Weer in NC

Inmiddels zijn we weer terug in NC! Donderdag hebben we nog lekker op het strand gezeten 's morgens. Het was heerlijk rustig en het was echt vakantie vieren zeg maar ;-)

Vrijdag morgen was het ook nog lekker weer maar rond 12 uur begon het te regenen. Nouja regen? Plenzen kun je het ook noemen. De voorspellingen waren dat het zo zou blijven ook tot zaterdag. En allebei hadden we zoiets van, zulle we dan maar? En dus hebben we alles ingepakt en zijn we rond 1 uur 's middags gaan rijden. Richting NC weer met een volgeladen auto. Het is best een behoorlijk eindje vanuit Naples. Claire zei dat we er 13 uur over zouden gaan doen. Altijd prettig om dat te horen als je in de auto stapt....



En zo vertrokken we in de vette regen vanuit Naples. Het werd zo nu en dan ook droog hoor, met van die mooie wolken dan in de verte.....



Dit was in de omgeving van Ocala. We hebben dit keer Orlando ontweken, want we zouden daar precies in de avond spits voorbij komen en het was vrijdagmiddag, dus vast ook meer verkeer richting strand? Dus we kozen voor de route via de I75. Die langs, zowaar een heuvelachtig stuk Florida gaat. Florida is zo vlak als Nederland, behalve in het midden zo ongeveer.



In dit gebied zijn er ook veel paarden ranches. Maar dus ook Angus beef boeren ;-)



En natuurlijk de Florida citrus farms.



Wat zagen we dit keer onder weg......



Een camper waarvan de bestuurder vast niet kan lezen....



Of zou een camper niet onder de truck categorie vallen. Hij reed echt op zijn gemakkie op de linkerbaan. En niet eventjes.... Ook zagen we dit. Drie motor agenten die de snel weg afgezet hadden. (Gelukkig in de tegenovergestelde richting, want er achter stond een aardig rijtje)



Het was net voor een afrit. En op de oprit ervoor zagen we ook twee motoragent staan. Maar wat er nou te doen was? Ik zag verder niks. Het maakt mij altijd wel nieuwsgierig. Je hebt ook niet veel anders te bedenken tijdens zo'n rit, dus dat blijft dan knagen he?



Verder nog mooie muurschilderingen tijdens onze pitstop bij het benzinestation. En een collega kever op weg naar een ander thuis waarschijnlijk. Precies dezelfde als die wij hebben. Wel lief dat zijn baasjes hem/haar mee verhuizen. En zo op de trailer wordt het kevertje in ieder geval ook niet moe ;-)



Verder zagen we dat bij elk weegstation en staatsgrens overgangen de vlag half stok hing. Het was natuurlijk 11 september toen wij onze rit maakten. Ook zagen we mensen met grote stickers nu op hun auto. Met daarop, Never forget en dan de Amerikaanse vlag erbij.

In het plaatsje Starke, net voor Jacksonville, hebben we een pitstop gehouden en een snelle hap gegeten. Ja wel, bij restaurant "De twee gouden bogen". Gaat er altijd wel in na een x-tal miles ;-)Daarna op naar Jacksonville. En echt ik ben zo blij met onze Claire. Ze deed het zo goed vrijdag. Ze wees niet alleen super goed de weg. Ze wist ons ook te vertellen dat we bij Jacksonville, 1 minuut vertraging zouden ondervinden vanwege een file bij de opgang naar de I95. Zo ontzettend knap van haar! Want ze wist dit gewoon al 20 mile vantevoren. En zou je denken, dat is mooi. Maar het wordt nog mooier.... Want we vervolgen onze weg en hierna geeft Claire ons weer een teken dat gewoon het filetje is opgelost! Nou is het niet geweldig!!! Echt zo blij zijn we met haar. Ze had ons even er voor ook al zo goed met haar "Lane-assist" door Tampa geloosd en nu ook nog de filemeldingen live op haar schermpje. Het moet toch niet gekker worden! Maar helaas werd het dat wel. Want toen we eenmaal op de I95 draaiden, vertelde ze ons zonder blikken of blozen dat we nog 405 miles op deze weg zouden moeten doorbrengen!! Vierhonderdenvijf!!!! Dat is gewoon 650 kilometer.... Oef... Dat is nog een heel eind.....

