Aan tafel

Gistermorgen was ik met de hondjes naar Jordan Lake gereden. Het was een beetje bewolkte dag, maar helemaal niet koud. Dus een plonsje in het water zou vast wel door de heren gewaardeerd worden.

Onderweg kwamen we overigens wel de meest donkere wolken tegen, maar er viel geen drup. Dus door gereden naar Jordan Lake en eenmaal daar waren Stacey en Connor helemaal in hun element. Natuurlijk had ik de camera mee genomen, want ik had hartstikke leuke foto's kunnen maken. Had, ja. Want ik had hem in de auto laten liggen en kwam er pas achter toen de heren al lekker in het water sjeesden. Helaas dus. Ik was ook een balletje vergeten mee te nemen. Want Connor wil graag altijd dingen uit het water halen voor me. Dus was ik naarstig op zoek gegaan naar stokjes.

De voorgaande dagen hadden we aardig wat regen gehad, dus daarvan lagen er zat op het strandje waar we waren. Ze waren wel helemaal doorweekt en donker van kleur, maar dat maakte Connor niet uit. Alleen sommige zonken daar door. En aangezien Connor wel wil stokken wil pakken uit het water, maar dat graag in zijn eigen tempo doet verdwenen er heel wat naar de bodem. Stacey is altijd wel sneller, maar stop abrupt als zijn pootjes geen grond meer voelen. Connor daarentegen zwemt dan gewoon een rondje, haalt de stok op en komt hem dan terug brengen naar mij. Waar Stace hem dan snel weer van hem afpikt. Heel ritueel, maar zo werken die twee nou eenmaal ;-)

Afijn door de zinkende takken was ik na een kwartier een beetje door mijn stokken heen en was een stukje opzij gelopen op het strandje. En in mijn ooghoek zie ik een hele lange zwarte stok. En terwijl ik me omdraai, zie ik het ding bewegen. "Huh???". Even kon ik het niet registreren wat er nou zoujuist gebeurde..... Wat was dat nou? En daarna al heeeeeeel snel had ik dus wel door dat het geen stok was, maar een slang!!! En voor ik het wist gleed hij zo het water in......

GATVER!!!!! "Stace Connor, HIERRRRRRRR!!!!" "Uit het water, NU!!!". Connor had wel door dat het menes was met vrouwtje. Maar Stace had zoiets van, ja doeiiii. Ik heb net die stok van Connor gepikt, daar moet ik even mijn tanden in zetten. Inmiddels zag ik de slang niet meer onderwater en Stace stond nog in het water. Dus nog een gil van mij "Hier Stace!" Maar nog geen animo.... Wat nu? Ok, dan maar de oneerlijke manier... "Snoepje Stace?" En binnen een seconde liet hij de stok vallen en stond meneer voor mijn neus. PFFFFFFfff, dat is even slecht voor mijn hart zeg!

Nou dat was ook weer een ervaring om heel snel te vergeten, zeg maar. Gatverdamme!Verderop waren er ook mensen aan het zwemmen. Je moet er toch niet aan denken. Ik ben dus weer voor een poosje genezen. Het was wel een zwarte slang en die zouden niks doen is mij verteld. Maar toch.... veelste groot naar mijn idee. Tuurlijk weet ik wel dat er bij een meer slangen kunnen zitten hier. Maar eentje zo dichtbij, bij twee vrolijk rondspattende hondjes? Geen leuk grapje! Echt niet!

Hierna nog even met de hondjes gewandeld en toen in de auto met het stel.



Wat een lekker afgedropen bekkie he? En de zwarte natte nummer twee, die de jongens die aan het volleyballen waren, nauwlettend in de gaten houdt. Stel je voor dat de bal jouw kant op komt. Moet je klaar staan als hond natuurlijk!



Daarna zijn we weer op huis aangegaan. En we zaten nog niet net in de auto en het begint te hozen. Niet dat het wat voor de hondjes uitgemaakt had, maar voor mij, was het wel prettig om droog over gekomen te zijn.

's Avonds had ik met Alison afgesproken om naar een kook klas te gaan. Weer bij de B&B en de burgemeester waar we vorig jaar ook geweest waren. Waarbij ik toen nog niet wist dat de beste man onze burgemeester was en daar pas bij het weg gaan achter kwam (kuch kuch) Maar dit ker was ik voorbereid en wist ik nu wie hij was en wat hij deed ;-) Wel zo fijn niet?

Toen we aankwamen was hij nog in de tuin en kwam ons tegemoet. Hij gaf eerst Alison een hand en Alison stelde zich voor. En hij zei, prettig kennis te maken. Daarna gaf hij mij een hand en ik stelde me voor. En terwijl ik me voorstelde, keek hij me aan, jij bent hier al eerder geweest he?, zei hij. Ohhhhhhh gut.... hij was het hele voorval vast nog niet vergeten. Het was inmiddels een jaar geleden en had me bedacht dat dat lang genoeg was geweest om het hele gebeuren te vergeten. Maar nee, hij herkende me nog. Fijn! "Ja.... ik was hier al eens eerder geweest!", zei ik tegen hem. Ja, zei hij, je komt me bekend voor. Bekend of berucht, dacht ik nog, maar hij hield dat gegeven in het midden gelukkig. En daarop liepen we naar binnen, waar nog meer mensen zaten die de kookles gingen doen.

We zouden die avond met spullen vers van de Farmers Market gaan koken. Op het menu stond "Bruschetta- Tuscan style with garlic, salami and tomato. Tex Mex Salsa- Corn, Red Pepper and Black Bean salsa served in Margarita glasses with Blue Corn Chips.
Vegetable Napoleans- Stacks of Onion, Eggplant and Squash with Fresh Mozzarella."

Nou vind ik Bruschetta altijd zo lekker, dus leren hoe dat te maken was wel erg aantrekkelijk. De rest wist ik me niet zo veel bij voor te stellen, maar nog denkende aan het eten van vorige keer, zou dat vast goed komen. Toen we zaten te wachten, bleek er vooraf aan het koken een tripje gepland te staan aan de plaatselijke wijnwinkel. Daar zouden we eerst gaan wijn proeven. Nou, niet echt voor mij weggelegd, want ik lust geen wijn. Maar wel leuk om dat zo met zijn allen te doen en dus liepen we (ja ja, heeeel on-Amerikaans) naar de wijnwinkel, die aan het begin van downtown Fuquay zit. En daar stond de rose klaar voor ons. Chef Sharon had voor de hapjes bij deze Rose proeverij gezorgd. Want zo had ze druiven en al een soort van bruschetta voor ons.

De man van de wijnwinkel vertelde van alles over zijn winkel en het was duidelijk dat de burgemeester het maar wat leuk vond dat deze winkel in ons dorp zat. Het schijnt dat er elke vrijdag avond een bandje optreed en dat mensen dan allerlei eten meebrengen en daar een beetje samenkomen. Hij is duidelijk bezig om Fuquay een leuk binnenstad te geven en doet daar heel erg zijn best voor. De wijnwinkel heeft ook op elke zaterdag lokale leveranciers van eieren en groenten. Allemaal organic en ze verkopen er zelfs zelf gemaakte chocola. Waarvan wij een reep meekregen toen we weggingen.

Natuurlijk kreeg ik ook een glas rose toe bedeeld en ik heb er wat van geproef. En.... eigenlijk helemaal zo slecht nog niet. Volgens de wijnmeneer was dit een droge Rose. Hoe hij dit droog noemt weet ik niet precies, want het leek mij nat. Maar het ging erom dat hij niet zoet was, wat de meeste Amerikaanse Rose's wel zijn. Dus dit was een goede rose vertelde hij. Voor mij was het ook wel een goed, want deze vond ik niet vies in ieder geval ;-) De rest van de groep beaamde dat het inderdaad een lekkere rose was. En nadat iedereen zijn glas op had liepen we weer terug naar de Fuquay Mineral Spring Inn.

De burgemeester vertelde ons dat hij aankomend weekend maar liefst vier trouwerijen had in de B&B en de tuinen. Heel wat dus!! Nou is het ook wel een mooi plekje hoor. Maar eerst gingen wij aan het werk. Ik kreeg de taak om de uien te snijden. Nadat niemand anders zich daarvoor aanbood. En daarna werden de tomaten, squash en aubergine door anderen gesneden. Verder ging er meneer de kipfilet snijden en iemand anders maakte met zure room een dressing voor op 1 van de gerechten.

Heel bijzonder vond ik het groente gerecht. Want zo deed ze aubergine in 1 laag, daarover heen broodkruimels, daaroverheen tomaten, daar over heen uien en daar over heen kaas. En dat alles ging in de oven. Nou moet ik zeggen dat ik geen aubergine fan ben en dacht dit eigenlijk niet zo lekker te vinden. Maar het bleek ernstig lekker eigenlijk, eenmaal uit de oven. Maar daarover later meer.

