Water en bezoek

Na Irene hadden we van de week last van Lee. Wij alleen last, wat resulteerde in wat regen. Wij glippen er gelukkig nog steeds tussen door met al het natuur geweld de laatste tijd. Maar bij Petra in de staat New York was het wat anders van de week. Zij zijn 6 jaar geleden naar hier verhuisd en zijn een motel begonnen. Al vanaf hun verhuis volg ik haar blog. Ze hebben al zoveel meegemaakt in de jaren in hun hotel en zo hard gewerkt. Door haar verhalen op het blog heb ik een enorm respect voor haar en haar familie gekregen. Petje af wat zij al die jaren hebben gedaan om hun droom, wonen in Amerika, werkelijkheid te doen worden.....

Maar helaas was Irene en Lee minder goed gestemd voor hen en gisteren is hun hotel na de hevige regenval die Lee meebracht overstroomd en moesten de gasten geevacueerd worden. Gelukkig is er geen persoonlijke schade, maar de materiele schade is enorm. Het water stond in de hotelkamers. En het ergste is dat verzekeren tegen overstromingen bijna ondoenbaar is in hun gebied. De premie is zo hoog dat dat gewoon niet te doen is. Duizenden dollars per jaar kost dit. Opstal verzekeringen in Amerika dekken alleen schade van water wat uit de lucht valt. Dus regen schade zeg maar. Niet de gevolgen van overstromingen. Voor overstromingen zijn er dan die speciale verzekeringen. Ook al is hun gebied ingeschat op 1 keer in de 100 jaar een overstroming, de premie is gewoon bizar. Nu bestaan er wel instanties als FEMA, maar na Irene die langs de gehele Oostkust schade aan richtte en nu dan ook Lee, zijn die instanties overbelast en zal het vast heel wat tijd kosten eer ze daar wat van zullen horen en of er dan nog geld beschikbaar is. Dus..... zijn een aantal mensen een inzamelings actie voor ze begonnen! Om hen, al is het maar een klein beetje, te kunnen steunen in deze voor hen o zo
moeilijke tijd. Er is een website gemaakt, met info hoe je hen kunt steunen. Alle kleine beetjes bij elkaar kunnen wellicht bijdrage tot wat extra steun. Waarmee zij een begin kunnen maken om de draad weer op te kunnen pakken. Hier is de link naar deze website:
http://helpdevandijkjes.blogspot.com/2011/09/test.html


Het is moeilijk om na dit verdrietige bericht verder te gaan met wat wij hebben beleefd deze week. Besef me eens te meer dat we heel dankbaar moeten zijn en dat niet alles in het leven vanzelfsprekend is.

Maar....., wij hebben van de week bezoek! Ron's moeder en oom en tante zijn hier. Of nouja oom en tante zijn inmiddels al weer richting Boston maarja. Dat krijg je als je je blog niet elke dag bijhoudt. Maar hier dan het verslag ;-)


Raleigh/Durham Airport

We waren op de bovenste verdieping van de parkeer garage gaan kijken of we ze zagen aankomen. De vluchten uit Londen gaan altijd naar de internationale terminal en dus konden we ze goed zien aankomen.



En daar kwamen ze...






Geland en wel. En niet veel later kwamen ze dan door de glazen schuifdeurtjes ;-)





Mocht je je afvragen waarom er zoveel rook bij het remmen vrij kwam toen het vliegtuig landde? Hier is het antwoord. Veel lekkers in de Nederlandse koffers! ;-)



Na een "bakkie" kippensoep lagen ze dan niet veel later in het zwembad bij te komen van de vlucht!





Zondags zijn we naar de State Fair Grounds geweest waar er altijd rommelmarkt is. Gerard heeft een oude Jukebox, dus er moest gezocht worden naar oude singletjes.



Daarna op pad voor Saucony hardloop schoenen. Het blijkt dat die schoenen in NL 150 Euro kosten en hier in Amerika maar 115 Dollar. Dus met de toch wel gunstige koers best een groot verschil.



Er volgde ook een bezoekje aan de outlet mall hier en er is natuurlijk ook even motor gereden....



En we zijn een daagje naar de dierentuin geweest... Ook weer leuk!



Van alle dieren dit keer, vond ik deze (loslopende/hangende) eekhoorn wel erg grappig. Zo zie je maar betaal je om uitheemse diersoorten te zien, steelt de eekhoorn de show!

Verder werd er tussendoor nog wat meer geplonsd en hier en daar nog wat geshopt en gegeten...





