Uh???... Toch maar niet?

Gisteren moest ik voor controle op bezoek bij Dr. Sam. Keurig op tijd werd ik binnen geroepen en dr. Sam kwam niet veel later. Hij nam een kijkje naar mijn vinger en drukte hier en daar op strategische punten. Nog steeds is de vinger dik en dat helpt niet echt bij het proberen te buigen. Wat tot op heden dan ook niet lukt. Op zich klonk hij niet ongerust over het niet buigen en het nog steeds dik zijn op dit moment. Maar als het 3 maanden na de operatie nog steeds niet lukt om een vuist te maken met mijn hand, zonder dat mijn wijsvinger er niet aan mee doet, en mijn vuist meer op een pistool lijkt dan een vuist, dan is er litteken weefsel onstaan in het buisje waar de pees door heen moet en zit tie vast gegroeid. En de enige oplossing voor dat is weer onder het mes.

En daar had ik dus helemaal geen trek in! He-le-maal niet! Waarschijnlijk kon hij de teleurstelling van mijn gezicht lezen, want daarna begon hij over het wat agressiever aanpakken van het geheel. De spalk mocht overdag af (yes! yes!!!). Maar 's nachts moet hij omblijven. En ik zou van de fysio juf nieuwe oefeningen gaan krijgen, behalve het vuist proberen te maken. Nou dat klonk wel lekker! Spalk af = Petra blij!!

Dus al met al maakte me dat weer een beetje blij. Dus ik vertel dat aan de fysio juf, waarna ik direct na dr. Sam een afspraak had. "Oh echt?", zei hij dat. Ze geloofde me duidelijk niet. Alsof ik er om ga liegen niet? Ik had al eens gezegd dat ze soms een beetje Donna Corleone achtige uit spraken doet. En deze was van die categorie. "Don't mess with the family, huh?". Afijn de telefoon werd er gelijk bij gepakt en er werd gebeld. Met dr. Sam.

Ja dat had hij inderdaad gezegd, klonk aan de andere kant van de telefoon. Pffffew... ik had dus echt niet gelogen! Dr.Sam weet u wel dat Petra nog maar 4,5 week "post-op" is? Dat is Corleones medische taal voor na de operatie, zeg maar. Alsof ik moet gaan bevallen van mijn tijd zonder spalk. 4,5 week? Ik dacht 6 weken, zei dr. Sam. "No, she is 4,5 weeks!". Echt het was serieus of ze het over mijn uitgerekende "spalk-loosheids" datum hadden en terwijl ik het aanhoorde slinkte met de seconde de kans om die spalk eindelijk kwijt te raken. Nou dat had hij over het hoofd gezien in het dossier. Wilt u tegen Petra zeggen dat het mij spijt en dat ze echt nog even de spalk om moet houden. Ja natuurlijk zei ze!

Balen!!! Maarja, het is niet anders en ik weet nu een beetje wat me te wachten staat als ik echt 6 weken ben en dan overdag spalk loos door het leven mag gaan, niet waar?

Gelukkig lukt het foto's maken wel goed nu. De fysio juf heeft een extra ding aan mijn spalk toe gevoegd, dat ik mijn andere drie vingers wel kan gebruiken. En mijn wijsvinger toch veilig opgeborgen blijft. En zo had ik van de week twee foto sessies en aankomend weekend weer twee. Het wordt krap om die allemaal op tijd af te hebben voor vertrek, maar.... we gaan ervoor!



Deze foto was van zaterdag. De vader van dit lieve ventje is op het moment uitgezonden. En dus hebben we foto's gemaakt van hem en zijn moeder en sturen we een album naar zijn papa. Zoals ik al eerder schreef is dit voor de Oplove organisatie. Trouwens er is 1 foto van me uitgekozen voor een tv uitzending van de Today show van NBC. Alle Oplove fotografen in Amerika mochten twee van hun favoriete OpLove foto's op sturen naar de leiding van OpLove. Zij zouden dan een selectie maken en die wordt door gestuurd naar de Today show. En jawel.... 1 er van is dus door gestuurd naar de Today show. Dat is dus echt een landelijk tv programma en dat is al jaren op de Amerikaanse tv. Super spannend. Het was de foto van de homecoming waar de vader zijn dochtertje voor het eerst ziet. Nou zou de uitzending afgelopen vrijdag op veteranen dag gebeuren, maar.... NBC heeft het topic verplaatst naar Thanksgiving day. Via Oplove heb ik vernomen dat NBC ook is wezen filmen bij een gezin die een zelfde soort homecoming hadden. Dus een gezin waarvan de baby tijdens de uitzending is geboren. En in hoeverre ze nu nog mijn foto zullen gaan gebruiken, ik weet het niet. Ik weet wel dat de familie waar ik de foto voor gemaakt heb, toestemming heeft gegeven om de foto te gebruiken. Dus nog wat spannender niet. Alhoewel.... wellicht ook niet, want ik vlieg de avond voor Thanksgiving day naar Nederland, dus ik kan die uitzending zelf dus niet zien. Maar wie weet valt er nog wat via internet naderhand te bekijken. Dat dus volgende week donderdag!!!



Maandag maakte ik o.a. deze foto van Isabelle. Het vergt extra aandacht om foto's van Isabelle te maken, want Isabelle klimt graag en zit niet graag stil ;-) Maar ze is zo leuk!!! Echt een lieverd! En ik geef haar geen ongelijk, er is ook niks aan om stil te zitten toch! Hier was ze net een beetje haar nieuw verworven uitzicht aan het bekijken, nadat ze op de kar geklommen was. En dat moment moeten we waarnemen niet?

Zaterdag een fotosessie met een baby en maandag van een huis. Jawel... een huis. Daar waar mijn foto maak plannen ooit mee begonnen.....

Groetjes Petra

Schandalig

Nou dit is eigenlijk nog niet voor gekomen... Meer dan een week tussen een blogje.... Schandalig niet? Wat heb ik allemaal uit gespookt? Foto's, vooral veel foto's. Foto's maken en foto's "oppoetsen", zoals ik iemand onlangs zo mooi hoorde zeggen. De foto's van de homecoming heb ik vandaag afgekregen en daar heb ik via een speciaal programma een slideshow van kunnen maken.



Het blijft een speciaal moment....

Verder foto's van Marleen & family ge-edit. We waren op zoek naar echte Amerikaanse plekjes dit keer en het wordt niet Amerikaanser dan Krispy Kreme Doughnuts natuurlijk. Dit is bij de ouder vestiging in Raleigh. Deze donuts boer komt ook nog eens uit NC, dus heel toepasselijk niet?





Deze foto is in downtown Raleigh genomen. Waar vind je tegenwoordig nog zo'n "pay-phone". De meisjes vonden het in ieder geval reuze grappig. Zomaar een hoorn aan een draadje!