Toen alles klaar gemaakt was en de gerechten in de oven stonden, kregen we een rondleiding door de B&B van de burgemeester. En dat zag er allemaal keurig uit! Echt heel netjes allemaal. Veel nog in originele staat en met de mooie verhalen die de burgemeester er bij vertelde.

Eenmaal beneden had Sharon alles klaar en konden we om beurten ons eten opscheppen en daarna hebben we het met zijn allen opgegeten. Echt zalig!!!! De bruschetta met Philadelphia, ranch kruiden, pesto en tomaatje en salami was echt zalig. Zo ook de de kip Quesadilla met uien uit de oven was ook erg lekker en zo ook de salade van corn, limoen, paprika was heerlijk fris. Zelfs de aubergine die door het laagje broodkruimels een beetje krokant geworden was, smaakte perfect! En echt allemaal heel makkelijk te maken eigenlijk. Al stonden wij wel natuurlijk met meerdere mensen alles te snijden en in de pannen te roeren. Dat scheelt vast denk ik zo. Maar...

Deze receptjes houden we er dus in! Als toetje had Sharon zelf gemaakte aardbeien sorbet meegenomen en daarbij de chocola van de wijnwinkel, helemaal lekker! Zeker een geslaagd avondje! Een avond waarop ik in ieder geval geleerd heb dat ik rose best aardig vind en ook aubergine eigenlijk erg lekker vond op deze manier klaar gemaakt.

Goetjes Petra

Klaar met deel 2!!!

Zo.... dat zit er op! Deel twee van de cursus. De simulatie van mijn eigenste praktijkje was achteraf gezien nog niet zo ernstig verlopen en klopten mijn cijfertjes wel. En kreeg daar een 90 % cijfer voor van Knoopje. PFffew, valt dat even mee. En daarmee was de presentatie van mijn website niet meer zo ontzettend belangrijk, want toen had ik al een gemiddeld percentage van 88,9% voor alle testen en die simulatie. En was ik al geslaagd voor deel 2. Je moest namelijk minimaal 80% weten te scoren om een certificaat te krijgen. Gisteren nog wel de website gepresenteerd en met alle liefde het certificaat in ontvangst genomen van Knoopje. Zo ook weer afgerond.
Deel 3 doen ik dan waarschijnlijk weer in maart, want mijn moeder komt zaterdag hier aan en wij gaan ook nog voor een weekje naar Nederland in December. En dus kon ik deel 3 nu niet aansluitend doen. Maar even een break is ook wel lekker.

Ik vond vooral in deze klas dat er veel "kliekjes" waren. Kliekjes zijn er altijd wel natuurlijk. Maar nu viel me op dat dat veel op ras gebaseerd was. Blanke dames, praatte bijna niet zo zeer met de Afro-American & Indiase dames en andersom ook niet. Ik had de mazzel dat ik er blank uitzie maar waarschijnlijk praatte ik toch wel een beetje met een raar accent? ha ha ha. En wisten ze nou niet goed, waar ik nou bij hoorde ;-) Heb dat zelf nooit zo meegemaakt, ik klets tegen jan en alleman, wit, zwart of paars. En ik begrijp dat ook niet, dat mensen daar zo op af kunnen gaan. Niet dat ze onaardige dingen zeggen, maar je wordt gewoon een soort van buiten gesloten. Eigenlijk had ik dat eerst nog niet zo in de gaten. Maar het viel in deze groep wel heel erg op. En moet zeggen dat dat me enorm tegen staat.

Alle dames in de klas zijn zoekende naar een baan. En zo werd er heel geheimzinnig gedaan over banen websites en vervolg cursussen. Per 1 december staan die vervolgcurssen van Wake Tech online. En kan je je inschrijven. Nou is de vraag natuurlijk erg groot op dit moment vanwege de hogere werkeloosheid. En zitten klassen snel vol. Maar ik moet me inschrijven voor deel 3 en had dus aan Knoopje gevraag of er al wat bekend was. Zij vertelde me om het deze week in de gaten te houden, want het zou elk moment op de website kunnen verschijnen.

De volgende dag tref ik het groepje blanke dames al smoezend in een pauze aan. En Tante Bep blijft demonstratief breed staan dat ik vooral niks kon horen van wat ze aan het vertellen was. Nou graag of niet, dus ik nam een stap op zij en ga Ron even bellen. Maar natuurlijk kon ik wel horen waar het over ging. Ze hadden het over online cursussen. Want die had Tante Bep "ontdekt" en die begonnen zeer binnenkort. En er waren ook veel medische cursussen. Alsof het een groot staats geheim was zo stond ze het te vertellen. Iedereen kan dat vinden op internet niet? Dus zo geheim is dat helemaal niet.

Maar ja, doe jij ook die cursus ben jij wel een concurrent met solliciteren natuurlijk. Dus toen het tijd was om naar binnen te gegaan, heb ik de dames even in de wandelgang naar binnen medegedeeld dat ik die medische terminologie cursus van Wake Tech online al gedaan had. En dat dat best leuk was om te doen. Had je de gezichten moeten zien. En die van Tante Bep helemaal "Der" mond viel gewoon echt open. Zo, dat jullie het maar weten dat ik dat certificaat al heb, ha ha ha. En je het gewoon en-public in de groep had kunnen gooien hoor! Misschien ook niet zo netjes van mij, maar was het zo zat al dat gekeutel! Waarom elkaar gewoon niet helpen? Vooral hier, is het heel erg ons kent ons en zo worden naar mijn gevoel ook de baantjes verkregen. Het gaat niet zo zeer om "wat" je kent, maar "wie" je kent.

De vrouw die samen met mij in de zelfde klas deel 1 had gedaan is African-American-se en ik kon met haar heel goed opschieten. En laat zij nou toch een baan vinden zeg! En ook nog bij de overheid, wat hier erg gewild is. Hartstikke leuk voor haar, want zij is een aleenstaande moeder die het toch allemaal moet zien te rooien met haar twee zonen. Zij vertelde dus aan Knoopje eergisteren dat zij niet deel 3 ging doen omdat ze een baan had. Nou de blanke dames groep deed net of ze blij waren, maar of ze dat echt waren? Mary was trouwens ook nog uitgenodigd voor een gesprek op de personeelszaken afdeling van een groot ziekenhuis. Maar heeft gekozen voor de baan bij de staat. Wel jammer voor mij, want het kan nooit geen kwaad om iemand op personeelszaken van een ziekenhuis te kennen niet? Maar helaas! ;-)

Verder was er zo twee dagen voor Thanksgiving, behalve de "banen-vind" stress, veel turkey stress! Wel grappig om te horen allemaal. Of we niet vergeten waren de turkey te ontdooien, want dat duurt namelijk ook een eeuwigheid, volgens de dames. Gelukkig voor mij geen turkey stress, want wij gaan dit jaar uit eten. En hoef ik dus lekker niet te kokkerellen. We gaan namelijk met Bob en Alison eten bij Bogart's. Dit restaurant heeft een Thanksgiving buffet. Heerlijk toch? Ik was trouwens dubbel zo blij toen ik gistermiddag even in de supermarkt was zeg. Mensen stonden met karren vol aan eten. Echt niet te geloven zo veel. En bedacht me dat al dat eten allemaal de komende dagen klaar gemaakt en opgegeten moet gaan worden. En was zo blij met ons buffetje ;-) Het schema voor morgenochtend is nu de kerstboom optuigen. Niet dat dat veel leuker is dan kokkerellen, maar dan hebben we dat maar gehad. En kan na Thanksgiving, het kerstfeest los barsten. (En de Black Friday koopjes)

Groetjes,
Petra

Nog twee dagen...

te gaan en dan zit ook dit deel van de cursus er weer op. Van het weekend de website voor een fictieve praktijk afgemaakt en dinsdag moeten we die gaan presenteren. Vandaag nog het laatste stukje van de simulaties in het computerprogramma zien rond te breien en dan is dat ook achter de rug. Weet niet of ik dit het meest gebruikers vriendelijke programma ooit vindt trouwens. Je moet namelijk overal door heen "tabben". Doe je dat niet, dan vergeet het programma, geheel willekeurig sommige data die je hebt ingevoerd. Zo werden mijn co-pays ineens cash ipv per check om dat ik alleen had aangevinkt en niet meer getabt, of zoiets vaags.... En probeer het dan maar weer recht te breien. Daar wordt Petra niet vrolijk van, kunnen we wel stellen.

En niet alleen ik was niet vrolijk de andere 13 dames ook niet. Het is dat we geen ramen hebben in het lokaal, anders was er vast een computer naar buiten gezeild, ha ha ha. Maarja, het einde is in zicht! Nog twee daagjes.

