Tenolysis

Van de week weer bij Dr. Sam langs geweest voor mijn vinger en hij vertelde dat het tijd was voor een tenolysis.

"~Tenolysis ~operatieve verwijdering van vergroeiingen tussen een pees en zijn omgeving"

Nou had hij bij de afspraak van vorige maand ook al gezegd dat het opereren werd als ik geen vuist kon maken met mijn hand. Dus... wat heeft Petra gedaan die is als de wiedeweerga aan het oefenen gegaan en geprobeerd die vinger zo ver mogelijk te gaan buigen natuurlijk. Geen zin in weer een operatie. En ik was blij gestemd, want ik was best een stukje verder gekomen. Topje nog niet echt, want die doet nog steeds niet mee. Maar het middenste kootje zeg maar buigt nu 45 graden. Ik was er best trots op. Maarja, 1 blik van Dr. Sam en er klonk alleen maar "Tenolysis". "Ja maar,....", spruttelde ik nog. Kijk es hoe ver ik al ben gekomen?

Ja ik was een stuk verder dan vorige maand zei hij, maar met 1 pees werkende werd dat buigen echt niet meer. Oh ja? Is dat zo? En er volgde een uitleg die in het kort neer komt dat er maar 1 pees werkt in de vinger en dat ik daarom niet veel verder zal komen met het buig werk. Of de vinger geheel in kan trekken. Hmmmmm..... Minder. Operatie is ook weer zo wat. En al vertelde hij dat het deze keer wellicht minder erg naderhand zal zijn, ik vind het gewoon twee keer niks! Nou misschien zelfs drie keer niks ook wel... Het is waarschijnlijk ook dat je het nu een keer gehad hebt, je weet ook wat je te wachten staat. Al zou ik niet meer 6 weken in het gips/spalk moeten nu. Tenminste als de pees goed genezen is. Als dat niet het geval mocht zijn dan dus wel. Ook zo lekker. Maar het hele ziekenhuis gebeuren, de narcose en nog maar te zwijgen over alle verzekerings perikelen, gewoon allemaal weer helemaal over nieuw!

Nou daar werd ik dus niet blij van en ik moest het allemaal even verwerken. Dr. Sam begon al gelijk over het plannen van een operatie, maar ik was er nog niet helemaal aan toe geloof ik. Dus ik vroeg hem of het ook nog even kon wachten. Kon ik toch niet nog een maandje verder oefenen? (Ja eigenwijs had mijn voornaam kunnen zijn) Ja dat kon wel, zei hij, een maand is niet zo erg, maar daarna verminderen de kansen op een beter herstel. Oh... hmmm, jeetje! Nou toen wist ik het ook niet meer hoor. Mijn trukendoos raakte nu aardig leeg....

Dus ik zou hem nog even laten weten wat ik zou gaan doen. Dit hele gedoe kost me natuurlijk ook weer mooi $ 3000,- eigen risico van die ziektekosten verzekering want er is per januari een nieuw verzekeringsjaar in gegaan. En daar word ik ook al niet zo blij van. Ben dalijk gewoon $6000,- kwijt aan die gekke vaas! En betaald de verzekering zo'n $50.000,- aan zo'n klein rot sneetje. Bezopen niet? In de auto naar huis zat ik nog na te stomen. Petra was niet blij! Ron thuis gebeld en wat ik nou het beste kon doen. Gelukkig kan Ron altijd alles weer even terug op aarde brengen en mijn "wat als" en "dalijk zo" en "mischien dit" aardig beantwoorden en gerust stellen. Ook nog even met Jackie gesproken en tsja eigenlijk komt het er op neer wil ik ooit weer een normale vinger zal het toch weer open moeten. Tenolysis! Pffffff, wat een vreselijk lelijk woord zeg!

Heb dus toen maar die ochtend nog weer terug gebeld om een afspraak te maken voor die operatie. Maar inmiddels drie werkdagen en gewoon geen contact nog met zijn assistente he? Na het gesprek met Dr. Sam kwam zij me meer info geven en ik kon haar altijd bellen! Tuurlijk! Probleem is alleen, ze belt je nooit nimmer terug! Lekker! Moet je vooral nu doen. Want als dit te lang gaat duren, doe ik het gewoon lekker niet! Ha! Ga ik gewoon van dat geld een dikke vette vakantie regelen, Dr. Sam. En wordt er niks getenogelysist! De oplettende lezer heeft het vast door.... Petra is niet happy en het verhaal met de vinger wordt dus nog vervolgd (zucht)

Tot slot om het blogje toch wat gezelliger te maken nog even dit op special verzoek van sommigen ;-) Want hier komen dan toch de beelden van de tijger explosie van afgelopen zondag! Mocht u er geen trek in hebben dan is het nu tijd om over te zappen naar een andere website over luchtigere zaken dan tijgers met een zekere drang ;-)





Zeg nou toch zelf, de liefde straalt er van af!



En de laatste 300mm ingezoomd... Hoop dat ze niet al te veel in het persoonlijk geheugen blijven hangen. Bij voorbaat mijn excuses. Komt gewoon door die Tenolysis, ben er van in een opstandige bui! Verder tot slot, de Nederlanders onder ons, sterkte met de kou! En de NederAmerikanen onder ons, geniet van het zonnetje! Wat een verschil ook weer!

Groetjes Petra

Uh???... Toch maar niet?

Gisteren moest ik voor controle op bezoek bij Dr. Sam. Keurig op tijd werd ik binnen geroepen en dr. Sam kwam niet veel later. Hij nam een kijkje naar mijn vinger en drukte hier en daar op strategische punten. Nog steeds is de vinger dik en dat helpt niet echt bij het proberen te buigen. Wat tot op heden dan ook niet lukt. Op zich klonk hij niet ongerust over het niet buigen en het nog steeds dik zijn op dit moment. Maar als het 3 maanden na de operatie nog steeds niet lukt om een vuist te maken met mijn hand, zonder dat mijn wijsvinger er niet aan mee doet, en mijn vuist meer op een pistool lijkt dan een vuist, dan is er litteken weefsel onstaan in het buisje waar de pees door heen moet en zit tie vast gegroeid. En de enige oplossing voor dat is weer onder het mes.

En daar had ik dus helemaal geen trek in! He-le-maal niet! Waarschijnlijk kon hij de teleurstelling van mijn gezicht lezen, want daarna begon hij over het wat agressiever aanpakken van het geheel. De spalk mocht overdag af (yes! yes!!!). Maar 's nachts moet hij omblijven. En ik zou van de fysio juf nieuwe oefeningen gaan krijgen, behalve het vuist proberen te maken. Nou dat klonk wel lekker! Spalk af = Petra blij!!

Dus al met al maakte me dat weer een beetje blij. Dus ik vertel dat aan de fysio juf, waarna ik direct na dr. Sam een afspraak had. "Oh echt?", zei hij dat. Ze geloofde me duidelijk niet. Alsof ik er om ga liegen niet? Ik had al eens gezegd dat ze soms een beetje Donna Corleone achtige uit spraken doet. En deze was van die categorie. "Don't mess with the family, huh?". Afijn de telefoon werd er gelijk bij gepakt en er werd gebeld. Met dr. Sam.

