Ik ben anti

Pertinent tegen, zeg maar! Want ik vind het eigenlijk gewoon onzin....

Betalen om bij een winkel te mogen kopen. Eerst een membershipscard kopen eer je bij zo'n berdrijf je geld mag komen brengen. Van de zotte... En dan heb ik het over bedrijven als Bj's, Sam's club en Costco. Het zijn een soort van Makro's groot en mega grote verpakkingen veelal. En ik doe daar dus echt niet aan.

Maarja ik kreeg een mailtje via de Raleigh fotoclub. En daarin stond dat de foto print afdeling van de Costco goedkoop, maar ook van erg goede kwaliteit was. En met het oog op de aanstaande fotowedstrijd van de club misschien een idee voor de leden. Het mailtje was van de voorzitter en die brult geen onzin de club in, zullen we maar denken. Dus ik keek online naar de prijzen van vergrotigen. En ja omdat die open print fotowedstrijd er aan zat te komen en ik moet dus in ieder geval vier foto's gaan printen, was ik best benieuwd naar de prijzen. En jeetje die vielen inderdaad reuze mee. $2.99 voor een 12x18 print. Zo 30x40 cm ongeveer. Erg goede prijs en als de kwaliteit volgens hem goed was, misschien een keertje proberen? Normaal betaal je daar al snel $14.99 voor.

Maarja ik was geen lid..... En ik was anti... Al snel had ik gegoogled dat een jaar lid worden me $55,- moest kosten. Tsja dan was gelijk de winst van de goedkope printjes verdwenen he? Dus..., toch nog even geprobeerd de foto's up te loaden en dat lukte. Ik kon ook nog mijn maten kiezen en ik klikte daarna op betalen in store en weg was mijn bestelling.... Hmmmm dat ging makkelijker dan gedacht. Maarja mijn geweten knaagde, dus belde ik naar de Costco in Raleigh. Rotsmoes over dat ik mijn pas niet bij me had maar of ik wel mijn foto's op kon pikken. "Ik verbind u door naar de foto afdeling", zei een ietwat snauwerige dame. Die had die smoes vast al vaker gehoord.

Een vrolijke noot nam daarna de telefoon op en ik vertelde weer mijn net iets te foute smoes. Ja hoor dat mag hoor mevrouw Petra. Komt u maar gerust langs, volgens mij heb ik net die van u geprint. Goed gehumeurd EN een goed geheugen! Dat beloofde wat! En dus gingen Ron en ik, een paar weken terug naar de Costco om de foto's op te halen. Wist ik veel dat je bij de ingang daar al je membershipcard moest laten zien. Strenge controle..... En ik had geen pas natuurlijk. Met een mompelende ik hoef alleen naar de foto afdeling mocht ik dan toch de "heilig verklaarde" winkel binnen..... Maar alleen tot aan de foto balie werd me nagesnauwd. En het wakend oog hield ons nauwlettend in de gaten.

Pffff.... Nog steeds was ik van mening dat het maar onzin is al dat lidmaatschap gedoe. Je gaat toch ook niet bij de Aldi lid worden voor een jaar of bij de Mac Donalds? Raar toch! In deze tijden moeten winkels blij zijn dat ik verkies mijn geld naar hen toe te brengen. Al was d parkeerplaats afgeladen geweest die dag. Om nog maar te zwijgen over de rijen bij de benzine pomp van de "club".

De fotojongen wist nog wie ik was, hij had echt een goed gehuegen en zei oh ja, u had de kaart niet bij he? En riep door de installatie om dat hij een manager nodig had. Och jeee, als dat maar goed gaat, dacht ik. Dalijk gaan ze mijn naam opzoeken en kom ik natuurlijk niet voor in het betalende leden bestand. Maar gelukkig het viel mee. De manager kwam er aan rammelde twee keer links en twee keer rechts op de kassa en ik betaalde mijn $12.- voor de foto's en kon mijn weg vervolgen.

Het wakend oog bij de voordeur had ons inmiddels uit het oog verloren en dus liepen we toch even de winkel in. Kijken wat voor leuks ze dan wel niet hadden bij deze selecte club. En eerlijk is eerlijk....., de prijzen van veel dingen waren gunstig. En ze hadden veel andere spullen dan bij de BJ's, waar ik in nov en december altijd gebruik maak van de gratis proefpas met de feestdagen. Zoals ik al zei, ik ben echt tegen betalen van winkels om daar bij godsgratie te mogen kopen.

Dus we lopen zo, eigenlijk hartstikke illegaal in de rondte en al snel zagen we de goedkopere prijzen van veel producten. Maarja geen lid, ik was anti, weet u nog? en zo komen we op de koelafdeling terecht en ik kijk wat in de schappen. Ze verkochten er mosselen tegen redelijke prijs ook. Lekker! En dan zie ik een vrouw een doos uit pakken. Ze staat recht voor mijn neus daarna het vak bij te vullen. Met jawel...., jonge Goudse kaas! Jeetje..., die zag er goed uit!



Ik moest me beheersen om niet snel toch een stuk te pakken. De prijs was ook al perfect. $11.88 voor een kilo. Dat is voor hier echt een koopje. Imported from Holland stond er op. En toen kwam Ron aangelopen. Hey kaas! Nou die kunnen we wel meenemen! Ja maar.... Geen lid weet je nog? Ach dat zal wel mee vallen. En dus togen we daarna naar de kassa. Nee geen pas bij ons..., zeiden we tegen de kassajuf. Die daarop om onze naam vroeg en ging kijken in de computer waar wij natuurlijk niet instonden.... Dus baas er weer bij. Deze keer keek hij wat moeilijker en Ron zei het zijn alleen maar twee stukjes kaas. Daarop rammelde twee keer rechts en twee keer links en konden we weer betalen. En gingen we dus de deur uit met de kaas.