Verder alweer goed en slecht nieuws over de herplaats hondjes. De man die zou komen kijken naar de hondjes heeft 1 van de twee mee naar huis genomen. Het teefje. Dus die is gered. Alleen het reutje schijnt aggressief gedrag getoond te hebben. Waarschijnlijk op angst gebaseerd denk ik persoonlijk. Ik weet ook niet hoe die van mij zouden reageren in zo'n asiel. Nog nooit in zo'n situatie geweest. Allemaal blaffende hondjes om je heen. En als er dan iemand naar je komt kijken, moet je dat ineens allemaal vergeten?

Maarja, daarmee werd zijn verhaal ineens moeilijk voor herplaatsen. En is hij dus niet herplaatst. Ik weet niet of BONE (die andere herplaats stichting) er wel nog mee verder is gegaan. Het is gewoon in mijn ogen geen eerlijke gang van zaken. En het maakt het meehelpen bij dit soort rescue acties voor mij wel erg moeilijk moet ik zeggen...

Het maakt het volgende wat ik op het blog zetten dan ook ineens wel een grote stap moet ik zeggen. Van het minder leuke van Amerika ineens naar het erg leuke, dat zeker. Want zaterdag ben ik met Linda, Chris en Beth en hun kinderen Tara, Caroline en Andrew, naar de Raleigh Christmas parade geweest. En het was hartstikke leuk. Het weer werkte heel erg mee. Wel koud genoeg om in kerstsfeer te zijn en niet te koud om stil langs de kant te zitten ;-)



Het was ook dit jaar weer enorm druk. En wij zaten ergens aan het begin van de parade. In Fayetteville street was het helemaal volgepakt met mensen, zag ik later op tv.


Het begin van de parade met de vlaggen...


en alles werd vast gelegd...


Er was ook nog een swingende hulp kerstman in het publiek. Weet niet wat er in zijn koffie zat, maar hij maakte er echt een feestje van!


en mensen met lieve hondjes....





Verder veel muziek met swingende kerst liedjes...









Opblaasgedoetjes....








De burgemeester van Raleigh


Ronald McDonald


En zijn MINI


Kevertje met hotdogs van Snoopy's


Nog een klein autootje. Grappige was dat in dit autootje ook allemaal kleine mensjes zaten. Echt! Ze kwamen om de zoveel afstand ineens uit het autootje gerend en gingen dan de politie die langs de kant stonden pesten. Ze boden ze donutsen aan, maar liepen dan weer weg of deden het doosje dicht. Ze waren verkleed als elfs (hulpjes van de kerstman) Was echt een heel grappig gezicht, moet ik zeggen. Want na het pesten renden ze allemaal zo weer het kleine autootje in.


Een oude tractor....


Een nieuwe tractor met hulp kerstman...


Een prinsesje, die nog niet weet of ze dit allemaal leuk vindt....


Let freedom ring!


Horse....


Ironhorse....


Er zijn nu ook segway tours in Raleigh..


En de American Kennel Club uit Raleigh liep ook mee in de parade.


Met van alle soorten rassen....


Twee verschillende rassen naast elkaar....


Caroline en Tara in afwachting van Santa


En daar was ie dan!!! Onder toeziend oog van de twee politie agenten voor ons.

Al met al begon de parade om half 10 en pas om half 12 kwam de kerstman. Lange toer dus nog. Vond het weer leuk om gezien te hebben. En zo langzaampjes aan begint dan toch de kerst sfeer te komen. Zou het dan toch....

Tot slot nog even het laatste nieuws voor wat betreft werk. De bloemenschuur heeft weer gebeld of ik hen wil komen helpen met Thanksgiving..... Geweldige timing weer van ze. Zaterdag bellen of ik maandag, dinsdag en woensdag kan komen? Nee ik kan dus niet maandag en dinsdag omdat ik cursus heb. En woensdag kan ik eigenlijk ook niet. Ze denken niet echt vooruit kunnen we wel zeggen. Ik ga ze nu even bellen en het heuglijke nieuws vertellen.....

Groetjes Petra

De andere twee

Eerggisteravond nog heen en weer gemaild om te proberen een oplossing te vinden om de twee hondjes uit het asiel te halen. Gelukkig deed nu iemand anders de coordinatie een beetje en hoefde ik alleen maar mijn diensten aan te bieden. En dat was om vanochtend naar het asiel te rijden, om te kijken of de twee hondjes Beardies waren. Dat is altijd nog het moeilijkste vind ik. Want wat als het geen Beardies zijn? Moet je ze dan achter laten in het asiel? Iets in me zegt altijd, als het lijkt op een Beardie, dan is het een Beardie in deze gevallen. Ik kan zo moeilijk twee van die schatjes achterlaten. Maarja, dat probleem zou zich woensdag pas aandienen.

Het asiel is hier zo'n 1,5 uur rijden vandaan en omdat ik cursus heb, zou het handigste geweest zijn om ze dan ook gelijk mee te nemen naar een eventuele opvang plaats als het Beardies zijn. Dus met dat idee ging ik naar bed maandag avond. Toen kwam er op dinsdag morgen een mail binnen van een club lid, die dichterbij het asiel woont en de eigenaar van dit gebeuren kende. Hij zou wellicht kunnen bespreken dat de honden nog wat later opgehaald konden worden omdat die tijdelijke opvangplek nog een probleem was op dat moment. Dus hij gaat nu daar heeb en niet ik> En hij heeft nu ook de taak om te beoordelen vanochtend of het twee beardies zijn. Nog steeds een beetje spannend dus.

Als het Beardies zijn, is het verdere plan ook helemaal rond nu. Want dan gaat weer een ander clublid de twee oppikken en richting South Carolina brengen, waar de dierenarts van weer een ander clublid de opvang gaat doen. Daarbij is de dame die de rescue doet voor de Carolina Beardie club bezig om de eventuele nieuwe baasjes te screenen. Ze moeten namelijk een formulier in vullen en daarop moeten ze ook referenties geven en die moeten gecheckt worden. Heel wat werk dus nog. Maar er zit schot in de zaak! Nu maar hopen dat het Beardies blijken te zijn en dan hebben deze twee weer een toekomst!

Op cursus begon het gisteren weer een beetje chaotisch. Twee van de dames hadden 's morgens in de "lab" ruimte waar computers staan van dit college, nog steeds zitten proberen om de fouten op te lossen in hun praktijk. Maar waren er niet in geslaagd. En andere dames die dachten dat hun praktijk prima in orde was, hadden ook nog wat fouten gevonden, nadat Knoopje hun rapporten na had gekeken. Dus het begon weer lekker. Bedacht me nog dat als dat elke keer zo gaat bij elke opdracht, dan krijgen we alles nooit op tijd af. En waarschijnlijk dacht Knoopje dat ook. Want ze stelde voor om haar memorystick met les 8 beschikbaar te stellen, zodat iedereen weer dezelfde gegevens had en we daarvanuit weer verder konden gaan. Er ging een zucht van verlichting door het lokaal en iedereen was blij!!

En zo maakten we les 10 af en deden de test daarvan. En begonnen we al aan les 11. Les 11 bleek echt een leuke les, want daar ga je de afspraken in de agenda in boeken. En dat is in tegenstelling tot het hele verzkerings en betalings gedoe een veel leukere klus. Dat is zeker! Wat een verschil zeg. Dus daar gaan we vandaag weer mee verder.

Verder heb ik nog een heuglijke mededeling. Ik heb namelijk een award gewonnen. En niet zomaar een award.... Nee een creatieve blogger award.



En ja die krijg je natuurlijk ook niet elke dag! Ik kreeg dit moois van Miranda , die in mijn ogen pas echt creatief is. Wat een mooie spulletjes kan zij allemaal maken! Zij gaf me de award voor mijn blog, en dit zijn haar woorden, omdat ik "Een Nederlandse ben, die ook in Amerika woont en kan zo lekker gezellie schrijven". Leuk he? Bedankt Miranda!! Nou moet ik als dank voor het krijgen van het award deze 6 dingen doen.

1. Plaats de award en het berichtje op je Blog Check gedaan
2. Een bedankje en link naar degene die je de award heeft gegeven Check gedaan
3. Vertel ons 7 dingen over jezelf die wij niet van je weten Oeps.... nog geen check...
4. Kies 7 andere bloggers die volgens jou deze award ook verdienen Check die volgen...
5. Plaats een link naar deze 7 bloggers Check, dat moet lukken....
6. Laat deze 7 mensen weten dat je ze deze award hebt gegeven Check dat gaan we doen.

De zeven andere blog die ik graag deze award geef zijn....