Vierden we met zijn allen Ron's verjaardag en genoten we van mooie zonsondergangen....



Gisteren zijn Toos en Gerard vanuit Raleigh door gevlogen naar Boston en hebben wij 's middags bij het zwembad door gebracht. Vanavond is de officiele opening van de foto expositie, dus gaan we daar even langs natuurlijk vanavond!

Groetjes Petra

Te veel

Ok... het wordt nu toch echt iets te veel! Hadden we vorige week een aardbeving, dit weekend een orkaan met tornado's..., gistermorgen zagen we deze op de parkeerplaats bij het zwembad....



Echt geen leuk grapje! Gewoon open en bloot op de parkeerplaats van het zwembad hier in de wijk! Yikes!!! Natuurlijk stap ik dan niet uit! Dus raampje open en vanuit de auto een kiekje geschoten. Gatverdamme. Hij lag ook nog eens illegaal geparkeerd in het parkeervak trouwens, want het was de invalide parkeerplek.



We dachten dus dat hij niet meer leefde. Hij had midden in zijn lijf een verbreed stuk. En het leek op en had de breedte van een bandafdruk zeg maar. Maar toen we dan toch even naast hem geparkeerd stonden, kwam er ineens beweging in. Dubbel jak!!!



Het is maar een kort filmpje, maar je ziet wel de knik in de slang zeg maar. Later bedachten we ons, dat het natuurlijk ook een kikker zou kunnen zijn die hij net tot zich genomen had.

Afijn, toen hij de bosjes in geglibberd was ben ik pas uit gestapt en wat bleek? Het zwembad ging pas maandag weer open. Dus gehele slangen aanschouwing was nog voor niks geweest ook.....

Ron was niet zo blij met het feit dat het zwembad dicht was. Dus die is de hottub gaan schoonmaken. En heeft hem gevuld. In de zomer zitten we er bijna nooit in omdat het water dan gewoon te warm is. En nu met het zwembad in de wijk, gaan we eigenlijk daar liever afkoelen. Maar nu was het water dus nog koel en konden we er lekker van genieten!



Want het is dus gewoon wel weer 35 graden de dag erna alsof er nooit een orkaan is overgekomen zou je denken.

De schades zijn vooral meer ten oosten van ons. Veel water schade en bomen die op huizen zijn gevallen. De outerbanks in Noord Carolina hebben veel schade en de weg die er naar toe leidt is op vele plaatsen weg gespoeld.

Muurtje

Aller eerst... Meneer de Bruin gaat ontzettend goed! Hij is nog wel een beetje slaperig zo nu en dan, maar dat kan ook haast niet anders na zo'n ingreep natuurlijk. Daar moet je ook lichamelijk van bijkomen natuurlijk.



Het zoekplaatje. Stace rollend in het gras. Niks lekkerder dan dat. Nouja... misschien is dit plekje ook wel fijn ;-)



Met je kont voor de ventilator. (speciaal voor Elke ;-) ) Hij doet het dus heel goed Meneer de Bruin. Neemt trouw zijn pilletjes en zijn ritssluiting in zijn buik heelt perfect. We zijn echt zo blij met het bruine beertje!

Afgelopen zaterdag hebben we hem voor het eerst een uurtje alleen gelaten. Vond ik toch eigenlijk wel weer moeilijk, maar hij heeft vast gewoon liggen snurken. Maar we waren dus even naar de auto show gereden hier in Zuid Raleigh.



Bij Grill'57 was het dus weer verzamelen.



Het is er altijd erg druk en er zijn van allerlei auto's te bewonderen.





De binnenkant van een Ford Mustang Cobra.





Een vreemde Kever ;-)



En zowaar een busje met vlammen bespoten.



Een El Camino pick up....



En de voorkant van "Mater" uit Cars ;-) Nog lang niet af, maar ik vond hem zo roestig al leuk eigenlijk.





De oude versie hierboven en de inmiddels al gerestaureerde versie hieronder.



Wat een verschil. We zijn niet zo heel lang gebleven en toen we thuis kwamen rekte Stace zich een beetje uit. Hij had goed geslapen.

Verder is er niet zo heel veel gebeurd. Al is wel een muurtje dan eindelijk weer 1 geheel... Volgens mij had ik het muurtjes verhaal nog niet verteld. Nou ga even zitten.... Onze wijk bestaat nu zo'n zes jaar en nu willen de boertjes dan toch eindelijk de weg over gaan dragen aan de gemeente. Vraag me niet waarom ze daar zes jaar over gedaan hebben, maar het zal vast een (geldelijke) goede reden hebben gehad. Afijn, als je dat als ontwikkelaar (zij waren het grond verzet bedrijf) wil gaan doen, moet je goedkeuring krijgen van de DOT (department of transportation).