Maar dat gingen we niet nog een keer doen hoor! Anti of niet, dan geen kaas! Totdat we de kaas proefden... En die smaakte wel heel Hollands!En dus gingen we vandaag terug! En.... ben ik nu een member... Het is toch niet te geloven! Zo anti ben ik dus. Laat me gewoon omkopen door een stuk kaas. Inmiddels had ik via Facebook gehoord dat ze ook lekkere oude kaas hadden en die hebben we dus vandaag meegenomen. Met natuurlijk nog veel meer andere dingen.



Er lagen twee van deze wagenwielen in de koeling. Zo'n leuk gezicht. Natuurlijk vonden we ook andere dingen die in de kar belandde. Maar er waren echt wel goede prijzen te vinden.

En oh ja, ik kan nu dan ook geheel legaal foto's laten printen bij mij nieuwe club. Want met de eerste poging bij het printen bij Costco ging het wel erg goed in de foto wedstrijd van de Raleigh foto club. Ik won namelijk de 1e plaats in de zwart/wit categorie en tweede en honorable mention in de kleuren categorie! Wat was ik weer blij geweest die avond! De keuring was streng en veel hoge cijfers werden er niet uitgedeeld. De judge was de voormalige hoofd fotograaf van de News & Observer voor zo'n 20 jaar. Dus hij heeft veel foto's gezien in zijn leven en..... hij vond die avond die van mij mooi!

Groetjes Petra

Toch....

Ondanks het mankepootje hebben we ons gelukkig toch nog goed kunnen vermaken. Hartstikke goed dat Erna ook wilde rijden natuurlijk, want zonder auto kom je hier niet zo ver.En hier en daar het schema wat aangepast. Zo werd het kano en dierentuin uitje dus een shop daagje bij Crabtree mall met een lekkere lunch bij PF Changs. Ook gezellig toch. Erna had toch twee koffers mee, dus plek zat!



Dus kappie open en rijden! De volgende dag ook nog even naar Southpoint mall geweest en ook dat was erg leuk.



Daar was de nieuwe grote Crate & Barrel inmiddels open. Die eerst op Crabtree mall zat.



Daar "gelunched" bij The Cheese cake factory. Dus we kunnen wel zeggen dat we hebben het er maar even van genomen.

Was trouwens wel lief Linda, een buurvrouw kwam van de week nog een hele pasta schotel brengen.



Omdat het zelf koken vast niet zo makkelijk ging. Heb dan wel een mankepootje maar kom echt niet om van de honger. Dat is zeker! Helaas was het zaterdag al wel al weer vertrekdag voor Erna. Heel de week had Erna mijn bammetje 's morgens gesmeerd, dus het laatste daagje dan ook nog maar "uit"-ontbijten. Plan was I-hop, maar dat was zo druk dat het Perkins werd. Ook lekker natuurlijk. Als toetje nog een bakje koffie bij Starbucks in het zonnetje...



Helaas hebben we Erna, die in Nederland ook in de zorg werkt, niet kunnen overhalen om een weekje langer hier te zorgen. Wat maakt het uit niet? ;-) Dus kwam het moment van afscheid nemen toch altijd weer te snel!



En daar ging ze weer! Het was wel een ander weekje dan gepland, maar ook wel weer vertrouwd en gezellie!

De dag nadat bezoek weg gaat is altijd weer even wennen. Proberen de draad oppikken waar we gebleven waren. En omdat het zo vlak na vakantie is, en daar voor ook Nederlands bezoek en nu het mankepootje erbij, verloopt dat wat stroefer dan normaal. Maar gelukkig is het heerlijk weer en schijnt het zonnetje volop. Dat helpt de gemoederen ook weer een beetje. We zijn boodschapjes wezen doen 's morgens. Eten lekker prakkie bloemkool vanavond met draadjes vlees. Ook wel weer lekker na al het uit eten gaan van de laatste weken. En we zijn een stukje wezen rond toeren. Het was zo'n 25 graden vandaag en geen wolkje aan de lucht!



En zo reden we langs het vliegveldje in de buurt. Het was er druk, want ook voor hen was het ideaal weer. Het is gewoon een lang stuk grasveld waar de vliegtuigjes hier op landen en vertrekken. Super leuk om te zien. Dus we hebben er een poosje naar zitten kijken. Daarna onszelf nog getrakteerd op een lekker ijsje en toen weer terug naar de hondjes en lekker in de tuin gehangen. Op naar een nieuwe week!

Groetjes Petra

Nederlandse Cultuur

Nou het was inmiddels al weer een paar daagjes terug dat ik geschreven heb. Het bekeuring gebeuren is inmiddels weer wat vergeten. (zucht) En ik heb ook nog leuke dingen gedaan ;-)

Zo gingen Ron en ik naar de film "Limitless", die heel goed was. Bradley Cooper en Robert de Niro spelen daar in mee. Hele goede actie film vond ik. Met mooie beelden uit New York er in.

Verder ging ik afgelopen vrijdag naar een foto expositie Ducht Delight in Cary. De foto's waren o.a. gemaakt door 1 v/d Nederlandse koffie dames. Ik had al eerder over haar geschreven en wist toen helemaal niet dat zij met fotografie bezig was. Maar nu had ze dus een foto expositie met foto's van de Keukenhof. Guus en Sascha (van dutch in America.com) waren er ook en ook Helga en de kids kwamen een kijkje nemen. Het was eigenlijk wel gezellig zo in het super moderne (was wel een schokje voor me hoor) gemeente huis van Cary.

