21-1-2011

Voor ons is 21/1 al jaren een speciale dag. En nu... is het 21 jaar geleden ook nog. Toen, in 1989, viel het op een zaterdag en ging ik met mijn vriendinnen naar Alcazar in Puttershoek. En daar..., ontmoette ik Ron. Een-en-twintig jaar geleden....

En van de week kreeg ik 21 rozen van diezelfde Ron. En daar was ik heeeeel blij mee.



Maar, jeetje wat klinkt het lang geleden.... En wat is er veel veranderd in die 21 jaar. Het is mooi om bij zulke dagen even stil te staan. We gaan uit eten morgen en jawel... naar de film. Ons favoriete uitje! We hebben nog een paar vrijkaartjes om te besteden ;-)



Was trouwens van de week nog meer verwend. Want er kwam ook een pakket uit Voorhout. Met verzend datum 8 december... Lang onderweg geweeest, maar hij is er Erna! En we hebben genoten van de banketstaaf. En al het andere leuks en lekkers!

En alsof dat nog niet genoeg was... er kwam nog meer post die dag. De afgelopen hele week had ik de twee bruine labradors van Alison overdag uitgelaten omdat zij voor het werk naar een andere staat moest. Het zijn zulke schatjes. En ze zijn erg gecharmeerd van mijn Uggs laarzen. Ik moest zo lachen. Het bont van de dingen werd vooral door Winston, 1 van de 2, steeds uitgedaagd voor een spelletje. Waarschijnlijk roken ze nog wel heel erg naar Australische schaapjes. Hij was er helemaal weg van elke keer als ik bij ze kwam om ze uit te laten. Maar ik dwaal af. Gister morgen ging de deurbel en zie daar..... Een hele grote doos van Pro Flowers van Alison en Bob. En er in...



Een mooie bos zonnebloemen! Helemaal goed! Wat worden we weer verwend. Zoveel liefs....!

Groetjes Petra

Postbode kadootjes

Gisteravond zijn we lichtjes wezen kijken hier in de buurt. Had de camera mee dus hier zijn de foto's.....

We waren ook nog even bij Bass Lake wezen kijken. Daar waar de foto club elke maand samen komt. Altijd mooi versierd met de kerst vind ik.



Het ligt ook echt op een mooi plekje zo aan het meer. Vandaag zijn we richting Durham gereden en onderweg nog even gestopt bij Harris lake. En ja... we zagen alweer hertjes!



Hij, een kleintje nog, bleef echt stok stijf staan kijken naar onze auto. Pas toen er een fietser langs kwam nam hij de benen. Daarna zijn we door gereden naar Durham en zijn we bij Stam, de Nederlandse Chocolaterie, wezen kijken. Nouja niet alleen wezen kijken, ook wat gekocht hoor ;-)

Daarna door gereden naar South Point. Een grote mall die ik altijd erg mooi vind. Op de parkeer plaats was het best druk, maar in de winkels vond ik het reuze meevallen...



Behalve bij de Apple winkel!



Daar was het erg druk. Ook wij deden er aan mee, want Ron heeft een iPad gekocht. Ja... als dat maar goed gaat. Ik en iPod zijn in het verleden niet altijd vriendjes geweest, maar voorals nog gaat het internetten goed op het ding. Zolang we niet gaan synchroniseren gaat het allemaal wel goed komen. Voor degene die al een iPad hebben, ik hou me aanbevolen voor tips voor welke App we echt niet zouden moeten missen op het apparaat.

Daarna zijn we op de terug weg nog even langs Cross Roads gereden. Ook een mall hier en daar....., daar was het ernstig druk! Heel ernstig. Ik had van de week iPad hoesjes gezien bij Marshalls. Nou daar werd je zowat de winkel uit gedragen. Er stond een hele rij bij de kassa. De hoesje waren er nog en dus sloot ik aan. Maar het duurde niet zo heel lang, want alles kassa's waren open en zo schoot het lekker snel op. Eenmaal betaald, snel weer weg, want dit was wel heel erg druk. Maar eigenlijk ook wel de drukte die je zou verwachten twee dagen voor kerst.

Nou had ik van de week trouwens nog wat. Je weet het verhaal van de postbode vast nog wel. Onze Richard, zeg maar. En over het kerstkadootje wat we hem nog nooit gegeven hadden. Nou daar ging dit jaar dus verandering in komen. Ik wist niet zo goed wat ik nou moest geven, maar toen zag ik een thermos kan en twee warmhoud mokken staan en dacht dat is misschien wel wat. Het is hier nu ongewoonlijk koud op het moment. En er wordt zoals ik gisteren al schreef een witte kerst verwacht. De laatste keer dat dat gebeurde was in 1947. Dus kun je nagaan!

Afijn ik dwaal af. Afgelopen maandag stond het kado dus gereed voor Richard op de aanrecht. Als we hem aan zouden horen komen zou Ron naar buiten gaan om hem het te geven. En zo gebeurde. Ron had het hem gegeven en Richard bedankte hem uitbundig, maar toen gebeurde het..... Hij lag ons mooi ingepakte kerstkadootje op een grote stapel andere kadootjes! Een hele berg vertelde Ron. Jeetje dat is ook wat. Nu weet hij nooit meer van wie hij wat had gehad. En ja nu begreep ik ook dat hij nog altijd zo aardig tegen ons was. Hij weet natuurlijk nooit meer van wie wat. Logisch ook. Als je zo'n stapel krijgt.

Tenminste dat dacht ik. Vanmiddag kwamen we terug van het shoppen op South Point en toen kwam Richard net de hoek om rijden. Dus ik wachtte even om de post aan te pakken. Hij gaf de post en vertelde dat hij ook twee pakjes voor ons had. (Erna alles is nu binnen hoor!) Dus hij staat op en loopt naar achteren in zijn postbusje. En terwijl hij de pakketjes aan het bliepen is komt het hoor. "Petra, I would really like to thank you for the Christmas gift", zegt hij. Oh dat had hij dus wel onthouden. Dus ik zeg tegen hem dat het goed te horen is dat hij het leuk vond. "Ja", zegt hij,"iemand anders had een pakket gegeven met warme chocolade melk gegeven en onze thermoskan en coffee mugs kwamen zo goed bijelkaar"
En joh!!! Ik was helemaal van de wap er van. Hij wist het gewoon! En nu vraag ik me dus af hoe hij dat voor elkaar heeft gekregen in die hele stapel kadootjes. Die postbode van ons is echt supersonisch volgens mij. Hij onthoudt niet alleen alle namen, maar ook welke kadootjes. En zelfs bij jaren geen kadootjes is hij er niet minder aardig om. Geweldige man, die Richard niet?