Verder hadden we de poolparty. En Sharon had gevraagd of ik foto's wilde maken die avond. Dus was bewapend met mijn camera naar de poolparty gegaan. Zij nodigen zowat de hele buurt uit en het is altijd reuze gezellig. Echt het begin van de zomer.



Maar terwijl iedereen buiten staat, zien we een hete lucht ballon aan komen vliegen. En net als hij boven onze wijk is, gaat hij ineens als een speer naar beneden. Iedereen natuurlijk kijken!
Het huis met de pijl er boven is dus ons huis en het leek echt net alsof de landing in onze tuin ging plaats vinden hoor! Wat een raar gezicht.



Afijn bijna iedereen aanwezig op de party, zo als ik al zei zowat de hele wijk, ging dus op de ballon af. De arme ballonvaarder wist vast niet wat hem overkwam. Wat een mensen zo in ene om hem hen.



Uiteindelijk is hij geland op het veldje wat net achter onze tuin is. Echt knap stuurmanschap (noem je dat zo bij hete lucht balonnen?) Als ik er in had gezeten had ik met een beetje geluk zo in het meertje geland ;-)



Hier nogmaals ons huis op de achtergrond. Wat dicht bij he?



Nou verder zijn we naar Cars & Coffee geweest vorige week zaterdag. De titel zegt genoeg. Autos die vroeg in de morgen bij elkaar verzamelen onder het genot van een bakkie koffie. Door het mooie weer waren er een heleboel! En dus alweer foto's gemaakt.
De kentekens van de aanwezige Corvettes zijn het leukste vind ik altijd.

De dag erna weer een fotosessie. Dit keer wel vroeg, maar het leuke is degene waarvoor ik foto's maakte nam me erna mee uit ontbijten. Altijd leuk! Zo kom je nog eens ergens.

Dit weekend had ik weer twee fotosessies. Echt, het wordt nu echt wat met me hoor! En aankomend weekend weer! Het is zo leuk hoe mensen me nu weten te vinden. Heb het er gewoon druk mee. Zo druk dat de blogjes achter lopen.

Verder heb ik afgelopen zaterdag 's ochtends vroeg tussen al het foto nemen door nog de Race for the Cure gelopen. Dit jaar was het de 15e keer dat het hier in Raleigh gehouden werd. En er liepen 25.000 mensen mee. 25.000!!!



Ongelooflijk veel. Het geeft mij zoveel inspiratie om hier aan mee te doen.



Zoveel sterke mensen die bij elkaar komen. En die van iets negatiefs, het zo kunnen draaien naar iets positiefs. De verbroedering, of moet ik zeggen verzustering in dit geval? Al heb ik zaterdag geleerd dat mannen ook borstkanker kunnen krijgen. Veel kippenvel momenten en ook veel leuke momenten. Vooral onderweg tijdens het lopen.



De Race for the Cure is 5 kilometer lang en langs de weg wordt je door veel mensen op originele wijze toegejuichd. En zelfs ook onderling.

Ik ben nog steeds niet goed in de heuveltjes hier. En mijn tempo zakt dan echt terug zeg maar. Maar bij de langste heuvel werd ik gewoon omhoog gepraat door de dames die achter me liepen. Zo bijzonder.

Heb een filmpje aan elkaar geplakt van de stukjes van onderweg. Niet misselijk worden, tijdens het kijken, want ik was natuurlijk wel aan het wandelen tijdens het filmen, hahaha.



Tot zover maar weer even deze update!

Groetjes Petra

Verjaardagheid

Woensdag was dus mijn verjaardag. En zoals ik al schreef zou ik die dag, al vroeg, richting de marine basis, Camp Lejeune, rijden. Het is zeker 2 uur bij ons vandaan dus best een aardig eindje tuffen!

Om zeven uur vertrok ik en rond half 10 stond ik bij de poort om een dag pas aan te vragen. Tijdens de rit heb ik uitgebreid kunnen luisteren naar de twee CD's van Adele die ik van mijn zus gehad heb voor mijn verjaardag. Dinsdag kwam de postbode met een grote doos aan de deur. Gevuld met lekkers EN de twee CD's. Amerika heeft Adele nu dus ook ontdekt en haar nummer Rolling in the deep staat zo waar op nummer 1. Heerlijk nummer! Mooie is dat als je alleen in de auto zit je lekker mee kunt blehren en dat nummer dus een keer of tig kunt repeaten ;-) Ken de tekst nu dan ook helemaal uit mijn hoofd! There's a fire burning in my heart! hahaha. Thanks Karin!!! Echt hartstikke lief!

Maar ik parkeerde dus op het kleine parkeer plekje voor de poort van de basis en sloot aan in de rij. Het was er druk. En moest best wel even wachten. Buiten.... in beginsel. En we kunnen wel zeggen dat 1 juni 2011 in de recordboeken gaat voor de warmste verjaardag ooit in mijn 41 jarig bestaan. Bloedje heet was het.

Toen ik om zeven uur 's morgens vertrok was het al 28 graden en toen ik uit de auto stapte 36. Als de zon dan eenmaal schijnt dan doet hij het lekker, kunnen we wel stellen. Volgens de weerman zou de gevoels temperatuur 41 graden worden voor vandaag. Dat werd nog afzien!

Twintig minuten verder kreeg ik dan mijn dagpas en mocht ik de basis op. Het was nog even zoeken, want de basis is best groot. Maar eenmaal daar was er al een heel feest gaande. Ballonnen, popcorn, hotdogs op een groot veld. Zo leuk om te zien. Veel mensen hadden welkoms borden gemaakt. En bij de gate van de basis hingen echt ook onwijs veel spandoeken met de geweldigste teksten. De "From the desert, to my arms" tekst op 1 van deze, vond ik wel mooi verzonnen...

Al snel vond ik de familie waar ik voor kwam. In oktober hadden we een fotosessie gedaan voordat hij uit gezonden werd. De vrouw was toen 7 maanden zwanger op dat moment.



In januari was hun dochtertje geboren en het zou nu dus de 1e keer zijn dat de man zijn dochter zou gaan zien. Ik wist dat ik het heel moeilijk zou vinden om mijn emoties onder controle te houden. Normaliter is een homecoming al snotteren dus laat staan nu. En echt voorbereiden op zoiets kun je ook niet.

Afijn toen begon het wachten. Onderwijl maakte ik wat foto's van de baby en iedereen die aan wezig was. Toen hadden we nog een plekje in de schaduw. Maar rond 11 uur moest iedereen op het grote veld verzamelen, want de bussen waren in aantocht. En daar was het echt heel erg warm, kunnen we wel stellen.