Ja dat had hij inderdaad gezegd, klonk aan de andere kant van de telefoon. Pffffew... ik had dus echt niet gelogen! Dr.Sam weet u wel dat Petra nog maar 4,5 week "post-op" is? Dat is Corleones medische taal voor na de operatie, zeg maar. Alsof ik moet gaan bevallen van mijn tijd zonder spalk. 4,5 week? Ik dacht 6 weken, zei dr. Sam. "No, she is 4,5 weeks!". Echt het was serieus of ze het over mijn uitgerekende "spalk-loosheids" datum hadden en terwijl ik het aanhoorde slinkte met de seconde de kans om die spalk eindelijk kwijt te raken. Nou dat had hij over het hoofd gezien in het dossier. Wilt u tegen Petra zeggen dat het mij spijt en dat ze echt nog even de spalk om moet houden. Ja natuurlijk zei ze!

Balen!!! Maarja, het is niet anders en ik weet nu een beetje wat me te wachten staat als ik echt 6 weken ben en dan overdag spalk loos door het leven mag gaan, niet waar?

Gelukkig lukt het foto's maken wel goed nu. De fysio juf heeft een extra ding aan mijn spalk toe gevoegd, dat ik mijn andere drie vingers wel kan gebruiken. En mijn wijsvinger toch veilig opgeborgen blijft. En zo had ik van de week twee foto sessies en aankomend weekend weer twee. Het wordt krap om die allemaal op tijd af te hebben voor vertrek, maar.... we gaan ervoor!



Deze foto was van zaterdag. De vader van dit lieve ventje is op het moment uitgezonden. En dus hebben we foto's gemaakt van hem en zijn moeder en sturen we een album naar zijn papa. Zoals ik al eerder schreef is dit voor de Oplove organisatie. Trouwens er is 1 foto van me uitgekozen voor een tv uitzending van de Today show van NBC. Alle Oplove fotografen in Amerika mochten twee van hun favoriete OpLove foto's op sturen naar de leiding van OpLove. Zij zouden dan een selectie maken en die wordt door gestuurd naar de Today show. En jawel.... 1 er van is dus door gestuurd naar de Today show. Dat is dus echt een landelijk tv programma en dat is al jaren op de Amerikaanse tv. Super spannend. Het was de foto van de homecoming waar de vader zijn dochtertje voor het eerst ziet. Nou zou de uitzending afgelopen vrijdag op veteranen dag gebeuren, maar.... NBC heeft het topic verplaatst naar Thanksgiving day. Via Oplove heb ik vernomen dat NBC ook is wezen filmen bij een gezin die een zelfde soort homecoming hadden. Dus een gezin waarvan de baby tijdens de uitzending is geboren. En in hoeverre ze nu nog mijn foto zullen gaan gebruiken, ik weet het niet. Ik weet wel dat de familie waar ik de foto voor gemaakt heb, toestemming heeft gegeven om de foto te gebruiken. Dus nog wat spannender niet. Alhoewel.... wellicht ook niet, want ik vlieg de avond voor Thanksgiving day naar Nederland, dus ik kan die uitzending zelf dus niet zien. Maar wie weet valt er nog wat via internet naderhand te bekijken. Dat dus volgende week donderdag!!!



Maandag maakte ik o.a. deze foto van Isabelle. Het vergt extra aandacht om foto's van Isabelle te maken, want Isabelle klimt graag en zit niet graag stil ;-) Maar ze is zo leuk!!! Echt een lieverd! En ik geef haar geen ongelijk, er is ook niks aan om stil te zitten toch! Hier was ze net een beetje haar nieuw verworven uitzicht aan het bekijken, nadat ze op de kar geklommen was. En dat moment moeten we waarnemen niet?

Zaterdag een fotosessie met een baby en maandag van een huis. Jawel... een huis. Daar waar mijn foto maak plannen ooit mee begonnen.....

Groetjes Petra

De post

De post "post" rechter wijsvinger operatie is een stuk minder leuk geworden kunnen we wel stellen. De rekeningen en nu ook afrekeningen vliegen ons om de oren. Ik word er echt helemaal kriegel van en bel met allerlei buro's die de betalingen regelen voor de doctoren. Die doen dat niet zelf hier, maar besteden dat uit. Soort van medische incasso buro's. Die sturen een rekening naar ons en naar de verzekering. En echt daar wordt het geheel niet duidelijker van. De verzekering betaald het meeste nu wel, want we hebben onze maximum bijdrage bereikt, maar ook daar komen weer de raarste berekeningen van. Mooie was twee weken geleden. Ik moest ineens een bedrag van $67,- betalen.

Dus ik bellen naar de verzekering. We hebben toch al onze maximum bijdrage betaald, hoe kan het dan dat we nu toch dit bedrag moeten betalen?, vroeg ik de vrouw aan de andere kant van de lijn. Er volgde gerammel op de computer en ik kreeg te horen dat dat van een behandeling was die ik gehad had bij een "niet "in" network zittende dokter. De naam zei me echt helemaal niks. Die kende ik echt niet. Dus ik zeg dat ook, ik ken die dokter helemaal niet. "Oh nee mevrouw????", klonk er heel achterdochtig. "U bent er anders wel geweest hoor op 1 februari 2012 mevrouw".

En ja, die dacht natuurlijk dat ik uit een ei kwam. Maar bij mij was en is het nog steeds 2011. Dus ik zeg, best knap dat u al weet dat ik in 2012 naar die dokter ga. Wat heeft u nog meer in de planning voor me in 2012 dan? Het viel even stil aan de andere kant.... Maar er volgde een "jeetje wat raar?". Het kwartje was gevallen. Duh!!! Ja nee, dat was een rare rekening inderdaad. Ze ging het uitzoeken. En tot op heden is het probleem van de toekomstige rekening nog niet opgelost. Om moedeloos van te worden.

Verder ben ik heel goed geworden in het handje klap met verzekeringen. Zo werd een rekening van $2200,- met 15 % verlaag. En weer een andere rekening met wel 30%!! Het is ongelooflijk gewoon. Een deal sluiten met de anesthesist, tuurlijk! Doen!! Levert je flink wat geld op. Geld alleen als je je rekening in 1 keer betaald, anders treffen ze een regeling dat je per maand je schuld aflost. Ik vind het echt nog steeds een super raar iets en eigenlijk wil ik er gewoon ook niet aan wennen. Ik word er uiterst obstinaat van en zeker als ze met rekeningen van 2012 aan komen zetten. Ik kan me echt voorstellen dat mensen hier bankroet gaan aan medische kosten. Het is wat dat betreft echt een Micky Mouse land, als ik het even zo naar mag zeggen. Oh wacht, Mickey komt natuurlijk ook uit Amerika ;-)

Morgen mag ik dus weer bellen, want vandaag zat er een rekening in de post van $13,75 voor bloed onderzoek. Hadden ze vast nog ergens in de onderste la gevonden of zo. Maar.... we zitten aan onze max, dus we gaan de verzekering weer bellen. Die mij dan na tien dagen een cheque sturen van $13,75 en ik het incasso buro van de bloedonderzoek club weer kan bellen en betalen. of niet natuurlijk, wie weet was het bloed ook buiten network. Werkverschaffing noemen ze dat.

