In Nederland

Nou Ron is in Nederland aangekomen hoor. Ik krijg regelmatig verslag van wat hij allemaal al niet gegeten heeft. Frikandellen, kroketen, bitterballen, chinees, nog meer oliebollen, appelflappen en heerlijk vers brood. Het is me allemaal wat. Zondag gelijk nadat hij aangekomen was is hij nog naar Van Der Valk gegaan en heeft daar heel wat familie zo tegelijk kunnen zien. Wat hij reuze gezellig vond.

Gisteren is hij naar de Nederlandse Nieuw jaars receptie van zijn werk geweest en daarna naar mijn moeder en vandaag is hij bij zijn oma geweest. En heeft hij Chinees gegeten begreep ik. Morgen gaat hij naar Ron en Erna en gaat dan volgens mij naar Langs Berg en Dal.... Heeeeel vervelend ;-)

Hij vertelde dat hij overal foto's van gemaakt heeft, dus ik kan als hij thuis is, alles nog even dunnetjes na beleven. Nou ik weet nog niet zo net of ik al die foto's van Chinees en de kroketten wil zien hoor ;-) Maar het is goed te horen dat hij het zo naar zijn zin heeft.

En wat doe ik in de tussen tijd. Eigenlijk niet zo heel veel. Heb boodschapjes gedaan en lekker met de hondjes gewandeld. Het is lekker weer nu hier. Zonnetje en weer temperaturen boven nul. Overdag dan. 's Avonds als het zonnetje onder is, is het nog behoorlijk koud

En... ik heb mijn hardloop schoenen weer uit het vet gehaald. Ja ja. Gisteren ben ik wezen hardlopen. Zat te twijfelen wanneer ik zou gaan. Overdag of 's avonds. En nou dacht ik voor het avond eten, misschien is het slimmer om nu te gaan, want na het eten moet ik toch weer even wachten met lopen. En zo ging in rond 5 uur aan de loop.

Ik was de oprit nog niet af of daar stond Judy te praten met onze nieuwe buren. Mijn naam werd geroepen en dus stond ik daar in mijn volle loop outfit een kwartier te kletsen. Dat schoot niet op. Uiteindelijk ben ik met Judy mee terug naar haar huis gewandeld en dan... dan zou ik toch echt gaan lopen.

En dat ging ik ook. Totdat ik buuf nummer 4 tegen kwam. De buuf die zelf ook hard loopt. Gelukkig kwam zij in tegen gestelde richting aan. Zij loopt in tegenstelling van mij, heel hard hard. En ikke, ikke niet.... Dus ik gooide een hallo er uit en zij gaf me een applaus. En een "Goed dat je weer begonnen bent, Petra". Ja ja, zo erg was ik ook nog niet begonnen, had alleen nog maar gewandeld en 30 seconden gelopen.

Maar ik liep verder. En jawel hoor. Boertje kwam er aan. Echt het is alsof de duvel er mee speelde. Iedereen was ineens buiten in onze wijk. Ook van hem kreeg ik weer de bekende duim uit zijn pick-up truck. Good job Petra, Good job.....

Tsjonge jonge, volgende keer toch maar weer in het donker. Ik had nu inmiddels al twee keer 2 minuten gelopen, toen de volgende auto die langs kwam, langzamer ging rijden. Het was het baasje van Buster Brown. Ik heb al eens over hem verteld. Buster Brown is de mini DobermanPincher gevangen in een te klein lijfje. Zij deed haar raampje open en wilde me duidelijk wat vertellen.

Een normaal mens zou zeggen ik ben net even lekker aan de hol, ik spreek je later wel, maar ikke niet. Ik stopte en hoorde beleefd haar verhaal aan. Het ging over Buster Brown. Hij was Mister March. Huh? Mister March? Ja ja, zei ze, hij was verkozen tot de foto van de maand maart in een kalender. Oh, oke leuk, kon ik nog net kort ademig uitbrengen. Wat een eer. Ja zei ze, ik dacht ik vertel het je even. Maar hol maar lekker verder hoor, zei ze daarna.