Groetjes Petra

Uitermate

verwend zijn we van de week!!! Zo kwam er begin van de week een dikke envelop binnen. Uit Friesland. Met.... de heerlijkste kruidnootjes! Helemaal lekker! Misschien kennen sommigen hier op het blog Patricia Stam nog. Zij hield een blog bij tijdens de tijd dat zij woonden op Camp Lejeune. En nu met Facebook hebben we weer contact. Zo leuk. En nu zo heerlijk verwen pakketje van hen mogen ontvangen. Zo lief van ze!

Op donderdag stond de postbode aan de deur (Ja ik heb inmiddels een kadootje voor hem gevonden) met een pakket! Ik zag aan het doosje al dat hij uit Nederland kwam en ik moest weer tekenen. Het was van Sandra! Ook een trouwe leester van mijn blog en zelf heeft zij een prachtige website met de taarten die zij maakt. Onlangs had zij een fotografeer lichtset voor het fotograferen van haar taarten gekocht. In Amerika, met Amerikaanse foto lampen.... Die het niet deden in Nederland. Ze vroeg hier of ik ze misschien wilde hebben. Ja natuurlijk wilde ik dat en zo kreeg ik nu dan het pakketje uit handen van Richard onze postbode.



En in het pakket zaten niet alleen de lampen, nee het was gewoon een heerlijk verwen pakket. Compleet met Nederlandse Autoweek voor Ron. Echt zooooo lief!!! Zoals ik al zei uitermate verwend, dat was niks te veel gezegd.

Maar het wordt nog mooier.... Vrijdag pak ik de post uit de brieven bus en zie een dikke bubbeltjes envelop uit Nederland. De postzegel herkende ik al gelijk en al naar binnen lopend begon ik te friemelen aan de envelop. Het was van Marieke, haar kerst kaart en..... de cd van Alain Clark. Toevallig hoorde ik via Facebook van deze Nederlandse zanger, een paar weken terug en vond het zo mooi. Helemaal niet wetende dat hij mega bekend is in Nederland. En nu dan zijn CD als kerstkadootje van Marieke. Echt helemaal toppie en super verwend niet?

Was er helemaal blij van. Nederlandse post is altijd leuk! De kerstkaarten druppelen nu ook binnen en dat vind ik ook echt een feestje. Dat mensen de moeite nemen om ons in het verre Amerika toch een kerstkaart te sturen. Helemaal toppie en zo gewaardeerd door ons allebei. We hebben een soort van slinger in de kamer hangen en daar hangen alle kerst kaarten aan. Moet er elke keer weer even naar kijken.



Verder hadden wij hier van de week ook sneeuw. Niet zo veel als in Nederland, maar het was echt mega koud voor onze maatstaven.



De sneeuw ging al snel over in ijzel en dat was minder leuk, al leverde het wel leuke ijspegel plaatjes op.






En de rozen gaan het nu echt niet meer overleven, na zoveel kou.



Verder had ik vrijdag ook nog een taak. Namelijk kerstkoekjes bakken. VEEEEEEEL kerstkoekjes bakken. Zondag is er bij Alison een Christmas Cookies exchange. En voor iedere gast die er komt moet je een half dozijn, zes dus, koekjes bakken. Van hen krijg je ook weer zes koekjes volgens hun recept terug. En zo heb je dus veel verschillende kerstkoekjes. Maar.... nou komen er 15 mensen op dat feestje. Dat is 7,5 dozijn!!!! En daarbij dan nog koekjes om te proeven op het feestje zelf.

Je begrijpt ik raakte in lichte shock toen ik het hoorde. Dat zouden zo'n 100 koekjes moeten zijn. Mijn god!!! Wat nu? Ik haastte me van de week dan ook naar de winkel om zo'n koekjes spuit te kopen. Je ziet ze wel eens om zo'n verkoop kanaal en dacht dat is mijn redding. Van internet had ik een recept om speculaasjes te bakken opgesnord en deed dat vol goede hoop in die spuit.



Nou het kwam er van alle kanten uit behalve de goed. Oh nee....... dat hield dus in dat ik alles met een vormpje moest gaan doen. En.... ik kon maar een x aantal koekjes per keer pakken. Nou om een lang verhaal (en veel gefoeter) kort te maken. Ik ben om een uur of 9 begonnen en rond half twee was ik klaar. Dit is de 1e en laatste cookie exchange EVER!!! Dat gaat me niet nog een keer gebeuren dat vertel ik je.



Nou was het wel zo dat ik niet de enigste was die in paniek raakte van zoveel koekjes. Er waren er meer dus het aantaal was verlaagd naar 60. Maar... vandaag hebben we ook de Beardie kerst bijeenkomst en dacht, omdat ik zo'n handige spuit had, ik maak daar ook maar koekjes voor. Dus had ik er toch nog zo'n 100 bij elkaar. Echt ik was niet blij. Vraag me ook af hoe we al die koekjes moeten gaan opeten.

Nou vind Ron koekjes altijd erg lekker, maar om eerlijk te zeggen, niet de Amerikaanse versies. Die zijn vaak slap en taai. En daar zit ik dan met 60 koekjes, zondag.....

Verder hadden we gister avond een feestje hier in de buurt. Het thema was een "bad holiday sweater". Nou weet ik maar al te goed hoe die sweaters en vesten er uit zien, maar daar heb ik er echt geen 1 van in mijn kast hangen. En wil dat eigenlijk ook helemaal niet. Persoonlijk vind ik dat nou echt foute truien. Maarja... wat doe je dan?

Ron was natuurlijk erg blij met dit thema. Ik zag hem echt nog niet in zo'n sweatertje lopen. Dus ik had een kerstman stropdas met muziek voor hem gescoord. Misschien dat dat het zou doen. En zo ging ik van de week om toch nog iets acceptabels te vinden om aan te trekken en toen kam ik bij Walmart en daar hadden ze erg grappige t-shirtjes vond ik zelf. En daar heb ik er dus twee van gekocht. Nog enigszins normale prijs. Die voor Ron vond ik erg grappig omdat Ron ook een engineer is.



En ook bij Ron viel dit beter in de smaak dan het stropdasje met muziek en al helemaal de optie van het vestje! Voor mezelf had ik deze uitgezocht en daar over een rode blouse.