Maar ik dwaal af... Vandaag zat er tussen de post ook iets moois. Iets wat me weer wat vertrouwen in de mensheid gaf. Een mooi gebaar! Een anno 2011 bericht waar ik blij van werd zeg maar. Wat was er gebeurd? Toen we twee weken geleden naar de bergen waren en de Blue Ridge Parkway afreden had ik op 1 van de vele stop plaatsen langs die weg een telefoontje gevonden. Haast hadden we er over heen gereden, want het lag net naast het voorwiel van de auto. Iemand had het vast verloren bij het in en uitstappen. Vast in een haast om van het uitzicht te willen gaan genieten. Het was een oud dingetje geweest, maarja als het mijn telefoon was, had ik hem ook graag terug gehad. Tegenwoordig staat je halve leven in zo'n ding. Dus ik had op de bel knop naar home gedrukt en daar het antwoord apparaat ingesproken. Niemand was er natuurlijk thuis want die zaten vast in de bergen, net als wij.

De volgende morgen gingen wij naar de ballonnen en zagen dat er in de avond iemand naar toe had gebeld. Het ding hadden we in het dashboard kastje laten liggen, totaal niet meer aan gedacht. Maar ik belde direct het nummer. Ze hadden vast gemerkt dat de telefoon weg was. Maar inmiddels was de telefoon geblokkeerd. Dus daarna met mijn eigen telefoontje het nummer gebeld en ik kreeg een meneer aan de lijn. Ja hoe leg je zoiets nou uit? "Ik bel u want u heeft gisteravond het mobiele telefoontje geprobeerd te bellen wat ik gevonden had in de bergen?". We hadden inmiddels gezien dat deze man wel in de bel lijst stond op de telefoon, maarja het kan ook de verzekerings agent zijn, of een vage buur of zo. Die helemaal niet weet dat het telefoontje kwijt is. Je weet het niet he? Het viel ook even stil aan de andere kant van de lijn. Dus ik vroeg, bent u niet een mobiele telefoon kwijt? En toen viel het kwartje... jaaaaa, jaaaa, klonk er enthousiast. Zijn vrouw had hem verloren. "Nou zeg ik, ik heb hem gevonden!". De man was nog een beetje terughoudend naar mijn idee. Dus ik vertel hem, geef me uw adres en ik stuur hem als we weer thuis zijn naar u op. Oh echt? Klonk er aan de andere kant van de telefoon, wilt u dat doen?

Wilt u hem niet terug dan vroeg ik? En dat, Petra, dat was een te directe vraag, hahaha. Ik kreeg daarna dan ook gelijk zijn vrouw aan de telefoon dus ik vertelde dat ik haar telefoon gevonden had. En dat ik het op het antwoord apparaat van het "home" nummer had ingesproken. Maarja zij waren ook vast een weekendje weg. De vrouw was wek helemaal blij. Ja er staan de foto's op van mijn kinderen en kleindkinderen en oh als u dat toch zou willen doen? Weet u hoe erg ik het vond dat ik hem kwijt was? En oh ik kan helemaal niet aan een andere telefoon wennen. En ga zo maar door. Dus ik zeg, ja hoor, als u mij het adres geeft stuur ik het u op. Ze was heel blij, maar zei ze, ik wil ook uw adres graag, een beetje strng. Ik dacht nog, die komt hem vast halen als het te lang gaat duren of zo. Of het niet vertrouwd. Maar dus mijn gegevens gegeven en zodra we thuis waren hebben we de telefoon op de bus gedaan.



En vandaag, vandaag zat er tussen allerlei griezelige ziekenhuis en verzekerings post een heel gedicht met foto's van hun herfstkleuren tripje in de bus! En een twintig dollar biljet! Hartstikke lief! Om ons te bedanken voor het zijn van een eerlijke vinder! Er bestaan nog bedankende mensen in deze wereld anno 2011! Het deed mijn hart goed!

Groetjes Petra

Dit was 't nieuws

Nou eigenlijk is er geen schokkend nieuws. We zijn weer twee keer naar de fysio geweest waar ik nu voor bij het geheel een soort van Michael Jackson handschoen had gekregen. Mijn vinger en eigenlijk mijn hele hand blijft een beetje dik en dat was niet echt volgens de berekening van de fysio mevrouw. En dus moet deze handschoen zijn werk gaan doen. De vingertopjes zijn er van af, dus vandaar de Michael jackson gelijkenis.Hij wel mooi huidskleurig en dat staat beter dan het witte sokje wat er eerst om zat. Een soort steun kous voor mijn hand zeg maar. ;-)

Was trouwens nog wat. Die chirurg heeft op drie plekken in mijn hand gesneden en zo ook o.a. in mijn handpalm. Nu bleef 1 stukje vrij gevoelig als of er iets niet helemaal goed zat. Het deed ook niet constant pijn, maar als je er met je vinger over heen wreef deed was het super gevoelig. Dus ik laat dat aan de fysio mevrouw zien en zij kijkt eens en gaat gelijk een pincet halen. Blijk er nog een heel stuk hechting in te zitten. Zo dan! Vandaar dat het niet zo lekker voelde!!! Jemig!!! Maar snel vergeten. Verder doet de vinger nog niet heel veel en buigen is nog niet echt een spontane actie. Dit wordt denk ik een langdurig verhaal ben ik bang.

Van de week ben ik verder bezig geweest met het klaar maken van de iPad voor mijn moeder. Nou wilde ik er wat NL appjes op zetten voor haar, zoals Radio Rijnmond en Buienradar en zo. Maar die kun je dus in Amerika er niet op zetten. Er is een landen restrictie voor en tijdens het aanvragen stopt het allemaal al. En nu met het iCloud gebeuren lijkt het zelfs allemaal nog wat ingewikkelder. Hadden een aparte Apple account aangemaakt, maar nee hoor nog niks. Heel vervelend. Uiteindelijk vonden we een mogelijke oplossing en is mijn moeder in Nederland op pad gegaan voor een iTunes kaart. En vanavond hebben we die geinstalleerd en ja wel! Het lukte! We konden zelfs de RTL app er op zetten nu. En..... hebben we dus vanavond heerlijk gekeken naar Dit was het nieuws!!! Vind ik altijd zo'n grappig programma. Leuk ook dat Thomas Acda weer mee doet. Althans in de aflevering die wij zagen vanavond dan.

Verder ben ik flink in voorbereiding voor mijn vakantie naar Nederland! Er staan inmiddels al veel leuke dingen gepland. Daagje Amsterdam, Daagje Winner in de RAI, Daagje Keulen, Daagje Winterfair Ahoy en daar tussen door nog wat andere steden en familie en vrienden. Hartstikke leuk! Heb er enorm veel zin in!


De kerstmarkt in Keulen!


Morgen middag voor het eerst weer een fotosessie. Hoop dat het weer en mijn hand een beetje mee zullen werken!

Groetjes Petra

Gips eraf....

En spalk er om heen!



Vanmorgen dus weer naar dr. Sam geweest. Het gips was er zo af en daarna de 19 hechtingen! Al snel hoorde ik dat ik nog wel een poosje met een soort spalk moet lopen. Hij zei alleen nog niet hoe lang. Dat zou de hand specialist rehabilitatie tante me gaan vertellen. Hij schreef me wel alvast wat nieuwe pijnstillers voor. Dus ik zeg nog, nou dat hoeft niet hoor, want ik heb geen pijn. "Geen pijn? Echt geen pijn?". Nee valt allemaal reuze mee, zei ik. "Nouja, zegt hij, ik schrijf ze toch maar uit, voordat je je bedenkt?". Nouja..... ! Ik heb de pot met pijnstillers, die ik eerst had gekregen van hem ook nog staan. Daar leg je een half paard mee plat. Ik heb nog nooit zo diep geslapen als met die pillen. Niet normaal. Dat recept ga ik dus echt niet ophalen, dr. Sam! Waar ik wel weer verbaasd van was is dat de hechtingen er zonder enige verdoving uit gehaald werden. Sommige zaten helemaal verstopt omdat mijn vinger best wel dik was. Maarja ik ben dan ook geen dokter. Als ik mocht kiezen had ik daar voor gekozen zeg maar en de plat leg pillen lekker laten gaan. Het is ook niet snel goed he? Afijn... na nog wat testjes en wat vragen liet hij me gaan met een vervolg afspraak over drie weken.