Iedereen nam een plaats in langs de weg en na zo'n tien minuten kwamen de bussen in zicht. Iedereen juichen! Wat een een blijheid en emoties allemaal! Maar.... de bussen kwamen ineens niet meer onze kant op. Ze gingen ineens de hoek om, helemaal naar de andere kant van het veld.... Ohhhhh jeee.....

Wat was dat nou? Even werd het stil met het gejuich. En daarna gewoon echt iedereen in de sprint!! En.... ik in de achter volging natuurlijk. Met mijn rugzak met al mijn foto spullen als bepakking zeg maar. Man... dat was wel even afzien. Duidelijk dat ik niet geschikt zou zijn voor millitair. En onderwijl tijdens die sprint maar zo dicht mogelijk in de buurt van die vrouw zien te blijven. Wat een chaos zo in ene zeg!

Kinderwagens werden achter gelaten, bordjes met eten vielen op de grond, balonnen braken los en verkozen de open lucht en iedereen op naar de bussen. Echt wat een verhaal! Ik had wel al gezien dat het busnummer waar haar man in zat, de voorste bus was. En die...., natuurlijk, stond echt het verste weg en he-le-maal aan de andere kant van het veld. En allemachies.... kon echt wel goed merken dat ik geen 40 meer ben, hahaha. En dat allemaal in de 40 graden, stel je het voor! Peentjes zweten dus.

Toen we dan eenmaal bij de bussen aankwamen zagen we dat de deuren ook al gelijk open gegooid waren en de mannen (en vrouwen ook hoor) kwamen er al uit! Oh, jee, veel tijd om voor te bereiden had ik dus niet. En uithijgen en op adem komen was er ook niet bij.

De eerste mannen wisten waarschijnlijk dat het voor de familie waar ik voor kwam, een bijzondere thuiskomst was, want ineens gingen zij allemaal zijn naam roepen. Echt zo'n kippevel moment. Maar zo mocht hij dus eerder uit de bus.... Echt maar net een paar seconde later dan toen wij daar aan waren komen stormen...



Er was afgesproken dat eerst zijn oudste dochter papa mocht begroeten. Zij had hem zo gemist. En het was heel vertederend om te zien hoe blij ze was met haar papa.



Daarna kwam zijn vrouw en de baby dan. Op dat moment vond ik het wel moeilijk om zeg maar "scherp" te blijven. Ik heb enorm respect voor de man, maar zeker ook voor zijn vrouw. Doe het maar, full-time baan, een peuter en een babytje van vier maanden en al je familie in een andere staat. Echt petje af!
En toen was daar het moment dat ze de baby aan hem gaf....



Dat ik er nog foto's van heb kunnen maken ;-) Maar het is me gelukt en wat een speciaal moment. En eigenlijk voelde ik me een soort van vereerd dat ik er bij mocht zijn om deze momenten voor hun vast te leggen. Heel bijzonder en wel een hele aparte verjaardag!

Na deze foto's nog wat foto's van iedereen aanwezig en van zijn maten die ook allemaal thuis waren gekomen. Heel bijzonder om te doen. De familie was ok zo dankbaar. Maar na zo'n half uurtje ging ik weer terug naar huis. Weer twee-en-half uur Adele in de auto ;-) En het laatste stukje reed ik over highway 42 en daar heb je altijd een klein meertje en met warm weer staan daar de koeien in het water. Vind ik altijd een leuk gezicht. En dacht laat ik er nou es een keertje een foto van maken.



Nou is het geen geweldige foto? Echt ik vind het de meest mooie geniale foto die ik ooit gemaakt heb! (ahum) Nou heel eerlijk gezegd vind ik dat niet. Hij is eigenlijk helemaal niet zo bijzonder. Verre van dat. Maar terwijl ik de foto's, langs de kant van de weg, dus sta te maken, doe ik 1 stapje opzij. En jawel, ik maak me toch een mega schuiver. Pfffffff....., echt weer wat voor mij hoor. Ik heb echt maar 1 kuiltje of oneffenheidje nodig om daar finaal door onderuit te gaan.

Dus nee, dit was een pracht foto! Helemaal mijn snoekduik waardig zeg maar. Pfffff..... En terwijl ik dan dus met mijn kont in de berm terecht was gekomen en even de schade aan het opnemen was, zag ik dat er 1 zwart gevaar het water uit gekomen was. Er kwam nog net geen stoom uit zijn neus gaten, maar hij had mij in mijn fel groene t-shirtje duidelijk gesignaleerd. Minder!



Met zijn ene voorpoot begon hij wat te stampen en er kwam wat stof van de aarde omhoog. Getverdemme! Die komt dalijk keihard op me afgestormd. Heb ik weer. Natuurlijk stond er een hek tussen hem en mij, maar ja toch... Hij zag er alles behalve vriendelijk uit niet waar? Ben ook zo lekkere heldin in de natuur, hahaha. Ik vond het al niks dat ik in het hoge gras gevallen was en wilde eigenlijk zo snel mogelijk weg. Want je weet maar nooit of er ergens een slang verstopt zit in het hoge gras niet? Maar nee geen slang dit keer, het was een stier die aanstalten maakte om me te komen bezoeken. Heel snel weg komen hier Petra!

Afijn, ik ben weer terug naar de auto gekomen en heb vanuit mijn koeltas waar ik drinken voor de lange rit in had, ijs op mijn voet gedaan. Die leek de meeste schade opgelopen te hebben. Het is toch allemaal wat? En net toen ik dacht weg wezen hier en de auto startte, wilde ik mijn zonnebril weer op doen.

En ja naturlijk, nergens te vinden het ding. Wat had ik nou toch met dat ding gedaan? Zat ik er op dan? Nee ook niet. Hij zal toch niet nog daar in het gras liggen? Dus ik de auto weer uit en weer terug naar de plaats des onheils... lekker!



Inmiddels waren er meerdere koeien die nieuwsgierig waren geworden en kwamen al aquajoggend naar me toe. Fantastisch! Het wordt hier nog gezellig met al die nieuwe vier voetige loeiende vrienden. Laten we hopen dat het een stevig hek is waar ze achter staan en het een collectieve aanval op de vrouw in het felgroene t-shirtje kan weerstaan. Nog moeilijk trouwens hoor, een zonnebril zoeken in het hoge gras, onderwijl die stieren in de gaten houdend. Heb je super reflexen voor nodig en als het even tegen zit, een beetje aanleg voor een sprintje. En die dag was al super duidelijk gebleken dat ik geen sprint talent ben. En ik vond eigenlijk ook dat ik mijn sprintje voor die dag wel weer gehad had niet waar? Pfffff... en net toen ik bedacht had, dat ik wel zonder die zonne bril door het leven kon gaan, zag ik het ding op zijn kop in het gras liggen.