Terwijl we naar het feestje liepen zagen we al veel auto's staan en Ron vroeg me nog even, weet je wel heel zeker dat iedereen dat doet? Zal je net zien komen wij als enigste gekken daar het feestje binnen zetten met onze kerst outfit. Maar... ik was helemaal verbaasd. Echt iedereeen had wel wat mafs aan. En ik heb zo gelachen. Van grote strikken tot lichtgevende truien. En jawel de vreselijke vesten.....



Toen ik Frank zat heb ik zo staan lachen. Hij zag er echt niet uit. Sharon zijn vrouw was al net zo erg en liep met een grote kerst strik in haar haar.



Deze vond ik ook erg grappig. Zelf in elkaar geknutseld helemaal. En het ook durven aan trekken he? Jammer genoeg niet meer foto's maar wellicht verschijnt er nog wel wat op Facebook van de week. De leukste versie vond ik nog wel een vrouw die zo'n ding wat je onder de kerstboom legt, om de stam te verbergen zeg maar, als een soort van cape om had. In haar haren een piek en rode kerstman sloffen. Echt ontzettend grappig.

En wat trouwens ook wel grappig was, is dat ik op het feestje nog een Nederlandse heb ontmoet. Haar man en zij wonen eigenlijk vlak bij ons. Zo zie je maar weer. Het was leuk om even lekker Nederlands te kletsen met elkaar. En... ze had heerlijke mini loempiaatjes mee genomen MET de juiste zoet zure saus. Helemaal lekker!!!

Zo en nu als laatst na toch wel weer een behoorlijk lang epistel, wil ik even vragen voor wat drum geroffel........ want....... ik heb gisteren dan toch EIN_DE_LIJK een isbn nummer aangevraagd voor het boek!! Ja ja,... het begint nu dan toch echt echte vormen aan te nemen. Het wordt een boek van 106 stukjes en 230 bladzijdes! Dus...... wordt weer vervolgd!

En dan ga ik me nu klaar maken voor het Beardie gebeuren. Het is nog een aardig ritje er naar toe, dus we moeten er zo vandoor!

Groetjes en een fijn weekend!
Petra

Richard

Ik had het al eens verteld, geloof ik, maar de postbode kent ons hier bij naam. Voornaam wel te spreken. De eerste keer toen ik hem heel enthousiast,"hi Petra" hoorde roepen, keek ik om me heen alsof er nog een Petra achter me stond. Zo verbaasd was ik. Maar nee er stond natuurlijk geen andere Petra en hij wist gewoon echt mijn naam. Waarschijnlijk doordat hij al die jaren dat we hier wonen de post in ons brievenbusje stopt.

"Hi.... uhhh", zei ik toen. Ik wist echt zijn naam niet. Mister mailman, klonk ook weer zo raar om tegen hem te zeggen. Maar ik had toen wel zijn nametag op zijn blouse gezien. Richard heet hij. Ron heeft hij ook al een keer op deze manier verrast. Ron was namelijk de auto aan het wassen op een zaterdag morgen, toen Mr. Mailman voorbij kwam in zijn postwagenmobiel. En half uit zijn wagen hangend, naar Ron had geroepen, "Goodmorning Ron!". Ron kon nog net zijn hand de lucht in brengen en had een wuif beweging gemaakt.

Eenmaal binnen vroeg Ron aan mij of ik soms die postbode kende. Ik moest al lachen, "hij noemde je zeker bij je voor naam", vroeg ik hem. Ja, zei Ron. Allebei waren we het erover eens, het was een beetje vreemd. Niet dat de man onaardig is, maar ik weet niet, hij bezorgt wel je post natuurlijk. En ziet dan je naam, maar hoort dat niet een beetje bij je beroepsgeheim als postbode?

Afijn afgelopen donderdag dacht ik, ik ga het ook eens aan Alison vragen. Of zij de mailman wel eens spreekt. Oh Richard you mean?, zei ze. Ja uh Richard ja. Ja die sprak zij regelmatig en met de kerst gaven ze hem ook een kadootje. Zo'n aardige man. Okay dan! Was ik toch even helemaal niet op de hoogte dat dit gebruikelijk is zeg. En dan toch nog zo aardig blijven doen tegen ons die Richard. Jarenlang niks van ons gehad met de Kerst. En toch nog uiterst vriendelijk.

Misschien dit jaar dan maar eens een kadootje voor hem kopen. Hij is ook wel gewoon hartstikke aardig en altijd reuze vriendelijk. Want.... vanavond stond hij weer bij ons aan de deur. Met..... een pakje!!!

Mail from abroad, Ron!, zei hij tegen Ron die de deur open deed. Hey Richard!, zei Ron. Die nu inmiddels ook zijn naam weet. Tegenwoordig moeten we voor alle pakjes uit Nederland tekenen. Dus Richard had zijn papieren al bij de hand. En na een krabbel van Ron en een "have a great evening, Ron!" verdween Richard weer in zijn postmobiel. Op naar het volgende huis.... Gewoon een echt aardige postbode, die onze voornamen onthoudt. Laten we er maar verder niks bij inbeelden. Maarja, wat geef je nu zo'n postbode met de kerst? Ik zou het echt niet weten!

Het pakje werd door Ron in de keuken gezet en al snel had ik een broodmes gevonden om het plakband open te snijden... Bovenop had ik al gezien aan het handschrift dat het van mijn moeder was. Altijd zo lief!!!



Echt een Sint & Piet pret pakket!!! Hartstikke bedankt ma!! Heerlijk! Vanavond chocolademelkje en speculaas bij de tv!

Groetjes Petra

Van de week

De kaarten voor mijn verjaardag kwamen bijna allemaal in 1 keer afgelopen dinsdag met de post. Vast met 1 vliegtuig gekomen denk ik ;-)



Hartstikke bedankt!! Ook kwam er een pakketje van mijn moeder. Ron kreeg toen hij 40 werd 40 repen chocola. En nou vind ik chocola lekker, maar er is iets wat ik nog lekkerder vind... En dus....



Jawel 40 wasa's! Zo leuk!!!! (en lekker) Thanks Ma!!! En vandaag kwam er nog een pakketje. Dit keer uit Voorhout. Met....