Ik ben eigenlijk door al het geklets helemaal vergeten er een foto van te maken, maar.... gelukkig heeft Guus daar wel aan gedacht. Dus ik "leen" even zijn foto. Vind hij vast wel goed, hahaha.



Naderhand zijn Helga en ik nog naar het Page-Walker hotel gelopen. Wat naast het gemeentehuis ligt. We zagen er de lichten branden en het bleek dat daar ook andere kunst exposities aan de gang waren en bij allen was het openings avond. Ik zei al tegen Helga deze houden we er in, want bij elke expositie werden we rijkelijk onthaald met eten. En alle entree was gratis. Toch wel weer super niet?



Het Page-Walker huis in Cary is al heel oud en in de bovenste verdieping is er heel wat historie te zien over hoe de omgeving er vroeger uit zag. Over de "North & South" oorlog. En over de treinrails die door Cary gaat. En zo was er info over High House, waar nu dus High House Road van gekomen is. En Kildaire farm, waar nu dus Kildair farm road is. Vond het wel grappig om te zien eigenlijk. En na achten verlieten we Page-Walker house eigenlijk pas weer.

Nou en toen was er dinsdag avond al weer zo'n culturele avond. Want Helga had namelijk kaartjes besteld voor ons om naar het Nederlands Dans Theater te gaan. Het is natuurlijk hoogst uitzonderlijk dat zij naar North Carolina komen. Dit optreden was voor de Nederlandse Ambassadeur die in Chapel Hill was bij de Universiteit van North Carolina (UNC). Paul Lightfoot, een Amerikaan, is de creative man achter het Nederlands Dans Theater en hij heeft vroeger dus gestudeerd aan UNC en zo is het allemaal gekomen zeg maar.

Nou hadden wij Helga, Jackie, Denise en ik dus het plan gevat om vooraf wat te gaan eten op Franklin street in Chapel Hill. Daar zitten echt veel leuke restaurantjes. En dat is vlak bij het UNC Campus waar het optreden zou zijn. Het parkeren op Franklin street is betaald, dus dat moest ook nog even geregeld worden en toen gingen we naar Crooks Corner. Dit zou een heel goed restaurant zijn hadden we gehoord. Nou eenmaal daar, zag het er binnen meer als een fast food restaurant uit, dus hadden we allemaal zoiets van ik weet niet. (Achteraf bleek dat het restaurant inderdaad heel goed aangeschreven stond, maarja....) Dus we liepen door naar Vespa, het Italiaanse restaurant dat vroeger in Cary zat, maar nu dus op Franklin street. En daar besloten we te gaan eten.

Natuurlijk met wat kletsen en babbeltjes hier en daar. En zo was het ineens al bijna half 8. En om half 8 zou de voorstelling beginnen. Dus snel afrekenen en de auto halen en toen weer een parkeerplek op campus vinden. Die er dus niet waren. Helga en Denise stapten toen uit en gingen de kaartjes alvast op halen. Want die lagen klaar bij een aparte balie in het gebouw. Jackie en ik zouden toen een parkeer plek gaan zoeken. En gelukkig ging er toen net iemand ergens weg en konden Jackie en ik de auto snel parkeren en gingen we half hollend terug naar Memorial Hall waar het optreden was. Inmiddels was het zeker tien over half 8 en bij de deur kregen we dus te horen dat we niet meer de zaal in mochten.......

Heel erg jammer..... Ik kan me het zeker voorstellen dat het goed is dat ze dat doen, want je stoort natuurlijk wel de voorstelling. Maar pfffff wat is het zwaar "vervelend", zullen we maar zeggen, als je aan de andere kant van die dichte deuren moet wachten. Er hing wel een tv waarop we de voorstelling konden zien, maarja dat was natuurlijk diep triest...



Wij nog naar boven, waar we de kaartjes voor hadden, maar ook daar mochten we er niet in. Dus het was nog zeker een poosje wachten voor ons dan. Het zag er veel belovend uit op tv, maar ja daar waren we niet voor gekomen natuurlijk. Zo ontzettend balen. Toen dan eindelijk de pauze was, waren wij natuurlijk de eersten die binnen zaten, laten we duidelijk zijn.



En het bleek al snel dat het helemaal niet uitverkocht was. En we misschien zonder al te veel storen, best naar binnen hadden gekund, in onze optiek. Maarja dat is altijd achteraf. Het feit was zo en we besloten om vooral dan van de "2e helft" te gaan genieten. De zaal was in ieder geval heel sfeervol. Heel ouderwets en het deed me aan de Titanic denken.



Echt hoor! ;-) Misschien kwam het door de enorme lamp in het midden van de zaal, maar ook de kleuren en de ouderwetse stoeltjes. Heel sfeer vol wel.

En toen begon dan eindelijk de voorstelling voor ons.



De dansers stond voor drie grote schermen en daar was de zee en een pier te zien. Voor mijn gevoel een best wel Hollands plaatje. Je hoorde ook het ruisen van de zee. Heel mooi en ontroerend vond ik.


(foto van het Nederlands Dans Theater)

Daarna liep dat over in andere beelden en andere dansers. En zo kwam er ook een danseres met een enorme grote sleep uit de buhne. Prachtig om te zien. Er werd een, waarschijnlijk met een grote ventilator, wind onder geblazen en dat gaf een prachtig effect. Moeilijk uit te leggen, maar ik heb op Youtube er wat filmpjes van gevonden, voor de liefhebbers.





Tot slot nog even een filmpje wat ik zelf gemaakt heb, van de staande ovatie die ze kregen na afloop. Erg mooi om te zien!



