Het nieuwe jaar in

En toen was het gewoon 2012 geworden! Gewoon even niet op letten en we zitten weer in januari! Ron was de 1 na laatste dag van december ook vrij en zijn we naar Ikea gegaan.



En hebben we wat opberg spulletjes gekocht voor in de inloop kast.



De uitverkoop heet hier dus geen Plundra zo als in Nederland ;-) Daar wat gegeten en daarna hebben we nog een stop ingelast bij de dierentuin. Die ligt namelijk op de weg van de Ikea. We hebben die jaarpas en dus konden we zo weer naar binnen wandelen. Tot mijn verbazing was het er best druk. Het was ook ideaal dierentuin weer. Achttien graden zeker en een lekker zonnetje. Wel was alleen de Noord-Amerika ingang open en ik dacht dus dat wordt zoeken naar een parkeerplaats. Maar nee hoor, zo lekker altijd hier, gewoon een plekje vlak voor de ingang! Zo prettig, hahaha. In de dierentuin zelf is het altijd al genoeg wandelen. Normaliter beginnen we in het Afrika gedeelte, want dan loop je voor het grootste gedeelte berg afwaarts. Maar die keuze hadden we nu dus niet. En hebben we lekker gehiked zeg maar in de dierentuin. En zagen we de elanden liggen.





De bizons stonden lekker in het zonnetje bizon te zijn. En de grizzly bear deed speciaal voor ons een showtje....



Mooi he? Zo'n bruine beer?



Hij ging een stukkie aan de wandel en nam nog een ander uitzichtpunt in.



Als je niet beter weet denk je wat een lieverd zo met die scheve billen zo zittend!



En dan die oogjes!



Heeft toch ook wel wat weg van onze knuffel beertjes hoor. Maar dan met iets grotere pootjes ;-)

Dan de laatste dag van december. De datum 31 december is altijd een datum met meer betekenis voor mij, want dat is de dag dat ik ooit mijn auto ongeluk heb gehad. Er is veel veranderd sinds. En in 2011 was deze datum nu 20 jaar geleden. 20 jaar! Al weer heel wat jaartjes! Die ochtend, ik ging oliebollen halen, is er toen een man achter op mij in gereden. Je zou denken na 20 jaar ben je er wel over heen. Maar nog steeds heb ik er vooral lichamelijk last van. Wel heb ik de dingen die na het ongeluk gebeurden een plaatsje gegeven. En heb ik, ondanks de planning niet geheel volgens plan A, een heerlijk leven. Plan B is eigenlijk helemaal niet zo verkeerd toch? Bij wie verloopt het leven eigenlijk perfect volgens plan A? Niet veel mensen denk ik. En ik heb dan ook niet heel de dag gesipt, maar bij het wakker worden moest ik er wel gelijk aan denken. Het is weer 31 december....

Wat hebben we gedaan die 31e december 2011? We zijn lekker, knalvrij, wezen wandelen met de hondjes. Heerlijk! Dat is wel een hele grote plus hier hoor. Geen dagen/weken van te voren met vuurwerk geknal. 's Avonds zijn we naar de First night of Raleigh geweest. Daar spelen dan bandjes en is er veel volk op de been. Wel gaan we meestal vroeg in de avond heen en weer op tijd naar huis. En kijken we naar het vuurwerk voor de kindjes ;-) De gemeente laat dus twee keer op die avond vuurwerk de lucht in gaan. Wel zo fijn met onze hondjes. Er is niet veel vuurwerk hier, maar dit jaar was er best wel veel rond 9 uur en om 12 uur. Was er gewoon van onder de indruk. Normaliter stelt het niet zo heel veel voor hier. Dus het was wel fijn dat we voor ze thuis waren. Want beiden vinden het geen leuk grapje al dat geknal!

We konden weer makkelijk (en gratis) gratis parkeren en zo liepen we naar Fayetteville street. We zagen dat de parkeerplaats waar je normaal betaald kan parkeren helemaal leeg was en even later zagen we ook waarvoor. Daar vandaan werd dus het vuurwerk afgestoken!



Onder zware politie bewaking lag het spul allemaal al klaar. Op zich vind ik het een super goed idee om de gemeente het vuurwerk te laten regelen. Geen gerotzooi maar gewoon mooi vuurwerk op een veilige afstand bekijken. Dit jaar was er een Frans thema bij de first night of Raleigh. Er stond nu een reuzenrad en een mini eifeltoren. (twee tegensprekende dingen niet? ) Het weer was nog steeds lekker en verre van koud dit jaar. Er waren dan ook veel mensen op de been!