Nou en die goedkeuring houd nogal wat voeten in aarde. Onze greppel in de voortuin moest dieper. En onze muurtjes aan beide zijden van onze oprit moesten lager. Nou die greppel wilden de boertjes zelf wel doen, maar de muurtjes dus niet. Nouja eerst wel, toen weer niet en uiteindelijk half. Hoop gezeur en ik snapte er werkelijk geen bal meer van. Er heerste grote wazigheid wie voor de kosten van ons muurtje zou opdraaien.

En toen ik dan op een ochtend met de hondjes ging wandelen trof ik de boertjes aan bikkelend aan ons muurtje. Er was een hele rij stenen afgehaald door. Nederlander als ik ben, moest ik van mezelf natuurlijk gelijk vragen wie er voor de kosten op ging draaien. Ik persoonlijk had daar eigenlijk geen trek in. Maar er kwam een brabbelende "We will fix you up maaaaaaam!" uit. En eigenlijk wist ik geen eens of dat nou goed of slecht was. Het gehele geheimzinnige verhaal er om heen zinde me helemaal niet. Waarom niet even aanbellen als je gaat breken aan onze muurtjes.

Nee het ging uitermate stiekum. En na ons muurtje gingen ze over naar de muurtjes van de buurman. En nog drie andere huizen in onze wijk. Gewoon zonder te vragen... Grote heibel dus de volgende dag.... Daar kan je op wachten natuurlijk. Een van de drie huizen is van een man uit New York. Een Italiaanse New Yorker. Nou je kan zijn reactie echt wel voorstellen. In mooi plat New Yorks dialect gaf hij ze van voren. What I'll fix you, you morron!!!! Are you ****piep**** ****piep***!!!!

De sfeer was dus gezellig! Ergste was ze hadden als een gek lopen breken aan die muurtjes, maar helemaal niks op geruimd. Dus overal lag het cement, halve stenen gewoon zoals ze ter aarde waren gekomen. Ron en ik dachten nog (hoe naief) dat ze de volgende dag wel zouden komen om het af te maken. Maar nee... er ging een week voorbij en er gebeurde echt gewoon helemaal niks. Dus de buurman en wij alles zelf maar op geruimd. Is ook zo'n rot gezicht niet he?

Afijn twee weken later komen we thuis....., is er potjandorrie weer een laag af gebikkeld door de boertjes. Schijnt dat ze nog te hoog waren geweest. Ja zeg!!! En weer natuurlijk geen bal opgeruimd. Wat een vertoning! Als je elkaar nou niet kent? Maar ik kan geen stap in de wijk zetten of de boertjes zien me. Waarom dan niet even zeggen wat de plannen waren? Zo raar.... Was er eerlijk gezegd behoorlijk op afgeknapt.

Afijn toen volgde er een HOA vergadering en we kunnen wel stellen dat de New Yorker compleet uit zijn stekker is gegaan! HE-LE-MAAL!!! Nog meer toen bleek dat de boertjes geen intensie haden om de afgebikkelde rollaag er weer op tegaan metselen, wat eerst dus het plan geweest zou zijn.

Afijn we moesten dus zelf op zoek naar een metselaar. Nou en die waren schaars, want wie wil er voor zo'n klein metselwerkje komen. Je zou denken, mensen in de bouw zijn op zoek naar werk, maar niet hier. Hebben er een aantal gebeld, maar ze kwamen geen eens kijken!!!!

Uiteindelijk had de buurman er 1 gevonden. Voor $ 100 zou hij de rollaag er op gaan metselen. In totaal is ie drie keer aan de deur geweest om het geheel te doorspreken. Hele verhalen had hij. Hij zat al 20 jaar in de metsel business en het zou helemaal goed gaan komen. Maar werkelijk??? Drie keer een bespreking voor het kleine rollaagje wat er op moest komen? Afgesproken dat hij in het weekend van 4 juli zou komen om het werk te gaan doen. Maar toen zou die komen, maar moest ie ineens verhuizen. De week erna belde hij op een zaterdag middag om 5 uur dat hij 's avonds zou komen als de verhuizing klaar was. Nou zei Ron, weet je wat, kom lekker een ander daagje. Het is maar een muurtje zoveel haast heeft dat ook niet.