En zo wachtte ik in de wachtkamer op de hand rehabilitatie specialiste. En die kwam me uit de wachtkamer ophalen en stond vreemd te kijken dat ik niks om mijn hand had. Zij wist toen nog niet dat het gips er net af was gehaald. Ik moest gaan zitten in haar behandelkamer en ze zette me nog net niet in de beugels. "Die hand mag je absoluut niet bewegen" en ze ging toch bijna over de rooie zeg.

Ik liet haar maar gaan en dacht zal wel. Was er eigenlijk een beetje verbaasd over. Ze begon een stuk plastic te knippen en lag dat in een bak met warm water. Nog steeds brabbelend over hoe belangrijk het rusten was in mijn geval. Toen ik er dan eindelijk tussen kon komen vertelde ik dat het allemaal net een half uurtje geleden eraf was gehaald, koelde ze een beetje af. Nou dat werd nog gezellig, met deze dame! De iniddels warme en zacht geworden plastic lap werd over mijn hand heen gelegd en naar mijn hand gevormd. Hierna mocht ik kiezen welke kleur klittenband ik wilde en werd het spul aan elkaar geplakt. Toch wel met een hoog knip en plak knutsel werk gehalte. En toen vertelde ze me ook dat ik het ding nog zes weken om moest.

Onnozel als ik ben vroeg ik nog, ja maar met douchen mag ik hem toch wel af doen? Nee zeg!!! Ook niet met douchen. Helemaal niet, vroeg ik? "Wij kunnen elkaar wel vertrouwen he Petra", vroeg ze. Het klonk een beetje Donna Corleone-achtig, vond ik. Alsof ze uit de serie de Soprano's, was komen wandelen. Hoe bedoelt u?, vroeg ik. Nouwwww, zei ze, het is niet de bedoeling dat we het los gaan maken namelijk. "Nee natuurlijk, kun je me vertrouwen", ha ha ha.... Geen ruimte om te dollen hier dat was duidelijk. Ik dacht die zet me dalijk zo terug in het gips! Nee ik laat het zitten hoor, tuuuuuurlijk! "

Maar jemig..... Balen zeg. Ik had echt de dagen afgeteld dat het gips er af ging. En weer wat meer bewegingsruimte had. En eindelijk zonder plastic zak over mijn arm kon gaan douchen. Maar dat was dus nog niet aan de orde. Afijn, ik kreeg wat oefeningen van haar en ze vertelde via een tekening hoe de hechtingen binnenwaarts om de pees zaten en hoe lang het allemaal duurt eer zo'n pees weer aan elkaar gegroeid is. Er mag dus voorlopig geen rek op gezet worden. Vette pech dus. Ik vond eigenlijk dat dit geintje al lang genoeg geduurd had. Maar zo te begrijpen ben ik er nog wel even zoet mee....

De vinger was ook nog wel twee keer zo dik als normaal, maar voelde al heel wat beter aan zonder de hechtingen. Ik kan mijn andere vingers nu ook weer wat makkelijker bewegen. Dus er is wel vooruitgang, maar ik had het wat positiever weer ingeschat. Helaas is het even niet anders!



Gelukkig viel er gisteren een lekker vroeg Sinter pakket op de deurmat! Perfecte timing!!!! Dank u SinterKarin!!! Zo lief dat die oude man ons hier toch ook weet te vinden! De lieverd!

Groetjes weer Petra

Ballonnetjes

En toen gingen we zaterdag vroeg naar de ballonnetjes! Had er erg naar uitgekeken. Op de weg er naar toe passeerden een heel stel auto's van ballonvaarders. Ook raar dachten we nog. Maar niet verder bij stil gestaan. Tot we geparkeerd hadden en het veld op liepen. Geen ballon te ontdekken. Zo jammer! Wij baalden er best van, want het bleek 's morgens een fly in te zijn. Dus de balonnen zouden naar het veld toevliegen als een soort van wedstrijd. Wist niet goed wat ik me daar van voor moest stellen. Totdat de eerste ballonnen binnen kwamen.







Hoe werkt het? Er zijn vakken op het veld en daar moest de groene zandzak in gegooid worden. En er was een paal waar roze zandzakken bij moesten worden gegooid. En er was een bonus om een ring over de paal te krijgen en degene die dat lukte kreeg $3000.-. Dus ze wilden maar al te graag bij die paal komen!





En dat ging niet altijd zonder botsen! Ze kwamen allemaal tegelijk naar die paal. En er zit geen stuur op zo'n ballon...





Zo bijzonder om te zien! Gelukkig liep het goed af. Waarschijnlijk kunnen ze wel tegen een stootje. Weet ook niet of er speciale ballonvaarders verkeersregels zijn. Stuurboord heeft voorrang? Of laag gaat voor hoog? Noem maar een dwarsstraat, maar het zal vast wel.



Afijn, ik had het hartstikke naar mijn zin. Dacht ik eerst dat het tegen zou vallen, nu vond ik de fly-in eigenlijk zefs leuker en spannender om te zien!



Een slide show van de foto's...

En.... bewegend materiaal!



Daarna zijn we naar huis gereden. Het waren heerlijke dagen geweest, had zo genoten. De bergen zo mooi en alles had meegezeten. Eenmaal thuis keken we de post na en er zat een rekening van het ziekenhuis bij..... $12.876,-!!! Jemig!! Ik kreeg er haast een appel beroerte van. Mijn hemel wat een bedrag. Snel inloggen op de website van onze ziektekosten verzekering. Natuurlijk lukte het inloggen niet op dat moment. Er kwam steeds een melding dat mijn polisnummer niet bekend was. Ook lekker rustgevend, NOT!

Afijn ineens kregen we de ingeving om Ron's nummer te proberen en dat lukte. Waarschijnlijk omdat hij de hoofdverzekerde was. Nou en toen werd het nog een tandje erger, want hier stond een bedrag van meer dan $18.000,- aan ziekenhuis rekeningen op mijn nummer geboekt....

Allemachies!!! Mijn mond was open gevallen en die ging echt niet meer dicht de eerste paar minuten. Afijn na tig keer verder klikken op de website bleek dat de eerste hulp rekening van $2400,- al betaald was. Dat scheelde weer. Nu de andere $16.000,- nog. Er stonden wel bedragen achter van wat wij moesten betalen, maar echt duidelijk was het niet en zag echt niet hoe ze aan die bedragen kwamen. Volgens de polis, die onlangs alweer veranderd was moesten we nu hooguit $3000,- uit eigen zak betalen. Maar hoe en wat en of dat in de praktijk ook zo werkt? Laten we hopen van wel. Het staat er ook een beetje krom omschreven.

Maandag dus maar een belletje plegen. Welkom thuis!!! pffff....