Ohhhhh lekker!!! Helemaal blij! Wat word ik weer verwend. De afzender uit Voorhout weet ook wat ik lekker vind. Eier koeken en wasa's, want ook die zaten er in Erna's pakketje bij. Super!! Voorlopig kan ik een poosje voort kunnen we wel stellen ;-)

Van de week ook de NL-koffie bij mij en dit keer bij het zwembad hier in de wijk. Met appeltaart en slagroom, vanwege de "verjaardigheid" natuurlijk.



De NL-kids hadden het prima naar hun zin zo bij het zwembad. En ben zelf ook wezen zwemmen, want het was erg warm woensdag. Niet zo zeer zonnig maar wel ernstig warm.



Om een uur of 2 ging ik dan weer op huis aan en toen gebeurde het. Echt de 40 jaar doen me geen goed. Want bij het wegrijden, had ik mijn handen vol met van alles en nog wat. En zo zette ik de rest van de appeltaart op het dak en deed alle andere spulletjes in de auto. En.... reed weg, met die taart nog op mijn dak..... Pffff, waar was ik met mijn hoofd? Ik dacht wat hoor ik nou voor raar geluid bij het wegrijden. Alsof er iets bonkte.... En toen... viel het kwartje. De taart!!!! Gelukkig reed ik bij ons in de wijk en ging ik niet hard. Dus stoppen en taart redden. Inmiddels had ik het bloed heet in die auto en deed ik beiden raampjes open voor wat frisse lucht. Wat stom zeg!!! Maar gelukkig taart nog gered.

Nou was het pakketje van mijn moeder precies op mijn verjaardag aan gekomen. Maar wij waren er niet die middag en dus lag er een kaartje in de bus dat ik het bij het postkantoor op kon halen. Maar even later ging het zooooooo onweren en onwijs hard regenen dat ik eigenlijk de hondjes niet alleen wilde laten. Echt zo hard heb ik het in tijden niet zien regenen. Er kwam ook ineens een wind opzetten en alle struiken en bomen in de tuin gingen als een gek heen en weer. Wat een noodweer ineens! Het gras in de achtertuin stond gewoon onder water. Met bakken kwam het naar beneden. Maar gelukkig verandert het weer hier ook weer snel, want uiteindelijk werd het toch droog en kon ik nog net voor sluit, naar het postkantoor toe om het pakketje op te halen.

En zo loop ik naar de auto en Oh neeeeeeeeeeeeee....... Ik was de ramen vergeten! Wel %*@&%#)*%#(&% !!!! Echt alles, maar dan ook alles zeikie nat. ZEIK nat! Nog een keer *%#%*)#(%)^) !!!! Jemig wat een ongelooflijk dom van mij zeg. Echt met het 40 worden is spontaan mijn geheugen gehalveerd volgens mij. Je zult begrijpen dat Ron niet zo blij met me was woensdagdag. Ik ben dus niet naar het postkantoor geweest, maar ben gaan dweilen, zeg maar. Redden wat er te redden valt. Overal zag en voelde ik water. Gelukkig deed de auto het nog wel. En zo ook de radio en andere electrische snufjes. Je moet er toch niet aan denken. Want de ramen stonden niet op een kiertje.... Nee wagenwijd open kunnen we wel stellen. Maar gelukkig kon hij er tegen onze super mobiel!

En zo staat dit wonder op wielen nu al een paar dagen open om zoveel mogelijk vocht er uit te laten. Zonnetje wat er op schijnt helpt natuurlijk wel, maar er is zoveel water in gekomen. De zittingen zijn nu wel droog gelukkig, maar onderop is het nog steeds nat. Pffffff, hopelijk heb ik en mijn harde schijf er van geleerd....

Nouja maar snel vergeten zullen we maar denken. En hopelijk droogt de rest ook snel.
Ron had de wagen donderdag meegenomen en merkte niks bijzonders aan de wagen. Hij deed het echt nog helemaal zo als het hoorde.

En zo ging ik donderdag naar het NC state Arboretum, gewapend met camera. In een poging mijn tijdelijk verstands verbijstering te vergeten. Er waren een aantal schoolbussen met kids die daar ook rond liepen, maar verder was het er rustig. En kon ik op mijn gemakje foto's maken. Er waren nu aardig wat Dahlia's in bloei.



Op zich houd ik niet zo heel erg van die bloemen, maar er zaten wel bijzondere exemplaren bij. En ze zijn altijd zo lekker knal. Van kleur, bedoel ik dan. Heb weer een hele rits foto's gemaakt. Heerlijk vind ik dat!

Ze zijn op het moment wel erg aan het verbouwen en verhuizen bij het aboretum. En zo is er onlangs een nieuw veld met allemaal bloemen. Dit is op een nieuw stuk bij het terrein en op het oude stuk zijn ze nu alle planten aan het verhuizen. Maarja ik moest natuurlijk het nieuwe veld ook bekijken. Nou is het daar nog niet zo gedraineerd als op het oudere gedeelte. En ook daar was die bui die bij ons zijn best had gedaan langs gekomen. Het was er drassig en soppig, maar ze hadden er rijen vol met Echinacea. Prachtig gezicht. En met vol enthousiasme begin ik met het maken van foto's. Kijk natuurlijk nergens meer naar en huppatee.... daar ging ik op mijn giecheltje. God wat een week zeg! Dat gaat lekker. Lag ik dan in de blubsie. Twee natte knietjes en bagger voeten van heb ik jou daar. Ik had slippers aan die vast aan mijn val hebben bijgedragen. En zo zat ik dan op mijn knietjes tussen de Echinacea. En spontaan dacht ik aan dr. Vogel. Goed tegen verkoudheid!!! Hoorde ik hem nog zeggen in mijn gedachte. Pfff, tussen alle zonnehoeds bloemen gluurde ik of iemand me gezien had. En... geloof dat het veilig en vrij anoniem gebeurd was, mijn weergaloze snoekduik vandaag. En nu ik dan toch op mijn knietjes zat en mijn broek al een ernstige wasbeurt nodig had, dan maar een close upje van de zonnehoedskruid ala dr. Vogel niet?



Dus mocht je je afvragen, hoe krijg je zulke close ups van blommetjes? Gewoon op je knietjes. Je krijgt er werkelijk de fraaiste foto's van, ha ha ha. Bij voorkeur kun je deze positie iets galanter dan ik aannemen, maar het gaat om het idee en het eind resultaat, zullen we maar denken.



