Het is hier nu ook afgekoeld. Na een week met 40+ graden gisteren eindelijk weer normale temperaturen. Wel een paar flinke buitjes later maar de temperatuur is gezakt! Zalig! We hebben er echt van genoten. Gister avond zijn we namelijk met de hondjes wezen zwemmen bij Jordan lake. Ze vonden het heerlijk en Connor rende gelijk het water in om te gaan zwemmen. Zo mooi om te zien.
Hij gaat echt baantjes trekken! Heerlijk vindt hij het!
Daarna zijn we naar de boot helling gereden en is Ron daar gaan vissen. En ik heb lekker op het piertje gezeten met de doggies. De hondjes konden lekker daar opdrogen onderwijl genietend van een prachtig uitzicht. De bewolken trok langzaam weg en de zon kiekte er tussendoor. Zo mooi!
Je zou er helemaal stil van worden. Doordat het zo bewolkt was en er de laatste dagen ook elke dag onweer was in de avond was er bijna niemand. We hebben 1 bootje gezien en verder alleen maar vis arendenen die weer hun vis kunsten lieten zien. Verder nog wat andere vogel geluiden, maar buiten dat was het erg stil. Wij en de natuur. Zo mooi. Even wat frisse vitamine B binnen halen. Geen airco, geen bezweet hoofd en geen half plakkende kleren. Even gewoon 21 graden en schaduw en briesje. Waar een mens al niet blij mee kan zijn he?
Het was echt even genieten van de frisse lucht die er ineens was. In stilte....
Mocht iemand trouwens iets nieuws aan de hondjes opgevallen zijn bij de foto's van het zwemmen, dan ja. Heel goed gezien er is iets nieuws. Vorige week zijn we met ze naar de dierenarts geweest voor de rabies prikken en een check up. Alles best goed, behalve twee kiezen van Connor, maar dat is weer een ander verhaal. Dat krijgt wellicht nog een vervolg. Maar de dierenarts die vertelde dat Stacey wat vlekjes heeft in zijn oogjes. Komt door ouderdom.... We hadden al gemerkt dat hij de laatste tijd niet alles meer meekreeg. Zoals bijvoorbeeld laag over vliegende tennisballen. Of voor zijn neus zittende konijnen.
Dus er is over vergaderd met zijn tweetjes en daar er voor hondjes geen brilletjes te koop zijn, is de jaren lang aanwezige speld boven op hun bolletje verdwenen. En een pony is geknipt. Het is voor ons even wennen, maar voor hem is het hartstikke fijn. Je ziet echt dat hij veel beter kan zien en de tennisballen weer allemaal opgezocht worden. Nooit gedacht dat het zo'n verschil zou geven. Gisteravond bij het wandelen zag hij zelfs een konijn bij de buren op de oprit! En ik altijd denken dat die speld ook zijn haren weg hield. Nou niet zo best dus...
Maar zoals ik al zei ik moet er zelf ook wel aan wennen en om Stace nou alleen voor gek te laten lopen. Is ook zo zielig he? Dus..... Ook meneer De Zwart moest er aan geloven. Dan allebei speldloos. En tsja.... eerlijk gezegd, is voor mijn gevoel de knipbeurt bij Connor beter geslaagd ;-) Maar dat heb ik maar niet tegen Stace gezegd, hahaha. Krijgt hij nog een complex :-) Alles zal weer aan groeien met de tijd niet? Connor was ook tevreden en vooral erg blij met zijn nieuwe zicht. En echt zoals ik al zei, ik had niet zo'n verandering in gedrag verwacht. Voelde me eigenlijk enorm schuldig dat ik het niet al jaren eerder heb geknipt. Maarja..... Daar zijn vast ook praatgroepen voor.....
Welkom op het inmiddels wel erg natuurlijke blogje elke keer. "Hadden we het hiervoor nog over de Amerikaanse huismus, vandaag zullen we de vis arend bespreken". :-)
Van de week zijn we wezen varen met het bootje en op Jordan Lake zijn er veel visarenden te zien. En dit keer was het me gelukt om een snoekduik naar een vis van die arend vast te leggen.
Het blijft voor mij zo knap om te zien hoe ze na een paar rondjes cirkelen zo de vis uit het water weten te pikken.
Hij kijkt daarna ook nog even naar ons in het bootje en vliegt er dan echt mee weg!