Alles bij elkaar duurde het gewoon 5 uur om Florida uit te komen. Dat valt altijd zo tegen! Maarja eenmaal op die I95 is het "immer gerade aus". En zo reden we de avond in. En het werd steeds stiller op die I95. In slaap vallen konden we niet, want de radar detector bleef rinkelen. Er was echt heel veel politie controle. Vooral in Georgia. Maar bij Jacksonville, Florida, werd er net voor ons nog een super snelle Mustang aangehouden. En in Georgia stonden de agenten als een soort van Rosco P. Coltrane (de agent uit de Dukes of Hazzard) in de bosjes verdekt opgesteld. De gehele weg is niet verlicht, dus pikke donker. Tot dat er een auto in volle vaart voorbij komt sjesen. En dan gaat de kerstverlichting van die Rosco politie wagen aan. Mooi om te zien, maar was blij dat wij niet het haasje waren.

Na nog een pitstop Georgia om te tanken en de hondjes te laten wandelen, gingen we om kwart voor 1 's nachts weer van die ellenlange snelweg af naar de I40. Hier was het nog stiller overigens. Maar nu was het nog maar een klein stukje. Want om kwart over 1 waren we dan thuis. Twaalf uur later!!! Toch nog een uur eerder dan wat Claire voorspeld had. Maar zeker weten een hele rit!

Gisteren dus de wasjes gedaan en alles uitgepakt en in de middag konden we weer lekker naar ons zwembadje toe. Aankomende week is de laatste week dat hij nog open is. Dus nog even van genieten. Het weer is hier nu echt nog heerlijk. De vochtigheidsgraad is zo goed als weg en het is echt genieten nu. Moest natuurlijk ook nog boodschappen doen en dus ging ik 's middags richting de Kroger. Maar al bij de uitgang van onze wijk zag ik bordjes staan met estate sale. Wist eigenlijk niet zo goed wat ik me daar nou van voor moest stellen. En zo reed ik verder, totdat ik allemaal auto's langs de weg zag staan bij een huis even verderop bij ons.

Dit huis stond denk ik al twee jaar te koop. Voor een enorm bedrag. Dacht wel 2,3 miljoen of zo. Niet normaal. Wat zo langs de weg zag het er niet zo heel bijzonder uit. "So much" voor mijn huizen kennis dus. Want ik ben gestopt en ben gaan kijken waar al die andere mensen ook naar gingen kijken..... En dat was de inhoud van het huis. Het bleek dat het huis inmiddels van de bank is en alles wat er instond verkocht werd. En allemachies wat was dit huis groot. Zo'n 8600 sqf. Ons huis is 3000 sqf, dus bijna drie keer zo groot. Heb nog nooit een huis gezien met zoveel deuren als deze. Elke gang had er zoveel. Het bleek dus dat er een hele verdieping nog onder zat en er bij elkaar 5 garages waren. En in totaal 6,5 acres grond. En niet alleen een bos achter het huis, maar gewoon een hele tuin, met vijver, gazebo, rozentuin. Echt mega groot allemaal. Dat heb ik dus nooit vanaf de weg gezien. De voortuin is vrij simpeltjes. Veel gras met hier en daar een boompje.

Afijn het huis van 2,3 miljoen, staat nu te koop voor 1 miljoen. Nadere speurtochten op het internet tonen dat het voor de vorige bewoners $ 680.000,- heeft opgeleverd. En de bank, die nu eigenaar is, er nu dus $220.000,- meer voor vraagt. Koopje vergeleken bij de 2.3 die ze eerst vroegen, maar toch nog aardig wat duiten.



De vorige eigenaar was een oudere inmiddels alleenstaande vrouw, die overleden is. En de familieleden hadden het dus geerfd en moesten de hypotheek van het huis er van dus ook betalen. Wat zo te begrijpen, niet goed is afgelopen. Je vraagt je af of zij twee jaar geleden ook niet 1 miljoen hadden kunnen vragen en waren ze wellicht beter af geweest. Maarja, die hele crisis wist ook niemand van te voren.