Duizend maal dank voor het begrip, hij zou maandag om half 10 beginnen. Dat werd dus maandag 1 uur 's middags. Hij was zo moe geweest van die verhuizing, hij moest echt even uitslapen. Fijn!!! En ik dus wachten. Zeg dan dat er wat tussen kwam, maar ga niet lopen vertellen dat je gewoon in je bed hebt gelegen. Daar wordt ik niet vrolijk van! Afijn hij begint en na een uurtje staat hij weer aan de deur. Ik dacht dat tie klaar was. Maar veel te gunstig ingeschat natuurlijk. Ik had ze ons huis in Zierikzee zien metselen en dat ging rapido! Hier duidelijk niet. Nee sorry, hij had nog geen steen gemetseld, maar of ik een gouden gids had. Want zijn truck was kapot gegaan.....

Nee ik heb geen gouden gids, maar kan wel op internet een nummer opzoeken voor je. En zo gezegd, hij naar een garage bellen en er zou iemand komen. Maar, niet getreurd, auto kapot of niet, hij zou de volgende dag er weer om half 10 zijn. Wat natuurlijk weer veel later werd. Twee uur!!! Bloedje heet natuurlijk inmiddels. Maarja hij ging aan de slag.

En toen Ron thuis kwam had hij zowaar 1 muurtje gedaan. Dat waren pakweg 20 stenen...... Mijn god..... dit werd nog een projectje.... Gelukkig hebben we een prijs afgesproken en geen uurloon. Mijn god!!!! Wat ging dat langzaam. Afijn ik ben hem een paar keer een glas water gaan brengen, want het was niet te harden buiten, maar ik zag iedere keer bijna geen vooruitgang. Afijn, om 9 uur 's avonds gingen we met de honden wandelen en toen ging die zijn spullen op ruimen zei hij. Hij was nog niet klaar, maar morgen kwam hij terug!!



Dan ging hij echt de voegen in orde maken. Tuurlijk, man neem je tijd!!!! Je zal toch een huis moeten bouwen met zo'n persoon..... Dat wordt een project van jaren.... Nou de emmers stonden er vanochtend nog en vanmiddag heb ik hem niet gezien... Ron komt net thuis en zegt dat de voegen gedaan zijn en de emmers zijn weg. Hem verder niet gezien of gehoord. Hij zal toch niet vergeten zijn om om zijn geld te vragen van vermoeidheid? ;-)
We wachten het maar weer even af. Maar het lijkt dat het muurtjes verhaal dan toch eindelijk tot een einde gekomen is.....

Groetjes Petra

Schandalig

Nou dit is eigenlijk nog niet voor gekomen... Meer dan een week tussen een blogje.... Schandalig niet? Wat heb ik allemaal uit gespookt? Foto's, vooral veel foto's. Foto's maken en foto's "oppoetsen", zoals ik iemand onlangs zo mooi hoorde zeggen. De foto's van de homecoming heb ik vandaag afgekregen en daar heb ik via een speciaal programma een slideshow van kunnen maken.



Het blijft een speciaal moment....

Verder foto's van Marleen & family ge-edit. We waren op zoek naar echte Amerikaanse plekjes dit keer en het wordt niet Amerikaanser dan Krispy Kreme Doughnuts natuurlijk. Dit is bij de ouder vestiging in Raleigh. Deze donuts boer komt ook nog eens uit NC, dus heel toepasselijk niet?





Deze foto is in downtown Raleigh genomen. Waar vind je tegenwoordig nog zo'n "pay-phone". De meisjes vonden het in ieder geval reuze grappig. Zomaar een hoorn aan een draadje!



Verder hadden we de poolparty. En Sharon had gevraagd of ik foto's wilde maken die avond. Dus was bewapend met mijn camera naar de poolparty gegaan. Zij nodigen zowat de hele buurt uit en het is altijd reuze gezellig. Echt het begin van de zomer.



Maar terwijl iedereen buiten staat, zien we een hete lucht ballon aan komen vliegen. En net als hij boven onze wijk is, gaat hij ineens als een speer naar beneden. Iedereen natuurlijk kijken!
Het huis met de pijl er boven is dus ons huis en het leek echt net alsof de landing in onze tuin ging plaats vinden hoor! Wat een raar gezicht.



Afijn bijna iedereen aanwezig op de party, zo als ik al zei zowat de hele wijk, ging dus op de ballon af. De arme ballonvaarder wist vast niet wat hem overkwam. Wat een mensen zo in ene om hem hen.