Zoals we al opmerkten in het vorige blogje, de natuur heeft best vreemde en aparte vogels. Toen we het bootje in het water gingen laten eerder die middag, was er tegelijkertijd nog een man zijn boot van de trailer te laten. En onze boot lag al in het water en daarna gaat Ron de trailer wegrijden van de helling. Ik kom aan de praat met de man op de andere kant van de helling. Hij heeft een ponton boot. Dat is een soort va platform met twee ijzeren drijvers eronder even simpel gezegd. Maar met lekker veel loopruimte.
Ik zeg dat ik zijn boot erg leuk vind en hij vertelt er wat meer over. En zo komt er ter sprake dat hij vroeger ging waterskiën en zo, maar nu meer foto's maakt van de adelaars rondom Jordan lake. Hij vertelt dat hier het grootste aantal adelaars nesten zijn aan de Amerikaanse Oostkust. Oh echt? Ik vertel hem dat ik er nog nooit 1 gezien heb en het heel graag zou willen zien. Hij zegt dat er 1 gelijk hier om de hoek zit en wijst globaal om de hoek van de hellng. Maar op mijn vraag waar precies is hij een beetje wazig. Alsof het een soort van geheim is :-)
Hij vraagt me daarna of ik zijn foto's wil zien? Ja tuurlijk zeg ik. En hij pakt van af zijn boot twee foto albums vol met foto's. En ik mag er in bladeren. En er zitten super mooie foto's bij. Zelfs van twee adelaars in het water. Een koppeltje wat zit te drinken. Mooi! En van behoorlijk dichtbij! Inmiddels komt Ron ook aangelopen. De trailer staat op de parkerr plaats en kijkt nu ook met de foto's mee. De man heeft nu ook door dat wij geen Amerikaantjes zijn en het blijkt dat hij in Frankrijk heeft gewoond en in Scheveningen op vakantie is geweest. Allerlei verhalen komen er los bij hem. Mooi om te horen daar op de steiger bij de helling. Afijn we nemen na dit praatje afscheid en stappen beiden op ons eigen bootje. Maarja nou wist ik nog niet waar het adelaarsnest was. Want tjsa, zulke foto's wilde ik ook wel van twee adelaars. Dus nadat we echt op het water zaten, vroeg ik aan Ron om bij de eerste bocht eens even te kijken of ik wat kon ontdekken. Maar zag niks. Later zijn we de andere kant opgevaren en ging Ron vissen en ik een boekje lezen en zo nu en dan wat foto's van van alles en nog wat. Afijn we varen later op de avond weer terug naar de helling en net in de eerste koof zie ik de man die we eerder spraken. Hij wenkt ons en vraagt of we nog adelaars gezien hebben. Dus ik zeg nee, helaas niet. Maar wel een Orsprey die een vis uit het water pikt. Het lijkt alsof hij daarop wat veranderd van gedachte en vraagt me of ik het adelars nest wil zien waar hij het over had. Ja natuurlijk wil ik dat! We varen een stukje achter hem aan en hij wijst hem aan en zie hem echt niet, hahaha. Maar dan kijk ik veel hoger in de bomen en zie ik het nest. Het is echt mega groot! Mega! (op de foto links onder net boven het licht groene blad) En terwijl we zo zitten te kijken en te praten, komt de adelaar aangevlogen! De man raakt zowat in extase en ik zie het allemaal maar net. Dus mis het ook nog eens half. Het ging allemaal zo snel. Ik keek half door mijn lens en dacht dat de adelaar op het nest was gevlogen en maak dus foto's van het nest. Maar zie niks geen adelaar.
De man zegt dat hij daar de hele dag op had zitten wachten maar nu naar huis moet en vaart daarna dus al gauw weer door naar de helling. Ron en ik kijken nog even wat naar het nest en zien geen beweging. Ik maak nog een paar foto's van het nest maar varen dan ook door. Het is al laat en de zon gaat bijna onder al. Eenmaal bij de helling hebben we de boot aan de steiger en Ron gaat de trailer halen en ik hoor me toch een gekrijs in de lucht. En ja hoor! De adelaar vliegt echt heel laag over en bekijkt ons bootje vanuit de lucht.
Natuurlijk ligt mijn camera in de boot en ik sta op de steiger de boot vast te houden. Even bedenk ik me wat te doen, maar bindt dan snel de boot vast en klim weer op de boot. En net als ik de camera uit mijn tas heb vliegt het ding natuurlijk weer weg. Met een krijs die nu heel erg lijkt op een schater lach. Nanananana! Baalde dus flink. Maar weet het nest nu te vinden, dus mijn tijd komt vast nog een keertje. Althans ik heb goede hoop. Afijn 's avonds thuis bekijk ik de foto's van die dag en dan, dan zie ik dat de adelaar niet in het nest was gevlogen, maar er net een paar bomen naast zit! Jeetje, dat ik dat daar niet gezien heb. Hij zat gewoon te poseren in die boom en ik zag het niet. Lekker slim. Want de focus zit nu op het nest, ipv van de adelaar. Dus veel foto's met een wazige adelaar en een super scherp leeg nest. De vogel is gelukkig ook niet zo klein ook zeg. Dat we dat gewoon niet gezien hebben!