Ik vond het door de achterliggende gedachte een triest verhaal. Zo liep nu iedereen tussen de spulletjes te snuffelen van de oudere mevrouw. Al haar kleren hingen dus gewoon nog in de inloopkast...... Raar idee, vind je niet? Ik voelde me er eigenlijk helemaal niet zo prettig bij. Maar de mensen om me heen, leek het niet te deren. Er werd flink verkocht. Want het bleek dat zaterdag de laatste dag was van de verkoop en alles ook nog eens met 25% korting werd verkocht. Mijn hemel ook dat nog. Mensen in je huis en dan alles ook nog eens in de aanbieding?

Afijn ik heb een oud kenteken uit 1978 gekocht. Waarop staat "Pack Ma". Pack staat hier voor de Wolfpack en dat is het football team van NC-State university. Voor bij onze kenteken verzameling. En misschien ook voor het oude mevrouwtje wat ooit in dat huis gewoond heeft. Want toen ik het ging betalen, vroeg ik of de mevrouw die mij hielp familie was. Nee, ze was geen familie, zei ze kort. Oh, misschien een vriend van de familie dan, vroeg ik nog in mijn onnozelheid. "Nee", zei ze nors, "ik ben van de bank!. En de mevrouw van dat kenteken is dood". Hmmmmm, ook goedemorgen.... Mijn mond viel volgens mij open van zoveel vriendelijkheid. Begrijp zeker dat het voor banken tegenwoordig niet erg prettig bankieren is. Maar wat heb ik fout gedaan, deze morgen? $ 6,- please, beet ze me toe. Ik gaf maar snel het briefje van $10,- en hield daarna wijslijk mijn mond.



Ik ben na dit alles eerst weer terug naar huis gereden en ben Pack ma bij Ron gaan brengen. En daarna pas weer boodschappen gaan doen. Afijn, "Pack Ma" heeft een plekje in onze "wellicht ietwat kleine garage" (voor haar begrippen dan) gevonden. En wie weet wordt de bank er toch nog wat wijzer van als ze het huis met $ 220.000,- winst kunnen verkopen. De tijd zal het leren. En hopelijk kijkt de oudere mevrouw niet met hun mee vanaf boven.....

Groetjes Petra

Sand dollars

Wat hebben we de afgelopen twee dagen gedaan? We zijn naar het strand geweest....



Het strand van Naples. Heerlijk gewoon. Lekker rustig, om de hoek gratis parkeren en zo op het strand!



Het is er echt zoooo lekker. Het water was iets van 90F dus echt verkoeling kreeg je er niet van, maar het was zeker genieten. Heb er ook nog twee sand dollars gevonden.
Nou had ik weer even een blond moment, natuurlijk. Want waren sand dollar schelpen niet wit? Ik begon echt te twijfelen aan mezelf. Was het nou toch wat anders? Het leek zo op een sand dollar, met de gaatjes en het sterretje in het midden. Sand dollars zijn heel zeldzaam om te vinden. Zeker nog helemaal mooi rond.




Ik ze mee terug genomen naar ons plekje en opeens zie ik ze toch gaan bewegen.... Getver, het leeft gewoon.... Heb ik weer hoor, denk ik een sand dollar gevonden te hebben, is het gewoon 1 of ander beest. Wat vast ernstig op een sand dollar leek.