Het ijsbaantje was stik vol!








En ook op Fayetteville street waren veel mensen. Heel gezellig moet ik zeggen. Wij zijn bij aankomst naar het reuzenrad gelopen. Wel leuk zo in het donker met de lichtjes draaiende.





Verder zagen we de locale tv mensen interviewen. Rare hoofdeksels was volgens mij ook een thema dit jaar ;-)



Rond zeven uur zijn we weer naar het grote podium gelopen en daar zou de "eikel" weer naar beneden komen. Raleigh heeft als bijnaam de city of Oaks en dus komt er hier een bronzen eikel naar beneden.





Het aftellen er van vind ik altijd eigenlijk het leukste.



Omdat we eigenlijk net voor zevenen terug kwamen gelopen stonden we dit keer niet voor het podium, maar er net achter en konden we ons zo omdraaien voor het vuurwerk. En eigenlijk hadden we er daardoor veel beter zicht op dan voorgaande jaren.





Het was het bezoekje zeker waard al ging het vuurwerk in rap tempo er door heen. Nu weer lekker terug naar de hondjes!

Thuis was het nog rustig en nog geen knal te horen. En besloten we online naar Youp van 't Hek te kijken. Vond hem erg leuk. Vooral het stukje over mensen en hun mobiele telefoons. Is ook wel heel anno 2011! "Heb geen bereik, dus ik weet het niet" ;-) Erg grappig!

Daarna hebben we de Thaise ballon de lucht in gelaten. Voorheen in NL namen we een vuurpijl en die kalkten we vol met onze wensen voor het nieuwe jaar. Maar voor de hondjes is dit een fijnere oplossing. En in NL zag ik deze ballon op de kerstmarkt in Valkenburg en hebben we hier onze wensen op geschreven. Het was gelukkig wind stil die avond dus het ding kon veilig de lucht in!







Ik vind het wel een symbolisch iets die lantaarn zo langzaam de lucht in te zien gaan. Alles van 2011 gaat weer even door je heen en je bedenkt je wat je graag in 2012 zou willen zien gebeuren. We hebben hierna naar de beelden van Time Square op tv gekeken en gingen zo het nieuwe jaar in. Op naar 2012!!!

En natuurlijk wil ik jullie dan ook allemaal bij deze een super goed, gezond en liefdevol 2012 toewensen. May all your dreams come true!!!

Petra

Kerst en daarna

Kerst avond hebben we bij Alison en Bob gegeten. Haar en zijn ouders waren er ook en het was reuze gezellig met kleine Morgan erbij. We aten heerlijke zalm met een speciale dijon mosterd glaze en champagne risotto. Allebei dingen die we zelf niet snel zouden maken. Vooraf hadden we al gevulde champignons gegeten met krab. Echt super lekker!

En als toetje was er dit!



Chocolade mint taart. Puur heftige taart kunnen we wel stellen. Maar echt wel lekker en de mint maakte het geheel wat minder zwaar. En zoals altijd Kerst calorien tellen niet ;-)



Na het eten ging Bob voor het eerst "It was the night before Christmas" voorlezen aan Morgan. Voor het eerst in haar leventje. Het voorlezen van dit verhaal is een traditie in hun familie. En Alison's vader vond het maar wat leuk om het nu bij zijn klein dochter mee te maken. En wij vonden het ook bijzonder om er bij te zijn. Eerste kerst dag wilden we een stukje met de hondjes gaan lopen, maar het park waar we vaker lopen was gewoon dicht. Een grote slagboom versperde de ingang! Ook dat kan natuurlijk. Dus reden we maar naar een ander wandel plekje. Dat was nou echt iets, waar ik totaal niet bij stil gestaan had zeg.

We keken nog een filmpje hierna. Het was de film The Help. Echt een aanrader. Ik had hem al in de bioscoop gezien, maar nu dan nog een keertje op DVD. En zijn daarna aan het kokkerellen gegaan. Niet al te veel gevaarlijks hoor. Varkenshaas in champignons saus met gebakken aardappeltjes erbij. Altijd goed in huize glorie. Hierna zijn we nog even door de wijken om ons heen gereden om kerst lichtjes te kijken. Inmiddels voor ons ook een traditie geworden. Er waren mooie huizen bij, maar ook huizen die we zelf een stuk minder vonden. En... zo kwamen we ook langs de Walmart. Alleen zagen we de Walmart zoals we hem eigenlijk nog nooit gezien hebben.