1. Ineke, omdat ze jarig is vandaag ;-) Ennnn..... omdat ze altijd van die heerlijke creatieve gerechten en super mooie foto's plaatst op haar blog.
2. Nel, ook omdat zij al heeeeeel lang heerlijke gerechten op haar blog plaatst. De 1 ziet er nog lekkerder uit dan de ander.
3. Elke, omdat zij op een hele andere manier creatief is. Hadden zij eerst plannen om naar Amerika te verhuizen, die helaas niet doorgingen. Zo hebben zij nu een creative manier en ontzettend goed idee gevonden om naar Canada te verhuizen.
4.Mary-Ann, volg ik nu eigenlijk een beetje via Facebook. Maar.... onlangs stond er ineens weer een berichtje op haar oude blog. Vond ik zo leuk. Creatief is ze zeker, want haar man is nu al een hele poos in Afghanistan en zorgt zij nu dus in haar eentje voor haar drie knappe zonen. Petje af en ze is een echte kanjer!
5.Jos, als er iemand creatief met een foto camera is, dan is hij het wel! Zijn foto's verschijnen dan ook in de Nederlandse kranten. Terecht, want hij maakt prachtige foto's. Foto's waar je een heel verhaal uit op kunt maken. Zo zijn zijn laatste foto's uit Parijs echt heel bijzonder, vind ik. Dus hij verdiend deze creatieve award dubbel en dwars!
6. Sue, is na het winnen van een green card naar Orlando verhuisd en ondanks de moeilijke tijden redt zij zich heel goed, vind ik. En heb daar enorm veel bewondering voor. Dus ook zij een award!
7. Petra is samen met haar man een hotel begonnen in Oneonta, nadat ze uit Nederland vertrokken. En echt zij hebben al van alles mee gemaakt. Creatief zijn ze zeker, want van alle rare en aparte dingen die zij meemaken, weten ze het toch altijd weer naar het positieve te draaien.

Nu dan de zeven (uitermate oninteressante) dingen die jullie nog niet van mij wisten... Want jullie wisten vast nog niet dat....

1. Ik maat 42 van schoenmaat heb. En dat is bij sommige modellen geen gezicht. Vaak wordt het toch een soort van lomp. Al kan ik met mijn 1.85m niet aankomen zetten met een maatje 36 van voet natuurlijk. Want dan val ik vast voorover. Er is vast over nagedacht door mijn schapers, maar toch maat 39 had makkelijk ook gekund ;-)

2. Ik ondanks die maat 42 toch een hele schoenen verzameling heb? Imelda Marcos zou er jaloers op kunnen zijn.

3. ik, toen ik 6 weken oud was, heb een maagvergroting gehad heb. Ja je leest het goed een vergroting. Nu 39 jaar later, in tijden dat de maagverkleining helemaal "in" is, zit ik mooi in het bootje niet? Het schijnt destijds nodig geweest te zijn, maar ik zit dus mooi met maat 42 (zie hierboven) en een vergrote maag ;-)

4. Ik inmiddels schakelen in een auto niet meer leuk vind? Een Amerikaan kon het me ooit eens zo mooi uit leggen. Hij zei:"De was doen we toch ook al jaren niet meer op de hand, waarom dan wel autorijden?". Helemaal mijn idee! Waarom een beetje aan zitten modderen, terwijl daar allang wat voor is uitgevonden?

5. Ik als kind een keer op mijn giecheltje ben gegaan met fietsen van een dijk af. En ik me nog steeds levendig kan indenken hoe dat toen ook al weer voelde. (Ja, ja tandje door de lip, kinnetje geschaafd) Wat was ik verdrietig.

6. Jullie wisten vast ook niet dat ik een ochtend persoon ben. 's Ochtends ben ik het actiefst. Wat gaande de dag, enorm sterk afneemt ;-) Dus wil je iets bij me geregeld zien te krijgen, probeer het 's ochtends, grotere kans dat het dan werkt.

7. En tot slot jullie wisten vast ook niet dat ik van alle huishoudelijke klusjes, strijken het minst leuke vind. En doe dat dan ook graag zo weinig mogelijk.

Zo! Nu jullie deze uitermate interessante dingen van me weten (ahum) is het hoog tijd om een eind aan dit verhaal te breien. Nog even een kleine noot aan de award winnaars. Doe er mee wat je wilt, kan me voorstellen dat je niet met iedereen, de 7 dingen die je nog niet van me weet, wilt delen. Daarom zijn het nou juist de 7 dingen die je nog niet van me weet. Dus ik begrijp het als je dat vooral zo wilt houden ;-)

Groetjes Petra

Rare maandag

Gisteren begon goed, want ik ben op Priceline op zoek gegaan naar een hotel in Washington. Mijn moeder komt binnenkort deze kant op en we gaan dan saampjes een paar daagjes naar Washington. En zo zocht ik een leuk hotel in de buurt van een metro station, zodat we de auto bij het hotel kunnen laten staan en dan met de metro verder naar Washington. Na wat uitzoeken, waar een metrostation is en waar de hotels lagen, heb ik een bod gedaan op een 3,5 ster hotel in de buurt van Tysons Corner. Ron en ik hebben daar al eens een keer eerder in de buurt overnacht. Niet dat ik daar de weg weet, helemaal niet zelfs, maar weet nog wel dat ik het een leuke en veilige buurt vond.

Dus mijn eerste bod was $ 50,-. En die werd gelijk geaccepteerd door het Sheraton hotel daar in de buurt. Zo dan, dat scheelt wel heel erg veel. Een kamer kost normaliter $ 150,- per nacht en nu dus maar $ 50,-. Dat is mooi in de knip niet waar? Dank u Mr. Priceline!!

Verder heb ik online kaartjes geregeld voor het Washington Monument. Daar kan je met de lift in naar boven. Kaartjes zijn gratis, maar er worden maar een beperkt aantal kaartjes per dag uitgegeven. En op bepaalde tijden. En zo bestelde ik kaartjes voor 10.00 uur in de morgen. Zodat we van het uitzicht kunnen gaan genieten van bovenaf. Je betaald online eigenlijk alleen de reserverings kosten, welke iets van $5,- waren voor twee kaartjes. Dus ook een koopje kunnen we wel stellen. Nu moet ik alleen nog een hop-on-hop-off tourbus zien te regelen en dan zijn we klaar voor vertrek!

Het weer was gisteren heerlijk en heb nog even lekker met de hondjes gewandeld en met ze in het zonnetje in de tuin gezeten. Zulk weer willen we wel vaker hebben zeg! De zon brandde gewoon! 's Middags moest ik weer naar Mevr. Knoop en het uitdraaien van de rapportjes van mijn nieuwe huisartsen praktijk.

Nou het leek wel of we gewoon verder gingen waar we donderdag middag geeindigd waren, want het was weer een complete chaos, ha haha. Knoopje ging nu hier en daar helpen en proberen de verschillen in cijfers en patienten weg te werken. Wat overigens niet altijd zo makkelijk ging. Ik had nog drie rapporten uit te draaien en om kwart voor 1 was ik daar mee klaar. En volgens mij had ik geen fouten. Dus ging ik stiekum even mijn mail checken op de computer ipv de administratie van de huisartsenpraktijk. Weet het, niet geheel volgens de lesstof, maar wat moet je dan doen? ;-)

En in mijn mailbox zat een mailtje van een vrouw, die ik geen eens kende, maar die mijn email adres waarschijnlijk van de Carolina Bearded Collie Club website geplukt had. In haar mail stond dat in een asiel ten zuiden van Atlanta een Bearded collie achtige hond zat. Die als ze niet opgehaald zou worden, woensdag geeuthaniseerd zou worden. Mijn hart sloeg een paar slagen over.



Vreselijk... Zo'n lekker bekkie.... Ze zat vanaf 4 november in het asiel. En had dus twee weken de tijd gekregen om een nieuw baasje te vinden. Je moet er toch niet aan denken. Wat is nou twee weken. Op de website stond zelfs een filmpje van het beestje. Echt zo aandoenlijk.... De website verder was op zich al vreselijk, want behalve deze Beardie stonden er nog zeker 7 andere hondjes op de bladzijde genaamd "Need home Urgent" en de hele bubs had dus een slechte prognose voor van de week. Echt, ik kan daar dus helemaal niet tegen. En zou zo bijna in de klas een potje gaan zitten te grienen. Maar, dat deed ik niet! Want ipv dat, heb ik in de les alle email adressen opgezocht die ik in mijn bestand had van de mensen met Beardies om te vragen of zij mensen in de buurt van Atlanta kenden die hulp konden bieden. En al snel volgden er mailtjes. In de klas was het toch nog steeds chaos en mijn persoonlijke chaos werd echt niet opgemerkt. Een van de dames die ook helpt bij de herplaatsingen voor onze Beardie club, mailde een aantal adressen van mensen uit Georgia. En heb die mensen dan ook gelijk gemaild. Kortom ik had het gewoon ineens hartstikke druk. Was ik blij dat ik mijn rapportjes al in orde had. Ik had gewoon geen tijd nu om eventuele fouten op te lossen, ik moest het hondje gaan redden.