Het was duidelijk ook de bril leek geschrokken te zijn van mijn snoek duik. En was er helemaal ondersteboven van. Och och och, 41 jaar en nog geen cent wijzer dan toen ze 8 was, hahaha. Drama!

Afijn om drie uur was ik weer terug thuis. Ron had mooie rozen voor me mee gebracht toen hij thuis kwam. En samen zijn we lekker uit eten geweest.



Eind goed al goed niet waar? Wat een wonder baarlijk verjaardaagje kunnen we wel stellen. Voet lijkt mee te vallen, behalve het kleine teentje. Die is inmiddels donker paars. Gelukkig toch nog iets wat me aan mij die super geweldige mooie foto van een stel koeien in het water kan herinneren ;-)

Groetjes Petra

Braai

Nee dit is niet mijn verjaardagskadootje, hoor. Vandaag, 1 juni is het dan wel echt zo ver, ze is 41 jaar! Nou denk ik dat Ron zeer content zou zijn geweest met dit verjaardags kadootje overigens, ha ha ha. Maar helaas het was de nieuwe auto van de buuf die ons op kwam halen voor een rondje touren. Die weet namelijk ook dat Ron van auto's houdt. En zo gingen we gisteravond op tour door het dorp. Met Ron achter het stuur. Wapperende haren in de Camaro!



De buuf had al een Camaro, maar nu dus 1 "met-zonder-dakje" zeg maar!



Wat een apparaat he? Ron was helemaal in zijn nopjes kunnen we wel zeggen. Wat een geluid kwam er uit! Dat is wel wat anders dan mijn lieve Kevertje ;-)

Het langere Memorial Day weekend zit er dus weer op. Zondag had ik twee foto sessies. Eentje 's morgens en eentje aan het eind van de middag. Vind het zo leuk om te doen. Met Marleen en familie zijn we Raleigh in gegaan op zoek naar echte Amerikaanse plaatjes. Welke we wel in Raleigh downtown gevonden hebben. En met Matt heb ik foto's gemaakt van hem en zijn dochters bij Bass Lake. Inmiddels was het echt heel warm geworden en was het best even zweten geblazen hoor.

's Avonds waren we uitgenodigd bij 1 van Rons nieuwe Zuid Afrikaanse motor vrienden in Cary. Zij gaven een "braai". Wat in het Zuid Afrikaans staat voor BBQ-en. En wel met..... boeren worst, wat in het Zuid Afrikaans boeren worst betekent ;-)

Het was er heel erg lekker en heel erg gezellig. En het is zo leuk om woorden met elkaar te vergelijken, want er zit zoveel Nederlands in. Voor mijn gevoel klinkt het Zuid-Afrikaans heel Belgisch. Ik kan het goed verstaan....., als ze langzaam praten. Als ze onderling praten versta ik er geen bal meer van kunnen we wel stellen. Grappige was dat zij net zo lang hier in Amerika wonen als wij. En ook met de visa's het nodige hebben meegemaakt. En het bleek dat zijn vrouw een directe collega is van de buurman van de buuf met de Camaro! Hoe klein kan het wereldje zijn, niet? Zij weren al zo'n 15 jaar met elkaar samen. Eerst vanuit Zuid Afrika en nu hier in Cary.

Kortom een topdaagje dus zondag! Maandag was wat minder. Al begon die wel heel goed. Ron had namelijk voorgesteld om voor mijn verjaardag een tablet te kopen voor het bewerken van foto's. Dat is een soort elektronische muismatje met een pen waarmee je dus nog preciezer kunt foto's bewerken. Maandenlang was ik al in onderzoek geweest en had het apparaat op mijn verlanglijstje staan. En wist dus precies welke ik wilde. En zo togen we naar de Bestbuy. Twijfelde nog wel een beetje over welke maat ik wilde, maar koos toch voor de Wacom Intuos 4 medium.

Vol lovende recensies, aldus internet. Nouwwwww bij het uitpakken bleek het ding zeker geen muismatjes formaat. (er stonden geen afmetingen op de doos en de doos was met geen mogelijkheid legaal open te maken) Hij was gewoon bijna zo groot als een laptop. En dat paste allemaal maar net op mijn tafel. Minder. Maarja als het ding het maar doet dan he?

Nou dat viel ook best even tegen. Er zat geen beschrijving in de doos, maar er was een link naar een website en die link werkte dus mooi niet.... Grrrr... Toen dus op de website van de maker kijken, maar daar had ik een inlogcode voor nodig die dus niet in de doos zat. En daar wordt Petra niet vrolijk van. Afijn het tablet en de pen waren het niet met elkaar eens en ik vloog over het hele scherm heen met de cursor.

Hoe ik mijn best ook deed ik kreeg het niet echt lekker voor elkaar. Dit was echt niet makkelijker dan mijn vertrouwde muisje. En al zeker niet sneller. Nouja wel sneller, maar zo snel dat ik het zelf niet meer kon volgen. Ik hoefde maar naar dat elektronische muismatje te wijzen met die pen en er werd van alles vergroot en verkleind, geopend en gesloten, zonder dat ik dat wilde. Vreselijk.

Ron die bleef heel slim, veilig uit mijn buurt, maar deed na een poosje toch ook een poging. En ook hem lukte het niet erg. En zei dan ook, volgens mij is dit niks voor jou. Ja, fout antwoord natuurlijk. Dat wilde ik helemaal niet horen. Dus ik weer verder ploeteren. Maarja, Ron die zo even een blik had gedaan, had wel degelijk gelijk. Dit was echt niks voor mij. En dus.... na 3,5 uur ploeteren, het spulletje weer in gepakt. En terug naar de Bestbuy.

En gelukkig deden ze daar niet moeilijk. En hebben we toch de simpele en kleinere versie, de Bamboo pen & touch meegenomen.



En dat ging al een heel stuk beter. Deze pen doet tenminste wat ik wil en kan er goed mee aan de gang om mijn foto's te bewerken! Kostte me wel zowat een dag om het uit te vogelen, maar dankzij de Jip & Janneke taal in de gebruiks aanwijzing van dit apparaat ging het me allemaal lukken!

Morgen, nouja in Nederland ben ik al jarig natuurlijk, ben ik dus jarig. En ik ben niet thuis morgen. Morgen is er een homecoming, op de Camp Lejeune marine basis hier aan de kust, van een militair die ik samen met zijn vrouw en hun dochtertje in november heb gefotografeerd. Toen ging hij weg voor een uitzending naar Afghanistan. Zij was toen 7 maanden zwanger. Inmiddels is hun dochtertje in januari geboren en komt hij morgen na al die maanden weer thuis. En.... zal hij dus voor het eerst zijn dochtertje gaan zien. En daar ga ik dan foto's van maken. Denk dat ik maar een extra zakdoekje mee neem. Wordt vast een emotioneel weerzien. Is het normaal al, maar onder deze omstandigheden helemaal.