364 dagen van het jaar is de Walmart open. 24 uur per dag bij ons. Behalve op 1e kerst dag. En dus een geheel lege parkeerplaats. Hadden wij zelf nog nooit gezien ;-)



Tweede kerst dag zijn we met de hondjes bij Umstead park wezen wandelen. Was heerlijk weer die dag dus lekker weer even een frisse neus gehaald. Ze vonden het er heerlijk in het bos. Umstead is zo groot (ongeveer 22 km!), dat we de trail die we van te voren hadden uitgezocht, mooi niet konden vinden natuurlijk. We vonden gelukkig wel weer een andere langs lake Sycamore. Die andere houden we nog een keertje tegoed. Lees net trouwens op Wikipedia dat er vroeger twee ingangen waren voor dit park. Eentje voor blanke en een andere voor gekleurden mensen. Dit lezende doet me weer aan de film The help denken. Echt goed om die film een keer gezien te hebben. Zeker in het gebied waar wij wonen was het voorheen wel anders met veel zaken.



Op de terug weg zijn we nog even langs het vliegveld gereden en gestopt bij de uitkijktoren daar. Leuk is dat je daar de communicatie met de piloten en de vliegleiding kan horen via speakers. Maakt het wel zo leuk en je weet een beetje wanneer er vliegtuig de lucht in gaat of komt landen.



Het is best een mooi plekje en je hebt goed uitzicht over de langste baan van RDU. Tweede kerst dag was voor ons weer varkens haas, want haasjes kennen ze hier niet. Echt het leek wel een halve koe, die varkens haas. Dus de tweede kerstdag in de herhaling. Met ragout in sierlijke kerst ragout bakjes vooraf. (meegesmokkeld uit Nederland)en bakte ik o.a. dit...




Wat ik ook mee genomen had uit Nederland was dit.....



Het ding weegde echt een kilo en bij de best getestte kerststol winkel gescoord. De Lidl, ja! En we moeten eerlijk zeggen dat we er zo van genoten hebben 's ochtends. Toch wel heel erg lekker zo'n kerst stol! Eigenlijk beter dan de Banana/Pecan/Butterscotch muffins.

Verder kwam er net voor kerst ook het bericht van de advocaat dat ik inderdaad voor half mei, wanneer mijn paspoort verloopt en dus ook mijn I94, weer het land uit moet. Dus..... kom ik voor die tijd weer naar Nederland. Niet geheel volgens planning, maar wel een leuk vooruitzicht weer. En moeten we naar Washington om het paspoort te gaan verlengen natuurlijk. Anders kom ik het land niet in en uit.

Verder ook wat minder nieuws. "Derde" kerstdag had ik een afspraak met Dr. Sam van Wake Med voor mijn vinger. En die constateerde dat mijn vinger, lees de pezen in mijn vinger, vergroeid zijn met litteken weefsel en dat de vinger dus weer "open" moet. Ik zelf moet nog een beetje aan dat idee wennen en ben er echt totaal niet blij mee. En wil er ook nog echt even helemaal niet aan denken of over praten. Dat u het even weet! Kunt u ook vast mee wennen. De operatie vind ik nog niet het ergste, maar het hele verzekerings gedoe staat me nog het ergste tegen.

Na dit heugelijke nieuws ben ik maar weer aan de wandel gegaan met de hondjes. Altijd fijn om de zinnen te verzetten. Licht en lucht doet wonderen, zegt men.



Het park was nu wel open en kon er dus even flink gesnuffeld worden. Het was uitermate rustig, lees er was niemand, dus stiekum even los snuffelen. Baasje was nu toch al in een baldadige bui niet?





En om het geheel niet al te eentonig te maken ook wat beelden van andere beestjes in het park.



De Canadese gans en zijn spiegelbeeld!



En enkele zonnebadende schilpad.....



En zo gaan we al weer naar het eind van het jaar. Voor morgen staat Ikea in de planning. We moeten nog wat opbergspulletjes hebben en Ron is morgen lekker vrij. Dus gaan we daar voor op pad.

Groetjes,

Petra

Hectisch

De afgelopen dagen verliepen hectisch. Van de week kwam er een buurvrouw vragen of ik foto's wilde maken van hun huis dat de verkoop in ging. Omdat ik op vakantie ga naar Nederland was dat ineens snel snel, want als je besloten hebt om je huis te gaan verkopen wil je natuurlijk ook heel snel je huis op de markt zetten. En dus was ik zaterdag middag aan het foto's maken gegaan. 's Avonds weer terug voor de sunset pictures en zondag morgen ook nog terug voor de dining room, omdat daar nog het e.e.a. aan veranderd moest worden. Zondag avond had ik de CD klaar met alle foto's! Twee blije eigenaren en een hele flinke fooi voor het snel regelen van alles. Kijk! Dat is nog eens leuk! De slideshow van de foto's van het huis staan op mijn website voor degene die geinteresseerd zijn!