Ik vond het maar een rare dingen. De haartjes bewogen heel langzaam heen en weer maar er zat duidelijk leven in allebei. Dus wij ze weer in de zee terug gedaan. En ik zit nog geen twee tellen, komen er twee mensen voorbij lopen. En die gaan helemaal enthousiast staan juichen..... "Ohhhhhhh kijk de sand dollar eens!!!" Dus toch!!!! Het waren wel sand dollars. En nu moest ik er toch het fijne van weten. Dus ik naar die mensen toe. En het blijkt dat de sand dollar gewoon een beestje is. En dat het witte wat er van overblijft, dat wat ik dus dacht dat de sand dollar schelp was, gewoon het skelet is zeg maar..... Duh...... Dat wist ik echt mooi niet. Ik was weer lekker slim bezig. Een levende sand dollar vinden was volgens deze twee echt heel zeldzaam. "Oh echt waar?", zei ik en wees ze naar nummer twee die we ook net terug gebracht hadden. En alweer werden ze helemaal enthousiast, gewoon zo maar twee levende sand dollars zien..... De vrouw pakte er 1 op en gooide hem verder in zee en wensde hem een goed leven. En was er helemaal blij van. En daarna lieten ze ons een beetje beduusd achter, ha ha ha. Hoe bedoel je zeldzaam, ik vind er net gewoon twee achter elkaar ;-) En ik die het jammer vond dat ik een vieze bruine vond, moest dus eigenlijk gewoon blij zijn dat deze nog leefde, hi hi hi. Ik ben duidelijk geen zeebeesten kenner. Dat werd maar weer eens bewezen! Er is nog veel te leren in deze wereld. Aligators zitten gewoon langs de golfbaan en sanddollars zijn harige slome beesten. En ik was er behoorlijk op afgeknapt eerlijk gezegd. Maar zojuist op internet heb ik nu het verhaal achter de sand dollar gevonden. Afijn wij hebben wellicht een goede daad gedaan om de beestjes weer in de zee achter te laten.

's Middags toen het wat bewolkter werd zijn we met de doggies naar het hondenstrand van Bonita Springs gereden. Dit is een strandje waar de hondjes los mogen rennen.



Het was duidelijk hoog water toen we aankwamen en het strandje is al niet zo heel groot, maar met hoog water blijft er nog minder van over. Al maakte dat voor Stace en Connor niet zo veel uit.



Een beetje achter de bal aan rennen met z'n twee....



Andere hondjes lastig vallen met je enthousiasme is ook leuk om te doen natuurlijk...



En een beetje rond stekkeren langs de kant kan ook erg leuk zijn.



Leuke vind ik dat je hier gewoon echt met ze mee kan zwemmen. En veel baasjes doen dat ook. En aangezien het wel bewolkt, maar erg warm was heb ik ook een duik genomen. En Connor vond dat hartstikke leuk dat ik ook in het water zat. Stace moest daar toch wel erg aan wennen en vond het volgens mij maar vreemd. En bleef op veilige afstand van mij. Want stel je voor dat vrouwtje ook die bal nu wil, ha ha ha.




Vandaag zijn we 's morgens naar het grote zwembad gegaan, welke de sjeike naam de "players club" heeft. Er is ook een fitness ruimte en tig tennisbanen. 's Morgens is vaak het zonnetje nog veelvuldig aanwezig en in de loop van de dag wordt het dan steeds een beetje bewolkter. En nou zwom ik zo een beetje in het grote bad en toen zag ik in het spa bad dat er dames aan het aquarobic-en waren. Dus ik daar even gekeken.

Nou is Naples niet echt een stad van de onbemiddelde mensen, maar wat er hier aan het zwemmen was, had zo in de serie Realhouse wives of Naples gekund, hi hi hi. Want ken je de serie real housewives of Orange County? Echt waar, de dames hier, konden er zo aan mee doen.