Groetjes Petra

Vervolg...

Dit is niet 1 van onze bunnies, maar een bunny van de Walmart. Het is een taartje voor Pasen. Moet zeggen dat ik toen ik het taartje zag, dacht "goh wat een mooi gezicht zo'n bunny!". Vooral het feit dat deze bunny veilig in het doosje zat en niet in onze tuin rond stekkert.

Had van de week zonnebloem stekjes gekregen van Judy en die zijn inmiddels gekortwiekt door bunny & Co. in onze tuin. Echt! Die knabbels eten echt alles. Natuurlijk eten ze de nieuwe plantjes niet helemaal op. Nee ze laten om mij te pesten nog net 3 cm steel van het afgeknauwde plantje staan. Gewoon om mij te pesten..... Grrrr....

Wat is er verder nog gebeurd deze week? Ik heb twee fotosessies voor OpLove gehad. Bij beiden kon ik niet op de homecoming aanwezig zijn omdat ik in Nederland was. Maar hebben nu dus een gewone foto sessie gedaan. Met de inmiddels thuis gekomen papa's erbij. Het blijft mooi om de verhalen van deze gezinnen te horen. Petje af voor ze. Voor vader maar ook zeker voor de vrouw die achter blijft. Beiden gezinnen, hadden allebei jonge kinderen en voor beiden het eerste kindje. En het komt er dan dus wel op neer dat zij de zorg alleen dragen gedurende de tijd dat hun mannen van huis weg zijn.



Zo was er Kayley, die 10 maanden oud was. De vader was 9 maanden weg geweest. Dus heel emotioneel vond ik, om te zien hoe de kleine meid zo bij haar vader in slaap viel tijdens de fotosessie. De vader genoot duidelijk van zijn kleine meisje. Wat voor sommigen vanzelf sprekend is, wordt bij het zien van deze foto's een speciaal iets.



Maandag had ik afgesproken met de andere familie en die hadden een 2,5 jaar oude dochter. En het was de tweede keer in haar jonge leventje geweest dat haar vader op tour ging. Haar moeder was een hele aardige vrouw die op mij heel sterk over kwam. Had echt bewondering voor haar. Je moet het toch maar mooi doen. Haar familie woont allemaal in Michigan en zij hier in NC. En als dan je man voor heel wat maanden weg gaat. Ze was zelf nog aan het leren voor verpleegster. Want hier in NC moest ze weer opnieuw examen doen omdat er hier weer andere regels gelden dan in Michigan.



En dan gewoon alle zorg voor je kleine meisje erbij.



Ik blijf het heel bijzonder vinden om deze families te ontmoeten en hun, al is het misschien maar een kleine geste, te voorzien van foto's van de familie samen. Op de foto hieronder ging haar vader zich omkleden in het militaire uniform. Maar kleine de kleine dame, hield haar vader mooi in de gaten. En bleef netjes wachten op haar vader om daarna samen op de foto te gaan met hem.



Vanmiddag kregen we ook een telefoontje uit Nederland en hoorden we dat Ron's oma morgen ochtend onverwachts geopereerd gaat worden. Ze was onlangs gevallen en had daarbij haar knie bezeerd. Het bleek dat die wond niet goed geneesde en het werd van kwaad tot erger. Vanmiddag is ze dus in het ziekenhuis opgenomen en morgen wordt ze geopereerd en zullen ze de wond schoon gaan maken. Hopelijk gaat het dan allemaal weer wat beter en voelt ze zich snel weer wat beter!



Verder is de natuur hier totaal uitgelopen. Alle bomen zijn groen en de azalea's staan volop in bloei. Verder veel, heel veel pollen in de lucht. En Ron heeft er voor het eerst wel heel erg last van. Hij loopt de hele tijd te niezen en te snotteren. Vandaag dus medicijnen gehaald en hopelijk gaan ze hun werk doen. Alles is buiten dan ook geel van wat er uit de bomen komt. Je ziet echt hele walmen gele troep door de lucht gaan als er ineens een briesje is. Voorlopig dus maar even de ramen in huis dicht houden!

Om dit blog dan uiteindelijk af te sluiten met mooi nieuws...... Alison is gisteren bevallen van baby Morgan. Alles is goed gegaan en het was super om het telefoontje uit het ziekenhuis van Bob te krijgen en op de achter grond Morgan te horen huilen. Het was duidelijk dat alles werkte! En ben blij dat alles goed is gegaan. Ze hebben er zo naar uitgekeken. Dus we zijn super blij voor ze!

Iedereen een fijn weekend gewenst!

Petra

Om even bij stil te staan...

Soms kom je in situaties waar je even stil van wordt. Gisteren was zo'n moment. Of eigenlijk meerdere momenten.

Ik had afgesproken met de familie waarvan de zoon/man gisteren thuis zou komen na 7 maanden uitgezonden te zijn. In het begin van de middag zou hij aankomen bij een grote leger basis bij ons in de buurt. Alles verliep volgens schema, tot dat het telefoontje kwam. De truck waarin zij reden was stuk gegaan onder weg naar de basis en het zou allemaal wat langer gaan duren.

Uren langer gaan duren. De teleurstelling was groot.... Want wachten op iets waar je maanden naar uit gekeken hebt is al moeilijk genoeg en als het dan nog langer wordt. Kan me voorstellen dat dat nog moeilijker is. Die laatste uren, minuten, gaan dan al zo langzaam. Na nog een telefoontje hoorde de familie dat ze zo'n 20 minuten bij de basis pech hadden gekregen en alle andere uit dezelfde groep wel door konden, maar omdat de zoon/man die thuis zou komen de bestuurder was van die truck moest hij bij de truck blijven. En zou het nog langer gaan duren. Nog moeilijker... Anderen zien thuiskomen en families herenigd zien worden en jij moet nog wachten.

En dat.... dat was de druppel en de familie besloot gewoon naar hem toe te rijden. Dan maar een homecoming langs de snelweg ;-) En dus zat ik ook weer in mijn auto en reed achter de familie aan. Na even rijden zagen we ze langs de weg staan. Ze stonden net stil voor een begraafplaats. Wij daar geparkeerd en zijn vrouw rende de auto uit om haar man na 7 maanden weer te zien.

Ik heb het droog gehouden. Het was moeilijker toen zijn moeder haar zoon weer zag. Het moet vast heel moeilijk zijn om je zoon te zien vertrekken. En om hem dan weer na maanden weer te zien, ook al is het langs de snelweg, is natuurlijk heel emotioneel. Ik moest dan ook slikken en was weer blij dat ik mijn camera voor mijn neus had.