Afijn ook weer meegemaakt. Vandaag is alles vrij rustig verlopen en ben ik wat boodschapjes gaan doen en vanmiddag even afgekoeld bij het zwembad. Rustigjes aan en vooral het hoofdje er proberen bij te houden. Dan gebeuren er geen gekke dingen meer. Morgen komt mijn moeder hier aan en hebben we weer wat om naar uit te kijken. We zijn er klaar voor!

Groetjes Petra

I got a feeling....

Toen we vorige week in Florida waren zagen we een optreden van de Black Eyed Peas bij Oprah Winfrey op de tv. Het was de 1e aflevering van het seizoen en er was een FlashMob georganiseerd midden in Chicago. Vond het op tv een geweldig gezicht om de mensen allemaal te gelijk dezelfde bewegingen te zien doen. I got a feeling van de Black Eyed Peas is ook echt een nummer waar je lekker vrolijk van wordt. Hier onder het stukje van Oprah van Youtube. Prachtig om te zien!



En zo op een maandag na een heerlijke vakantie heb je dat ook wel nodig. Een beetje vrolijkheid niet? Het is toch altijd weer even wennen. Maar na alle huishoudelijke klussen heb ik ook nog even bij het zwembad gezeten. Nog 1 weekje is het open, dus nog maar even van genieten!

Had trouwens nog een leuk berichtje in de stapel post die ik uiteindelijk door geworsteld heb.



Voordat we op vakantie gingen heb ik mee gedaan aan een prijsvraag bij de Chick-fil-A. Er wordt namelijk een nieuwe vestiging vlak bij ons geopend. Er waren van allerhande prijzen te winnen. En laat ik nou een uitnodiging krijgen voor die opening. Weet natuurlijk niet of iedereen die mee gedaan heeft, zo'n uitnodiging krijgt. Maar mag 1 introduce meenemen voor een "Fun night of good food and special prizes????? we gaan het zien. Morgen om 18.00 is de opening.

Groetjes Petra

Posttttt

Hoe ik ook moest wennen aan het werken, nu moet ik ook weer wennen aan het niet werken. Heb op mijn gemakje mijn les van de Medische terminologie kunnen doen vandaag. En alles gewoon een tandje langzamer. Eigenlijk heel lekker.

Natuurlijk ook het zwembad weer vereerd met een bezoekje. Gisteren en vandaag. Gewoon met mijn luie kont genieten van het niks hoeven doen. Hoe relaxed dat gevoel ook al weer is.... Ha ha ha, alsof ik jaren heb gewerkt ;-) Het was maar drie weken. Maar toch.... het voelde eigenlijk wel weer heel vertrouwd. Ron zou vanuit zijn werk ook daar heen komen en net voordat hij het water in dook vertelde hij nog even dat er een pakket bezorgd was. Net toen hij thuis kwam. Goed dat hij net thuis kwam, want tegenwoordig moeten we voor elk pakketje wat uit Nederland komt tekenen. Dus kon hij gelijk tekenen en hoefde ik het morgen dus niet op te gaan halen.

Maarja, nou lag ik daar bij het zwembad en het idee dat er een pakketje op het aanrecht in de keuken stond, maakte me heel erg onrustig. Ron had het niet open gemaakt, want dat wilde hij samen doen..... Jaaaaa hallo, je had me dan alvast kunnen vertellen wat er in zat, toch. Nee ik moest maar even wachten. En reken maar dat dat niet makkelijk is voor mij, wachten. Wachten op het weten wat de inhoud van een pakketje is, ha ha ha. Normaliter loop ik al op de weg naar binnen van de oprit tot aan de garage te peuteren aan het plakband om het doosje vooral zo snel mogelijk open te krijgen. En nu moest ik rustig blijven liggen bij het zwembad? Oeiiiiii niet makkelijk!

Als afleiding dook ik verder in mijn Libelle, die vorige week ook al per post, bij ons aan waren gekomen. Thanks Erna!!!! Perfecte timing kunnen we wel zeggen. Heb nu duidelijk de tijd om daar in te zitten lezen. Nou ik heb het 50 minuten kunnen volhouden en toen moest ik toch echt naar huis!!!

Het bleek een pakket voor Ron te zijn van mijn moeder. Voor zijn verjaardag. Natuurlijk vol met Ron's favo's. Roze koeken, mergpijpen, gevulde koeken, jode koeken. We kunnen wel stellen dat Ron's het koekjesmonster is bij ons thuis. Dus deze koeken zijn een welkom geschenk. Voor mij had mijn moeder er Wasa's ingedaan. Ik vind die gevulde Wasa crackers altijd zo lekker. Hier natuurlijk niet te krijgen. En trouwens.... voor degene die mijn Wasa verhaal van een poosje terug nog herinneren. Bij de Walmart zijn de wasa's weer verbannen naar de "drie-hoog-achter"-plank. We moeten weer op onze tenen om ze te kunnen pakken. Hopelijk verhuizen ze niet de winkel uit, want ik ben wel groot verbruiker van die dingen. Het leven voor een Wasa cracker is ook niet meer zo als het geweest is in deze tumulteuze tijden ;-)

Verder ook nog drie kilo Gouda kaas in het pakket. Helemaal lekker! Hartstikke bedankt ma! We gaan er weer van genieten!



En ja, Stace jij krijgt ook een stukje kaas!



Verder gistermiddag nog een stapje verder in het Herbie project. Namelijk het raam moest getint worden.



Nog een heel precies werkje. En voor er vragen komen..... Ja hoor, wij hebben ook zo'n handige Black & Decker Workmate. Al jaaaaaaaren ...... maar die staat ergens in een hoekje van de garage stof te vergaren. (hey dat rijmt) Want wie gebruikt nou zijn workmate als je ook een dek op je hot tub hebt, die je daar voor kunt gebruiken niet? Dat zou toch zo voor de hand liggend zijn....