Vond het zeker leuk dat ik heen was gegaan, al had ik vooraf mijn bedenkingen wel een beetje. Ik ben helemaal niet van het ballet, dat is helemaal neit mijn ding. Maar dit was anders, heel anders. Ik heb een hele gezellige avond gehad en het was zeker de moeite waard geweest om heen te gaan. Volgende keer moeten we alleen wat vaker op ons klokje kijken....

Groetjes Petra

Mag het iets meer zijn?

Door de reactie van Bibi op mijn vorige blogje moest ik ineens aan deze motor denken. Zij stelde voor om meerdere bontjes toe te passen op de motor, zodat het lijkt of het er bij hoort :)



En toen moest ik aan deze denken.... Dat is pas een flink stukkie bont.... Weet nog dat ik daar met verbazing naar heb staan kijken. Maarja nu rijd ik mooi rond met mijn eigen stukkie bont. Het kan verkeren in het leven.

Over verkeren in het leven. Ik moet nog wat bekennen. Het is wel een beetje raar, maar toen ik in NL was, kwam ik tot de ontdekking dat ik frikandellen eigenlijk helemaal niet meer zo lekker vond. Erg he? Hoe kan je dat nou niet lekker vinden?
Ik bestel eigenlijk altijd een frikandel speciaal en het smaakte allemaal helemaal niet meer zo ik het me voorstelde.

Om zeker van mijn zaak te zijn heb ik er later in de week nog 1 gegeten. Je kan niet over 1 frikandel speciaal gaan, natuurlijk. Zelfde als 1 nacht ijs toch? Maar nee.... het is hem gewoon niet meer. Het is toch wat? Voordat jullie gaan denken, wat is er aan de hand met Petra? De kroketten smaakten overigens wel als vanouds hoor! Dus wees gerust. Niet alles veranderd.

Maar toch? Zou in de loop van de tijd je smaak dan toch veranderen? Dat je dingen die je altijd zo lekker vond, nu minder vind smaken? Misschien is er nog hoop en veranderd het ook gewoon weer terug? ha ha ha. En kan ik er bij een volgend bezoekje er weer als vanouds van genieten! Dat kan natuurlijk ook. Al was ik er zelf toch wel verbaasd van eigenlijk.

Over genieten gesproken. Of eigenlijk niet genieten. Ik ben sinds vorige week, nadat ik terug gekomen ben (en het eten van tig kroketten) van NL, begonnen met het Dr. Frank dieet. Volgens mij kent iedereen in NL Dr. Frank. En ik nu dus ook. Tot nu toe gaat het goed en ben ik bijna 2 kilo afgevallen van de week. Dus we houden weer even vol!

Verder is het hier nog steeds genieten van het lekkere weer. De meters lopen tegen de 30 graden aan en het is gewoon zomers. En nadat ik gisteren met de hondjes was wezen lopen, ben ik naar Jordan Lake met ze gereden en hebben ze even lekker kunnen plonzen!



Ze vonden het er heerlijk. En Connor heeft weer wat afgezwommen om stokken te pakken. Waarna, als vanouds, Stace ze weer van hem afpakt.



Voor vanavond wordt er onweer voorspeld. Was te verwachten met zulke temperaturen. Maar vanochtend heb ik nog mooi even de koffie met de NL vrouwen hier thuis. En dat kan dus lekker in de tuin. Vind ik altijd zo gezellig in het begin van het seizoen. In de zomer is het er vaak te warm, maar nu kan het prima!

Groetjes Petra

Eentje erbij..

Vanmorgen tijdens het ontbijtje zegt Ron tegen me dat de zanger van Boney M overleden is. Huh? Nee joh, zeg ik, je bent in de war, die is allang geleden overleden. Nou zegt Ron, dan is hij de eerste die dat twee keer voor elkaar heeft weten te krijgen, want het staat in de Nederlandse krant. En ik lees dan ook het artikel. Nouja zeg... ik was er echt van overtuigd dat hij er al niet meer was. Erg he? Hoe ik daar nou weer bij kom. Toch wel erg zeg als je dat van iemand denkt niet?

Als kind vond ik de liedjes van Boney M altijd erg leuk. Tesamen met de Guys & Dolls. Grappig als ik er nu weer aan terug denk. Wijde pijpen in je broek en blokhakken. Vreselijk.... wat een mode niet?. De liedjes komen allemaal weer bij me naar boven als ik er aan terug denk.



Wat ziet die Grant er uit he? En toen ik dit nummer nu weer terug hoorde.... Moest er eigenlijk om lachen. Dat we dat zo mooi vonden he? Kon het wel gelijk weer mee galmen. In mijn eigen gemaakte Engels. Ik was toen een jaar of 8 of zo en verzon de woorden ter plekke. Wel grappig om nu te horen dat de tweede regel in het refrein van "You don't have to say you love me", heel anders is dan ik altijd dacht (en zong). Het is "just be close at hand" en ik zong iets in de trend van "just because you can". Mooi he.... Believe me..... Believe MEEEEEEE...

Nouja... en dat hele Youtube verhaal kwam bij me naar boven door de zanger van Boney M. Wat toch altijd een beetje aparte snuiter was. Met zijn geniale dans pasjes... Ik durf gewoon niet de tekst van Ma Baker op te zoeken, want dat zal ook vast heel anders gaan dan dat ik als kind mee zong in mijn eigenste Engels ;-)

Gisteren had ik weer een fotosessie. Het was weer leuk om te doen en heb me weer heerlijk uit kunnen leven. Blijft zo leuk om te doen.