Als ik adelaar was had ik ook nog een extra rondje naar ons gevlogen en hartelijk gelachen om ons. Wat een amateur vogelaars zeg :-) Maar we gaan terug... Ik wil een herkansing! Ooit... Ik zeg ooit omdat het nu echt veelste warm is buiten. Gisteren was Ron op de motor naar het werk en hij kwam terug en zijn thermometer gaf 111 aan. Dat is gewoon 44 in celcius graden.
Niet te harden en dan wil je echt niet op je bootje zitten lijkt me. Maar gewoon gezellig knus bij de airco, hahaha. Dus ik moet nog even geduld hebben.
Pertinent tegen, zeg maar! Want ik vind het eigenlijk gewoon onzin....
Betalen om bij een winkel te mogen kopen. Eerst een membershipscard kopen eer je bij zo'n berdrijf je geld mag komen brengen. Van de zotte... En dan heb ik het over bedrijven als Bj's, Sam's club en Costco. Het zijn een soort van Makro's groot en mega grote verpakkingen veelal. En ik doe daar dus echt niet aan.
Maarja ik kreeg een mailtje via de Raleigh fotoclub. En daarin stond dat de foto print afdeling van de Costco goedkoop, maar ook van erg goede kwaliteit was. En met het oog op de aanstaande fotowedstrijd van de club misschien een idee voor de leden. Het mailtje was van de voorzitter en die brult geen onzin de club in, zullen we maar denken. Dus ik keek online naar de prijzen van vergrotigen. En ja omdat die open print fotowedstrijd er aan zat te komen en ik moet dus in ieder geval vier foto's gaan printen, was ik best benieuwd naar de prijzen. En jeetje die vielen inderdaad reuze mee. $2.99 voor een 12x18 print. Zo 30x40 cm ongeveer. Erg goede prijs en als de kwaliteit volgens hem goed was, misschien een keertje proberen? Normaal betaal je daar al snel $14.99 voor.
Maarja ik was geen lid..... En ik was anti... Al snel had ik gegoogled dat een jaar lid worden me $55,- moest kosten. Tsja dan was gelijk de winst van de goedkope printjes verdwenen he? Dus..., toch nog even geprobeerd de foto's up te loaden en dat lukte. Ik kon ook nog mijn maten kiezen en ik klikte daarna op betalen in store en weg was mijn bestelling.... Hmmmm dat ging makkelijker dan gedacht. Maarja mijn geweten knaagde, dus belde ik naar de Costco in Raleigh. Rotsmoes over dat ik mijn pas niet bij me had maar of ik wel mijn foto's op kon pikken. "Ik verbind u door naar de foto afdeling", zei een ietwat snauwerige dame. Die had die smoes vast al vaker gehoord.
Een vrolijke noot nam daarna de telefoon op en ik vertelde weer mijn net iets te foute smoes. Ja hoor dat mag hoor mevrouw Petra. Komt u maar gerust langs, volgens mij heb ik net die van u geprint. Goed gehumeurd EN een goed geheugen! Dat beloofde wat! En dus gingen Ron en ik, een paar weken terug naar de Costco om de foto's op te halen. Wist ik veel dat je bij de ingang daar al je membershipcard moest laten zien. Strenge controle..... En ik had geen pas natuurlijk. Met een mompelende ik hoef alleen naar de foto afdeling mocht ik dan toch de "heilig verklaarde" winkel binnen..... Maar alleen tot aan de foto balie werd me nagesnauwd. En het wakend oog hield ons nauwlettend in de gaten.
Pffff.... Nog steeds was ik van mening dat het maar onzin is al dat lidmaatschap gedoe. Je gaat toch ook niet bij de Aldi lid worden voor een jaar of bij de Mac Donalds? Raar toch! In deze tijden moeten winkels blij zijn dat ik verkies mijn geld naar hen toe te brengen. Al was d parkeerplaats afgeladen geweest die dag. Om nog maar te zwijgen over de rijen bij de benzine pomp van de "club".