Maar om het positief af te sluiten, nog maar twee dagen en dan mag het gips er af!!! Jippie!!
(En volgt er vast weer zo'n fijne rekening.....;-) )

Groetjes Petra

www.ik-baal.nl

Of zou het www.ik-baal.com moeten zijn? Gezien het balen hoofdzakelijk in het Amerikaanse geschiedt?
Waar ik van baal? Gaat u even zitten!
Douchen met een zak om je arm, aankleden 's ochtends met 1 hand. Met als toppunt bh aan trekken en haar fohnen. Enorme grrrrr momenten kunnen we wel stellen. Hondjes die normaal 1 o f 2 keer per wandeling "moeten", maar dat nu tot een record poging van drie keer brengen, waarbij ik de productie in een zakje moet zien te krijgen met 1 hand. En dus met 6 zakjes en twee aangelijnde honden in 1 hand verder tracht te lopen.Geen eigen bammetjes kunnen smeren. Geen ritsen kunnen sluiten. Niet kunnen autorijden. Gestuntel tijdens het koken. Voedsel verpakkingen die te dicht zijn en met geen mogelijk open gaan. Typen volgens mijn recent opgestartte 5,5 vinger systeem. Veelste traag.Maar het meest baal ik er van dat ik geen foto's kan maken nu. Balen met een hoofdletter B, zeg maar. En uitroepteken er achter voor degene die het nog niet door had. Balen!, zo dus.

Zeker omdat het nu op dit moment juist zoooo mooi is buiten. Prachtige herfst kleuren en super lekker weertje.Perfecte omstandigheden dus. Maar......, ik heb het gisteren geprobeerd. Het niet foto's kunnen maken zeg maar. Het had lang genoeg geduurd, foto-maak-loos door het leven gaan. Tijd voor actie, tegen www.ik-baal.nl!!! En zo zat ik aan de tuintafel met een vers gevonden herfst blaadje als lijdend voorwerp. Eerst met statief, maar daar kreeg ik de clipjes van de pootjes niet van los. Dus zonder statief en het blaadje op een leeg flesje met tegen licht. En wat blijkt? Zittend aan de tuintafel kan ik mijn camera perfect op mijn gips te balanceren. Zo goed dat ik met mijn linker hand op het opname knopje kan drukken. Ik weet het, het is erg, en vertel het niet aan mijn Dr. Sam chirurg (Ja die van Private Practice, is hier mijn chirurg. Of althans zijn broer dan zeker) maar het lukte!!!



Het resultaat. Gemaakt met herboren respect voor gehandicapten. Want voor mij is het www.ik-baal.nl tijdelijk. Maar voor zo veel anderen niet. Ben het me zeer zeker bewust.

Terwijl ik dan zo aan de tuintafel aan het oetelen was kwam Ron thuis. Hij aanschouwde mijn gestuntel en stelde voor om van de week een paar daagjes naar de bergen te gaan. De lieverd! Even www.er-op-uit-met-1-hand.nl. En zo hebben we gisteravond twee hoteletjes geboekt. Hartstikke in de bergen waar de kleuren bijna pieken nu. En.... 1 ervan ook vlakbij het balonnenfeest en de andere bij de BMW auto fabriek, zodat we daar de factory toer kunnen doen. Ja, ja, ik had het ook door, die Ron pakt het slim aan ;-)

Groetjes,
Petra

Verdrietig

Gisteren om tien over 6 's morgens ging de telefoon.... Even dacht ik nog dat is vast oma. Oma had ons wel eerder uit ons bed gebeld op zondag morgen. Ze wist precies, als je ze op zondag morgen vroeg belt, dan zijn ze altijd thuis. En dat deed ze dan ook regelmatig. Ze had er een hekel aan, als ze de mevrouw die Engels tegen haar praatte (het door mij ingesproken antwoord apparaat) aan de telefoon kreeg. Dus als om 8 uur de telefoon ging, wisten we dat het oma was. Heerlijk! Vond het altijd knap dat ze belde en ook heel gezellig. En ze wilde ook altijd ons allebei spreken. Hoe is het met de hondjes?, dat vroeg ze altijd. Zij miste nog altijd haar hond. En ze kon altijd genieten van de verhalen over Stace en Connor. En keek bij familie regelmatig naar d dit blog en onze foto's. En daar vertelde ze dan ook over. En tot slot vroeg ze altijd. Hoe is het weer daar? "Hier is het pet!", zei ze vaak. Hoor het haar nog zo zeggen. Maar ze kon wel genieten van haar tuintje als het even ging. Ron en ik genoten altijd van haar gesprekjes. Ze waren altijd het kleine stukje Holland via de telefoon. Helaas werden ze de laatste tijd heel sporadisch....

Oma was namelijk ziek en alleen thuis wonen ging niet meer zo. En in maart is ze naar een bejaardenhuis verhuisd. Toen ik in Nederland was zijn we nog haar nieuwe stekkie wezen kijken. Met de rolstoel er naar toe gewandeld. Het was net in de week voordat ze zou gaan verhuizen. Het bejaardenhuis was vlak bij haar oude huis en ook vanuit daar zag je de Wijker toren.

Ik had op die dag toen nog een gebakje voor haar mee gebracht. En eigenlijk had ik gesmokkeld. Ik had namelijk geen chipknip om de parkeer automaat mee te betalen en verder had ik maar precies 1 muntstuk in mijn portemonne. En dat was er 1 van 10 cent. En heb die in de machine gegooid. En voor 10 cent koop je niet veel parkeerminuten in Nederland. Dus het verste dat ik kon komen was de Hema en nog net even snel voor de Hema een bloemetje voor haar meegenomen bij het kraampje daar. En daarna weer rapido terug naar de auto.

Het eerste wat ze zei bij de eerste hap in het gebakje..... Hmmm dit komt niet bij de goede bakker vandaan, dat proef ik zo. En ze had gelijk, ik had gesmokkeld. Dus ik vertelde dat ze van de Hema vandaan kwamen inderdaad. Ja, zei ze, leuk geprobeerd. (Met andere woorden, daar trap ik dus echt niet in) Ze was toen al niet helemaal fit meer en ik vond het eigenlijk wel mooi dat ze dat toch echt wel door had. 91 jaar en er was helemaal niks mis met haar smaak!

Maar gisteren was het niet oma die belde... Het was Ron's zus. En zij vertelde dat oma die ochtend was overleden.. Zondag ochtend..... Wat zullen we haar missen....



Deze foto had Ron genomen toen hij in januari in Nederland was en bij haar op bezoek kwam. Vind het zo'n leuke foto. Dat blije gezicht toen ze Ron zag. Bij zich had hij bloemen en een "gebakkie". En vast ook nog een Story of de Prive er bij....

"Ik heb vanavond een ster uitgekozen,
Voor onze oma die moest gaan.
Een ster voor haar, die was zo bijzonder,
dat deze ster eigenlijk alleen moest staan.

Nu kijk ik naar de sterren
en huil ik tot de maan.
Dan straalt daar weer de ene ster
en ben je eigenlijk nooit weggegaan"

Oke...

Nog wat meer fotootjes..... Hopelijk zijn jullie het nog niet zat ;-)

Van de week hadden we met de fotoclub een scavenger hunt. Een speurtocht, zeg maar. Er waren een aantal omschrijvingen die je in Bass Lake park op de foto moest zetten.

Zo moest je "something blue" op de foto zetten....



En...



It's alive... En die opdrachten waren geheel naar eigen inzicht...



Natuurlijk dwaalde ik weer af en maakte ik foto's van dingen die helemaal in geen enkele categorie paste....