Met haren netjes gekapt en dikke make-up en knal rode lippenstift aan het zwemmen. Hoedjes, speciale zwemjasjes, haarbanden en handschoentjes. Echt, het was een bont gezelschap. Er was ook een dame waarvan ik dacht dat ze een wit masker op had, maar een betere blik vertelde me dat dat gewoon een dikke laag factor 50 zonnebrand moest zijn. En zo zat ik een beetje aan de kant alles te bekijken. Totdat 1 van de dames me toeriep om vooral mee te doen met de les. Ohjee..... wat nu? Ze waren allemaal gelijk uit de les en keken me allemaal vragend aan. Ik kon bijna geen nee zeggen en het was ook best een leuke toenaderings poging van ze niet? Afijn ik het bad in. En stelde me voor. En toen kwam de lerares ook uit het water. Jeeeeeetje.... dat had ik niet gezien zeg. Wat een lichaam was daar onder het water verstopt geweest. Alsof ze zo uit Rusland kwam en duidelijk van de anabole steroiden gesnoept had. Het was dat ze een bikini droeg, anders had ik nog getwijfeld. Ze was overigens erg aardig hoor, maar het was duidelijk een body buildster 1e klas. Ze stelde zich voor als Sherri en de andere dames volgden. Iedereen zei zijn naam en zelfs mijn naam werd geanaliseerd. Want Petra betekent rots toch? Ja dat was waar beaamde ik en ik besloot ter plekke om een beetje achter aan in de groep plaats te nemen. We deden wat oefeningen lopend door het bad heen en moest aan de aquarobic krulspeld lessen denken die ik bij onze sportschool vaak had gehad. Dit was duidelijk de sjeike versie er van.

Er kwam een vrouw naast me lopen of zwemmen, wat is het? En ze vroeg me of ik ook gepensioneerd was. "Nou uh nee...... niet echt nee"! Oh, wat jammer zei ze. Je had anders zo lekker met ons mee kunnen blijven doen. Ze kwamen net met zijn allen uit de Pilates klas en hierna gingen ze naar de combi les van Bryan. En bij het woord Bryan, tilde ze met een bijbedoeling haar wenkbrauwen op. Bryan was een hottie, zei ze er achter aan. Alsof hij het snoepje van de week was. Ik moest zo lachen, maar ik zei maar netjes dat ik gewoon maar voor een weekje in Naples was en zaterdag gewoon weer naar huis ging.

Natuurlijk volgde daarop van een andere vrouw de vraag, waar is thuis, Pietrah? Nou North-Carolina antwoordde ik. Maar dat was duidelijk niet het antwoord waar zij op gerekend had. "Ohhhhhh North-Carolina? Ik had je duidelijk Europeser ingeschat", volgde er. En toen heb ik haar maar verteld dat ze eigenlijk wel goed zat met het Europese. Afijn het hobbelde nog even zo verder in het water en de gesprekken gingen vooral en veelal over eten. Moest er eigenlijk wel om lachen. Ja, het was een hechte groep, werd me verteld. En we gaan ook vaak met zijn allen lunchen. Zou ik niet een keer mee willen? Hartstikke gezellig hoor Pietrah. Ja dat geloof ik graag, zei ik.

Later in de les ging het gesprek over 1 van de dames die gordelroos bleek te hebben. En ze kon er een injectie voor krijgen, volgens haar arts, maar die kostte haar meer dan $300.-. En dat ging toch echt niet gebeuren, zei ze. Voor $300,- moest er op zijn minst toch ook wel wat botox in zitten niet? Jaaaaaa, beaamden alle anderen dames. Echt waar, het was echt net of ik op de set van real housewives zat. De problemen van de wereld zouden zo opgelost zijn met deze dames aan het roer. Zo werd er een ook probleem geval besproken. Er scheen een dame niet meer te komen in de lessen en dat zou komen doordat ze hun huis moesten gaan verkopen. En wellicht kon 1 van de dames hun wel helpen door hun huis op te kopen. Ik zwom daar dan met klapperende oortjes. Alsof ze ergens in een hoekje nog een stapeltje geld had liggen en dan er even een huisje bij kocht. Werkelijk waar, van welke planeet kwamen deze vrouwen? Echt waar, aller aardigst hoor, maar hoe anders kan het in Florida zijn, hi hi hi.



Aan het eind van de les gingen we over op de relax oefeningen. En ineens begon alle dames in koor te roepen, bij de strekoefening met je handen naar achteren. Daarbij deden ze de duim naar beneden en riepen dus allemaal, "bread is bad, bread is bad, bread is bad". Echt waar, ik bleef er bijna in! Wat een heerlijk stel dames..... Sherri fluisterde me toe, dat ze na de les vast allemaal aan een frans stokbrood met brie gingen, maar we proberen te herinneren dat brood niet goed voor ons is.