Net toen we de vragen die we in de les moesten maken, gingen bespreken, ging mijn mobieltje. Helaas moest ik hem toen even wegdrukken want daarop volgend gingen we de test van les 9 maken. Ik keek nog op mijn mobiel, maar kende het nummer niet. Dus het moest over dat hondje gaan, dacht ik. Maar ik kon moeilijk nu de les verlaten. Maar zodra ik met de test klaar was, ben ik de klas uit gelopen en heb het nummer wat op mijn telefoon stond terug gebeld. Het waren leden van onze Beardieclub, die ik ook het eerste mailtje had gestuurd. Zij wilden graag de hond in huis houden tijdelijk, tot dat er een echt baasje gevonden was en deze hond in ieder geval uit dat asiel was. Alleen, ze gingen zaterdag voor twee weken op vakantie en kwamen pas begin december weer terug. Ik weer aan het mailen en alles weer besproken met de andere dame van de herplaatsingen. Komend weekend is het namelijk Thanksgiving en dat is de periode dat half Amerika gaat reizen en de pensions vol geboekt zitten. Dus Thanksgiving zou een probleem worden om de hond nog ergens op te vangen. Inmiddels was de les al weer bijna voorbij. Dat ging ineens snel zeg zo, met al dat geregel. En om half 5 stapte ik in mijn auto en ging weer op weg naar huis.

Eenmaal thuis gelijk weer de computer aan gedaan en het geregel ging weer verder. Want op ons antwoord apparaat thuis stonden ook nog twee berichtjes, naar aanleiding van mijn mailtje. Er werd dus op volle toeren gewerkt om het hondje te redden. Inmiddels waren we zo ver dat we het hondje bij iemand thuis konden houden met Thanksgiving, nu alleen nog iemand in de buurt van Atlanta (hier zo'n 6,5 uur rijden vandaan) weten te vinden die de hond uit het asiel kon halen. En terwijl we daar mee bezig waren bleek dat de Bearded Collie Club van Florida de hond inmiddels al opgepikt had en naar een dierenarts gebracht had! Ze was dus veilig!!! Allemachies wat een stress! Maar met vereende krachten is ze dus van euthanasie gered. Geweldig!

Moest eigenlijk ook nog steeds denken aan de andere hondjes die daar dus nog wel zitten en niet lijken op 1 of andere rashond. Want die staan er een stuk minder mooi voor. Je snapt toch niet dat mensen dat hun hond kunnen aandoen? In Nederland naar een asiel brengen is al heel wat, maar daar worden ze niet na twee weken afgemaakt. Maar hier is dat dus wel het geval. Ik kan er gewoon niet aan wennen. Mijn verstand wil er niet aan.....

Maarja deze Beardiemix dame is voorlopig gered. Nu nog een baasje zien te vinden waar ze voor altijd mag blijven wonen. Gelukkig helpen daar organisaties over heel Amerika bij. En er is grote kans dat deze hond die in Atlanta uit een asiel gehaald wordt, komt te wonen ergens aan de West kust van Amerika. Ik ging dus toch een beetje opgelucht naar bed. In ieder geval 1 hondje kunnen redden.

Alleen, blijkt het van korte duur. Vanmorgen opende ik mijn mailbox en wat zat er in? Een email over Twee Beardies die in een asiel zitten, 1 county boven de onze..... Staan op het schema voor donderdag om geeuthaniseerd te worden. Echt, ik word er zo verdrietig van. Zou het komen door die aanstaande Thanksgiving? Dat mensen gewoon twee hondjes tegelijk afgeven? Ze woonden namelijk samen deze twee. We gaan vandaag dus weer aan de gang...... Hopelijk loopt het voor hen net zo af als bij de Beardie dame gisteren. En kunnen we deze twee ook redden.....

Net als vroeger...

Zo ging ik vanmorgen met de hondjes wandelen. Net als vroeger....
Ida brengt namelijk heel wat nattigheid en enorm veel wind onze kant op. En zo liep ik dan in mijn Helly Hansen jas, tot boven aan toe dicht geritst, capuchon op en aan de andere kant van de lijntjes twee doordrenkte langharige stappers in de rondte. Het had echt een heel hoog "Nederland in de herfst"-gehalte moet ik zeggen. En eigenlijk vond ik het wel lekker. Die wind weer zo te voelen en het tikkende geluid van de regen op mijn jas. Connor vond het ook heerlijk. Die liep met zijn neus in de wind, hevig kwispelend met me mee. Stace was daar helemaal het tegen over gestelde van. Die liep met zijn kop naar beneden en tilde zijn pootjes net iets te hoog op bij elke stap. Zo van, vrouw ik ben echt nat en overal liggen plassen. Ik hou niet van nat....kunnen we weer terug? Moest er zo om lachen. Hoe die twee kunnen verschillen.

Het lekkerste vind ik nog wel van het wandelen met zulk weer, het moment dat je je huis weer binnen stapt. Dat voelt altijd zo lekker. En dan even iets warms drinken en bijkomen. Zalig gewoon! Maar wel genoeg nu hoor. Gisteren en vandaag waren de overblijfselen van orkaan Ida dus hier en morgen mag het weer over zijn. Heb het weer even meegemaakt en het was genoeg ;-) Zaterdag voorspellen ze gelukkig weer 22 graden en dat is ook wel weer prettig na een paar van die dagen!

Vandaag de laatste dag cursus van deze week. Morgen zijn we lekker vrij. Vandaag verliep een beetje stroef in de les. We moesten verder gaan met les 8 en ik had die gisteren al af gemaakt. En dan mag je wat anders gaan doen. Aan je website werken en zo. Of gewoon internetten ;-) Afijn, toen we klassikaal de vragen gingen doorlopen die we van les 8 moesten maken, ging ik weer terug naar het Medisoft programma. En op 1 of andere vage reden waren ineens alle door mij ingevoerde gegevens van hoofdstuk 8 verdwenen. En kon ik die ook niet meer terughalen van mijn back-up van gisteren. De computer gaf steeds de meest vreemdste foutmeldingen. Knoopje wist er ook geen raad mee. We konden zien dat ik inderdaad alles had opgeslagen gisteren, maar op tien over half 1 vandaag was ineens alles weg. En ik had om half 1 ingelogd en daarna niks meer gedaan in Medisoft. De foutmeldingen hadden met de licentie van het software programma te maken en hij bleef maar vragen om data. En die had Knoopje ook niet. Nou fijn dan!! Daar gingen al mijn gegevens. Heb ik dat?

Door de lessen heen, bouw je een hele admistratie van jouw eigen praktijk op. Elke keer voer je een beetje meer in. En gisteren hadden we alle betalingen van verzekeringsmaatschappijen in gevoerd. En dat was een hele klus, maar nu was ik alles kwijt? Ik was er helemaal niet blij van. Helemaaaaal niet, dat kunnen we wel zeggen.

En zo verhuisde ik naar een andere computer in de klas en heb daarop mijn test gemaakt van die les 8. Nou ging die niet helemaal superduper bij me. Het was ook een moeilijk hoofdstuk met al die verzekerings toestanden. En daarbij het idee dat ik alles kwijt was, maakte me niet echt relaxed. Ik kon ook niks terug kijken in het software programma tijdens de test en dat werkte voor geen meter. Maar ik was niet de enige bij wie de test niet echt lekker ging. De normaliter oh zo rustige groep, raakte in algehele stress in de pauze. Niemand bleek de test goed gemaakt te hebben. Heel vervelend, maar voor mij een hele geruststelling. Dacht ik toch dat het aan mij lag ;-)

Nou viel mijn score achteraf gezien nog mee, toen ik het gemiddelde van de klas zag. Maar ja, toch jammer. Na de pauze vertelde Knoopje me dat zij ook niet wist wat er nou aan de hand was met de computer en die licentie. Hij gaf steeds foutmeldingen over de licentie die in december zou verlopen. En wij werken met een toekomstige datum, dus wellicht zat daar het euvel en had het programma alle gegevens van na die licentie datum spontaan verwijderd. Lekker!!! Ben ik klaar mee zeg!

Gelukkig had Knoopje de oplossing wat ik kon op de andere computer haar eigenste back-up van les 8 gebruiken. En zo hoefde ik les 8 niet opnieuw te gaan doen. PFfff dat was wel een opluchting. En bij het zien van les 9, waar we daarna aan begonnen, was ik helemaal blij! Want les 9 ging over het maken van overzichten in de praktijk. Betalings overzichten, patienten overzichten, inkomsten overzichten en analyses. En die kon ik nu gewoon uitdraaien EN..... alle gegevens waren dan ook goed! In tegenstelling tot de andere dames in de klas. Het bleek dat veel van hen namelijk verschillende bedragen en patienten hadden in hun overzichten. En echt hele grote verschillen dus in de inkomsten en uitgaven! Dat klonk niet goed! Drama compleet, ha ha ha. 14 vrouwen die lichtelijk in een stress schieten, bij het zien van zoveel verschillende cijfers. Knoopje was net wat spullen gaan kopieren en had het lokaal dus even verlaten. Wat een chaos was het ineens toen bleek dat velen andere cijfers hadden.