Maar het is gelukt en zit er nu zelfs een gepimpt raamwerk op de golf kar. Ik begrijp de vragen, wat moet je nou met zo'n karretje maar al te goed. Toen wij hier kwamen wonen, zaten we zo te lachen dat de buurtjes met een golfcar naar de buurt BBQ kwamen. Dat doe je toch niet..... Afijn, 4,5 jaar later en wie heeft er een golfcart? Ja precies. En daar gaan we dus mee naar het zwembad (twee keer vallen en je bent er, maar ja) Je moet intergreren niet waar? En dan maar een beetje in een coole golfcar, ha ha ha. Niet zo'n gezapig ding. Trouwens Hester.... weet niet of ik Ron ga vertellen van de Vege oppimp motor. Breng hem als je blieft niet op ideeen zeg..... Heb al een paar keer voorbij horen komen, dat "er een chip" in kan om het ding op te voeren. Zie je me al gaan? Haren wapperend in zo'n ding. Echt ik denk gewoon dat ik aangehouden wordt bij de Nederlandse douane als ik ooit weer een keer het land in wil, als ze er weet van krijgen dat wij zoooooooo aan het intergreren zijn geslagen. Er zijn grenzen natuurlijk ;-)



Groetjes Petra

Mevr. Knoop

Vandaag, ik was net thuis, stond de postbode aan de deur. Een pakket!! Met recht een pakket, want het was een behoorlijke grote doos! LEUKKKKKK!!! Snel een schaar en open maken..... Het was een pakket van mijn zus (en man en neefje natuurlijk)



Alles zo leuk ingepakt in Delfts Blauw papier. Zo komen we wel in de stemming!
En het eerste pakketje wat ik open maakte..... een heerlijke frikandel!!!



Echt waar.... Al was het niet in een consumeerbare versie.... helaas. Moest er wel erg om lachen. Thanks Karin, we waren er helemaal blij van ;-) Snel daarna de andere pakjes uitgepakt en er zat van alles in. Lekkere oude kaas. Wasaatjes, tulpenbollen, vaasje en bloemen bakjes, koekjes, echte Hollandse boodschappentas en... een schoolfoto van Dylan. Hartstikke leuk allemaal Kaar, we gaan er weer van genieten!



Om terug te komen bij de titel van dit blogje, "Mevr. Knoop". Ik heb namelijk vandaag een Mevr. Knoop ontmoet. Nouja, zo heet ze eigenlijk niet. Ze heet hier natuurlijk Mrs. Knott. En Mrs. Knott is mijn lerares voor de curus Medical Front office assistant die ik vandaag begonnen ben. Elk jaar moet ik van mezelf iets nieuws leren, zo blijft je geest jong niet waar. Voorlopig houdt ik het al een aantal jaren vol en dit jaar bedacht ik dat ik medische terminologie wilde gaan leren. Maar net als destijds, toen ik Spaans wilde gaan doen, zag ik deze cursus in het Wake Tech cursus overzichtsboekje op de bladzijde ernaast. Toen stond er naast Spaans, cake decorating en leek me dat leuker. Nu stond er naast Medische terminology, Medical Front office assistant. Wat een beetje te vergelijken is met dokters assitente in Nederland. Vorig jaar was het nog motorrijden geweest. Waar ik overigens ook de cursus bij Wake Tech voor had gedaan. Toen 1 weekend lang cursus motorrijden. Dit jaar had het trouwens ook hardlopen kunnen zijn, maar vond dat niet echt "geleerd". Dat heb ik mezelf, dan wel met behulp van Evy, geleerd. En zodoende werd het deze cursus die vandaag zou beginnen.

En zo ging ik vanmorgen naar Wake Tech college in Cary. Naar het zelfde school gebouw, waar ik de Cake decorating cursus had gedaan. Ik was er vroeg, want je kon er niet op voor inschrijven, deze cursus. Het was wie het eerst komt, wie het eerst maalt. En er konden er maar 16 mee doen.En daar wordt ik altijd een beetje onrustig van. Want hoe laat ga je dan heen als de cursus om 1 uur begint. Ik had de vraag per email aan de mevrouw gesteld die dit alles coordineerd. En zij had me aangeraden om vooral vroeg te gaan. Er schijnt in deze economische tumulteuze tijden veel vraag te zijn naar dit soort cursussen. En ziekenhuizen e.d. zijn op het moment nog zo een beetje de enige die mensen aannemen. Er kunnen maar 16 mensen aan meedoen en elke keer was de klas nog vol geweest.

En zo was ik er om 10 uur al. Ik dacht beter te vroeg dan te laat niet waar? Het regende vanochtend en veel anders had ik toch niet in de planning. Uiteindelijk was ik dan ook de eerste en kon ik een poosje wachten. De dame achter de receptie zei me dan toch gewoon even in de kantine te wachten en dat heb ik gedaan. Had al een boek mee genomen en ben naar de kantine gegaan. Nouja kantine is een groot woord. Kantine-tje is het meer. Maar dat was overigens nog best vermakelijk, want er waren,ondanks dat ik dacht dat het zomervakantie was, nog veel lessen gaande en de snoep automaat was kapot. Tot groot ongenoegen van de studenten. Vond het eigenlijk best grappig om te zien. Het ding nam namelijk wel het geld in, maar gaf geen snoep. Wat verschillende reacties gaf. Waarop ze naar de receptie moesten om hun geld terug te halen. Wat alweer het nodige zucht en steun werk opleverde. Dus er was levend vermaak zeg maar. Bovendien was er in de kantine gewoon gratis Wifi en heb ik mooi met mijn telefoontje kunnen internetten. Dat is wat he? De techniek van tegenwoordig is zelfs in de schoolkantine te vinden ;-)

Afijn, toen om 1 uur de les zou beginnen, bleek dat er nog 13 andere vrouwen deze cursus hadden uitgekozen om te gaan leren. En dat Mevr. Knoop onze lerares zal zijn. Mevrouw Knoop is echt HET school voorbeeld van een "juffrouw". Weet niet hoe je dat kan omschrijven, maar als ik haar in het "wild" was tegen gekomen, had ik haar direct ingeschat op "juffrouw" zijnde. Sommige mensen hebben dat nou eenmaal. Gelukkig is mevrouw Knoop niet van het allersaaiste soort en maakte ze tussendoor wel een grapje wat het begin, wat vooral veel papieren tekenen is, wat luchtiger maakte.

Toen ik het idee gevat had om die cursus te gaan doen, was ik eigenlijk een beetje bang dat ik tussen allemaal veel jongere mensen terecht zou komen. Niet erg, natuurlijk, maar ik ben al zolang niet meer naar school geweest, dat ik me dan toch echt wel erg oud zou voelen denk ik. Maar..... wat blijkt ik ben denk ik 1 van de jongste. Is dat wat? Denk dat er 1 meisje jonger is dan ik, maar de rest is echt wel ouder. Zo zie je maar weer hoe je dat verkeerd in kan schatten.