Toen ik het bad uitging kwam er nog een dame naar me toe die me sterkte wenste voor volgende week, als ik weer terug ging naar North-Carolina. Want ja ze had een vriendin, Susan, die in de zomer in de North Carolinian mountains "overzomerde". Want Florida is dan echt te warm. Maar die had ze nu al een paar keer aan de telefoon gehad en die vertelde haar dat het zulk koud weer was in North Carolina. En ze had zo medelijden met haar. Want ze kon pas 1 oktober weer terug voor het overwinteren in Naples. Koud in NC?, dacht ik. Ja we hadden wel een koelere zomer gehad, maar zo erg kan het toch ook weer niet zijn. Beneden de 20 graden is het volgens mij niet geweest. Ook niet in de bergen. Waarschijnlijk zou ze een zomer in Nederland dan echt niet overleven. Maar het was duidelijk dat ze me sterkte wenste, voor de embarmlijke temperaturen die op mij zouden wachten.

Tot slot werd me op het hart gedrukt om vrijdag toch zeker weer mee te gaan doen. Want dan was er weer les. En ze vonden me zooooo gezellig, ha ha ha. Gezellig? Ik had bijna niks gezegd? Maar misschien was dat nou juist de bedoeling, hi hi hi. Wat een ervaring toch weer. Ook weer meegemaakt. Aquarobic met de high society van Naples!

Rond het middag uur zijn we weer naar ons huisje gegaan. En heb ik daar verder gedobberd. Nadat ik mijn broodje ham naar binnen gewerkt had. Helaas, bread is voor mij nog steeds een erg goed vullende lunch ;-) Niks bads op aan te merken!



Zo rond vier uur zijn we naar de Miromar outlet gegaan.



En hebben we nog even geshopt. Blijft altijd leuk!



Een klein stukje verderop is ook een grote Bass Pro shop waar we even zijn wezen kijken.





Deze Bass pro shop had ook nog een verdieping zelfs!



Het is altijd zo'n grote winkel. Die werkelijk van alles verkoopt voor de buitensporten. Met ook nog tal van boten in de winkel. Deze vestiging had zelfs ook nog een meertje achter de winkel waar de boten geprobeerd konden worden. Terug op de parkeerplaats, bleek dat onze auto gekrompen was.



Wat een auto stond er nu naast zeg. We hebben echt geen kleine auto, maar zo naast deze pick-up leek hij wel ieniemini. Volgens mij zou ik een trappetje nodig hebben om daar in te komen. Zo hoog was deze. Hierna zijn we weer op huis aan gegaan en was er al weer een dag voor bij in het mooie Florida!

Groetjes Petra

Marco Island

Vanochtend zijn we naar Marco Island gereden. Dat is hier heel vlakbij, brug over en je bent er. En het is echt een stadje op zich. Met de mooie hotels als het Mariott en Hilton, maar ook de mooie huizen en prive steigers. Je kijkt je ogen echt uit.







Wij zijn bij een haventje wezen kijken en hebben op ons gemakkie bootjes zitten kijken.












Leuke plek om je office te hebben niet?

Daarna zijn we weer terug gereden en hebben we 's middags bij ons eigen zwembadje gehangen. Heerlijk, tot dat er een behoorlijke onweersbui kwam. Het huisje heeft een lanai, een soort van gaas tegen muggen en zo, maar ook een overdekt gedeelte, dus hebben we daar heerlijk droog kunnen zitten. Koud is het in ieder geval helemaal niet, dus "boekie" erbij en gewoon verder vakantie vieren ;-)

Toen het droog werd hebben we hole 9 tot en met 18 gedaan van de Mustang golfbaan van het Lely resort. Op de fiets wel te verstaan!!! Niet golfend ;-)



In de garage van het huis staan vier fietsen. Alle vier van het formaat "veelste te klein voor ons". Maar we hebben het er toch op gewaagd. Okay, het fietste wat moeizaam en ja Ron's en mijn knieen raakte zo nu en dan het stuur. Maar elk nadeel, heb z'n voordeel, aldus het Cruyfiaanse gezegde. Want het stoppen ging erg makkelijk. Binnen 1 tel had ik mijn voeten aan de grond en konden die mee remmen. Erg snel gingen we dan ook niet, maar vond het erg leuk om langs de vele huizen te fietsen.