De fotojongen wist nog wie ik was, hij had echt een goed gehuegen en zei oh ja, u had de kaart niet bij he? En riep door de installatie om dat hij een manager nodig had. Och jeee, als dat maar goed gaat, dacht ik. Dalijk gaan ze mijn naam opzoeken en kom ik natuurlijk niet voor in het betalende leden bestand. Maar gelukkig het viel mee. De manager kwam er aan rammelde twee keer links en twee keer rechts op de kassa en ik betaalde mijn $12.- voor de foto's en kon mijn weg vervolgen.
Het wakend oog bij de voordeur had ons inmiddels uit het oog verloren en dus liepen we toch even de winkel in. Kijken wat voor leuks ze dan wel niet hadden bij deze selecte club. En eerlijk is eerlijk....., de prijzen van veel dingen waren gunstig. En ze hadden veel andere spullen dan bij de BJ's, waar ik in nov en december altijd gebruik maak van de gratis proefpas met de feestdagen. Zoals ik al zei, ik ben echt tegen betalen van winkels om daar bij godsgratie te mogen kopen.
Dus we lopen zo, eigenlijk hartstikke illegaal in de rondte en al snel zagen we de goedkopere prijzen van veel producten. Maarja geen lid, ik was anti, weet u nog? en zo komen we op de koelafdeling terecht en ik kijk wat in de schappen. Ze verkochten er mosselen tegen redelijke prijs ook. Lekker! En dan zie ik een vrouw een doos uit pakken. Ze staat recht voor mijn neus daarna het vak bij te vullen. Met jawel...., jonge Goudse kaas! Jeetje..., die zag er goed uit!
Ik moest me beheersen om niet snel toch een stuk te pakken. De prijs was ook al perfect. $11.88 voor een kilo. Dat is voor hier echt een koopje. Imported from Holland stond er op. En toen kwam Ron aangelopen. Hey kaas! Nou die kunnen we wel meenemen! Ja maar.... Geen lid weet je nog? Ach dat zal wel mee vallen. En dus togen we daarna naar de kassa. Nee geen pas bij ons..., zeiden we tegen de kassajuf. Die daarop om onze naam vroeg en ging kijken in de computer waar wij natuurlijk niet instonden.... Dus baas er weer bij. Deze keer keek hij wat moeilijker en Ron zei het zijn alleen maar twee stukjes kaas. Daarop rammelde twee keer rechts en twee keer links en konden we weer betalen. En gingen we dus de deur uit met de kaas.
Maar dat gingen we niet nog een keer doen hoor! Anti of niet, dan geen kaas! Totdat we de kaas proefden... En die smaakte wel heel Hollands!En dus gingen we vandaag terug! En.... ben ik nu een member... Het is toch niet te geloven! Zo anti ben ik dus. Laat me gewoon omkopen door een stuk kaas. Inmiddels had ik via Facebook gehoord dat ze ook lekkere oude kaas hadden en die hebben we dus vandaag meegenomen. Met natuurlijk nog veel meer andere dingen.
Er lagen twee van deze wagenwielen in de koeling. Zo'n leuk gezicht. Natuurlijk vonden we ook andere dingen die in de kar belandde. Maar er waren echt wel goede prijzen te vinden.
En oh ja, ik kan nu dan ook geheel legaal foto's laten printen bij mij nieuwe club. Want met de eerste poging bij het printen bij Costco ging het wel erg goed in de foto wedstrijd van de Raleigh foto club. Ik won namelijk de 1e plaats in de zwart/wit categorie en tweede en honorable mention in de kleuren categorie! Wat was ik weer blij geweest die avond! De keuring was streng en veel hoge cijfers werden er niet uitgedeeld. De judge was de voormalige hoofd fotograaf van de News & Observer voor zo'n 20 jaar. Dus hij heeft veel foto's gezien in zijn leven en..... hij vond die avond die van mij mooi!
Gisteren voelde het zowat als lente. Het was 20 graden en zalig buiten. Hebben dan ook veel in de tuin gerommeld. Genoten van de zon en de hondjes, die ook duidelijk het voorjaar in hun hoofd hadden. En hoe anders was het vandaag..... Regen en gewoon 20 graden kouder. Voor vanavond wordt er zelfs sneeuw verwacht! Echt wat een omschakeling!