Het is heel bijzonder om dit allemaal mee te maken en de mensen zijn zo dankbaar dat je dit voor ze wilt doen. Het was duidelijk dat hijzelf ook heel erg had uitgekeken naar zijn thuiskomst. Het weerzien met zijn vader en broer, heel bijzonder....

Ze stonden bij de truck en bij hen stond ook een oudere man. Later werd duidelijk dat de vrouw van die oudere man, hun had zien staan. En toen ze terug kwam van haar boodschappen hen nog had zien staan. En toen haar man gestuurd had om hen wat te drinken te brengen. Mooi he? Tegen de 90 was hij. Maar in zijn Smart was hij de twee mariniers wel wat te drinken komen brengen. Het was bijna 40 graden gisteren, dus hij en zijn maat waren heel erg blij met deze meneer geweest.

Na wat foto's gemaakt te hebben, zagen we in de verte een bus aankomen. Even werd er nog gedacht dat het voor hen was om hun op te halen. Maar de bus zat al vol en draaide de begraafplaats op. En even later stapten er mariniers uit. In vol ornaat. Het was voor een begrafenis. Van een marinier.... Weer even later kwam de rouwstoet en volgde de ceremonie.

Ontzettend onwerkelijk... Wij waren net zo blij met de homecoming en bij een andere familie is het wel heel anders gelopen. Ik weet niet goed te omschrijven hoe ik me voelde, maar dat twee van die gebeurtenissen zo vlak bij elkaar plaats vonden, deed me wel heel erg waarderen, het geen wat wij om ons heen hebben niet zomaar vanzelf gekomen is. Klinkt misschien wat zwaar, maar het kwam zo dichtbij elkaar. Maar toch twee heel verschillende posities. Neem het allemaal niet voor lief, de vrijheid en je geliefden om je heen. Het is niet vanzelfsprekend. De schoten van de Mariniers bij het afscheid van de ceremonie, galmde door me heen. Wat een groot contrast bij de momenten van zojuist.



De stoet verliet daarna de begraafplaats weer. We maakten nog een groepsfoto en niet veel later kwam de sleepwagen om de truck weg te halen en een personenauto om de twee achter gebleven jongens op te halen. Die moesten daarna hun spullen weer inleveren en wij gingen daarop terug naar de basis. En toen, kregen ze toch nog hun homecoming. Het was anders om als laatste zo thuis te komen, maar telt net zo goed. En iedereen was er zich van bewust hoe blij ze daar mee moesten zijn.

Petra

Het duurde even...

...maar daar was ik dan weer. Het was ineens gewoon een druk weekje zo. Dinsdag dan dus echt de homecoming op Fort Bragg. Toen ik bij de familie aankwam waren ze een ontbijtje aan het maken en mocht ik gezellig mee eten. Daar het niet dat ik mijn cornflakejes al op had en het zicht op de worstjes en uitgebakken bacon me niet echt een zalig makend idee gaven. Maar natuurlijk super lief. Er waren ook muffins en pancakes, maar heb het maar bij mijn eerste ontbijtje gehouden.

Al met al was het best wel spannend. Ik heb zoiets nog nooit mee gemaakt en wilde graag mooie foto's aan deze mensen bezorgen. Dus vooral focussen Petra! Bacon en worstjes helpen daar vast niet bij ;-) Tijdens het ontbijt kwam het bericht dat de aankomst niet half 11 maar kwart over 11 werd en dus konden we met zijn allen in een langzamere versnelling. Inmiddels waren ook de ouders van een kameraad van de militair bij hen thuis aangekomen. En die aten ook gezellig mee. Enr om 9 uur zijn we met zijn allen naar Fort Bragg gereden. Weer door alle beveiliging heen en naar de hangaar waar ze aan zouden komen. Inmiddels was het al een heel stuk drukker dan maandag, dus dat gaf een goed gevoel.

We zijn naar binnen gegaan en daar hebben we gewacht, met alle andere familie leden. Moet zeggen dat het een bonte verzameling aan mensen was. Mensen en kinderen gekleed in rood, wit en blauw. Met ballonnen, banners en wat al niet meer. Duidelijk dat er wat te vieren was vandaag. Deze groep is ruim 11 maanden weg geweest. Iets wat ik me bijna niet kan voorstellen. Zo lang.... Petje af voor de gezinnen die dit zo kunnen doen. Er speelde een fanfare band zo nu en dan een riedel en er was eten en drinken voor de families. En om de zoveel tijd werd er gemeld wat er gaande was. Hoe ver het vliegtuig nog weg was en wat de volgende stap was. Keurig vond ik. Er hing een gebroedelijke sfeer en er werd enorm naar de komst van het vliegtuig uitgekeken.

Even voor de landing werden we bijeen geroepen en was er een speciale plek net buiten de hangaar waar we het vliegtuig konden zien landen. Er was nu helemaal een gelaten stemming. Moet zeggen dat ik me echt een paar keer me heb moeten verbijten. Het is zo emotioneel allemaal. Maarja ik kan daar niet gaan staan snotteren natuurlijk. Staat ook weer zo raar niet? Maar ik voelde ze zeker prikken. Toen de militairen de hal binnen kwamen marcheren was het een prachtig gezicht. De kinderen zwaaiend met de Amerikaanse vlaggetjes en de stemming was gelaten. Toch moesten ze nog even wachten, want er volgde nog een korte ceremonie. Het volkslied werd gespeeld en er werd samen gebeden. Daarna werden de lijnen die het publiek van de militairen scheidden weggehaald en vloog iedereen bij elkaar in de armen. Zo geweldig mooi.

En..... ik heb het droog gehouden! Al duurde dat niet lang. Ik had al verteld dat de vader van deze jongen, ook zelf militair was en net terug was uit Haiti. Het was een hele aardige man. Duidelijk van het soort, ruwe bolster, blanke pit. En toonde niet zo heel erg zijn emoties. Maar bij het zien van zijn zoon, kwam er 1 grote glimlach op zijn gezicht en die heeft er een hele poos op gestaan. Hij glom gewoon van trots. En toen die twee elkaar zagen, prikte het zo erg dat er zowaar een traan over mijn wang heen liep. Gelukkig voor mij heb ik niet zo'n klein cameraatje en kon daar mooi achter schuilen. Wonder boven wonder is die foto ook nog gelukt zeg. Was toch misschien een beetje op gevoel gegaan.