Deze vond ik ook wel leuk en denk dat het best in de categorie "Unexpected" past toch? Meisje was zo blij met haar net gevangen meerval...



Van alle foto's die ik maakte deze avond, vond ik deze het mooiste. Er stond bijna geen wind en het lage zonnetje en bijna geen wind zorgde er voor dat de bomen zo mooi reflecteerd in het water.



Zelfde als bij deze foto's. Je ziet bijna niet meer wat boven en onder is, zo mooi is de reflectie in het water.



We moeten eigenlijk eens zelf met zo'n kano die je er kan huren op het water gaan daar. Lijkt me reuze spannend ;-)

Verder was ik gisteren naar het Museum of Modern Art geweest met Judy. Judy heeft van haar man een nieuwe camera gehad en het blijkt dezelfde te zijn als ik heb. En zo gingen we samen op pad en zou ik haar wat tips gaan geven.



Zo begonnen we bij deze boom. Heel artistiekerig niet? En eigenlijk zijn we in het park rondom het museum blijven hangen. Er is namelijk een heel groot park omheen. En de vorige keer dat ik er was ben ik eigenlijk alleen binnen geweest. Was wel lekker zo buiten eigenlijk.



Hier zie je pas hoe groot het park er om heen is. En dat is nog maar een vierde er van denk ik. Er is nog een amphi theater bij en nog een soort van watertuin.



Toen we dan toch naar binnen gingen in het museum om daar wat te eten, kwamen we langs deze. En ik dacht nog, goh die lijkt wel heel veel op het beeld van Rodin. Nou heb ik totaal geen artistiekeriger achtergrond. En weet er eigenlijk ook niks van af. Maar een beeld in deze denkers pose kon haast niet missen. Dus ik op zoek naar het bordje.... En ja wel het was van Rodin "The Thinker" stond er bij. Heb net nog even gegoocheld, maar er schijnen verschillende versies van (na)gemaakt te zijn. De eerste echt staat toch wel in Parijs. Ik dacht al, dat zou wel heel bijzonder zijn voor Raleigh niet? Al met al, was het wel een feit dat ik opgelet heb bij geschiedenis of was het op school tripje naar Parijs ooit... vroeger.... tigtal jaren terug ;-) Zo zie je maar weer ergens was het nog opgeslagen op de harde schijf!

Verder nog een nieuwtje.... We hebben een nieuwe auto. De Beetle (snik snik) is na vier trouwe dienstjaren ingeruild. Het deed wel een beetje zeer, haar zo achter te laten... Maar we hebben er een heel mooie andere auto voor terug. Eentje met een start knop! Mijn eerste auto had een choke.... En wellicht heb ik daar een trauma bij opgelopen, want die choke vergat ik nog wel eens. Waarbij je dus bij het eerste de beste stoplicht met een verzopen auto stond. Drama! Je kon starten wat je wilde, maar hij ging dan dus niet meer aan de praat. Was zo blij toen ik een auto zonder choke kreeg.

En... nu gewoon eentje met een start knop. Komt geen sleutel omdraaien meer aan te pas. En nog een leukigheidje.... De auto is een automaat, maaaaar op het stuur zitten flippers, zodat Ron, als ie wil, toch kan schakelen. Ik heb die behoefte niet zo heel erg, want waarom schakelen als het ook vanzelf kan niet waar? Maar het kan!

Bovendien zit er dit op....



Een sos knopje!!!! En dan wordt je doorgeschakeld naar een echt persoon! Mooi niet? Hoe het allemaal toch mogelijk is! Kan geblokkeerd worden als ie gejat wordt en als ik zoals vorig jaar, onverhoopt weer een dronken vrouw tegen kom op een parkeerplaats die haar auto tegen de mijne parkeert, gaat die knop me helemaal helpen! Wat een uitvinding!!!

Verder piept tie als ik een paaltje niet zie bij het achteruit rijden en kan het kapje, net als bij de Beetle open (hele grote plus!!!) hahaha.

Kortom de auto lijkt me op het lijf geschreven en ben dan ook reuze blij.... Hier dan een fotootje van het wonder op wielen ;-)

Schandalig

Nou dit is eigenlijk nog niet voor gekomen... Meer dan een week tussen een blogje.... Schandalig niet? Wat heb ik allemaal uit gespookt? Foto's, vooral veel foto's. Foto's maken en foto's "oppoetsen", zoals ik iemand onlangs zo mooi hoorde zeggen. De foto's van de homecoming heb ik vandaag afgekregen en daar heb ik via een speciaal programma een slideshow van kunnen maken.



Het blijft een speciaal moment....

Verder foto's van Marleen & family ge-edit. We waren op zoek naar echte Amerikaanse plekjes dit keer en het wordt niet Amerikaanser dan Krispy Kreme Doughnuts natuurlijk. Dit is bij de ouder vestiging in Raleigh. Deze donuts boer komt ook nog eens uit NC, dus heel toepasselijk niet?





Deze foto is in downtown Raleigh genomen. Waar vind je tegenwoordig nog zo'n "pay-phone". De meisjes vonden het in ieder geval reuze grappig. Zomaar een hoorn aan een draadje!



Verder hadden we de poolparty. En Sharon had gevraagd of ik foto's wilde maken die avond. Dus was bewapend met mijn camera naar de poolparty gegaan. Zij nodigen zowat de hele buurt uit en het is altijd reuze gezellig. Echt het begin van de zomer.



Maar terwijl iedereen buiten staat, zien we een hete lucht ballon aan komen vliegen. En net als hij boven onze wijk is, gaat hij ineens als een speer naar beneden. Iedereen natuurlijk kijken!
Het huis met de pijl er boven is dus ons huis en het leek echt net alsof de landing in onze tuin ging plaats vinden hoor! Wat een raar gezicht.



Afijn bijna iedereen aanwezig op de party, zo als ik al zei zowat de hele wijk, ging dus op de ballon af. De arme ballonvaarder wist vast niet wat hem overkwam. Wat een mensen zo in ene om hem hen.



Uiteindelijk is hij geland op het veldje wat net achter onze tuin is. Echt knap stuurmanschap (noem je dat zo bij hete lucht balonnen?) Als ik er in had gezeten had ik met een beetje geluk zo in het meertje geland ;-)



Hier nogmaals ons huis op de achtergrond. Wat dicht bij he?



Nou verder zijn we naar Cars & Coffee geweest vorige week zaterdag. De titel zegt genoeg. Autos die vroeg in de morgen bij elkaar verzamelen onder het genot van een bakkie koffie. Door het mooie weer waren er een heleboel! En dus alweer foto's gemaakt.
De kentekens van de aanwezige Corvettes zijn het leukste vind ik altijd.

De dag erna weer een fotosessie. Dit keer wel vroeg, maar het leuke is degene waarvoor ik foto's maakte nam me erna mee uit ontbijten. Altijd leuk! Zo kom je nog eens ergens.

Dit weekend had ik weer twee fotosessies. Echt, het wordt nu echt wat met me hoor! En aankomend weekend weer! Het is zo leuk hoe mensen me nu weten te vinden. Heb het er gewoon druk mee. Zo druk dat de blogjes achter lopen.

Verder heb ik afgelopen zaterdag 's ochtends vroeg tussen al het foto nemen door nog de Race for the Cure gelopen. Dit jaar was het de 15e keer dat het hier in Raleigh gehouden werd. En er liepen 25.000 mensen mee. 25.000!!!