Wel spannend, want morgen ochtend moet ik me om kwart voor zeven melden bij het ziekenhuis. En als er hier sneeuw valt is echt iedereen van de wap! Nou is er een klein voordeeltje, morgen is het ook Presidents day en dus zijn ambtenaren vrij en veel scholen dicht. Dus niet veel verkeer op de weg. Al zal dat toch niet zo druk zijn om 6 uur 's morgens. Maar wij moeten dan natuurlijk ook door de sneeuw. Hoop dat Dr. Sam in ieder geval door de sneeuw durft te rijden anders hebben we nog een probleempje ;-)
Op zich zie ik niet zo op tegen de operatie, maar wel tegen de narcose. De vorige keer, was dat voor het eerst in mijn leven dat ik dat bewust heb meegemaakt. En ik vond het niet prettig. Op 1 of andere manier, bleef ik me een soort van verzetten. En was ik ook nog bij toen ik op de operatie tafel lag. Nouja bij, ik zag van alles om me heen en vond het eerlijk gezegd een zooitje wat ik zag. Toen hoorde ik een Oh, ze is nog wakker en toen ging al heel rap het licht ineens uit. En werd ik weer wakker toen ik in het bed door de gangen gerold werd. Maar het voelde zo suf. Voor mijn gevoel moest ik echt vechten om te beseffen waar ik nou was. Vond het helemaal niks. Je bent wakker, maar eigenlijk nog helemaal van de kaart en je brein werkt helemaal niet met je mee.
Dus van de week vertelde ik dat tegen Ron dat ik daar nog het meeste tegen op zie, de narcose. Nou zegt Ron lachend tegen me, als ik jou was zou ik er maar lekker van genieten, gezien het feit dat het $3000,- kost. Beetje waar voor je geld nemen, meid. Droom er lekker op los. Ja zo kan je het ook zien natuurlijk. Sommige mensen willen wat graag het gevoel hebben even niks te voelen en lekker weg te dromen. Maar het is echt niks voor mij, ik hou graag een oogje in het zeil wat er om me heen gebeurd.
Nou ja dat dus morgen. Van de week was ik nog wel naar de fotoclub in Raleigh geweest en daar was een fotograaf die het Biltmore estate in Asheville namens de Biltmore familie heeft mogen fotograferen. En het Witte Huis in Washington. Heel bijzonder om zijn verhalen er over te horen. Hoe veel er gedaan werd met de belichting. Twee vrachtwagens aan lampen gingen er met hem mee. Hij had eerst voor Eastman Kodak gewerkt en daarna later bij een reclame buro. Zo maakte hij foto's van badkuipen boven op een berg. In die tijd werd er nog niet gephotoshopt, dus gingen de badkuipen echt mee de berg op. Een interessante avond in ieder geval.
Vrijdag was ik in Raleigh bij een paarden evenement wezen kijken. Ook best leuk om te zien. Het was een spring parcours en de paarden waren heel groot voor mijn gevoel.
Mooie is dat je gewoon overal tussen door mocht lopen en ben ik dus ook in de stallen wezen kijken. En heel eerlijk gezegd vond ik dat nog leuker dan het springen. Wat een sprekende beesten zijn het toch! Er stond een paard bij de hoefsmid. Had ik ook nog nooit eerder gezien. En vond hem vrij rustig eigenlijk. Had hij vast vaker gedaan.
Net een hond met geef poot!
En zijn berijdster keek vanaf een afstand mee. Zij vond het volgens mij minder leuk dan het paard zelf.
Deze poseerde echt voor me. Wat een mooi paard!
Daarna door de stallen gelopen!
Deze heette Houdini en vroeg me af wat hij allemaal voor kunstjes kon.
Echt leuk!
Ook zag ik deze, wat een lekker toetje niet? Hij was ook nog eens erg lief en wel in voor een kroeltje.
Daarna nog even bij het springen gaan kijken en deze foto's zijn gemaakt net voor de rijders de ring in gaan. Uiterste concentratie. Mooi om de gezichten te zien.
Buiten waren ze in de buiten bak een beetje aan het inspringen. En gezien het licht binnen was het eigenlijk leuker buiten foto's maken. Je mag natuurlijk geen flits gebruiken bij de wedstrijd dus heb ik hier nog wat staan kijken. Prachtig hoe zo'n jong meisje zo'n groot paard kan sturen.
Daarna weer op huis aan gegaan. Maar vond het leuk om er een keertje te gaan kijken.
Tot slot nog speciaal voor Elke, Connor die op Youtube filmpjes zit te kijken ;-) Zijn koppie valt er bijna vanaf!
Van de week zoals ik al zei een parkie wezen pikken met de hondjes. Nou was ik eerst naar Bass Lake gegaan en had de camera mee omdat ik wel heel graag de nieuwe lens wilde proberen. Nou eerste foto die ik maakte kwam ik er achter dat ik de batterij in de auto had laten liggen. Lekker slim. Kan het natuurlijk niet maken om dan weer terug te lopen als ze net zicht op het park hebben. Dus maar een stuk gelopen met de camera om mijn nek als accesoire. Gelijk een goede work-out want de nieuwe lens weegt wel lood hoor.