De ouders uit New York kwamen ook met hun zoon/kameraad aangelopen en ook van heb ik foto's gemaakt. Het waren uitermate dankbare mensen en vonden het geweldig om hun zoon weer te zien. Zijn vader hield het ook niet droog en daar stond ik toch bijna weer te snotteren zeg. Ik ben ook zo'n emo doos. Deze militair had speciaal voor zijn vader een klein kadootje mee genomen, wat hij al die tijd in zijn rugzak had bewaard. Duidelijk een emotioneel iets voor hen beiden. Maar.... het is gelukt! Het staat allemaal haar scherp op mijn foto's, ondanks alle emo er om heen ;-)

Hierna was er even tijd voor een snelle knuffel en moesten de militairen daarna "ge-debriefd" worden. Dat wil zeggen ze krijgen een speech en worden een soort van klaar gemaakt om de burger wereld weer in te gaan. Dit was weer ergens anders op de basis dus wij verkasten mee en hebben daar weer verder gewacht. Ook daar was er een broodje en wat te drinken en dus heb ik daar maar even een broodje genomen. Het was inmiddels al ver na lunch tijd. Daarna ben ik weer met de familie mee naar huis gereden en vandaar weer naar huis. Wat een dag! Heel indrukwekkend. Enorm indrukwekkend.

Thuis natuurlijk gelijk de foto's gekeken en terwijl ik dat deed, zag ik ook op de tv de verslagen van deze thuiskomst. En oh nee..... je zag me gewoon in beeld rond stekkeren met mijn cameraatje, ha ha ha. Echt weer wat voor mij hoor. Er waren drie tv-ploegen aanwezig geweest en op elke uitzending zag ik wel een glimp van mezelf. Volgende keer daar dus even goed op letten om dat te voorkomen ;-) Want ja over twee weken ga ik weer heen, want toen ik thuis kwam stond er nog een aanvraag voor een homecoming begin april. Hartstikke leuk!

Een aantal foto's staan op de website inmiddels, maar hieronder nog een paar in een slide show.

Verder was er woensdag NL koffie morgen bij Jackie en daar ben ik heen geweest. En ik ben bij Judy langs geweest. De operatie was geslaagd. Ze hebben een soort van buisje in de toegang naar haar nier geplaatst waardoor de blokade opgeheven is en ze veel minder pijn heeft. Jammer genoeg hebben ze tijdens die operatie niet gelijk ook een biopt genomen van wat er op de nier leunde. Daar moet ze nu maandag voor terug. Spannend nog allemaal en eigenlijk weet ze dus nog niet zo veel meer. Maar ze had inmiddels weer allerlei geplande uitjes die ze wilde onder nemen. En dat klonk weer als de oude Judy. En als eerste op de lijst stond naar de bollen in bloei kijken bij Duke Gardens in Durham en ik moest met haar mee. Het is een mooie die Judy!

Voor morgen staat er een cook-out feestje bij Beth op het programma. Het is super weer hier op het moment, dus dat gaat vast een gezellige middag/avond worden!

Groetjes Petra

Vanzelfsprekend

Je hebt soms van die dagen, die je tot denken zetten. Vandaag was er zo 1. Ik zou vandaag naar Fort Bragg gaan om foto's te maken. Foto's maken van de terug keer van een militair die heel wat maandjes zonder zijn familie heeft door gebracht. De verwachting was dat de groep waarin hij gestationeerd was om half 2 vanmiddag zou aankomen. Om 11 uur zou ik bij zijn vrouw en familie zijn om zo samen naar Fort Bragg te gaan.

Voordat ik weg ging ben ik nog een eind met de hondjes wezen wandelen. Op de terugweg kwam ik Judy tegen. Zij en haar man zaten in de auto en stopte even om een praatje te maken dacht ik. Zoals Judy eigenlijk altijd doet. Ik had haar dinsdag nog gesproken. We zouden samen naar de fotoclub bijeenkomst gaan, maar ze was helemaal niet lekker, zei ze. Dus ging ze niet mee. Gistermiddag hadden we een feestje bij een andere buurvrouw en Judy zou ook komen, maar ze was er niet. En ik had me al voorgenomen haar vandaag even te bellen. Maar nu kwam ik haar dus tegen en vroeg door het autoraampje hoe het met haar ging. En haar gezicht en die van haar man spraken boekdelen.

Het ging niet goed, zei Judy. Judy is zeker al 1,5 jaar onder controle bij het Duke Ziekenhuis hier in Durham. Ze heeft een zeldzame soort botkanker. Deze groeit maar heel langzaam, dus dat is goed. Maar er is geen chemo voor dit soort en dat is dus niet zo goed. En toen ze dus vertelde dat het niet goed met haar ging, voelde ik al een knoop in mijn buik. Ze vertelde daarna verder. Ze was op weg naar het ziekenhuis en werd morgen geopereerd. Ze had een tumor in haar darmen waar door ze zoveel pijn had. Hoe en wat verder wist ze ook niet, maar ze hoorde meer na de operatie.

Judy is altijd zeer optimistisch gezien haar hele situatie. Heb daar altijd enorme bewondering voor. En was zo blij voor haar geweest dat het zo goed ging met haar ondanks dat er eigenlijk van alles aan de hand was. Tot zo ver dus. De knoop in mijn buik werd met de seconde groter en wenste haar en haar man heel veel sterkte vandaag en morgen. Het leek of ik een soort van verdoofd was zo midden op straat en hun wagen weg te zien rijden de straat uit. Wat kan het leven soms toch moeilijk en oneerlijk zijn.....

Ik wist dan ook niet hoe snel ik terug moest komen naar huis. Vind het zo ontzettend verdrietig. Judy en haar man zijn hier heen verhuisd om te gaan genieten van hun pensioen. Want haar man heeft na een lange strijd met kanker, gewonnen. Diverse operaties en chemo heeft hij gehad. En nu dan Judy... Het is zo oneerlijk.

Na even thuis bekomen te zijn moest ik dan toch op pad naar Fort Bragg. En probeerde aan het mooie daarvan te denken. Van het weekend had de vrouw van een militair me gebeld en gevraagd of ik voor OpLove wilde komen. En zo zou ik om 11 uur bij hen thuis zijn. Hun huis was niet moeilijk te vinden, want er hing een hele grote banner Welcome Home boven de garage en er waren mensen bezig om hun auto vol te schrijven met een soort van kalk stift. Hier moest ik zijn, dat was duidelijk.

Ze waren dol enthousiast om mij te zien. En werd helemaal in hun enthousiasme mee gezogen. Ze keken er allemaal zo naar uit om na zo'n lange tijd elkaar weer te zien. Ouders komende uit verre staten waren klaar. Broers en zussen van school en vader van het werk en op naar het militaire vliegveld. De vader van de uitgezonden militair was zelf ook een militair. En kwam net terug uit Haiti, waar hij hulp had verleend aan de mensen daar. Hij zelf was overigens al vele malen uit gezonden geweest op diverse missies en nu dan ook zijn zoon. En hij was uitermate trots. En moet zeggen dat ik zo'n gedrevenheid om mensen te helpen enorm kan waarderen. Hij vertelde er over zijn ervaringen met zo'n vanzelfsprekendheid. Maar voor mij is dat het helemaal niet. Het is heel bijzonder als je zo je leven leidt. En heb daar zo'n respect voor. En nu gingen wij zijn zoon, haar man op halen en ik mag daar foto's van maken. En moet zeggen dat ik dat toch heel speciaal vind.