Daarbij kwam het feit dat toen Knoopje terug kwam op het bord begon te schrijven dat ze bepaalde overzichten van ons wilde hebben. Zodat zij kon controleren of we voorgaande gegevens goed in gevuld hadden. Ja hoor, nog meer chaos!!! Had ik even mazzel dat mijn computer kuren kreeg! Want je kon met een goed rapport 100 punten verdienen.

Maar wie had nou de juiste cijfers???? Er waren zoveel verschillende uitkomsten. Duidelijk was dat ik de goede cijfers zou moeten hebben. Nou weet ik niet of ze goed waren. Maar ik had ze van Knoopies back-up dus ze waren in ieder geval het zelfde als die van haar. Dus we kunnen er vanuit gaan dat die aardig in de richting moeten zijn toch? Dus misschien achteraf gezien een meevallertje dat mijn computer juist nu vandaag besloot er mee op te houden?

In die denkmalige praktijk die we de afgelopen dagen gemaakt hebben, is een Meneer Takenaka, Dhr. Wong en Mevr. Wright en 1 van die twee heeft een medicair verzekering en de andere geen co-pay, maar wel een eigen risico en de derde had wel een co-pay, maar die had hij betaald voor zijn zoon, die ook op zijn polis verzekerd is. En dat alles moest je apart invoeren en waarschijnlijk ging het daar verkeerd. Moest erg lachen hoe de patienten in de groep besproken werden. De naam Takenaka werd steeds onvriendelijker uitgesproken nadat duidelijk werd dat de meesten de fouten bij hem gemaakt hadden. Hij had zo de praktijk uit gezet geworden als het aan de nieuw bakken assistentes lag. Wat een gezeik met die Takenaka ;-)

Want probeer het dan maar weer recht te breien in zo'n computer systeem. En zo werd ook Dhr. Wong, dhr "Wrong" en Mevr. Wright, had niemand right. To many wongs en wrights bij elkaar zorgde dus voor veel tumult. En werd er driftig geprint en gechecked. Eindelijk actie in de tent!!! De voorgaande dagen was het echt een saaie boel hoor. Groot contrast met de vorige groep. Ze waren allemaal zo stilletjes op Tante Bep na. Tante Bep bemoeide zich natuurlijk ook vreselijk tegen mijn computer problemen aan. Wat een mens zeg! Zij had natuurlijk dat hele licentie verhaal wel eens eerder gehoord bij een neef, van een zus van de over buurman of zoiets. Gut oh gut, dat nog niemand er wat van gezegd heeft. Knoopje laat haar zo nu en dan nu wel in de ruimte lullen en geeft er geen verdere aandacht meer aan. Al betekent dat niet dat ze daar door haar mond houdt overigens.

Maar nu zit ik ipv helemaal voorin naast Tante Bep. Nu helemaal achterin en kan ik alles zo veel beter in de gaten houden. En is de afstand met haar wat "aangenamer". Bovendien kon ik de algehele chaos nu ook heel wat beter registreren. Ben dan ook benieuwd hoe dat maandag verder gaat met les 9 en de overzichtjes ;-)

Groetjes Petra

Gelunched

Vanmorgen ben ik eerst een stuk wezen wandelen met de doggies. Heerlijk weer was het vandaag. Had toen ik weg ging nog mijn jas aan, maar allemachies wat was het warm. Halverwege dus maar uit gedaan. Wat een zaligheid is dat, om dat in november te kunnen doen. Gisteren had Ron zelfs nog het gras moeten maaien. Want dat groeit met deze temperaturen ook nog gewoon door.



Okay, wel in korte broek dat is dan wel weer prettig, maar het mag nu toch wel eens stoppen met groeien niet?

Vandaag had ik met Guus afgesproken om te gaan lunchen bij Panera Bread. En gisteren las ik op zijn website dat hij lekkere speculaas gebakken had. En laat hij nou een stuk voor ons bewaard hebben! Wat een mazzelaars zijn we he? Guus het was erg lekker hoor! De lunch trouwens ook ;-) Hartstikke bedankt.



Bij Panera bread neem ik eigenlijk altijd de Asiago cheese bread met roast beef. Heerlijk vind ik die. Maar moet zeggen dat de Chopped Chicken Cobb salad er ook erg goed uitzag. Misschien die een volgende keer nemen. Het was weer gezellig om bij te kletsen met Guus. Aankomend weekend gaat hij naar de Heritage days in New York waar we vast meer van kunnen gaan lezen op de Dutch in America website. Heerlijk vooruitzicht hoor, lekker naar New York! Hierna ben ik gelijk door naar school gereden.





Om half 1 beginnen de lessen. Natuurlijk begonnen we weer met een test. En we kunnen wel stellen dat ik de tram of metro mis. Vroeger toen ik naar school ging, was dat voor mij het ideale moment om sommige dingen nog even door te nemen. Maarja in de auto is dat even wat moeilijker niet? Dan kan je niet nog even alles snel door bladeren. Maar gelukkig is er dit weekend toch nog wat blijven hangen in het snotterhoofdje ;-) Inmiddels gaat het gelukkig al een heel stuk beter met me. Nog een klein kuchje, maar voor de rest stukken beter.

Zojuist zijn Ron en ik zelfs weer samen gaan joggen. En moet zeggen het ging best goed. Vorige week toen ik niet lekker was, ben ik niet geweest. En moet zeggen dat ik er een beetje tegen op zag om nu weer te gaan lopen. Maar het viel echt reuze mee. De conditie was dus niet ineens verdwenen na een week niet lopen. Daar blijf ik toch altijd wel een beetje bang voor. Heb nog steeds zoiets, dat als ik "spijbel" ik dan weer helemaal opnieuw moet beginnen. Ben juist zo blij dat ik het nu al zo lang vol hou. Maar het viel gelukkig mee!

Groetjes Petra

Ik leef nog....

Nou we hebben de afgelopen twee dagen overleefd hoor. Kwa snottertjes en kwa cursus. Mijn lichaam is er nog steeds niet echt uit. Wel of niet ziek. Heb geen verhoging, maar allemachies wat voelde ik me gammel.

In de ochtend voel ik me best nog aardig, maar in de middag als ik op cursus zit gaat het protesteren. Niezen, brandende oogjes en ga zo maar door. Zou dat betekenen dat ik allergisch ben voor cursus? ha ha ha. Of is het gewoon dat je je tegen het eind van de dag je altijd rotter voelt als je een koudje hebt? Afijn het houdt dus niet over. Maar het goede nieuws is dat het vrijdag is! En dus nog maar 1 middaagje cursus te gaan strakjes.

Moet zeggen dat de cursus een beetje (erg) langdradig is. Het gaat over het programma Medisoft. Dit is een software om patiënten gegevens in een medische praktijk vast te leggen. Heel uitgebreid ook nog eens en er is veel stof om door heen te gaan. Maar daar ligt nou ook net het probleem. De stof word behoorlijk uitgekauwd. Tot in den treure zeg maar. En zo was er een heel hoofdstuk over de menubalk en de icoontjes die er te vinden zijn. Terwijl, als je met je muis over de icoontjes gaat, er gewoon een blokje verschijnt met er in, wat dat icoontje betekent. Geheel overbodig dat hele hoofdstuk, met mijn nuchtere kijk, niet waar? Gewoon kwestie van lezen en een kind kan de was doen. Nee laten we dat stuk voor stuk gaan beschrijven en door heen lopen. Slaapverwekkend!

Daarbij, het feit dat Tante Bep helemaal weg was van die icoontjes en bij zowat elk icoontje weer een opmerking had over waar het allemaal wel of niet op leek. Ellenlange verhalen dus. Maarja, beter zo'n onderwerp als je je niet lekker voelt, dan een super moeilijk onderwerp. Dat is ook wel weer zo. Maar toch, het gaf me eigenlijk te veel tijd om me toch steeds weer te herinneren dat ik niet lekker was en dat is ook niet prettig. (Het is niet snel goed, ik weet het....)

Verder heb ik geconstateerd dat deze groep een groep met een aantal "pietje-precies" dames is. Wat wil het feit? We hebben nu dus inmiddels vier testen gedaan. En na elke test staan er een viertal dames aan het buro van Knoopje te debatteren over de antwoorden van de test. Hele gedachtegangen worden er besproken. Met name over de antwoorden die zij dus fout hebben. De testen zijn nu wat moeilijker en je krijgt nu dan ook vragen waarbij je zelf na moet denken. Het is heus! En dat laatste is volgens hen niet eerlijk. Want, als het niet expressief in het boek staat, mag je het niet in een test vragen. Knoopje vertelde steeds dat logisch denkwerk er ook bij hoort, maar volgens de dames niet.
Je zou denken dat ze het nu onderhand, na test nummer 4, wel door hebben. Maar nee niet echt. Het blijft een terug kerend ritueel. Heb eigenlijk wel een beetje medelij met Knoopje die zich elke keer weer moet verantwoorden. Ze doet het goed hoor, maar wat een geneuzel. Een vraag is namelijk, zo'n heel klein percentage van je uiteindelijke cijfer. Wat een gewogen gemiddelde is. En dat nog het meest gebaseerd wordt op jouw website en presentatie. En de gegevens die uit jouw Medisoft komen rollen. Dus nog niet eens zo belangrijk die testen. Maar jeetje wat een drama hebben we er elke dag van. Gisteren dacht ik echt dat 1 van de vrouwen zou gaan huilen omdat er 1 vraag niet goed gekeurd werd. En zij vond dat dat onterecht was. Echt! Ik was er weer even van onder de indruk, dat zeker.
Tuurlijk wil ik ook graag een beetje leuke cijfers. Maar als ik de vraag niet goed heb, heb ik hem niet goed. Lees het en ga weer verder. Er zijn ergere dingen in het leven. Maar voor sommigen op dat moment dus niet.