De mensen waren zelf ook heel enthousiast over het resultaat, welke ze op mijn website konden zien vanochtend. Ze bestelde meteen de CD. Vorige week trouwens ook nog een verzoek gekregen om een vistite kaartje te ontwerpen voor een honden fokster. Zo leuk alle verschillende opdrachtjes. De kaartjes kwamen vandaag binnen en ze zijn zo mooi geworden. Het is voor een Amerikaanse Beardie fokster. Daarom alleen al zijn de kaartjes mooi natuurlijk, hahaha. Er staan foto's op die ik van haar Beardies op de specialty in Concord onlangs had gemaakt. Ze had daar al vergrotingen van besteld en nu dan ook visite kaartjes.

Wat ik trouwens ook steeds vergeet te schrijven is dat ik ook een fotoblog voor Euro Photo Graphics begonnen ben. Eentje erbij dus voor de liefhebbers.... Neem gerust een kijkje.

Verder hebben we vandaag oliebollen gebakken voor morgen!



Onder toezicht van de opperbaas....



Het is ook zo'n lekker aagje die Stace. Hij zit er bij alsof het de gewoonste zaak van de wereld is het oliebollen bakken. Alsof we het twee dagen terug ook nog gedaan hebben.



Was trouwens nog wat, ik had een fles zonnebloem olie gekocht en die verdween zo in de frituurpan. Moest er dus twee hebben, dus kon ik weer terug naar de winkel. Nouja in de tussen tijd kon het oliebollen deeg dan rijzen en kon ik terug naar de winkel olie er bij halen. Maar we hebben olie bollen en appelflappen.....

Morgen avond gaan we in Raleigh het vuurwerk bekijken en .... het vallen van de eikel. Ik weet het klinkt een beetje vreemd. Maar Raleigh heeft als bijnaam city of Oaks en vandaar die eikel in het nieuwe jaar. Dat dus morgen!

Groetjes,

Petra

Uitermate

verwend zijn we van de week!!! Zo kwam er begin van de week een dikke envelop binnen. Uit Friesland. Met.... de heerlijkste kruidnootjes! Helemaal lekker! Misschien kennen sommigen hier op het blog Patricia Stam nog. Zij hield een blog bij tijdens de tijd dat zij woonden op Camp Lejeune. En nu met Facebook hebben we weer contact. Zo leuk. En nu zo heerlijk verwen pakketje van hen mogen ontvangen. Zo lief van ze!

Op donderdag stond de postbode aan de deur (Ja ik heb inmiddels een kadootje voor hem gevonden) met een pakket! Ik zag aan het doosje al dat hij uit Nederland kwam en ik moest weer tekenen. Het was van Sandra! Ook een trouwe leester van mijn blog en zelf heeft zij een prachtige website met de taarten die zij maakt. Onlangs had zij een fotografeer lichtset voor het fotograferen van haar taarten gekocht. In Amerika, met Amerikaanse foto lampen.... Die het niet deden in Nederland. Ze vroeg hier of ik ze misschien wilde hebben. Ja natuurlijk wilde ik dat en zo kreeg ik nu dan het pakketje uit handen van Richard onze postbode.



En in het pakket zaten niet alleen de lampen, nee het was gewoon een heerlijk verwen pakket. Compleet met Nederlandse Autoweek voor Ron. Echt zooooo lief!!! Zoals ik al zei uitermate verwend, dat was niks te veel gezegd.

Maar het wordt nog mooier.... Vrijdag pak ik de post uit de brieven bus en zie een dikke bubbeltjes envelop uit Nederland. De postzegel herkende ik al gelijk en al naar binnen lopend begon ik te friemelen aan de envelop. Het was van Marieke, haar kerst kaart en..... de cd van Alain Clark. Toevallig hoorde ik via Facebook van deze Nederlandse zanger, een paar weken terug en vond het zo mooi. Helemaal niet wetende dat hij mega bekend is in Nederland. En nu dan zijn CD als kerstkadootje van Marieke. Echt helemaal toppie en super verwend niet?

Was er helemaal blij van. Nederlandse post is altijd leuk! De kerstkaarten druppelen nu ook binnen en dat vind ik ook echt een feestje. Dat mensen de moeite nemen om ons in het verre Amerika toch een kerstkaart te sturen. Helemaal toppie en zo gewaardeerd door ons allebei. We hebben een soort van slinger in de kamer hangen en daar hangen alle kerst kaarten aan. Moet er elke keer weer even naar kijken.



Verder hadden wij hier van de week ook sneeuw. Niet zo veel als in Nederland, maar het was echt mega koud voor onze maatstaven.



De sneeuw ging al snel over in ijzel en dat was minder leuk, al leverde het wel leuke ijspegel plaatjes op.






En de rozen gaan het nu echt niet meer overleven, na zoveel kou.



Verder had ik vrijdag ook nog een taak. Namelijk kerstkoekjes bakken. VEEEEEEEL kerstkoekjes bakken. Zondag is er bij Alison een Christmas Cookies exchange. En voor iedere gast die er komt moet je een half dozijn, zes dus, koekjes bakken. Van hen krijg je ook weer zes koekjes volgens hun recept terug. En zo heb je dus veel verschillende kerstkoekjes. Maar.... nou komen er 15 mensen op dat feestje. Dat is 7,5 dozijn!!!! En daarbij dan nog koekjes om te proeven op het feestje zelf.

Je begrijpt ik raakte in lichte shock toen ik het hoorde. Dat zouden zo'n 100 koekjes moeten zijn. Mijn god!!! Wat nu? Ik haastte me van de week dan ook naar de winkel om zo'n koekjes spuit te kopen. Je ziet ze wel eens om zo'n verkoop kanaal en dacht dat is mijn redding. Van internet had ik een recept om speculaasjes te bakken opgesnord en deed dat vol goede hoop in die spuit.



