had het zelf niet kunnen verzinnen

Verder nog even terugkomend op het comment van Marchiena bij het vorige blogje. Ze schreef dat in Libelle nr. 26 een tekening stond van Marjolein Bastin. Van de Amerikaanse en de Nederlandse zwaluw, dit aangezien de foto van de pissige zwaluwen van van de week. Toevallig had ik zondagmorgen me ingemetseld met een stapel van Erna's opgestuurde Libelles en had het ook gelezen. Dacht maak er even een fotootje van. Ze lijken precies op elkaar namelijk.



Grappig he?

Groetjes Petra

En we hebben weer een nieuwe

ronde van zwaluwtjes........



Gisteren zag ik weer allemaal kleine kopjes boven het randje uitsteken. Dit nest is wel heel gegaan. Nouja nog meer kever etertjes toch? Heel de familie helpt ze aan eten, dus deze zullen wel heel snel uitvliegen.
Van de week ook nog een "peachpie" gemaakt, naar dit recept.



Onlangs had Jackie die gemaakt voor bij de koffie. Heerlijk was de taart toen. Welis waar met blue berries, maar zou het ook met peaches kunnen? Het is hier nu echt perzikken tijd. Het recept is echt aan de hand van plaatjes bij elke stap. Wat ik persoonlijk altijd wel fijn vind. Het was allemaal niet zo moeilijk om te maken eigenlijk.



Meeste werk was nog de perzikken schillen. Het lekkere is dat er een kruimel laagje over heen ging. En zo kwam hij na een uur de oven uit!



Helemaal niet verkeerd! En....., hij smaakte ook nog goed! Volgende keer misschien iets minder suiker dan in het recept, maar hij was erg goed gelukt.

Vandaag moest ik met de auto naar de garage in Raleigh voor een beurtje. En ik moest een kopie van mijn pasje, wat ik bij de cursus dit weekend had gekregen, bij de verzekering afgeven. Als je het pasje laat zien, krijg je namelijk ook nog korting op je motor verzekering. En vlakbij dat verzekeringskantoor zit ook het aboretum van NC-State University. Ik was daar al een paar keer langs gereden maar nog nooit in het aboretum binnen wezen kijken. Maar ik had dit keer mijn camera mee genomen en ben nu wel de tuinen in gelopen.



En goh, wat was het er leuk! Had dat dus echt niet verwacht!



Ze hadden hele leuke hoekjes gecreeerd. Zo was er een vlinder tuin....





En een Japanse tuin en een terrastuin. Mooie vijvertjes en prachtige bloemen overal. Echt een aanrader. Dat ik hier nog nooit eerder was geweest!





Zoveel verschillende soorten, maten en kleuren. Kortom een aanrader om nog eens terug te gaan in een ander seizoen. Hieronder nog een slide show met meer plaatjes.

Groetjes Petra

Gevlogen

Nou de zwaluwen zijn allemaal gevlogen. De dag nadat ik mijn vorige berichtje had geschreven, waren ze allemaal weg. Althans dat dachten we. Vrijdag hebben we het nestje weg gehaald het is hier tegen de 40 graden nu. En aan de voorkant van ons huis nog een paar graadjes meer. En de vliegen en ander insectenspul, hadden het nestje ook gevonden. Afijn, wij alles keurig geschrobt en poep vrij gemaakt, zien we 's avonds 7 pissige zwaluwen op het randje naar ons kijken. Wat zijn wij toch een vreselijk soort mensen.... Gewoon hun huis weggehaald toen ze net een daagje weg waren.



Verder van de week ook bezig geweest met een ander soort vliegen. Met onze vakantie naar Oregon en Washington hadden we gevlogen met een partner van de KLM. We sparen de vliegmiles van KLM en als we met een parner vliegen, gebruiken we hun pasje. Zo houden we een beetje de vliegmiles bij elkaar, anders heb je van elke maatschappij een pasje met wat punten. Maar toen we gingen inchecken deden onze KLM passen het niet. Bij Ron was zijn voornaam niet helemaal het zelfde als op de ticket en bij mij stond op het pasje mijn meisjenaam, die ook op het ticket stond overigens, maar er achter ook nog mijn "getrouwde" naam. Beiden pasjes werden niet door de computer geaccepteerd door de verschillen. Ook menselijk hulp aan de balie mocht niet baten. De medewerker vertelde ons dan de tickets en boarding passen op te sturen naar de KLM. En dat hebben we bij terug komst gedaan. Heel vreemd, want "onze" KLM, de ooit zo koninklijke luchtvaartmaatschappij, woont tegenwoordig in Frankrijk? Vast bij Air France in de buurt. Dus heel het spul opgestuurd naar Vive La France en na twee weken kregen we een email van de KLM dat ze ook de originele aankoop bon moesten hebben, niet voor de stukken van mij, maar alleen voor die van Ron? Dus wij voor hen de betalings bewijzen gekopieerd en al weer het hele pakket opgestuurd. Had goede hoop, want bij het checken van mijn saldo was 1 vlucht al bijgeteld. Maar helaas, het bleef bij die ene, want daarna ook een email aan mij gericht, ze moesten ook van mij de kopie betalings bewijzen. En zij schrijven wel lekker emails aan ons, maar wij mogen niet emailen aan hen. Ze accepteren geen scan of zo. Het moet allemaal per officiele post, met de harde bewijzen. Waarom die eerste vlucht er dan wel bij was gegaan zonder verdere bewijzen, dat was vast die Franse slag die daar hanteren denk ik. Want een echte logica kon ik er niet in ontdekken. Maar hadden dan ook maar gelijk gevraagd of ze de tennaamstelling wilden veranderen voor onze pasjes, zodat we dit een volgende keer niet weer hebben. Want dit werd wel een langdurige kwestie zo dat heen en weer gestuur. Maar voor de derde keer nu een brief naar de Franse KLM.... En van de week kregen we weer een email van ze. Ze konden de brief, die overigens in het Engels geschreven was, niet lezen vanwege een andere taal! Let wel, de email was geschreven in het Engels en onze brief dus ook! Ja zeg, nou wordt ie helemaal mooi! Ze kunnen dus niet lezen, maar het wel schrijven? Vast een standaard brief, die naar elke Engels schrijvende Hollander die te ingewikkeld doet gaat. Waar gaat het heen met Nederland, als we bij de KLM, alleen nog maar Frans spreken??? Het moet niet gekker worden. Het deed me denken aan het vrouwtje achter de balie van een camping op een vakantie in Frankrijk. Gewoon stoicijns Frans blijven kletsen en geen enkele poging doen om ons te helpen of iets meer duidelijk te maken van waar ons plekje op de camping was. Wat resulteerde in een extra rondje van het huis, over het camping terrein met veels te smallen paden. En zie dan ook helemaal zo'n Fransoos zich buigen op onze bundel post, waar ze zelf om gevraagd hebben en het op een stapel gooien met een rode stempel er op "Verkeerde Taal". Hoogtijd dat ze die K voor de LM weg halen, want reken maar dat Bea en Alex diep teleurgesteld zijn, dat ze geen Nederlands of Engels meer schrijven daar in die Franse vestiging. Gaat lekker zo! Dus weer een brief de deur uit gedaan met al weer de kopietjes er bij van heel het spul en kijken waar ze nu weer mee aankomen. Wie weet vragen ze me wel het Franse volkslied te zingen, voor dat ik de vreselijk moeilijk behaalbare vliegpunten van ze krijg. Ben al een vermogen kwijt alleen al aan postzegels. Weer even twee weken wachten maar....