Afijn daarna moest ik een boodschapje doen in Cary en dat was vlak bij het appartement waar we vroeger hebben gezeten. En daar is Snake lake. Nouja zo heet het dus niet echt, maar in de zomer heb je daar wel grote kans om snakies tegen te komen. Dus batterij in de camera, hondjes aan de riem en aan de wandel.
Eerst zagen we de reiger. Die zit daar eigenlijk altijd wel en daarom wilde ik ook o.a. naar snakelake. Leek me wel een goed fotomodel om te proberen met de nieuwe lens.
De lens is echt super! Hierboven de originele foto en hieronder de gecropte (uitgesneden foto). En zo helemaal uitgeknipd nog super scherp!
Snel dus een foto maken en daarna langzaam een stukje dichterbij. Let wel, de vrolijke viervoeters doen gezellig met me mee. Zie je het voor je ;-)
En hoppa daar vloog hij weg....
Daarna kwam ik een stel Canadese ganzen tegen. Sommige waren bang en schoten gelijk het water in. Behalve deze. De duidelijk niet zo bange Canadese gans.
De rest van zijn vrienden schreeuwde het uit naar hem, maar hij bleef zitten en was zelfs niet onder de indruk van de honden.
Toen een stel Hollandse duckies.... Eentje lag lekker te slapen en bleef ook lekker liggen nadat wij hem uit zijn slaap hadden gewaakt.
En deze zag ik rond zwemmen. Weet niet wat het er voor 1 is. Maar vond hem wel grappig getekend. En daarna, bijna het meertje rond, kwamen we bij de zwanen. In het voorjaar maken die altijd een nest langs het meer en dan wil je er echt niet langs lopen en kun je de 2 mile gewoon weer terug om lopen. Maar nu waren ze daar nog niet aan begonnen en kon ik ze op de foto zetten. Ze zijn toch altijd wel elegant vind ik.
Hij/zij stak steeds zijn kop in het water. En de druppeltjes op zijn koppie zijn wel goed te zien zo op de foto. Oh wat was ik blij met de lens!
Donderdag en vrijdag waren dagen met sterretjes. Donderdag avond zijn we naar een concert geweest van Marc Broussard. Wat een heerlijke swingende aangelegenheid werd! Wat zingt die man makkelijk en mooi! Dat hij gewoon nog niet veel bekender is! Hij is echt heel goed. Al moet ik zeggen dat we het ook wel erg leuk vonden om hem weer in zo'n klein zaaltje te zien. Vorige keer in het Lincoln theater waar halverwege de airo het nog begaf met bijna 40 graden buiten. En nu dan in Cat's Cradle in Carrboro. UNC terrein, want dit ligt echt naast de campus van universiteit van North Carolina. Kaartjes kostten maar $15.- per stuk en we hadden een heerlijke avond!
En wat met muziek erbij! Dat maakt het wat gezelliger niet?
Sonja welke ik ken van het Amerika forum, had me vorig jaar over hem verteld en dat hij toen bij ons in de buurt optrad. Helaas voor haar, is hij niet meer naar NL geweest sinds 2008. Dus had ik tegen Sonja grappend op Facebook geschreven dat ik "wel eventjes" aan hem ging vragen of hij nog een keertje naar Holland ging komen. Afijn, zoals ik al zei het concert was echt heel erg leuk en na afloop liepen we terug naar onze auto. We stonden weer uitermate dichtbij geparkeerd. Wel grappig onze Miep kon het adres niet helemaal lekker vinden. Dus we parkeerden maar ergens in de buurt waar we een plekje konden vinden. Het was druk. De zaal is ook vlakbij het uitgaansgebied en het was er erg druk. We zouden daar dan wel aan iemand gaan vragen waar de zaal was. Dus we stappen uit en ik kijk nog even op mijn iPhone op de kaart. Krijg ik een melding of ik het wifi internet van 300 E. Main street wil gebruiken. Nouja! Dat was dus exact het adres waar we moesten zijn. We hadden voor de deur geparkeerd! Lekker bezig wij.
Cat's cradle ziet er dus van buiten uit als een doorsnee winkel centrum, maar de ingang van de zaal is dus aan de achterkant. En wij hadden letterlijk bij de artiesten ingang geparkeerd! Dus toen we na afloop terug liepen naar onze auto, zagen we hem ineens daar staan! mr. Marc Broussard himself! Zo grappig! En greep ik mooi mijn kans en vroeg hem wanneer hij weer naar Nederland kwam? Hij begon te lachen en vroeg of ik nou helemaal uit Nederland naar hier was gekomen om hem te zien? Ja, zei ik grappend, helemaal vanuit Holland! Hij geloofde me natuurlijk niet dus ik vertelde dat ik vlakbij Raleigh woonde en wel uit Nederland kwam.