Nou het kwam er van alle kanten uit behalve de goed. Oh nee....... dat hield dus in dat ik alles met een vormpje moest gaan doen. En.... ik kon maar een x aantal koekjes per keer pakken. Nou om een lang verhaal (en veel gefoeter) kort te maken. Ik ben om een uur of 9 begonnen en rond half twee was ik klaar. Dit is de 1e en laatste cookie exchange EVER!!! Dat gaat me niet nog een keer gebeuren dat vertel ik je.



Nou was het wel zo dat ik niet de enigste was die in paniek raakte van zoveel koekjes. Er waren er meer dus het aantaal was verlaagd naar 60. Maar... vandaag hebben we ook de Beardie kerst bijeenkomst en dacht, omdat ik zo'n handige spuit had, ik maak daar ook maar koekjes voor. Dus had ik er toch nog zo'n 100 bij elkaar. Echt ik was niet blij. Vraag me ook af hoe we al die koekjes moeten gaan opeten.

Nou vind Ron koekjes altijd erg lekker, maar om eerlijk te zeggen, niet de Amerikaanse versies. Die zijn vaak slap en taai. En daar zit ik dan met 60 koekjes, zondag.....

Verder hadden we gister avond een feestje hier in de buurt. Het thema was een "bad holiday sweater". Nou weet ik maar al te goed hoe die sweaters en vesten er uit zien, maar daar heb ik er echt geen 1 van in mijn kast hangen. En wil dat eigenlijk ook helemaal niet. Persoonlijk vind ik dat nou echt foute truien. Maarja... wat doe je dan?

Ron was natuurlijk erg blij met dit thema. Ik zag hem echt nog niet in zo'n sweatertje lopen. Dus ik had een kerstman stropdas met muziek voor hem gescoord. Misschien dat dat het zou doen. En zo ging ik van de week om toch nog iets acceptabels te vinden om aan te trekken en toen kam ik bij Walmart en daar hadden ze erg grappige t-shirtjes vond ik zelf. En daar heb ik er dus twee van gekocht. Nog enigszins normale prijs. Die voor Ron vond ik erg grappig omdat Ron ook een engineer is.



En ook bij Ron viel dit beter in de smaak dan het stropdasje met muziek en al helemaal de optie van het vestje! Voor mezelf had ik deze uitgezocht en daar over een rode blouse.



Terwijl we naar het feestje liepen zagen we al veel auto's staan en Ron vroeg me nog even, weet je wel heel zeker dat iedereen dat doet? Zal je net zien komen wij als enigste gekken daar het feestje binnen zetten met onze kerst outfit. Maar... ik was helemaal verbaasd. Echt iedereeen had wel wat mafs aan. En ik heb zo gelachen. Van grote strikken tot lichtgevende truien. En jawel de vreselijke vesten.....



Toen ik Frank zat heb ik zo staan lachen. Hij zag er echt niet uit. Sharon zijn vrouw was al net zo erg en liep met een grote kerst strik in haar haar.



Deze vond ik ook erg grappig. Zelf in elkaar geknutseld helemaal. En het ook durven aan trekken he? Jammer genoeg niet meer foto's maar wellicht verschijnt er nog wel wat op Facebook van de week. De leukste versie vond ik nog wel een vrouw die zo'n ding wat je onder de kerstboom legt, om de stam te verbergen zeg maar, als een soort van cape om had. In haar haren een piek en rode kerstman sloffen. Echt ontzettend grappig.

En wat trouwens ook wel grappig was, is dat ik op het feestje nog een Nederlandse heb ontmoet. Haar man en zij wonen eigenlijk vlak bij ons. Zo zie je maar weer. Het was leuk om even lekker Nederlands te kletsen met elkaar. En... ze had heerlijke mini loempiaatjes mee genomen MET de juiste zoet zure saus. Helemaal lekker!!!

Zo en nu als laatst na toch wel weer een behoorlijk lang epistel, wil ik even vragen voor wat drum geroffel........ want....... ik heb gisteren dan toch EIN_DE_LIJK een isbn nummer aangevraagd voor het boek!! Ja ja,... het begint nu dan toch echt echte vormen aan te nemen. Het wordt een boek van 106 stukjes en 230 bladzijdes! Dus...... wordt weer vervolgd!

En dan ga ik me nu klaar maken voor het Beardie gebeuren. Het is nog een aardig ritje er naar toe, dus we moeten er zo vandoor!

Groetjes en een fijn weekend!
Petra

Het eindresultaat

Vanavond was dan de receptie. De receptie die de gemeente voor de fotoclub foto show had georganiseerd. Nou wist ik dat drie van mijn foto's bij de laatste 10 waren geeindigd, maar ik wist niet dat twee er van, gewoon 1e en 2e waren geworden! Leuk!!!!



De eerste was de foto op het strand die dus ook in de krant stond.





En de tweede was de foto van de pick-up trucks.



Zo leuk gewoon! Werd er helemal blij van. Vond bij de eerste 10 al heel bijzonder! En nu gewoon 1e en 2e prijs!

Was echt helemaal verbaasd, maar ook heel erg blij! Verder wist ik niet zo goed wat ik me er van bij voor moest stellen deze avond. Maar je mocht als deelnemer dus mensen uitnodigen om naar de receptie te komen. En Helga en Jackie en kids zijn dus ook wezen kijken. Zo leuk! Kreeg van Jackie daarbij ook nog een hele mooi bolchrysant! Zo lief! Mijn avond kon echt niet meer stuk!