Over ergere dingen in het leven trouwens. Aanstaand weekend hadden we ook een Bearded Collie bijeenkomst in de bergen. Hadden inderdaad. Nou ja de bijeenkomst is er wel, maar wij zullen er niet zijn. Gezien de algehele toestand van mijn Snotjes & Co., heb ik zojuist onze hotel overnachting geannuleerd. Zielig hè? Ook al valt dit natuulijk ook in de categorie er zijn ergere dingen in de wereld, toch typisch geval van errug jammer. Hoop dit weekend dan ook te gaan gebruiken om vooral ontzettend erg beter te worden, zodat ik komende week er een beetje frisser tegen aan kijk. Want het is best een beetje afzien met het cursus gebeuren nu.

Zo en nu ga ik het slechte nieuws maar aan Stace en Connor vertellen..... Die zullen ook wel niet blij zijn dat ze hun vriendjes niet gaan zien dit weekend.....

Groetjes (van een nog steeds snotterende)
Petra

Die is voorbij

Goed nieuws en slecht nieuws. Eerst maar het goede. De eerste test zit er op. En die ging best lekker. Van de 30 vragen had ik er 1 fout. Helemaal niet slecht dacht ik zo. De testen zijn nu in vergelijking met het eerdere deel getimed. Je krijgt 30 minuten voor 30 vragen. En zie je een klokje mee lopen in het scherm op de computer. Ik dacht dat ik me daar meer aan zou irriteren dan dat het in werkelijkheid deed. Na zo'n 10 vragen liep ik aardig voor op de klok en dat geeft weer wat speling niet ;-) Afijn we hebben de eerste overleefd.

De eerste ja, want het slechte nieuws is dat er nog 11 testen zullen volgen..... Waarbij deze week elke dag 1 test. Dus als ik strakjes klaar ben met dit blogje, maar weer in het boek duiken. Verder moet er een website voor een praktijk in elkaar geknutseld worden en moet deze ook weer voor de klas gepresenteerd worden.

Gisteren en vandaag ging de stof over verzekering soorten en HIPAA regelementen. Niet echt de meest boeiende onderwerpen moet ik zeggen. Maar volgens Knoopje gaan we vanmiddag nadat we de test hebben gedaan, dan werkelijk in het software programma Medisoft, (wat hier in veel dokterspraktijken en ziekenhuizen gebruikt wordt) patienten invoeren en dus daadwerkelijk aan de slag. En dat lijkt me wel weer leuk. Ik ben wel een beetje een "doe-er". Geen woorden maar daden, graag ;-)

Maar eerst de test over HIPAA dus. Wat je overigens ook uitspreekt als hippah, als 1 woord aan elkaar. HIPAA zijn een stel regels door de overheid gemaakt, waaraan de medische praktijken zich moeten houden. Met name de privacy regels. En HIPAA heeft er ook voor gezorgd dat er meer gestandariseerd gewerkt wordt. Dus uniforme regels en formulieren. Die natuurlijk elk een apart naampje hebben gekregen, die wij nu dan ook mogen leren. Afijn dat dus vanmiddag.

De dames in de groep blijven toch best wel stilletjes moet ik zeggen. Misschien ben ik nog niet zo gewend aan de groep, maar het is naar mijn idee een veel kalmer groepje. Er zitten nu best een stel slimme dames bij volgens mij. Twee dames uit India, die een paar keer zeer scherpe opmerkingen maakten. Verder is er wel 1 dame en als die dame spreekt, zie je de rest van de groep collectief met de ogen rollen. Had dat eerst niet zo door, want ik zit voorin in de klas. Maar gisteren keek ik even om en zag de verzuchtende gezichten. Deze dame heeft dan ook wel altijd wat op of aan te merken. Maakt niet uit waarover het gaat, zij heeft een ervaring die ze met ons allen wil delen. En echt het gaat veelal nergens over. Het zijn een beetje de opmerkingen van, de oom van de neef van de buurvrouw waar ik vroeger op school zat heeft dat ook gehad en die heeft toen gevraagd aan de schoonmaker van het kantoor van de eigenaar van de praktijk het op die en die manier op te lossen.

Geen touw aan vast te knopen, aan het hele verhaal niet. En dat doet ze niet 1 keer, maar 15 keer op een middag. En op een vreselijke saaie monotome toom begint ze te ratelen. Knoopje probeert er soms nog iets educatiefs aan vast te knopen, maar soms is dat niet gemakkelijk, want het gaat gewoon echt nergens over.
Alhoewel, gisteren maakte Tante Bep (zo noem ik haar inmiddels) een opmerking waar ik achteraf wel om moest lachen. We hadden het over het maken van de website. En Knoopje raadde ons aan om de gegevens die we gebruikt hadden voor het maken van de brochure uit de vorige module weer te gebruiken. Dat zou makkelijker zijn en dan hoefden, we nog maar een aantal dingen toe te voegen. Afijn, natuurlijk had Tante Bep ook wat toe te voegen aan het geheel. Want zij raadde ons aan om als je stukken tekst van het internet haalt voor jouw website, deze ook heel goed na te kijken op schrijf fouten. Want zij had gemerkt op diverse websites dat er zoveel schrijf fouten gemaakt worden. En dat ze die bij het maken van haar brochure allemaal had moeten verbeteren. En daarna volgde nog een heel verhaal over hoe lang ze daar wel niet mee bezig was geweest. Want dit en dat was fout en ga zo maar door. Tot in detail kregen we te horen wat er allemaal niet aan klopte. Ellenlang verhaal om niks. Afijn, aan het eind van het relaas onderbrak Knoopje haar en vertelde dat het vooral niet de bedoeling was dat wij gingen knippen/plakken van andere websites. Want dat werd zeker toebedeeld met een lager cijfer!

Had je het gezicht moeten zien van Beppie!!! Oepsie, iets te veel gebept!!! Wat had ze nou gedaan, ha ha ha ha. Nou had Knoopje haar door! Ha ha ha, lekker slim. Het is zo jammer dat je dan niet hard op kan gaan zitten lachen. Ik moest het dus weer binnen zien te houden, maar er zal vast een grijns op mijn gezicht te zien zijn geweest. Helaas heeft ze er niet van geleerd haar mond te houden, want even daarna kwam weer een ervarings verhaal. Kon je sommige mensen maar in de "Fast Forward" mode klikken he? Ongelooflijk. Dat wordt nog afzien de komen de weekjes. Want heb het idee dat als we straks op de computer beginnen ze nog wel meer ervaringen in de groep gooit.

Toen ik 's middags thuis kwam was ik behoorlijk afgedraaid. Van cursus, maar ook van mijn kuchje, snotterneus en knetterdende hoofdpijn, die spontaan zijn komen opzetten. Daar zit ik nou helemaal niet op te wachten zeg. Ik ben niet echt ziek, maar ben niet helemaal in orde, dat zeker. Het hangt er tussen in. Het lijkt alsof mijn lichaam nog niet weet welke kant we op zullen gaan. Naar de griep of naar een verkoudheid. Hoop dat het de kant op kiest van een licht verkoudheidje. Want op een griep zit ik nu helemaal niet te wachten. Want je mag maar 1 dag missen van die cursus en dus als ik de griep krijg is het meteen over. Kan ik weer drie maanden wachten tot de cursus weer begint. En dus... heb ik me 's avonds in pyjama en toffeltjes geinstalleerd op de bank....



En even gewoon helemaal niks. Nouja niks? Erna had voor ons deze serie opgenomen en meegenomen....



Heerlijk, Gooische vrouwen!!! Wat kan ik daar toch altijd om lachen! Gewoon even "niet-nadenk-tv-op-volle-toeren"! Zalig! Daar knapt een mens meteen van op!! Zelfs de reclame tussendoor werkte op mijn lach spieren. Want.... Gall&Gall heeft nu dus gewoon "Gooi"-wijn. Even van de Gall & Gall website gequote:

"En nu is er ook de wijn Les Femmes Gooi, geïnspireerd op de serie, een heerlijke soepele wijn met hints van perzik, appel en citrus en exclusief bij Gall & Gall in het schap. De smaak is vol met een lekkere verfrissende afdronk. Ook goed te combineren met lichte vis- en pastagerechten, maar uiteraard ook heerlijk voor de borrel."