Afijn toen gevraagd of hij nou weer een keertje naar Nederland kwam. En dus, speciaal voor Sonja, hij komt naar Nederland,zei hij. Het was grappig om hem bekende namen als Giel Beelen te horen zeggen. Hij was daar namelijk geweest om op te treden. En hij had een concert gegeven in Paradiso. Het viel me wel op dat het nu zo dichtbij maar een heel klein mannetje was, hahaha. Ik leek wel een halve reus zo naast hem. Afijn, dat was dus onze meet en greet zo onverwachts na afloop en eigenlijk dat alles dankzij de niet lekker werkende Miep!
Doordat het wel een latertje was donderdag had Ron vrijdag vrij genomen en zijn we vrijdag naar de autoshow van Raleigh geweest. Ook dat altijd leuk.
We hebben daar zelfs in een aantal auto's gereden. Je moet (natuurlijk) wat formulieren invullen en een alcohol blaastest doen maar dan kan je in elke gm-motors auto rijden die je wilt. Tot aan de kleine Fiat 500 toe.
"Ikke", in de Chrysler 300 SRT8 met 465 pk en een motor van 6.4 liter HEMI. Allemachies! Hoorde van Ron dat Lancia, "ons merk ooit in NL" dit model als een Lancia Thema verkoopt. Zomaar een Amerikaanse Italiaan? Daar stond ik wel een beetje van te kijken eigenlijk.
Zo zag deze auto er binnen in de showroom er dus uit....
Zo reden we dus in een Jeep Cherokee Overlander en die Chrysler 300, met de mega power! Ron genoot duidelijk. Die ging nog even wat sneller dan ik eerlijk gezegd. Ik heb de Fiat weer gepast, maar ik zit echt met mijn hoofd tegen het dak. Niet bij deze overigens, daar ging het dakkie ruim van open namelijk. Vind ze zo lief!!
En... Ook deze stond er, net als vorig jaar! Toen ik hem zag staan kreeg ik een smile van oor tot oor en wilde er eigenlijk naast blijven staan om iedereen te zeggen die het wilde horen dat ik echt in zo een Spyker heb gereden. Echt!!!! For real, dus! En wat een belevenis dat wel niet geweest was! Eigenlijk toch wel enorm veel leuker dan die SRT. Ze zouden vast met hun mond open het aangehoord hebben :-) Maarja... Heb het toch maar niet gedaan, volgens mij word je hier voor minder ook zo maar in het busje meegenomen en heb dus even, heel even ingetogen genietend naar deze auto staan kijken. Wat een schitterend apparaat!
Met de pet van Evelyn! (heb je mijn mailtje nog gehad Evelyn?)
Daarna zijn we naar de film gegaan. De nieuwste van Denzel Washington en Ryan Reynolds. Safehouse heette hij. En wat een super spannende film. Ryan Reynolds, ja de kleinzoon van Burt Reynolds, speelt inmiddels heel wat beter vind ik. En Denzel was op zijn best vond ik. De man acteert echt heel goed. Echt een lekkere spannende film waar ik me twee keer het rambam schrok van rond vliegende kogels ;-)
Tijdens de film zag ik dat ik een telefoontje kreeg. Mijn schermpje lichtte op en het was van een onbekend nummer. Een telefoontje waar ik stiekum op wachtte... Die morgen had ik namelijk een advertentie zien staan van een hele mooie lens op Craigslist. Van de week heb ik "de EPG boeken van 2011" afgesloten en aan de taxmevrouw gegeven die onze papieren invult. Moet zeggen dat ik het echt geen leuk werk vind het boekhouden. Echt helemaal niet, maar de cijfers waren wel leuk om te zien. En had ik nu wel het geld om die lens te kopen. De Nikon 70-200 2.8 VR. DE lens der lenzen!