Niet mijn schoollokaal, maar erg gelijkend. Geen ramen en niet zo heel erg groot lokaal. En in dat lokaal staan 16 computers, die we zullen gaan gebruiken om het "Medisoft" software programma te gaan leren. Hiermee kun je patienten registeren, verzekering de gedane behandeling doorgeven, afspraken maken enz,. enz. Heel uitgebreid dus allemaal. En dit programma wordt in allerlei medische praktijken gebruikt. Van ziekenhuizen tot aan tandartsen. Het is dus een zogenaamde praktijk cursus. Er wordt ook wel medische terminologie, medische rechten, verzekerings technische zaken, billing en coding geleerd, maar het is met name gericht op de praktijk. Ben echt benieuwd wat het gaat worden, maar we gaan het allemaal mee maken. De cursus is vier middagen per week en bestaat uit drie levels. Elk level duurt 1 maand, dus we zijn voorlopig even onder de pannen, kunnen we wel stellen.

Groetjes Petra

Dudok

Van de week hadden we weer leuke post! Alvast twee kaarten voor mijn aanstaande verjaardag. Waarvan 1 zelfs met muziek, lichtjes EN bewegende onderdelen. Allemaal in 1 kaart! Zo grappig om te zien. Moest er dan ook erg om lachen en de hondjes vonden het geluid dat uit de kaart kwam ook zeer interessant. En er werd ook nog een grote doos uit Barendrecht bezorgd! Met heel veel lekkers!



Kaas, currysaus,Zaanse mayo, Wasaatjes, echte grasboter, stroopkoeken, smeerkaas, kroepoek en nog veel meer moois en lekkers! Hartstikke bedankt ma! Het is helemaal geweldig.

Aan het eind van de middag hebben we een "Summer-kick-off pool party" bij Frank & Sharon. Memorial day weekend is HET begin van de zomer. Zij zorgen voor de hamburgers, hot-dogs en drinken en wij moesten dan een side dish meenemen. Nou zat ik van de week al te bedenken wat ik dan zou mee gaan nemen. En dacht aan een appeltaart. Maar ik moet heel eerlijk bekennen dat ik die alleen nog maar uit een pakje heb gemaakt. En dus nog nooit zonder Koopmans zeg maar. Schandalig ik weet het, maar eens moest de eerste keer zijn niet? En daarom ging ik op zoek op het internet naar een leuk recept. En kwam terecht op het appeltaarten weblog. Een weblog vol met alleen appeltaart recepten. Nooit geweten dat er zoveel zijn!

Maar.... daar zag ik hem. DE DUDOK appeltaart. Dit is echt mijn all-time favoriete appeltaart. Te koop aan De Meent in Rotterdam, in het Dudok gebouw. Echt dit is zo'n lekkere appeltaart. En nog nooit heeft een andere appeltaart deze kwa smaak overtroefd. Maarja,..... de Meent is hier ff een eindje vandaan, zeg maar. Daar rijden we niet zomaar naar toe. En dus heb ik al in geen tijden een stukje Dudok appeltaart gegeten. Nouja stukje...., het is altijd een heel stuk, want de Dudok taart is ook nog eens behoorlijk hoog. Bij mijn laatste bezoekje aan Nederland had ik hem trouwens ook misgelopen. Ik had hem besteld bij een restaurant in Rotterdam, waar we gingen eten. Maar helaas kwam de serveerster terug om te vertellen dat de taarten uitverkocht waren. Vette pech!

En nu, nu zag ik op het appeltaarten weblog een recept om de Dudok appeltaart zelf te maken. Zou het? De echte Dudok taart? Dat zou wat wezen zeg. En besloot meteen dat die het moest gaan worden! Een betere en lekkere kan gewoon haast niet ;-) De vulling is altijd zalig en de bodem heerlijk krokant.

Dus van de week heb ik de ingredienten gehaald. Bastard suiker, vanille suiker, bloem, en 1,5 kilo appels. Probleem was even de appel compote, maar daar heb ik van die 1 persoons speciale kleine bakjes White house, natural Golden delicious appelsauce voor gekocht. Die heb ik laten uitlekken in een zeef, zodat het meeste vocht er uit liep. Afijn vanmorgen vroeg al aan de slag!

Deeg maken en kneden en dan een half uur de koelkast in. Daarna appels schillen, de rozijnen wellen en de appelmoes laten uitlekken. De appels schillen was nog het meeste werk, want er gaan echt veel appels in die taart. Je moet ze ook even bakken, zodat het vocht er een beetje uitgaat en ze al wat zacht worden. Volgens mij is dat het geheime truukje waardoor de taart zo lekker is. Maarja, dit is mijn eerste zelf gemaakte appeltaart, dus echt zeker van mijn zaak ben ik natuurlijk niet ;-) Daarna de spring vorm vullen en dan ziet het er zo uit.



Mensen kinderen wat is die taart zwaar eenmaal gevuld. Hierna nog het kruimeldeegje er boven op en dan 50 minuten de oven in. En dan, dan is ie klaar!!!!



Petra's Dudok taart!!! Kan bijna niet wachten om er een puntje van te nemen!!!! Maar goed dat hij mee moet vanmiddag, anders hadden we de taart helemaal alleen op moeten eten. Dat zou vervelend zijn ;-) Het hele huis ruikt er gewoon naar. Alsof ik op de Meent in de brasserie zelf naar binnen liep. Zo lekker!

Voor de liefhebbers hieronder het recept van het appeltaarten weblog.

Bodem:
300 gram bloem
250 gram boter
150 gram basterdsuiker
halve theelepel zout

Vulling:
1,5 kilo jonagold in dikke brokken/schijven
(ik heb Granny Smith overigens gebruikt)
klein potje appelcompote
flinke eetlepel kaneel
twee kopjes rozijnen/boerenjongens
evt beetje suiker

Kruimeldeeg:
90 gram bloem
40 gram bruine basterdsuiker
1 zakje vanillesuiker
40 gram boter
én, een springvorm van 26 cm doorsnee

1 Voor de bodem: Voeg alle ingredienten voor de bodem samen, kneed het deeg en laat het een halfuur koel en ingepakt rusten. Verdeel het deeg over de bodem en druk het goed aan. Zorg voor ene opstaande rand ter hoogte van de bakvorm. Verwarm de oven voor op 190 C/375 F graden.

2 Voor de vulling: Doe de appelparten in een koekenpan en bak ze even (hierdoor worden de appels zachter en gaat het vocht eruit waardoor de bodem lekkerder blijft). Voeg een beetje water toe zodat ze niet aanbakken. Meng de appels met de compote, de kaneel, de rozijnen/boerenjongens en eventueel suiker. Doe dit in de vorm en druk het goed aan.