Alison en Bob, Judy en Beth & Sean waren ook gekomen en vond het zo leuk dat ze gekomen waren. Zij waren allen, voordat ik hier meer "offcieel" mee begon, best enthousiast geweest over mijn foto's die ik aan hun heb laten zien en voor hen gemaakt had. En hebben me eigenlijk aangemoedigd om hierin verder te gaan. Dus eigenlijk door hun enthousiasme heb ik het nu gedurfd om ook mee te doen met zo een foto wedstrijd. Dus hartstikke leuk dat ze nu kwamen kijken ernaar.

De beste 10 foto's hingen dus allemaal in de lobby van het gebouw en alle andere foto's waren verspreid over het culturele centrum op gehangen.



Op zich was het niet zo druk eigenlijk, behalve dan de leden van de club. Daarom vond ik het des te leuker om dan een stel bekende gezichten te zien!

Verder ben ik afgelopen woensdag met Alison naar de Taste of Home cooking school geweest. Deze (massale) kookklas wordt georganiseerd door het magazine Taste of Home. Bij binnenkomst kregen we al een tas met allerlei goodies. Twee kook magazines en van allerlei kortings bonnen. En een jaar lang een abonnement op het magazine. Er waren ook allerlei kraampjes van plaatselijke bedrijven. En je kon er van alles en nog wat proeven. Best leuk!

Bij het geven van de goodie tas, kregen we ook een formulier dat je in moest vullen en daarmee zou je kans maken op allerlei prijzen. Nou dat allerlei nam ik met een korrel zout. Maar om 7 uur begon dan de kookles. En al gelijk werden er allerlei prijzen weg gegeven. Van koelkasten, magnetrons en ovens, gingen de deur uit. Echt! Verder ook kookboeken, een pannenset, Chocolade pakketen, een wijnflessen pakket, waarde bonnen van winkeliers uit de buurt en hele boodschappen tassen vol met kruideniers spullen. En niet voor kleine bedragen... nee, er kwamen kado bonnen van wel zo'n $ 500.- voorbij. En niet bij de minste winkels, want zo was er bijv. een bon van de Pottery Barn. En een andere bekende kookwinkel. Echt ik was er helemaal van verbaasd hoe groot de prijzen wel niet waren.

In totaal werden er 8 gerechten gemaakt. Op een podium met een grote camera er boven, zodat iedereen het in de zaal kon zien. Echt leuke en makkelijke gerechten. Gerechten die ik ook kan maken zeg maar ;-) En ook die gerechten zelf werden aan het eind van de avond verloot. Inclusief de veelal mooie schalen waar ze in zaten. Natuurlijk was ik niet 1 van de gelukkige en Alison ook niet. Maarja, hoe neem je dan ook zo'n dubbeldeurs koelkast mee naar huis in je personen wagen. Dat is ook weer zo wat niet? ;-)

Al met als was het wel een leuke avond en heb er weer een aantal gerechten bij geleerd ;-)

Groetjes Petra

Choco te laat

Gister morgen had ik weer een fotosessie. Dit keer weer in Raleigh bij Historic Oak View. Deze marinier kwam precies op dezelfde dag thuis als de vorige homecoming. Dus had ik met hen afgesproken om op een later tijdstip foto's te maken. En dat was nu dus.



We begonnen in de officiele kleding en daarna wat meer casual. Het was gisteren ook behoorlijk warm, dus het moment dat het officiel marine pak uit kon, was niet vroeg genoeg ;-)



Het is zo leuk om dit te doen! Je ontmoet zoveel verschillende soorten mensen en families. Heel bijzonder! Morgen als alles volgens de planning verloopt ga ik naar een homecoming. En donderdag foto's maken voor een familie waarvan de man op dit moment uitgezonden is. Zij hebben ook twee hondjes die ook op de foto gaan! Dus helemaal leuk!

Vanmorgen zijn we rond half 10 weer een stuk gaan motor rijden. Nou vind ik het altijd wel leuk om een doel te hebben om heen te rijden. En ik vind dan ook alijd wel een leuk doel. En vandaag had ik Stam Chocolatier als doel gevonden ;-) Deze van oorsprong Nederlandse chocolatier zit o.a. in Chapel Hill. En had er al verschillende smaakmakende verhalen van gehoord. Sterker nog er zitten nu ook gewoon Stam winkels in Nederland.

De route naar Chapel Hill ging over allerlei binnen wegen. Heerlijk om te rijden. We zijn ook nog bij het verzamelpunt gaan kijken waar we voorheen ook geweest waren. Daar komen elke zondag motoren bij elkaar en gaan ze een eindje rijden.



Er waren er wel eens stel, maar voor heen waren dat er wel een stuk meer. Voorheen was er ook een restaurantje naast waar ze dan gingen ontbijten voor de rit. Maar die is nu gesloten, waardoor de vaart er een beetje uit is. Het blijkt maar weer dat wij niet de enige waren die het warm hadden, want iedereen stond mooi in de schaduw te kletsen.