Uiteindelijk is hij geland op het veldje wat net achter onze tuin is. Echt knap stuurmanschap (noem je dat zo bij hete lucht balonnen?) Als ik er in had gezeten had ik met een beetje geluk zo in het meertje geland ;-)



Hier nogmaals ons huis op de achtergrond. Wat dicht bij he?



Nou verder zijn we naar Cars & Coffee geweest vorige week zaterdag. De titel zegt genoeg. Autos die vroeg in de morgen bij elkaar verzamelen onder het genot van een bakkie koffie. Door het mooie weer waren er een heleboel! En dus alweer foto's gemaakt.
De kentekens van de aanwezige Corvettes zijn het leukste vind ik altijd.

De dag erna weer een fotosessie. Dit keer wel vroeg, maar het leuke is degene waarvoor ik foto's maakte nam me erna mee uit ontbijten. Altijd leuk! Zo kom je nog eens ergens.

Dit weekend had ik weer twee fotosessies. Echt, het wordt nu echt wat met me hoor! En aankomend weekend weer! Het is zo leuk hoe mensen me nu weten te vinden. Heb het er gewoon druk mee. Zo druk dat de blogjes achter lopen.

Verder heb ik afgelopen zaterdag 's ochtends vroeg tussen al het foto nemen door nog de Race for the Cure gelopen. Dit jaar was het de 15e keer dat het hier in Raleigh gehouden werd. En er liepen 25.000 mensen mee. 25.000!!!



Ongelooflijk veel. Het geeft mij zoveel inspiratie om hier aan mee te doen.



Zoveel sterke mensen die bij elkaar komen. En die van iets negatiefs, het zo kunnen draaien naar iets positiefs. De verbroedering, of moet ik zeggen verzustering in dit geval? Al heb ik zaterdag geleerd dat mannen ook borstkanker kunnen krijgen. Veel kippenvel momenten en ook veel leuke momenten. Vooral onderweg tijdens het lopen.



De Race for the Cure is 5 kilometer lang en langs de weg wordt je door veel mensen op originele wijze toegejuichd. En zelfs ook onderling.

Ik ben nog steeds niet goed in de heuveltjes hier. En mijn tempo zakt dan echt terug zeg maar. Maar bij de langste heuvel werd ik gewoon omhoog gepraat door de dames die achter me liepen. Zo bijzonder.

Heb een filmpje aan elkaar geplakt van de stukjes van onderweg. Niet misselijk worden, tijdens het kijken, want ik was natuurlijk wel aan het wandelen tijdens het filmen, hahaha.



Tot zover maar weer even deze update!

Groetjes Petra

Braai

Nee dit is niet mijn verjaardagskadootje, hoor. Vandaag, 1 juni is het dan wel echt zo ver, ze is 41 jaar! Nou denk ik dat Ron zeer content zou zijn geweest met dit verjaardags kadootje overigens, ha ha ha. Maar helaas het was de nieuwe auto van de buuf die ons op kwam halen voor een rondje touren. Die weet namelijk ook dat Ron van auto's houdt. En zo gingen we gisteravond op tour door het dorp. Met Ron achter het stuur. Wapperende haren in de Camaro!



De buuf had al een Camaro, maar nu dus 1 "met-zonder-dakje" zeg maar!



Wat een apparaat he? Ron was helemaal in zijn nopjes kunnen we wel zeggen. Wat een geluid kwam er uit! Dat is wel wat anders dan mijn lieve Kevertje ;-)

Het langere Memorial Day weekend zit er dus weer op. Zondag had ik twee foto sessies. Eentje 's morgens en eentje aan het eind van de middag. Vind het zo leuk om te doen. Met Marleen en familie zijn we Raleigh in gegaan op zoek naar echte Amerikaanse plaatjes. Welke we wel in Raleigh downtown gevonden hebben. En met Matt heb ik foto's gemaakt van hem en zijn dochters bij Bass Lake. Inmiddels was het echt heel warm geworden en was het best even zweten geblazen hoor.