3 Voor de kruimels: Kneed de bloem, vanillesuiker en boter met de hand snel tot een kruimelig deeg, voeg daarna de basterdsuiker toe en meng dit goed maar kneed niet meer. Verdeel het gelijkmatig over de appeltaart.

4 Bak de taart op een rooster in het midden van de oven in ongeveer 50 minuten gaar. Zorg dat de kruimels mooi gekleurd zijn.
____________________________________________

Dat was het recept, echt een aanradertje hoor!!!

Groetjes Petra

Veel in 1 dag...

Zaterdag was het hier alweer heerlijk weer. Strak blauwe lucht en lekkere temperaturen. 's Morgens heeft Ron nog eerst gewerkt en daarna stond er hier ook nog een klusje te wachten....



Nou zijn deze pinestraw balen niet allemaal van ons hoor. We hadden ze samen met Alison en Bob besteld, maar wij hadden 25 van die balen te verdelen in de voortuin. In de achtertuin hebben we mulch, omdat anders de honden alle pinestraw mee naar binnen nemen.



Eerst hebben we alle balen verdeeld en daarna met zijn tweetjes alles verspreid. Toen Ron nog aan het werk was heb ik eerst alle struiken nog een beetje gesnoeid. Mooie daarvan is dat je niet ze nauwkeurig al het snoeisel hoeft op te ruimen, want daarna komt het pinestraw er toch over heen. Het was best een aardig klusje, maar zo saampjes gingen de 25 balen nog aardig snel.



En zo zag het er na afloop uit. Weer helemaal netjes. Het pinestraw helpt onkruid tegen te houden en het houdt het vocht in de grond.



Na eerst de minst leuke klus gedaan te hebben was het daarna tijd voor het leuke. We zijn toen naar de Garden Hut hier in het dorp gereden. Dat is een klein tuincentrumpje, voor Nederlandse begrippen althans. Met onze verhuis naar hier hadden we onze bloembakken vier jaar geleden mee genomen. Maar deze beginnen nu heel erg te roesten. Nouja roesten, de gaten vallen er gewoon in inmiddels. Dus moesten we een nieuwe grote bak op het terras. Nou hebben ze hier van allerhande potten, maar niet van het "strakke" soort. Daarin is de keuze erg beperkt of erg duur. Vooral de grotere potten. Ik was al bij verschillende winkels wezen kijken, maar kon niet slagen. Nu had ik mijn hoop op de Garden Hut gezet, want daar hadden we ook onze waterbol in de voortuin gekocht. (Zie de foto hierboven) En die is ook vrij strak van model.



Het is een heel mooi tuincentrumpje, maar zo ontzettend duur, ook met de planten. Zo had ik bij de Walmart een hosta gekocht onlangs. Drie voor $5,00. En hier kostte er 1 $16,99. Wat een verschil he? Nou is het zo dat de Walmart niet alle planten constant in hun sortering hebben en de Garden Hut wel natuurlijk. Dus daar zal het in zitten. Maar toch kijk ik dan liever even verder, scheelt een hoop geld. Je kan het namelijk toch maar 1 keer uitgeven niet? Helaas zag ik niks van mijn gading wat potten betreft. Het was vrij veel traditioneel, wat ze hadden staan. Zag wel nog onze waterbol staan. En zag dat ze de prijs er van gewoon verdriedubbeld hadden. Dat is nog eens een goede belegging geweest ;-)



Al met al zonder pot weer verder, want er stond nog meer op het schema vandaag. Er was namelijk zeterdag ook een open dag bij Ray Price in Raleigh. Dat is hier de plaatselijke Harley Davidson dealer. Vorig jaar waren we ook geweest. En nu weer even wezen kijken.



Er speelde een band en er waren heel veel motoren en hun eigenaren te bewonderen. Het is heel leuk om te zien hoeveel verschillende soorten mensen een Harley hebben. Zo mooi om te zien. Daarom alleen al is het leuk om er te gaan kijken.

Hierna zijn we naar de Farmersmarket gereden. Daar kwamen we nu toch langs. Hebben weer aardbeitjes en pecan noten gekocht. De aardbeien waren wel lekker, maar niet zo lekker als de vorige keer. Toen waren ze veel zoeter. Maar desondanks zijn ze toch op gegaan ;-) Toen we weg reden bedacht ik me ineens dat daar op het terrein ook een winkel zit met allemaal tuinspullen. En dus zijn we daar nog even wezen kijken voor een pot. En laten ze er daar nou eentje hebben naar onze zin. Dus die mee genomen. Zal er van de week nog wel een fotootje van maken. Gisteren hebben we namelijk de palm er in gezet.

Daarna zijn we via highway 401 weer terug richting huis gegaan. Maar we hadden nog een tussenstop, want er was namelijk bij Grill'57 weer een oldtimer bijeenkomst.



Dit was de eerste keer bijeenkomst van het jaar. Er waren veel mooie auto's te zien. De Mustang club was er ook weer. Ook hier veel eigenaren te bewonderen. Echt dat vindt ik altijd zo leuk om te zien. Al die verschillende mensen en hun voorkeur van auto. Twee oudere mensen met twee klapstoeltjes achter hun Chevrolet en de mooie Ford Shelby auto met een eigenaar die constant stond te bellen. Druk, druk, druk...



En natuurlijk het geluid van een kevertje wat langs komt pruttelen. Echt heel leuk...

Een welbesteed daagje dus! Toen we thuiskwamen was de post weer geweest. En dit keer een hele dikke envelop uit Enschede! Ohhhh leuk!!! Audrey had ons weer verwend met boekjes en een knutselpakketje. Natuurlijk ook wat lekkers voor de hondjes. De douane had de envelop wel open gemaakt. Maar niet voor de hondensnoepjes, wat me wel verbaasde, maar voor het zelfmaak kralenketting pakketje. Die bolletjes vielen denk ik op. De snoepjes zijn gewoon er in gebleven, tot grote vreugde van Stace en Connor ;-) Bedankt Audrey!!!

's Avonds hadden we de DVD van de film Twilight gehuurd. Ben eerlijk gezegd niet zo van dit soort films, maar deze vond ik wel leuk. Er zat een romantisch tintje aan. Zondag hebben we daarentegen niet zo veel gedaan. Wel hadden we voor het eerst van het BBQ seizoen weer beercanchicken gemaakt. Was weer erg lekker! En zo was het weekend al weer voorbij!

Groetjes Petra