Zondag middag had ik nog een foto sessie. Een vader en moeder van een babytje van net twee maanden hadden me benaderd om vier keer in het aankomende jaar foto's te maken van een dochtertje. Het was best een hele klus om tussen toch wat traantjes door foto's te maken, maar het is me toch gelukt. En ook de ouders vonden het geslaagd. Ze waren enorm enthousiast. Moet zeggen dat ik dat het leukste vind van het foto's maken de reacties als mensen de foto's zien. Dit keer was ik met de laptop bij de mensen thuis de foto's gaan laten zien. Echt super leuk!



Dit is er 1 van. Vandaag daar ook de CD en prints afgeleverd. Verder ook nog bij Jackie geweest om bij haar de foto's en de CD af te geven. Weer even een beetje bijgekletst. Daarna nog de CD van OpLove op de bus en toen... was ik klaar met alle foto bestelling. Wat een drukte zo in ene he? Door mijn hand kwam eigenlijk alles een beetje op de laatste paar weken aan. Maar ik vond het heerlijk om weer zo bezig te zijn. Heb me heerlijk uit kunnen leven op de foto's na die weken van niet kunnen foto's maken. Het weer werkte op beiden dagen ook ontzettend mee, want het was dik 25 graden. Vandaag ook nog trouwens!



Dat zal wel wennen zijn donderdag in Nederland. Dan is het denk ik even andere koek!!! Maar dat gaan we allemaal zien overmorgen want dan vlieg ik naar Nederland. Ron is in de trouwens ook druk bezig. In de onze inloopkast lag vloerbedekking en in de winter ligt Connor daar maar al te graag. Zomers ligt hij het liefst in ons toilet met lekkere plavuizen. Maar als het kouder wordt overwinterd hij zeg maar in onze inloop kast en dat was aan de vloer bedekking te zien. Tijdens het bespreken van de foto's maken van het huis, zag ik dat deze mensen hout in hun inloop kast hadden. En dat zag er heel mooi uit vond ik. Dus zo togen we naar de Home Depot van de week. En kwamen we terug met deze vloer.



Connor vond het helemaal geen leuk grapje dat zijn vloerbedekking er uit ging en zat met zijn zwarte dopneus dan ook het liefst boven op het nieuws. De hele tijd heeft hij bij Ron gelegen toen hij de vloer er in ging leggen. Zelfs het getimmer deed hem niks! Lekkere druif! Daarna is Ron ook nog de voegen in de badkamer gaan schoon maken met een soort van sealer. Nu lijken alle voegen (en dat waren er best een hele boel) weer als nieuw. Echt een heel ander gezicht. Het is wel een heel gepriegel, want je moet echt elk voegje van die sealer met een ieniemini kwastje voor zien van een laagje. Monikkenwerk, maar Ron heeft het gedaan!

Verder was er zaterdag avond weer een bijeenkomst van de fotoclub in Raleigh. En dit keer was er een spreker. Het was een fotograaf die bij de laatste lancering van de spaceshuttle was geweest. En hij kwam vertellen hoe dat er aan toe gaat. Had eerst nog getwijfeld zal ik wel heen gaan, maar ik vond het toch wel heel interessant om te zien allemaal. Het is namelijk heel bijzonder om een mediapas te krijgen voor zoiets. Er gaat ook heel wat voorbereiding aan vooraf. De fototoestellen worden de dag voor de lancering op verschillende plekken rondom de Spaceshuttle geplaats. Op statieven, want op het moment van de lancering mag natuurlijk nieman in de buurt van dat ding staan. Nou zou je denken dan druk je op een knopje met je afstand bediening of radio grafische afdruk knop, maar..... dat mag niet. Nasa verbied enig radiografisch verkeer in de buurt van de shuttle.

Dus hoe doen ze het dan zou je denken?



Dit was de set-up die deze fotograaf gebruikte. Een soort van gemaakte box. Water dicht en veranker met de grond. Het fototoestel blijft er de nacht voor de lancering al staan en in Florida kan het lekker onweren en dus moet je opstelling zo zijn dat het tegen een stootje en wat water kan. Verder had hij een heel systeem wat er voor zorgde dat als het geluid rondom het statief boven een bepaalde decibel komt het gaat foto's nemen. Dus als de shuttle de lucht in gaat, wat natuurlijk een hels kabaal maakt, gaat de camera in de box pas fotootjes schieten. Dat houdt in dat er genoeg batterijen in moeten zitten en dat het ding niet vanzelf uitschakeld na een x-tal minuten. Het wordt dus helemaal gemodificeerd.