En we zagen ook nog veel mooie vogels onderweg. De blauwe reigers zaten er veel. Want er zat echt veel vis in de meren rondom de golfbaan. Die hoorde je ook steeds onderduiken als we langs kwamen fietsen. Verder zaten er ook veel witte vogels met een lange snuit, die in het verse regenwater aan het poedelen waren. Weet echt niet hoe de beestjes heten, maar ze zaten er in grote getalen.





Golfers waren er niet meer te vinden, vanwege de regen vast allemaal naar huis. Dus het was er ook veilig om te fietsen. Je wil natuurlijk niet een golfbal proberen terug te koppen ;-) Dat gaat vast niet goed komen. Volgens mij was de baan inmiddels ook gesloten na die regenbui. Maar wij waren zo lekker aan het fietsen. De golfbaan is echt heel mooi aangelegd en het fietste heel leuk zo met al die bochtjes en door alle verschillende wijken. En toen zagen we ineens een behoorlijk grote witte vogel.



Volgens mij een koppeltje. En op ene slaat 1 van de 2 zijn vleugels uit en toen zag ik dat dat gewoon een ooievaar was.



Prachtig om te zien. Dus Ron en ik staan aan de waterkant het koppel nog even te bewonderen. Maken wat foto's en toen gebeurde het.... Ik zag ineens in het water net voor ons, twee oogjes boven water komen...... Twee licht groene priemende ogen en een punt van een neus, een hele grote neus.... en daarna een dikke rug..... GATVERRRRRRR.......



Een aligator!!!!!!!!! Je wil het toch niet meemaken! Als een speer ging ik opeens op mijn fietsie. Klein of niet, trappen en wegwezen hier. Merkte er niks meer van dat die fiets veel te klein was... Ron die lag helemaal in een deuk, maar ik vond het echt geen leuk grapje. Schrok me echt wezenloos...... Gewoon een live aligator aan de golfbaan. Gisteren hadden we nog een stuk met de hondjes er langs gelopen. Dat was dus ook voor het laatst, dat begrijp je wel!

En Ron gaat dus ook nog op zijn gemakkie een foto staan maken van het beest. De held. Ikke niet hoor, ik was echt gewoon Petra Zoetemelk! Met vast een nieuw gebroken afstandsrecord over die golfbaan heen. Trappen, trappen, trappen.... Gatverredamme, moet je net bij mij doen..... Fijn even een stukkie fietsen, leuk even wat anders. Gezellig ooievaartjes kijken. Ja hartstikke leuk hoor.... Ik kreeg gewoon haast een hartverzakking toen ik het beest boven water zag komen.

Afijn toen ik eenmaal op redelijk veilige afstand stond, ik Ron roepen natuurlijk. Om vooral ook wat vaart er in te zetten, als hij graag al zijn ledematen wilde houden. Je weet namelijk niet of zo'n beest vanmorgen al gegeten heeft of niet he? Laten we het er maar niet op wagen..... En hij heeft het ook overleefd en moest natuurlijk uitermate lachen om mijn reactie. Ik heel wat minder en was blij dat ik al mijn vingers en voeten nog had. Die dingen kunnen heel snel rennen hoor. En ik ging al niet zo rap op dat kleine rotfietsje. Al bleek maar weer dat ik wel heel snel kon fietsen, toen ik het idee had, dat een aligator achter me aan kwam, ha ha ha. Zo is het dan ook weer. Ik kan het heus wel, het bewijs is er, ha ha ha.

Maar, zo is er dus wel beeldmateriaal van het beest, maar we kunnen duidelijk zijn dat die foto niet door mij gemaakt is, ha ha ha. Ik was al heeeeeel ver weg..... Heeeeeeuuuul ver weg!!!

Groetjes Petra