Je kan het toch niet verzinnen? Alsof ik na het zien van Gooische vrouwen denk, goh laat ik een "Gooitje" nemen? Het is een goede streek en de druiven schijnen er erg goed te zijn? Echt, wat een idee toch weer. Verder was er tig keer reclame voor de cooker. De kraan die kokend water levert. Beschikbaar voor de "thee-snobjes"! Echt het stond er letterlijk, ha ha ha. Voor de snob! Ook een manier van reclame maken niet? Maar het zal op deze manier geld opleveren waarschijnlijk. Kortom het was weer leuk om het Nederlandse vermaak te bekijken. Maar er volgt nog meer, want we hebben gisteren maar twee afleveringen gekeken dus we hebben nog wat te goed.

Groetjes Petra

Okidoki Artichoke

En dat spreek je uit als Okiedokie artiesjokie. En dat, dat heb ik vandaag weer tig keer gehoord. Het is namelijk het stopwoordje van Mrs. Knott, a.k.a. Mevrouw Knoop oftewel Knoopie ;-)

Als ze iets uitlegt aan ons, dan zegt ze aan het eind steeds: Okidokie (pauze) Artichoke. Waarschijnlijk zegt ze dat ook tegen haar kinderen thuis en dus ook tegen ons. En ons, is nu ook weer een groep van dames van zo'n 35 tot zo ongeer 60 jaar. En ja, dat stopwoordje klinkt een beetje raar als je deze leeftijd hebt bereikt. Maar ik "krijg" het erbij, dus ik neem het maar tot me.

En misschien komt het ook omdat ik er nu weer "vers" inval en het me nu zo opvalt. En dat ik het bij de eerdere lessen geen eens meer hoorde. Maar vandaag had ik toch wel een "oh ja" momentje. Okidoki Artichoke, dat is een "Knoop-ding". Compleet vergeten!

Ze is ook wel lief hoor Mevrouw Knoop, want ze verwelkomde me heel hartelijk en vond het hartstikke leuk dat ik toch de lessen kwam afmaken. En bedeelde me met mijn oude plek in de klas. Met me zat er nog een dame uit de oude groep. Zij had twee lesdagen gemist en dat mag niet. Je mag er maar 1 missen en moest dus weer opnieuw beginnen. Ook een beetje balen voor haar, want ze moest voor een sollicitatie gesprek naar verweggistan en kon dat niet op 1 dag berijden. En miste daarom twee dagen, als ik het verhaal moet geloven.

Maar er is dus 1 bekend gezicht. Verder allemaal nieuwe gezichten. Tien nieuwe gezichten om precies te zijn. Er waren bij deze groep dus meer dames over dan bij die van ons. Moet zeggen dat mijn eerste indruk het idee geeft dat deze klas wat meer timide is dan de andere groep dames. Toen Knoopje de klas verliet om wat te gaan kopieren, was het niet gelijk een kippenhok, zoals bij de andere dames. Maar ja, het was pas dag 1 he? Vorige keer dacht ik dat ook.

Morgen hebben we al onze eerste test voor cijfers en wellicht veranderd daarmee ook het gedrag van de dames. Want dat is belangrijk niet waar? We gaan het zien. Zo, nu dan maar even wat gaan leren voor die test he ;-)

Groetjes Petra

Onverwacht

Eindigde ik mijn vorige blogje dat Erna de koffers al had ingepakt en dat ze in de middag zou vertrekken naar Nederland. Ze had ze de avond ervoor al ingepakt en gewogen. En achteraf was het maar goed dat ze dat gedaan had. want om 12 uur ging de telefoon. Het was buufje Evelyn. Zij had kaartjes voor de Carolina Hurricanse ijshockey wedstrijd voor die middag. Of wij zin hadden om te gaan?

Ja natuurlijk!! Altijd zin! Maarja, Erna zou om 6 uur gaan vliegen. Gelukkig begon de wedstrijd al om half 2 's middags. En is het RBC center, waar de wedstrijd was, niet zo ver van het vliegveld vandaan. Dus na twee secondes gedacht te hebben zei ik tegen Evelyn, "Ja leuk, we gaan hartstikke graag!". En zo kwam ze de kaartjes direct na het telefoontje bij ons brengen. Wat ontzettend aardig!! Ze wilde er namelijk ook nog eens niks voor hebben. En konden we zomaar ineens naar een ijs hockey wedstrijd!!! Leuk!! Dus dat werd koffers in de auto en op naar het RBC center! Altijd leuk deze telefoontjes. Daar worden we helemaal blij van kunnen we wel stellen.

Het RBC center is zo'n 25 minuten bij ons vandaan en net even voor enen waren we er dus. We hadden al snel een super parkeerplekje en liepen we tussen de Cane fans zo naar het stadion. Eenmaal in het stadion zijn we eerst even in het Hurricanes winkeltje wezen kijken. Je vindt daar dus echt alles in het rood/wit en zwart. Van t-shirtjes tot kinderslabbetjes zijn er te koop. Je kan het zo gek niet verzinnen.





En het was er nog dringen bij de kassa ook!






Daarna zijn we onze plaatsen gaan opzoeken en de kaartjes waren echt goed, want we zaten behoorlijk dicht bij het ijs. Evelyn werkt bij IBM hier in Raleigh en ik denk dat de kaartjes daar vandaan kwamen. Wat een mazzeltje toch weer voor ons! Dit was zo onverwachts en zoooo leuk! Dat hadden we vanmorgen ook niet verwacht toen we wakker werden.

De sfeer zat er al gelijk goed in. Want er werd voor de wedstrijd een speler geeerd die al 1000 hockey wedstrijden gespeeld had. Wat natuurlijk onder luid gejuich gebeurde. Het werd echt een heel showtje. Daarna werd het volkslied door een meisje van ik schat zo'n jaar of 8/9 gezongen. En allemachies wat een stem had ze! Het klonk echt prachtig. In het filmpje hier onder kun je haar horen....



De wedstrijd begon spannend....





Onder toejuiching van de speciaal uitgedoste fans.



En zowaar de Canes scoorde als eerste!!!



Iedereen blij natuurlijk en luid gejuich.... Maar het was nog niet stil in het stadion of de San Jose Sharks scoorde ook al.... Hmmm dat was minder. 1-1 stond het dus. En daarna werd het 2-1 voor de Sharks. En onze favoriete speler Murray van de Sharks (zo heet 1 van de Beardies van Erna namelijk) scoorde toen ook nog een keer. Inmiddels was het dus gewoon 3-1. En stonden de Canes flink achter. Dat ging niet goed!! En begon te twijfelen aan de Canes en hoopte stilletjes dat zij niet aan het "Feyenoord"-syndroom leden. We hadden namelijk voordat we weggingen van huis gezien op internet dat die met 5-1 van Ajax hadden verloren. Ook een beetje een dompertje niet? 2-1 is nog te accepteren maar 5-1? Dan is er toch echt was mee mis gegaan.

Maar afijn. Het was inmiddels voor de tweede keer pauze. En bij ijs hockey spelen ze drie keer 20 minuten. En toen was het ook al half vier en besloten we om maar richting het vliegveld te gaan. En dus hebben we de derde periode niet meer gezien. En maar goed ook, want het "Feyenoord-syndroom" was echt wel aanwezig bij de Canes. En verloren ook zij gewoon met 5-1! Hebben wij weer... Krijgen wij de kans om naar een wedstrijd te gaan, verliezen ze dik! Helaas het is niet anders.... Waarschijnlijk liep het net effe niet gisteren ;-)

Het incecken voor Erna's vlucht en de koffers inleveren verliep overigens wel heel voorspoedig. En inmiddels is Erna al weer veilig (en een uur eerder) in Nederland aangekomen! Denk windje mee, want een uur eerder is wel heel erg prettig op zo'n lange vlucht, niet waar? Het is toch altijd weer een hele rit terug. Vooral het 's nachts vliegen. Maar als dan de zit onverwacht wat korter wordt is dat alleen maar lekker. En zo is het hier nu ineens weer heel stilletjes. Connor had toen ik terug kwam van het vliegveld ook zoiets, van ik mis er volgens mij 1. En bleef nog even naar de deur turen. Maar helaas voor hem bleef die dicht.

Voor mij begint vandaag deel 2 van de cursus waar ik in juli mee begonnen was. Destijd was ik er niet mee door gegaan omdat ik dat baantje toen ineens had. Maar nu kan ik er dus weer mee verder en begint deze vandaag. En ik heb er reuze zin in (kuch kuch) Niet echt dus... Moet me er echt even toe zetten, ben ik bang. Maar wellicht als ik weer een beetje in het ritme zit, lukt het allemaal wel weer. Dus de komende vier weken weer naar school en me verdiepen in dit boek....



Mevr. Knoop, ik kom er weer aan!

Groetjes Petra