Ik reed samen met de vrouw mee en we kletsten er lekker op los in de auto. En waar zij allemaal alleen voor staat. Ze had alleen een huis gekocht en ging naar school omdat zij graag lerares wilde worden bijvoorbeeld. Het zijn de dingen die ik vanzelfsprekend vind om samen met Ron te doen. Maar zij stond daar toch wel alleen voor. Tuurlijk is er contact met haar man via email enzo. Maar dat is toch wel een wezenlijk verschil met lijflijk aanwezig zijn. En terwijl we zo kletsen waren we inmiddels op Fort Bragg aangekomen en reden we richting de ontvangst hal. Waar het overigens erg rustig was. En voordat we konden uitstappen kwam er al een man op ons af en die vertelde dat de aankomst vertraagd was. Vertraagd naar morgen ochtend.

Zo ontzettend triest om de teleur stelling op het gezicht van zijn vrouw te zien. Zij had er zo naar uitgekeken en de nodige telefoontjes naar leiding gevenden werden gemaakt. Ze hadden haar vergeten in te lichten en nu stonden we daar. En kwam haar man nog niet thuis. Ze hield zich voor mijn gevoel heel sterk. En er zat niks anders op om weer op huis aan te gaan. Ze vond het ook zo vreselijk erg voor mij en vroeg me of ik het niet erg vond om morgen weer met hun mee te gaan. En na het horen van hun ervaringen en leven, was dat nou weer wel voor mij vanzelfsprekend. En de blijdschap van de familie toen ze dat hoorden. Zoveel waardering hiervoor van hen, wat me dan ook doet beseffen hoe bijzonder het is om dit te kunnen doen.

Voordat ik weer op huis aan ging, spraken we af dat ze me op de hoogte zou houden wat de tijden zouden worden. En vooralsnog stond het om half 8 morgen ochtend gepland. Waardoor het er op neer kwam dat het wel enorm vroeg werd voor me morgen. Want het is nog een stukje rijden en zij wilden natuurlijk ruim op tijd aan wezig zijn. Later in de middag belde ze me weer en het was vervroegd naar kwart over 6! Allemachies, dat werd nachtwerk. En ik hoorde Ron in de woonkamer al lachen, toen ik nog aan de telefoon zat. "Veel plezier met je foto's Peet", zei hij. "Zet je wekker maar alvast". Want kwart over 6 aankomst, zou betekenen dat ik iets van half 4 mijn bed uit moest morgen. Pffffff, of ik daar nou zo blij mee was? Maarja, beloofd is beloofd en ik zou foto's voor ze komen maken.

En terwijl ik al een beetje voorbereidend bezig was ging zojuist de telefoon weer. Het laatste nieuws was dat het half elf morgen ochtend werd. Moet zeggen dat dat een heel stuk beter klonk voor mij, ha ha ha. Maar ik kan me voorstellen dat het voor de familie hartstikke moeilijk is om je steeds weer in te stellen op die andere aankomst tijden. Maar..... des te beter het weerzien zullen we maar denken! Morgen dus meer!

Groetjes Petra

OpLove

Gistermiddag kreeg ik een mailtje van de "Oplove" organisatie. Mijn aanvraag om "Oplove" fotograaf te worden was geaccepteerd! Helemaal leuk! Operation Love Reunited is een organisatie waarbij een fotograaf zich kan aanmelden. Die organisatie zorgt er voor dat militairen en hun familie foto's bij die fotograaf kunnen maken, voordat de betreffende militair uitgezonden wordt. En dit alles zonder kosten voor de militair. Daarna stuurt de fotograaf de gemaakte foto's naar de uitgezonden militair. Als een soort van steun bij de uitzending. Want er gaan vaak maanden over heen voordat die militair hun gezin en/of familie weer zal zien.



Het is dus een soort vrijwilligers werk voor mij, maar heel bijzonder om dit te kunnen doen. Ik weet zeker hoe het is om in een ander land te zijn zonder je familie en vrienden. En soms is dat best moeilijk geweest. En ik zit geen eens in een vijandelijk of onaangenaam gebied. Verre van dat! En toch een berichtje uit Nederland kan mij zo nu en dan veel goed doen. Fotootjes per email of een kaartje in de brievenbus met een klein krabbeltje doen wonderen soms. Al is ons verblijf hier natuurlijk in de verste verte geen vergelijk met wat militairen mee maken. Totaal anders en des te meer belangrijk dat zij weten dat er thuis op hun gewacht wordt. En de foto's die zij gemaakt hebben voordat ze uitgezonden werden kunnen hopelijk daarbij helpen. Of foto's toegestuurd krijgen die van het thuisfront zijn gemaakt, nadat zij zijn uitgezonden. Een super goed initiatief en daarom wil ik heel graag aan deze "Operation: Love Reunited" mee werken. Mijn kleine beetje bijdragen, ook al is het maar een klein beetje...

Ben nu bezig met het verder invullen van de papieren om aan deze organisatie mee te mogen werken. Maar hopelijk verloopt dat net zo voorspoedig als de aanvraag en kan ik binnenkort foto's naar uitgezonden militairen sturen.

Verder heb ik vandaag niet veel gedaan. Het was lekker weer en heb met de hondjes een stuk gewandeld en verders lekker in de tuin gezeten. Ron was met een vriend gaan motorrijden. Ook de eerste keer in 2010 weer. En vanwege het mooie weer. Al was het 's ochtends nog behoorlijk koud geweest, zei hij. Ze waren richting Chapel Hill gereden, waar elke zondag morgen motorrijders verzamelen. Maar eenmaal daar bleek er niemand te zijn vanochtend. Dus hebben ze er maar een tochtje van gemaakt, in de buurt van Lake Jordan.



Zo de beelden te zien is het misschien wel jammer dat ik de motor niet meer heb, maar toen ik het filmpje hieronder zag wist ik weer waarom ;-)



Het gaat namelijk veel sneller dan dat ik het op de motor zou rijden ;-) Dit was trouwens een oprit naar een nieuwe woonwijk in de buurt van Chapel Hill. Allemachies wat een bochten! Daar hoef je de bergen niet voor in, dat is duidelijk! Maar wel een prachtig mooi plekje!

Groetjes
Petra