Hij zelf stond op drie mile afstand op het moment van de lancering, maar de dertien camera's die er her en der op het terrein stonden, maakten dus foto's van dichtbij. De enigste die radio grafische foto's mag maken is pers buro Reuters. Die hebben dus net een stapje voor op alle andere fotografen. Want ik moet wel zeggen terwijl ik dit allemaal zag, daar moet toch een app voor zijn niet? Onlangs had Ron nog een app geinstalleerd op zijn iPhone en iPad waarmee hij op afstand onze radio kan controleren. De iPhone ligt er dan op aangesloten en met de iPad kan je van allerlei zenders kiezen, het geluid harder en zachter doen. Echt fantastisch om te zien. Tunes remote heet deze app. Ben trouwens inmiddels fan van Pandora geworden. Ook zo'n geweldige app. Het is een soort radio, maar met je eigen voorkeur aan soort muziek. Helemaal leuk! Dus met dit in gedachte, dacht ik dat moet toch makkelijker zijn, het foto's maken op afstand niet. Tegenwoordig is er wel voor alles een app. Ben benieuwd of er eigenlijk al zoiets is!

Verder vandaag ook weer naar de fysio geweest. Afgelopen vrijdag had ik een TENS van de fysio juf mee gekregen. Een TENS geef electro schokjes door via electroden die je op je lichaam plakt. Nou gaan die electroden bij mij op mijn onder arm en zowaar..... dan maakt mijn hand een vuist. Volledig automatisch zonder dat ik daar zelf aan mee werk zeg maar. En ja ook die gekke vinger van me! Die als ik het probeer helemaal niks doet. De eerste keer dat ze het apparaat aanzette viel mijn mond open. Ik ben best een beetje bezorgd over die vinger, maar nu deed hij het zomaar in eens. Nouja niet helemaal, het topje deed nog niet mee, maar verder ging die gewoon naar beneden. De bedraging zit zeg maar nog goed, zullen we denken! Afijn dat ding heb ik mee naar huis gekregen en 1 keer per dag mag ik er mee spelen. Het is best heftig moet ik zeggen en na de 15 minuten is die gekke vinger ook echt bezweet. Je wilt het niet geloven, maar dat is echt waar. De fysio juf zei me dat dat altijd zo is. De vinger moet ineens zo hard werken, alsof hij 30 minuten voluit op de loopband aan het rennen is geweest zeg maar. En daar ga je dus van zweten. En vingers doen dat dus ook. Nooit geweten! Afijn ik dwaal weer af. Vandaag ging ik dus weer heen. De laatste keer voor voorlopig, vanwege mijn tripje to Holland. En jawel.... ik mag de spalk af als ik in huis ben. YEs!!! Yes!!! Yes!!!

Niet tijdens het reizen, niet tijdens het slapen, maar als ik zit tv te kijken of aan het koken ben, mag ie af!!! Wat een heuglijke dag. Kreeg wel weer een hele lading oefeningen mee en een zakje playdoh klei. Daar moet ik ook oefeningen mee doen. Ze raadde me ook aan om dat vooral niet in de handbagage te stoppen want dat en mijn TENS zou security wel eens op heel andere gedachten kunnen brengen, hahaha. Het zou zo maar een bom kunnen zijn niet? Goed dat ze het vertelde, want ik had daar vast niet bij stil gestaan. Had wat geweest zeg, hahaha.

Maar Petra is dus blij!!! De spalk is op zijn retour!!! Jippie!!!
Verder is hier in ene het kerst gebeuren los gebarsten. Donderdag is het hier Thanksgiving het feest van de kalkoen zeg maar. En dat is het officiele begin van het kerst gebeuren.



En in bijna elke winkel klinken dus al kerstliederen. Kerstbomen worden overal al te koop aangeboden en het is ontzettend druk in de winkels. Heb het idee veel drukker dan voorgaande jaren. Thanksgiving wordt voor mijn gevoel ook uitbundiger gevierd. En zeker ook kerst! Was vanmiddag in de Walmart, bere druk. En mega rijen bij de kassa ook. Verder viel mij oog van de week oog op een tweetal advertenties die ik zag. Typisch Amerikaans voor mijn gevoel....