's Avonds waren we uitgenodigd bij 1 van Rons nieuwe Zuid Afrikaanse motor vrienden in Cary. Zij gaven een "braai". Wat in het Zuid Afrikaans staat voor BBQ-en. En wel met..... boeren worst, wat in het Zuid Afrikaans boeren worst betekent ;-)

Het was er heel erg lekker en heel erg gezellig. En het is zo leuk om woorden met elkaar te vergelijken, want er zit zoveel Nederlands in. Voor mijn gevoel klinkt het Zuid-Afrikaans heel Belgisch. Ik kan het goed verstaan....., als ze langzaam praten. Als ze onderling praten versta ik er geen bal meer van kunnen we wel stellen. Grappige was dat zij net zo lang hier in Amerika wonen als wij. En ook met de visa's het nodige hebben meegemaakt. En het bleek dat zijn vrouw een directe collega is van de buurman van de buuf met de Camaro! Hoe klein kan het wereldje zijn, niet? Zij weren al zo'n 15 jaar met elkaar samen. Eerst vanuit Zuid Afrika en nu hier in Cary.

Kortom een topdaagje dus zondag! Maandag was wat minder. Al begon die wel heel goed. Ron had namelijk voorgesteld om voor mijn verjaardag een tablet te kopen voor het bewerken van foto's. Dat is een soort elektronische muismatje met een pen waarmee je dus nog preciezer kunt foto's bewerken. Maandenlang was ik al in onderzoek geweest en had het apparaat op mijn verlanglijstje staan. En wist dus precies welke ik wilde. En zo togen we naar de Bestbuy. Twijfelde nog wel een beetje over welke maat ik wilde, maar koos toch voor de Wacom Intuos 4 medium.

Vol lovende recensies, aldus internet. Nouwwwww bij het uitpakken bleek het ding zeker geen muismatjes formaat. (er stonden geen afmetingen op de doos en de doos was met geen mogelijkheid legaal open te maken) Hij was gewoon bijna zo groot als een laptop. En dat paste allemaal maar net op mijn tafel. Minder. Maarja als het ding het maar doet dan he?

Nou dat viel ook best even tegen. Er zat geen beschrijving in de doos, maar er was een link naar een website en die link werkte dus mooi niet.... Grrrr... Toen dus op de website van de maker kijken, maar daar had ik een inlogcode voor nodig die dus niet in de doos zat. En daar wordt Petra niet vrolijk van. Afijn het tablet en de pen waren het niet met elkaar eens en ik vloog over het hele scherm heen met de cursor.

Hoe ik mijn best ook deed ik kreeg het niet echt lekker voor elkaar. Dit was echt niet makkelijker dan mijn vertrouwde muisje. En al zeker niet sneller. Nouja wel sneller, maar zo snel dat ik het zelf niet meer kon volgen. Ik hoefde maar naar dat elektronische muismatje te wijzen met die pen en er werd van alles vergroot en verkleind, geopend en gesloten, zonder dat ik dat wilde. Vreselijk.

Ron die bleef heel slim, veilig uit mijn buurt, maar deed na een poosje toch ook een poging. En ook hem lukte het niet erg. En zei dan ook, volgens mij is dit niks voor jou. Ja, fout antwoord natuurlijk. Dat wilde ik helemaal niet horen. Dus ik weer verder ploeteren. Maarja, Ron die zo even een blik had gedaan, had wel degelijk gelijk. Dit was echt niks voor mij. En dus.... na 3,5 uur ploeteren, het spulletje weer in gepakt. En terug naar de Bestbuy.

En gelukkig deden ze daar niet moeilijk. En hebben we toch de simpele en kleinere versie, de Bamboo pen & touch meegenomen.



En dat ging al een heel stuk beter. Deze pen doet tenminste wat ik wil en kan er goed mee aan de gang om mijn foto's te bewerken! Kostte me wel zowat een dag om het uit te vogelen, maar dankzij de Jip & Janneke taal in de gebruiks aanwijzing van dit apparaat ging het me allemaal lukken!

Morgen, nouja in Nederland ben ik al jarig natuurlijk, ben ik dus jarig. En ik ben niet thuis morgen. Morgen is er een homecoming, op de Camp Lejeune marine basis hier aan de kust, van een militair die ik samen met zijn vrouw en hun dochtertje in november heb gefotografeerd. Toen ging hij weg voor een uitzending naar Afghanistan. Zij was toen 7 maanden zwanger. Inmiddels is hun dochtertje in januari geboren en komt hij morgen na al die maanden weer thuis. En.... zal hij dus voor het eerst zijn dochtertje gaan zien. En daar ga ik dan foto's van maken. Denk dat ik maar een extra zakdoekje mee neem. Wordt vast een emotioneel weerzien. Is het normaal al, maar onder deze omstandigheden helemaal.

Groetjes Petra