Mooi rood is niet lelijk ;-) Een echt buikschuivert. Ik kwam aan de praat met een man die op een hele oude Moto Guzzi was gekomen. Uit 1981 was ie, vertelde hij me. Hij was er helemaal vol van. Het was de beste motor die hij ooit gehad had. Hij stond naast die van Ron en leek wel een dinkie toytje naast dat grote ding. Hij vertelde dat hij hem helemaal uit elkaar had gehad en er wel wat werk aan had gehad, maar het ding reed als een trein vertelde hij. En toen zei hij:"Van alle 38 motoren die ik heb, rijdt deze het lekkerste". Huh??? Van alle 38? Ik was er even verbaasd van. "You have 38 bikes?", vroeg ik hem. Ja zei hij, allemaal ouwetjes hoor. Veel Moto Guzzi's zei hij. Dat was toch wel zijn merk, had hij in de jaren gemerkt. Ongelooflijk en ik bedacht me waar hij die 38 motoren geparkeerd zou hebben. Onze garage is op dit moment al vol gepropt en hij heeft gewoon 38 motoren. Geweldig he? Hij vertelde het ook zo terloops als of het de gewoonste zaak van de wereld was. Heerlijk toch? Waarom zou je stoppen bij 1 motor, als je er ook 38 kan hebben, hahaha.

Op een gegeven moment kwam er een jongentje uit een auto. Het plan was volgens mij dat ze naar de winkel tegen over waar de motoren stonden zouden gaan. Maar de jongen kwam gewoon gelijk op de motoren af gerend. Zo leuk. Woooooow, zei hij steeds. Denk dat hij zo drie, vier jaar was. Wat een heerlijk mannetje. "I looooove bikes!!!" zei hij. En zijn ogen werden maar groter en groter. Totdat hij bij een groene motor kwam. "Kijk pa, een Ninja turtle motor", zei hij. Zo grappig, wat een open ventje!



Al snel had hij het voor elkaar dat hij op een motor mocht zitten. Helemaal onder de indruk was ie. Toen ze even later ook nog met zijn allen gingen starten was ie helemaal blij.



Inmiddels was het half 12 en zijn wij richting Stam gereden. We waren er daar vandaan eigenlijk zo en tien voor twaalf waren we er. Maar de winkel was dus nog dicht. Op de website stond namelijk dat ze pas om 12 uur open gaan.





Dus we gingen even op het bankje in de schaduw voor de winkel zitten.



En wachtte en wachtte... Maar om kwart over 12 nog geen Mr. Stam te zien. Jeetje... daar gaan mijn chocolaatjes... De winkel ernaast wist er ook niet veel over te vertellen. Ze dacht dat ze dicht waren op zondag, maar misschien ging ie ook wel om 1 uur open. Tikkie wazig, maarja we hadden nu dit eind gereden en ook zonde om weg te gaan en dan later horen dat ze om 1 uur open gaan op zondag. Dus we besloten bij het Thai restaurant aan de overkant op het terras wat te eten.



Het is er trouwens een super modern stukje daar in Chapel Hill. Er is gewoon een heuse flat met balkonnetjes boven deze winkels. Leek Nederland wel ;-)
Afijn we zaten dus daar op het terrasje en we kregen de kaart... Ohhhh ze hebben er sateh!!! Lekker! Mijn keus was dus al snel gemaakt. Ron nam een sweet en sour kip.
Nou ik was benieuwd of het lekker was....



En of het lekker was. Echt de smaak was heerlijk. Er zat zelfs ook zuur bij. Verse komkommertjes, tomaatjes en uitjes in het zuur. Ron zijn Sweet en Sour chicken was ook niet de standaard sweet en sour. Alles was van verse groenten geroerbakt. En een heerlijk sausje. De kip was zalig gekruid, echt wat een heerlijk eten hadden ze hier. En helemaal niet duur!



Ondertussen was het kwart voor 1 en nog geen leven bij Stam te bekennen....
Dus ook nog maar een toetje dan besteld bij Archira ;-) Ze hadden namelijk ook gebakken banaan.



En de Nederlandse stijl gebakken banaan. Met een een deegje er om heen. Heerlijk gewoon! Dat maakte het hele Stam verhaal weer een beetje goed. De ober van Archira dacht niet dat ze op zondag open waren. Dus na de gebakken banaan zijn we weer op de motor richting huis gereden. Die doen we dus nog maar een keertje over op een zaterdag ofzo, dan zullen ze vast wel open zijn.

Via de 751 zijn we weer op huis aan gegaan. Dat is allemaal over binnen weggetjes. En zo kwamen we uiteindelijk ook langs de camping van Poplar Point langs Lake Jordan. Zo'n 20 minuten bij ons thuis vandaan. En eigenlijk wilde ik daar altijd al eens een keertje kijken. Zeker nu na onze camper avonturen.

We meldden ons bij de ingang en ik vroeg of we er even overheen mochten rijden. Nou nee, dat ging niet zo maar en dat kostte $6.- en hij begon een heel verhaal. Nou dat was niet helemaal onze bedoeling. Er stond een andere man bij hem in het kantoortje en die liep net naar buiten. Ik vertelde de jongen dat we in de buurt woonden en niet nu wilden gaan kamperen of zwemmen aan het strandje wat er ook bij, maar wilden kijken voor evt. in de toekomst. Inmiddels stapte de andere man in de auto en reed weg. En als een blad aan een boom veranderde de jongen toen. En ineens mochten we wel van hem zo even het terrein oprijden. Dat was namelijk de Ranger himself vertelde hij en dan kan ik jullie niet zo door laten rijden. Maar nu wel hoor, rij maar rustig een rondje. Oh.... OK. Wat een verhaal weer! hahaha. Maar we mochten door, gratis!

Het was leuk om de camping te zien. Wat een grote en mooie plekken hadden ze hier. Het is dus een state camping en ligt aan Jordan lake. Echt heel mooi hoor. Met ook hele fraaie plekken zo aan het water.



Misschien ooit? Gewoon een keertje in de achtertuin kamperen? Het zag er super uit in ieder geval. Daarna op naar huis en de airco opzoeken. Het was inmiddels behoorlijk warm geworden!

Groetjes,

Petra