Deze zag ik eerst. Kerstman Huggies! Echt worden verkocht! En ze zijn nog voor een goed doel ook. Ja in beginsel is het goede doel natuurlijk de "baby-zaakjes" opvangen, maar er wordt ook een gedeelte van de opbrengsten gedoneerd. Ik vraag me dan altijd af, hoe zo iemand dat nou verzint. Er is iemand op een maandag ochtend op kantoor verschenen en heeft zijn briljante idee met de rest van zijn collega's gedeeld en het is een serieus iets geworden. En zo is de kerstman luier geboren. De man (of vrouw natuurlijk) is geprezen om zijn geweldige idee! Heeft misschien zelfs promotie er door gekregen. Waar zou de wereld zijn zonder deze fraaie Huggie niet? Maar in hetzelfde reclame blaadje zag ik ook deze advertentie.... Net een tandje erger vind ik....



Wie komt er nou op maandag morgen het kantoor binnen en zegt ik heb een onwijs leuke reclame folder bedacht. We nemen een Golden retriever met kerst muts op en daarnaast doen we een kerstverlang lijstje maken voor die hond? Of van de eigenaar van die hond? En op dat lijstje zetten we munitie en geweren en speciale verrekijkers en fraaie messen enzo. Echt zo vredig en zalig kerst gevoel, zal de beste man gehad hebben? Dit moet een man verzonnen hebben, kan gewoon niet anders. Volgens mij zou elke vrouw gezegd hebben, is dit nou wel een goed idee, zo met die Golden Retriever en het verlanglijstje er bij. Zelf vond ik dit zo totaal ongepast. Zou kindje jezus dit in gedachte hebben gehad in het jaar nul? Dat we 2011 jaar later reclame gaan maken voor geweren en ammunitie en luiers met kerstman prints ter ere van zijn geboorte. Nee denk het niet. De uitvinder van die geweren reclame folder had zich gewoon beter ziek kunnen melden die maandag morgen toen hij met dit geweldige idee wakker werd. De wereld wordt daar niet veel mooier van, van zulke verlanglijstjes met de kerst toch? "Vrede op aarde", is het verre van als Santa Claus hier aan gaat beginnen ;-)

Volgende blogje is vast uit Nederland, dus ik wens iedereen een hele leuke en gezellige Thanksgiving. En daarop volgend een geslaagde Black Friday, DE shop uitverkoop dag van Amerika. Sla de geweren zaak maar over dit jaar dan he? Target had wel een erg grappig filmpje er over op tv. De 4 am lady wordt ze genoemd. Met de ziekte OCD (Obsessed Christmas Disorder) Ik moest er erg om lachen in ieder geval.





Groetjes Petra

De post

De post "post" rechter wijsvinger operatie is een stuk minder leuk geworden kunnen we wel stellen. De rekeningen en nu ook afrekeningen vliegen ons om de oren. Ik word er echt helemaal kriegel van en bel met allerlei buro's die de betalingen regelen voor de doctoren. Die doen dat niet zelf hier, maar besteden dat uit. Soort van medische incasso buro's. Die sturen een rekening naar ons en naar de verzekering. En echt daar wordt het geheel niet duidelijker van. De verzekering betaald het meeste nu wel, want we hebben onze maximum bijdrage bereikt, maar ook daar komen weer de raarste berekeningen van. Mooie was twee weken geleden. Ik moest ineens een bedrag van $67,- betalen.

Dus ik bellen naar de verzekering. We hebben toch al onze maximum bijdrage betaald, hoe kan het dan dat we nu toch dit bedrag moeten betalen?, vroeg ik de vrouw aan de andere kant van de lijn. Er volgde gerammel op de computer en ik kreeg te horen dat dat van een behandeling was die ik gehad had bij een "niet "in" network zittende dokter. De naam zei me echt helemaal niks. Die kende ik echt niet. Dus ik zeg dat ook, ik ken die dokter helemaal niet. "Oh nee mevrouw????", klonk er heel achterdochtig. "U bent er anders wel geweest hoor op 1 februari 2012 mevrouw".

En ja, die dacht natuurlijk dat ik uit een ei kwam. Maar bij mij was en is het nog steeds 2011. Dus ik zeg, best knap dat u al weet dat ik in 2012 naar die dokter ga. Wat heeft u nog meer in de planning voor me in 2012 dan? Het viel even stil aan de andere kant.... Maar er volgde een "jeetje wat raar?". Het kwartje was gevallen. Duh!!! Ja nee, dat was een rare rekening inderdaad. Ze ging het uitzoeken. En tot op heden is het probleem van de toekomstige rekening nog niet opgelost. Om moedeloos van te worden.