Inmiddels vliegen hier ook de "heat-advisories" om onze oren. Het is namelijk erg warm de laatste dagen. Rond de 38 graden geven ze steeds door maar met een gevoelstemperatuur van 42 graden. Bloedje heet dus en nog een paar daagjes zo en we hebben officieel een hitte golf. Ron moest van de week een dagje weg voor zijn werk naar Philadelphia en vond het daar een verademing. Daar was het een stuk koeler dan hier, vertelde hij. Moet zeggen dit is ook wel te veel van het goede, zeker nog voor de tijd van het jaar hier. Heb van de week veel gewerkt, maar misschien was dat ook wel het lekkerste om te doen. Lekker dicht bij de airco ;-)

Vandaag was ook de Dog Daze of June in Cary Bondpark, met daarbij een officiele frisbee wedstijd van de Skyhoundz. En ook daar was het warm. We hebben heel de tijd lopen twijfelen wel of niet gaan, van wege die warmte. Maar bepakt met een berg water voor Stace een parasol voor schaduw en veel luchtige kledij, hebben we het er toch op gewaagd.
De wedstrijd begon om 10.00 dus nog vrij vroeg in de morgen, maar het was toch al wel heel warm. Onder het parasolletje ging het goed, maar eenmaal daar onder vandaan was het echt warm.



Je hebt twee rondes en in elke ronde krijg je een minuut de tijd om je hond zo veel mogelijk frisbees te laten vangen en terug te brengen naar je. Hoe verder in het afgezette veld gevangen hoe meer punten. Afijn, in ronde 1 had Stace de eerste worp goed te pakken en in de lucht gevangen, wat ook weer extra punten op leverde. Maar daarna ging ie in een soort van slow motion ;-)



Hij had het warm! Bij de derde worp ging ie midden in het veld naast de frisbee zitten, zo van,Echt baas dit is WARM!!! Moest zo lachen! Wat een heerlijkerd is het toch he? Stace heeft altijd heel sterk, dat hij alleen doet waar hij zin in heeft. En weet je dat ook heel duidelijk te maken. Nu met die warmte heel begrijpelijk hoor, het was ook veelste warm. Maar bijvoorbeeld vorige week, toen Alison, Stace en Connor voor ons zou uitlaten met de trouwerij op het strand, had ze ze mee genomen naar hun tuin, zodat ze met hun honden konden spelen. Connor vond het geweldig, maar Stace stond na een kwartiertje of zo bij de deur van het tuinhek, met een blik, van breng mij maar weer naar huis. Het is wel weer leuk geweest zo. Alison had er erg om moeten lachen. En zo is ie eigenlijk altijd geweest. Dat wat ie wil zal ie niet snel opgeven en duidelijk laten blijken ook. Een sterk willetje, al kon ik hem vandaag helemaal gelijk geven. Het was ook erg warm nu. Dus die minuutin sukkelgang was zo voorbij. Hebben hem weer in de schaduw laten liggen daarna met heel veel water en tegen de tijd van ronde twee was hij aardig bij gekomen. En kon al weer flink blaffen naar alle honden die aan de beurt waren om te frisbeeen. Wat zo in die schaduw was het best lekker vrouwtje ;-)



Duidelijk dat deze foto nog van de eerste worp is....



Met een prachtige jump gevangen!



Maar PFFFFFfffff wat een een hitte baas....



Denk dat ik hier maar even blijf staan ;-)

En daarmee ook gestopt, het was ook gewoon te warm....



Al waren er wel honden badjes hoor, maarja, Stace doet daar niet aan. Hier in de tuin ook niet. Daar wordt je namelijk nat van, ha ha ha. Hier onder nog een slide show met nog meer fotootjes ook van de andere deelnemers. Die net als Stace ook konden vliegen. De KLM zou er jaloers op kunnen zijn ;-)

Groetjes Petra