Ongelooflijk veel. Het geeft mij zoveel inspiratie om hier aan mee te doen.



Zoveel sterke mensen die bij elkaar komen. En die van iets negatiefs, het zo kunnen draaien naar iets positiefs. De verbroedering, of moet ik zeggen verzustering in dit geval? Al heb ik zaterdag geleerd dat mannen ook borstkanker kunnen krijgen. Veel kippenvel momenten en ook veel leuke momenten. Vooral onderweg tijdens het lopen.



De Race for the Cure is 5 kilometer lang en langs de weg wordt je door veel mensen op originele wijze toegejuichd. En zelfs ook onderling.

Ik ben nog steeds niet goed in de heuveltjes hier. En mijn tempo zakt dan echt terug zeg maar. Maar bij de langste heuvel werd ik gewoon omhoog gepraat door de dames die achter me liepen. Zo bijzonder.

Heb een filmpje aan elkaar geplakt van de stukjes van onderweg. Niet misselijk worden, tijdens het kijken, want ik was natuurlijk wel aan het wandelen tijdens het filmen, hahaha.



Tot zover maar weer even deze update!

Groetjes Petra

Vermenigvuldigd

Van de week zag ik er eerst 1 en daarna nog 1.... Het is een feit, onze Bunny heeft er weer kids bij. Hele kleine bunny kids.



Ahhhhhhhh..... nog meer schatjes die onze plantjes op kunnen eten..... Fantastisch! Viooltjes zijn op het moment erg in trek. Grrrrrr..... Ik begin dit jaar in ieder geval niet meer aan een groenten tuintje, dat had ik me vorig jaar voorgenomen. Na het dramatische groeiverloop van deze tuin. Of nouja, eigenlijk was het het "geen-groei-verloop". Want alles werd gekortwiekt door Bunny & Co. En nu is de Familie Konijn weer verder uitgebreidt dus de knaag manschappen zijn weer versterkt.

Dit kleine schatje zat ook net voor het stukje grond waar het voormalige groenten tuintje was. Nou...., het wordt vast een schokje voor ze als ze realiseren dat er niks meer gepland gaat worden en ze dus alleen de violen kunnen verknabbelen in deze tuin dit jaar. Of zullen ze dan wat anders gaan verzinnen? Hoop het toch echt niet hoor.

En aan onze hondje heb ik ook niet veel. Want die verjagen de knagers niet meer. Die zijn inmiddels ook aan deze tuinbewoners gewend. Van week trof ik Connor namelijk in de tuin aan. Zittend naast Vader Konijn. Gewoon gezellig naast elkaar. Gebroederlijk..... Konijn was niet bang van Connor en Connor vond het volgens mij wel gezellig zo'n gezellige knabbel er bij. Dus nee.... die Connor snapt het niet helemaal. Stace gaat er wel achteraan als hij ze ziet. Maar...... die ziet ze niet altijd. Als ik alleen het woord "Konijn" tegen hem zeg, gaat hij heel hard rennen op zoek naar konijn. Maar hij ziet ze gewoon niet. Echt niet. En vader konijn is dus helemaal niet meer onder de indruk van al het geren. En blijft gewoon zitten. Dus dan moet ik richting konijn lopen en dan pas op 3 meter afstand maakt hij en sprongetje en gaat 5 meter verderop zitten. Wachtend of ik dan weer verder naar hem toeloop. Echt! Hij heeft ons helemaal uitgekiend! Soms, ziet Stace die sprongetjes en heb ik mazzel en gaat hij er dan toch achter heen. Maar daarvoor ziet Stace hem echt niet. Zucht.... Volgende hondjes worden jachthondjes, met een super goede speur neus, hahahaha. Die Beardies zijn veelste goed voor deze wereld ;-)


Verder ben ik flink met de fotootjes bezig. Gisteren heb ik nog product foto's gemaakt voor een brochure van een bedrijf en morgen heb ik weer een militaire foto sessie. De weers verwachtingen zijn super dus het gaat helemaal goed komen. Had trouwens onlangs ook nog een foto verkocht. Eentje van een typische Amerikaanse schuur in herfst. Zo leuk vind ik dat. Ik heb hem verkocht via een databank met foto's. Mensen kunnen de foto's daar in verschillende maten kopen. Hoe groter de maat, hoe duurder ze worden. En deze schuur hadden ze in het grootste formaat besteld. Helemaal leuk!

Ben vorig jaar mei begonnen met het toevoegen van foto's aan deze databank. Je moet er een x tal foto's voor in sturen en die moeten aan zeer strenge voorwaarden voldoen en dan word je er toegelaten. Daarbij wordt elke foto die je instuurt ook weer op nieuw beoordeeld voor ze toegevoegd worden. Dus het zijn echt alleen de top foto's die er gebruikt worden. Nu doe ik dat dus bijna een jaar en heb daar er bijna 450 foto's op verkocht. Niet allemaal voor hele grote bedragen, maar bij elkaar zijn het er best veel. En vind ik het zo leuk om elke morgen te kijken of er nog foto's verkocht zijn. Toen ik dus twee weken terug zag dat er zo'n hele grote besteld was, was dat natuurlijk een zeer welkome verrassing. Trouwens wel een bijzonder detail, mijn meest verkochtte foto's zijn de foto's die ik bij de auto races heb gemaakt. Best grappig vind ik zelf. Toch mooi een vrouw die die auto foto's heeft gemaakt ;-) Wie had dat ooit gedacht!

Verder zijn we van de week in de weer geweest met de auto verzekering. April is onze vervaldatum en dus kregen we een rekening van de verzkerings agent. Er bij zat een brief. Gefeliciteerd, stond er bij. U komt per ingang van dit jaar in aanmerking voor de "5 jaar zonder schade rijden" korting! Geweldig dacht ik, daar wordt Petra blij van. Korting is altijd leuk. Hoe meer hoe beter niet?

Alleen ging ik daarop verder lezen en zag toen het premie bedrag voor het nieuwe jaar. Gewoon 400.- per half jaar duurder!!! Huh??? Hoe bedoel je korting? In mijn woordenboek heet dat gewoon verhoging. Zijn ze helemaal besodemedingest? Dat is gewoon $800.- per jaar meer. En er is echt helemaal niks veranderd aan onze situatie. Geen tickets er bij, geen aanrijdingen, niks? Lekker is dat.

En zo gingen we dus auto verzekering shoppen. Nou lijkt dat heel makkelijk, maar hier vragen ze je dus de hemd van je lijf. En het bleek dat we de meeste kans op een lagere premie kregen als we de opstal en inboedel ook gelijk over zouden sluiten. Nou dan ook maar gelijk de motoren er dan weer bij en de aansprakelijkheid verzekering. Want hoe meer polissen bij elkaar hoe lager de premie. Maarja dat is elke keer een helebooel info wat er overgedragen moet worden.

En alleen de auto polis heeft al tig verschillende opties in verzekeren. En je hebt natuurlijk alleen een vergelijkbare premie als je ook voor precies hetzelfde verzekerd bent. Afijn om een lang verhaal kort te maken, hadden we vanavond via de telefoon een gesprek met een verzekerings meneer en als alles gaat volgens de opgaves, gaan we gewoon $1275.00 minder betalen op jaar basis. Allen voor de autoverzekering al. Niet te geloven he? Wat een verschil he?. Of je een emmer leeg gooit.