Verder ben ik heel goed geworden in het handje klap met verzekeringen. Zo werd een rekening van $2200,- met 15 % verlaag. En weer een andere rekening met wel 30%!! Het is ongelooflijk gewoon. Een deal sluiten met de anesthesist, tuurlijk! Doen!! Levert je flink wat geld op. Geld alleen als je je rekening in 1 keer betaald, anders treffen ze een regeling dat je per maand je schuld aflost. Ik vind het echt nog steeds een super raar iets en eigenlijk wil ik er gewoon ook niet aan wennen. Ik word er uiterst obstinaat van en zeker als ze met rekeningen van 2012 aan komen zetten. Ik kan me echt voorstellen dat mensen hier bankroet gaan aan medische kosten. Het is wat dat betreft echt een Micky Mouse land, als ik het even zo naar mag zeggen. Oh wacht, Mickey komt natuurlijk ook uit Amerika ;-)

Morgen mag ik dus weer bellen, want vandaag zat er een rekening in de post van $13,75 voor bloed onderzoek. Hadden ze vast nog ergens in de onderste la gevonden of zo. Maar.... we zitten aan onze max, dus we gaan de verzekering weer bellen. Die mij dan na tien dagen een cheque sturen van $13,75 en ik het incasso buro van de bloedonderzoek club weer kan bellen en betalen. of niet natuurlijk, wie weet was het bloed ook buiten network. Werkverschaffing noemen ze dat.

Maar ik dwaal af... Vandaag zat er tussen de post ook iets moois. Iets wat me weer wat vertrouwen in de mensheid gaf. Een mooi gebaar! Een anno 2011 bericht waar ik blij van werd zeg maar. Wat was er gebeurd? Toen we twee weken geleden naar de bergen waren en de Blue Ridge Parkway afreden had ik op 1 van de vele stop plaatsen langs die weg een telefoontje gevonden. Haast hadden we er over heen gereden, want het lag net naast het voorwiel van de auto. Iemand had het vast verloren bij het in en uitstappen. Vast in een haast om van het uitzicht te willen gaan genieten. Het was een oud dingetje geweest, maarja als het mijn telefoon was, had ik hem ook graag terug gehad. Tegenwoordig staat je halve leven in zo'n ding. Dus ik had op de bel knop naar home gedrukt en daar het antwoord apparaat ingesproken. Niemand was er natuurlijk thuis want die zaten vast in de bergen, net als wij.

De volgende morgen gingen wij naar de ballonnen en zagen dat er in de avond iemand naar toe had gebeld. Het ding hadden we in het dashboard kastje laten liggen, totaal niet meer aan gedacht. Maar ik belde direct het nummer. Ze hadden vast gemerkt dat de telefoon weg was. Maar inmiddels was de telefoon geblokkeerd. Dus daarna met mijn eigen telefoontje het nummer gebeld en ik kreeg een meneer aan de lijn. Ja hoe leg je zoiets nou uit? "Ik bel u want u heeft gisteravond het mobiele telefoontje geprobeerd te bellen wat ik gevonden had in de bergen?". We hadden inmiddels gezien dat deze man wel in de bel lijst stond op de telefoon, maarja het kan ook de verzekerings agent zijn, of een vage buur of zo. Die helemaal niet weet dat het telefoontje kwijt is. Je weet het niet he? Het viel ook even stil aan de andere kant van de lijn. Dus ik vroeg, bent u niet een mobiele telefoon kwijt? En toen viel het kwartje... jaaaaa, jaaaa, klonk er enthousiast. Zijn vrouw had hem verloren. "Nou zeg ik, ik heb hem gevonden!". De man was nog een beetje terughoudend naar mijn idee. Dus ik vertel hem, geef me uw adres en ik stuur hem als we weer thuis zijn naar u op. Oh echt? Klonk er aan de andere kant van de telefoon, wilt u dat doen?

Wilt u hem niet terug dan vroeg ik? En dat, Petra, dat was een te directe vraag, hahaha. Ik kreeg daarna dan ook gelijk zijn vrouw aan de telefoon dus ik vertelde dat ik haar telefoon gevonden had. En dat ik het op het antwoord apparaat van het "home" nummer had ingesproken. Maarja zij waren ook vast een weekendje weg. De vrouw was wek helemaal blij. Ja er staan de foto's op van mijn kinderen en kleindkinderen en oh als u dat toch zou willen doen? Weet u hoe erg ik het vond dat ik hem kwijt was? En oh ik kan helemaal niet aan een andere telefoon wennen. En ga zo maar door. Dus ik zeg, ja hoor, als u mij het adres geeft stuur ik het u op. Ze was heel blij, maar zei ze, ik wil ook uw adres graag, een beetje strng. Ik dacht nog, die komt hem vast halen als het te lang gaat duren of zo. Of het niet vertrouwd. Maar dus mijn gegevens gegeven en zodra we thuis waren hebben we de telefoon op de bus gedaan.