In de advertentie stond met originele dozen en handleidingen bijna nooit gebruikt. Ja ja, had Ron nog gezegd. Wie koopt er nou zo'n lens en gaat hem daarop volgen nou niet gebruiken. Er stonden geen foto's bij en dat is natuurlijk helemaal verdacht als je fotospullen verkoopt. Ron had me aangeraden om zo'n 15% onder de vraagprijs te bieden eerst per email. En ik had het gedaan, in de hoop dat niemand anders de lens voor me wegkaapte want de prijs was al heel erg goed. Ik kreeg er de kriebels van en het is maar goed dat er met de email niet mijn blije gezicht doorgemaild door gemaild was. Het zal toch niet waar zijn dat het zou gaan lukken. Ik had een mailtje terug gehad en daarin had hij een tegen bod gedaan. Nog blijer was ik!!! Ik wilde al gelijk ja doen we zeggen. Maar daarop weer op aanraden van Ron, in het midden gaan zitten met de prijs. En mijn telefoon nummer er bij gezet dat als hij daar mee accoord ging hij me kon bellen en ik de lens contant zou betalen. Jaaaaa, wat een onderhandelaar, hahaha. Contant betalen is hier vaak een probleem, dat hebben we zelf ook al mee gemaakt met Craigslist. En dus als verkoper zou je daar blij mee moeten zijn. Maarja nu ging mijn telefoontje midden in de film. Ohhhh wat was het moeilijk niet op te nemen. We zaten wel al tegen het eind, maar de spanning natuurlijk om te snijden (in de film en door het net ontvangen telefoontje) En aangezien ik bijna niks zie in zo'n bioscoop ook niet slim om in het donker mijn weg naar de uitgang te zoeken. Dus.. ik antwoordde heel cool niet... Onderhandelingstechniek ;-)
Afijn eenmaal uit de bioscoop de man gebeld en die vroeg of ik echt het geld die middag kon geven aan hem. Ja, dat kon ik, zei ik. Nou dan ging hij accoord met de prijs en we spraken bij een parkeerplaats voor een supermarkt in Cary af "om de deal" te besluiten. Wat inhield dat wij snel naar huis moesten mijn camera halen, want ik wilde natuurlijk wel kijken of het ding het deed op mijn camera en er niks met de focus was of zo. Dus naar huis, hondjes uitlaten en weer terug naar Cary.
Hartstikke spannend zat ik daar dan te wachten op de afgesproken parkeerplaats. We waren er ruim op tijd geweest en als herkennings punten hadden we de signalementen van onze auto's door gegeven. Hij reed in een rode Honda. En bedacht me een oud en gammel Honda Civicje, waaruit een coole handelaar met een "What's up dude?" zou uitstappen. Was zo blij dat Ron er bij was. Ik werd er met de minuut zenuwachtiger van. Het zou toch maar niet waar zijn dat ik een bija nieuwe super lens zou vinden op Craigslist voor deze prijs. Ron had me al gewaarschuwd dat het waarschijnlijk dezelfde kreet was als bij het kopen van auto's. Altijd binnen gestaan, weinig kilometers en bereden door een oude vrouwtje. Net zoals de Volkswagen reclame ooit, hahaha. Afijn, maar daar kwam een rode Honda aangereden. En hij kwam rechtstreeks op onze zilveren Dodge af gereden. Dat moest hem zijn! Het was een soccer mom busje geweest, maar dat maakt het minder spannend in het verhaal, natuurlijk. De man was dan ook alles behalve een coole dude. Hij was op leeftijd, witte veel te grote gympen. En droeg een enorme Nikon doos voor zich uit toen hij uitstapte.
En overhandigde die daarna aan mij. Heel voorzichtig pakte ik alles uit en echt het zat nog allemaal vers in het plastic. Natuurlijk vroeg ik hem, waarom verkoop je het. Nou zei hij, ooit wel eens een hobby begonnen, die het toch net niet was? Uh ja, dat herkende ik wel een beetje. Nou dit was het van hem en hij vond het maar eens tijd om de boel te verkopen. Mijn hart maakte een sprongetje en probeerde rustig te blijven. Wat uitermate moeilijk ging. De lens was ook echt helemaal nieuw. Nog geen stofje op te vinden. Ik vroeg of ik hem op mijn camera mocht proberen en dat vond hij vanzelfsprekend. Dus ik gedaan. Als een zonnetje, om het bij de autotermen te houden. Zoomen als een tierelier en alles werkte zo als ik kon zien perfect.
Daarna de lens er weer afgehaald en nog eens tegen het licht gehouden, maar er was echt helemaal niks mis mee. Helemaal niet! Dus..... Ik heb hem gekocht en ben zo blij!!! Helemaal zelf verdiend met mijn fototoestandjes. Wat een dag met een sterretje!!!!
En wat een mooie lens! Zoooo scherp!!!
De hondjes spelen graag fotomodel voor me ;-)
Verder "giet it oan" hier.... Nee er wordt hier geen Elfsteden tocht gereden, maar er wordt binnenkort dus wel gesneden. In mijn vinger wel te verstaan. Op 20 februari mag ik me melden en gaat het gebeuren. Jippie! (kuch kuch)