Ik wil niet vervelend zijn, maar als je dat bedrag weer in schoenen omrekent. Nou, daar kun je wel een eindje mee omlopen hoor. Ik althans wel ;-) Dus na de eerste schrik van die nieuwe premie bij de oude verzekerings boer, ben ik nu weer blij met de lagere premie bij de nieuwe verzekerings boer. Zo blijkt maar weer, je moet er wel bij blijven voor het beste resultaat ;-)

Groetjes Petra

Nederlandse Cultuur

Nou het was inmiddels al weer een paar daagjes terug dat ik geschreven heb. Het bekeuring gebeuren is inmiddels weer wat vergeten. (zucht) En ik heb ook nog leuke dingen gedaan ;-)

Zo gingen Ron en ik naar de film "Limitless", die heel goed was. Bradley Cooper en Robert de Niro spelen daar in mee. Hele goede actie film vond ik. Met mooie beelden uit New York er in.

Verder ging ik afgelopen vrijdag naar een foto expositie Ducht Delight in Cary. De foto's waren o.a. gemaakt door 1 v/d Nederlandse koffie dames. Ik had al eerder over haar geschreven en wist toen helemaal niet dat zij met fotografie bezig was. Maar nu had ze dus een foto expositie met foto's van de Keukenhof. Guus en Sascha (van dutch in America.com) waren er ook en ook Helga en de kids kwamen een kijkje nemen. Het was eigenlijk wel gezellig zo in het super moderne (was wel een schokje voor me hoor) gemeente huis van Cary.

Ik ben eigenlijk door al het geklets helemaal vergeten er een foto van te maken, maar.... gelukkig heeft Guus daar wel aan gedacht. Dus ik "leen" even zijn foto. Vind hij vast wel goed, hahaha.



Naderhand zijn Helga en ik nog naar het Page-Walker hotel gelopen. Wat naast het gemeentehuis ligt. We zagen er de lichten branden en het bleek dat daar ook andere kunst exposities aan de gang waren en bij allen was het openings avond. Ik zei al tegen Helga deze houden we er in, want bij elke expositie werden we rijkelijk onthaald met eten. En alle entree was gratis. Toch wel weer super niet?



Het Page-Walker huis in Cary is al heel oud en in de bovenste verdieping is er heel wat historie te zien over hoe de omgeving er vroeger uit zag. Over de "North & South" oorlog. En over de treinrails die door Cary gaat. En zo was er info over High House, waar nu dus High House Road van gekomen is. En Kildaire farm, waar nu dus Kildair farm road is. Vond het wel grappig om te zien eigenlijk. En na achten verlieten we Page-Walker house eigenlijk pas weer.

Nou en toen was er dinsdag avond al weer zo'n culturele avond. Want Helga had namelijk kaartjes besteld voor ons om naar het Nederlands Dans Theater te gaan. Het is natuurlijk hoogst uitzonderlijk dat zij naar North Carolina komen. Dit optreden was voor de Nederlandse Ambassadeur die in Chapel Hill was bij de Universiteit van North Carolina (UNC). Paul Lightfoot, een Amerikaan, is de creative man achter het Nederlands Dans Theater en hij heeft vroeger dus gestudeerd aan UNC en zo is het allemaal gekomen zeg maar.

Nou hadden wij Helga, Jackie, Denise en ik dus het plan gevat om vooraf wat te gaan eten op Franklin street in Chapel Hill. Daar zitten echt veel leuke restaurantjes. En dat is vlak bij het UNC Campus waar het optreden zou zijn. Het parkeren op Franklin street is betaald, dus dat moest ook nog even geregeld worden en toen gingen we naar Crooks Corner. Dit zou een heel goed restaurant zijn hadden we gehoord. Nou eenmaal daar, zag het er binnen meer als een fast food restaurant uit, dus hadden we allemaal zoiets van ik weet niet. (Achteraf bleek dat het restaurant inderdaad heel goed aangeschreven stond, maarja....) Dus we liepen door naar Vespa, het Italiaanse restaurant dat vroeger in Cary zat, maar nu dus op Franklin street. En daar besloten we te gaan eten.

Natuurlijk met wat kletsen en babbeltjes hier en daar. En zo was het ineens al bijna half 8. En om half 8 zou de voorstelling beginnen. Dus snel afrekenen en de auto halen en toen weer een parkeerplek op campus vinden. Die er dus niet waren. Helga en Denise stapten toen uit en gingen de kaartjes alvast op halen. Want die lagen klaar bij een aparte balie in het gebouw. Jackie en ik zouden toen een parkeer plek gaan zoeken. En gelukkig ging er toen net iemand ergens weg en konden Jackie en ik de auto snel parkeren en gingen we half hollend terug naar Memorial Hall waar het optreden was. Inmiddels was het zeker tien over half 8 en bij de deur kregen we dus te horen dat we niet meer de zaal in mochten.......

Heel erg jammer..... Ik kan me het zeker voorstellen dat het goed is dat ze dat doen, want je stoort natuurlijk wel de voorstelling. Maar pfffff wat is het zwaar "vervelend", zullen we maar zeggen, als je aan de andere kant van die dichte deuren moet wachten. Er hing wel een tv waarop we de voorstelling konden zien, maarja dat was natuurlijk diep triest...



Wij nog naar boven, waar we de kaartjes voor hadden, maar ook daar mochten we er niet in. Dus het was nog zeker een poosje wachten voor ons dan. Het zag er veel belovend uit op tv, maar ja daar waren we niet voor gekomen natuurlijk. Zo ontzettend balen. Toen dan eindelijk de pauze was, waren wij natuurlijk de eersten die binnen zaten, laten we duidelijk zijn.



En het bleek al snel dat het helemaal niet uitverkocht was. En we misschien zonder al te veel storen, best naar binnen hadden gekund, in onze optiek. Maarja dat is altijd achteraf. Het feit was zo en we besloten om vooral dan van de "2e helft" te gaan genieten. De zaal was in ieder geval heel sfeervol. Heel ouderwets en het deed me aan de Titanic denken.



Echt hoor! ;-) Misschien kwam het door de enorme lamp in het midden van de zaal, maar ook de kleuren en de ouderwetse stoeltjes. Heel sfeer vol wel.

En toen begon dan eindelijk de voorstelling voor ons.



De dansers stond voor drie grote schermen en daar was de zee en een pier te zien. Voor mijn gevoel een best wel Hollands plaatje. Je hoorde ook het ruisen van de zee. Heel mooi en ontroerend vond ik.


(foto van het Nederlands Dans Theater)

Daarna liep dat over in andere beelden en andere dansers. En zo kwam er ook een danseres met een enorme grote sleep uit de buhne. Prachtig om te zien. Er werd een, waarschijnlijk met een grote ventilator, wind onder geblazen en dat gaf een prachtig effect. Moeilijk uit te leggen, maar ik heb op Youtube er wat filmpjes van gevonden, voor de liefhebbers.





Tot slot nog even een filmpje wat ik zelf gemaakt heb, van de staande ovatie die ze kregen na afloop. Erg mooi om te zien!



Vond het zeker leuk dat ik heen was gegaan, al had ik vooraf mijn bedenkingen wel een beetje. Ik ben helemaal niet van het ballet, dat is helemaal neit mijn ding. Maar dit was anders, heel anders. Ik heb een hele gezellige avond gehad en het was zeker de moeite waard geweest om heen te gaan. Volgende keer moeten we alleen wat vaker op ons klokje kijken....

Groetjes Petra