En vandaag, vandaag zat er tussen allerlei griezelige ziekenhuis en verzekerings post een heel gedicht met foto's van hun herfstkleuren tripje in de bus! En een twintig dollar biljet! Hartstikke lief! Om ons te bedanken voor het zijn van een eerlijke vinder! Er bestaan nog bedankende mensen in deze wereld anno 2011! Het deed mijn hart goed!

Groetjes Petra

Friday night

Vanmorgen zijn we eerst even met de hondjes bij Crowder District gaan wandelen. Het was een heerlijk weertje met een mooie strak blauwe lucht. Hondjes vonden het weer lekker om het rondje te lopen. Daarna zijn Erna en ik richting Apex gereden. Van het weekend is ook de Parade of Homes gaande. Elk jaar wordt er in oktober door de bouwers in onze county een soort van open huis gehouden bij al hun nieuwbouw. En zo zag ik online een huis in de wijk Abbington. De vraag prijs $750,000.-. Nogal wat niet?

Daar krijg je wel 5 kamers voor en 4 badkamers en drie garages. Leuke is dus dat je geheel op eigen houtje in de huizen kunt rond snuffelen. En zo deden we dat dus vanmorgen. En het was wel een heel fraai huis. Met een badkamer waar je zowaar in kon verdwalen. Een porch buiten met een mooie open haard. Niet verkeerd!!

Daarna zijn we bij de Beaver creek shopping mall gaan shoppen. Wat aan ons altijd wel goed besteed is. Van Old Navy tot Home Goods en de Target. En daar tussen door nog veel meer. ;-)

's Avonds zijn we naar een wedstrijd geweest van het team van de highschool hier in het dorp. Het bleek Homecoming night te zijn en dan worden er van allerlei extra dingen gedaan tijdens de wedstrijd. Zo wordt er ook de homecoming King en Queen bekend gemaakt. Alle genomineerden komen dan met hun vader of moeder of soms broer en zus het veld oplopen en daarna wordt dan de winner bekend gemaakt. Onder begeleiding van de muziek van de band. Een hele happening nog. En dat alles in de pauze van de wedstrijd.



Die wedstrijd die ging overigens lekker want ze stonden mega voor toen wij het voor gezien hielden.





Daar gaat het dus allemaal om de bal aan de andere kant van het veld te krijgen. Net zoals bij het voetbal. Daar houdt ook wel gelijk de vergelijking op, want eerlijk gezegd snap ik na de 6 jaar dat wij nu hier wonen de regeltjes nog steeds niet. Moet ook wel zeggen dat ik er ook niet heel erg mijn best voor gedaan heb om het te gaan begrijpen. Ik vind het maar een warrig geheel dit spel. Ieder zijn ding natuurlijk. Het is maar net waar je mee opgegroeid bent.





Mocht je denken dat high school niveau niet zo heel erg gefocused zou zijn..., nou dan heb je het mis. Wat een gedrevenheid op de gezichten. Vooral op die van de coaches. Fanatiek kunnen we eigenlijk wel zeggen.



Er staan een aantal spelers in het veld en de rest staat aan de kant. En er wordt constant gewisseld. Aanvallers, verdedigers elke keer moest er weer wat anders in het veld.



Maar bij een score, wat wil zeggen dat de bal aan de andere kant van het veld is beland, juichen ze allemaal ;-)



Tussen al die spelers lopen er ook meerdere scheidsrechters die de boel in de gaten houden. En die staan er vaak met hun neus boven op. In de gevaren linie kunnen we wel stellen.



We ware er op tijd en dat is maar goed ook want het was druk vanavond. Toen we goed en wel net zaten, kwam er een buurvrouw uit de straat naar me toe. En die vroeg me of ik foto's wilde maken van haar dochters. Die zitten in het cheerleader team en zo stond ik ineens met de camera op het veld. Wel grappig!

In de pauze speelde de band en daarna hebben we het voor gezien gehouden. Voor Erna is het ook nog even aanpassen aan het tijdsverschil ook. Het is normaliter natuurlijk wel 6 uur later in Nederland. Dus rond negen uur waren we weer thuis. En namen we een bakkie thee om wat op te warmen. Als het zonnetje onder is wordt het toch zo'n 15 graden (weet het ben verwend ;-) )

Groetjes Petra