Ik dus weer verder en begon aan mijn derde twee minuten hardlopen. En net toen ik daarmee klaar was, hoorde ik achter me al weer een auto vaart minderen. Het was de buuf van de overkant met haar dochtertje. Dochtertje deed al pogingen om uit de auto te stappen en vertelde me dat ze met me mee ging hardlopen. Ze had toch haar gymschoenen al aan. Oh ok.....

Ik moest nog twee minuten, maar mocht van Evy eerst twee minuten uit lopen. En dus vertelde ik haar wat ik aan het doen was en of ze dan zo mee ging lopen met me. Ja hoor, zei ze. En dus toen Evy zei, we gaan weer, gingen we nu met zijn tweeen. Nouja.... zij ging, ikke niet zo snel als zij, hahaha. In de sprint holde ze van me vandaan. Lekker!!!

Zo kon ik dat vroeger ook vast. Ze keek dan ook achterom waar ik bleef. Kan je niet wat harder?, vroeg ze me. Uh... nou nee, dit was mijn snelste versie,hahaah. Hmmm, ze keek me daarop zeer bedenkelijk en medelijhebbend aan. Zeker een goed voornemen van je, het hardlopen? ......

Hoe zat het ook al weer, kinderen en dronken mensen niet? Ik moest lachen om haar reactie. En vertelde dat het inderdaad een goed voornemen van me was om het hard lopen weer op te pikken. Nou, zei ze, ik heb een tv programma gezien en als je elke dag 60 minuten actief bezig bent, ben je "healthy". Oh, maar ik ben nu denk ik bij elkaar, met al mijn geklets er bij gerekend wel 60 minuten bezig, zei ik onderwijl mijn poging om toch nog wat hard te blijven lopen. Oh, zei ze, en bleef terstond stil staan. Dan moeten we nu stoppen. Oh ja, zei ik. Ja, zeker weten zei ze, "You might get hurt otherwise!".

Ik moest zo lachen, ze meende het echt! Denk je?, zei ik nog half achterom doorsjokkend. Maar ze bleef stilstaan. Ja echt, we moeten stoppen nu. OK, dan maar. En ik ging weer aan de wandel. En ze kwam naar me toe gerend. Ja veel beter plan, zei ze bloed serieus. Zo leuk. Denk dat ze 8 of 9 jaar is, maar alle wijsheid in pacht. Een betere coach kon ik me niet wensen. En ik zei dat ook tegen haar. You're welcome Petra!, kreeg ik te horen. Zo lief!

En zo liepen we samen naar ons huis. Voor de oprit bleef ze staan en zei toe tegen me, "We zijn er. Ik ga er weer vandoor!". En met een spurt rende ze naar de overkant naar haar eigen huis. In een rot vaart, hahaha.

Kortom mijn eerste loopje van 2011 was geen doorslaggevend succes, maar het begin is er. Woensdag mogen we weer..... Nu nog even bedenken om welk tijd ik mijn schoenen weer ga aantrekken ;-)

En terwijl ik binnen mijn watertje op dronk en de rek en strek oefeningen naderhand deed, ging de bel. Het baasje van Buster Brown stond aan de deur. Hier is ie!!! Mister March... Ah... wat leuk. Hij stond er echt met een hele grote foto in. De veelste grote ogen voor het kleine lichaampje vielen zo met zijn close-upje, nog meer op. Ik bladerde de rest van de kalender door en het was een kalender voor het goede doel. Voor herplaats dieren en er stond een grote verzameling van honden en katten in.

En... zei het bazinnetje van Buster Brown, deze had ze voor mij gekocht en ik mocht hem dus houden. Goh wat leuk! Ja, zei ze, dan denk je nog eens aan Buster Brown in Maart. Ik moest lachen. Ja dat zullen we zeker gaan doen! En bedankte haar nogmaals voor het langs brengen van de kalender.

Nouja, het hardloop rondje ging misschien dan niet zo gesmeerd, maar we hebben er wel mooi een kalender aan overgehouden niet ;-)

Groetjes Petra

Gelunched

Vanmorgen ben ik eerst een stuk wezen wandelen met de doggies. Heerlijk weer was het vandaag. Had toen ik weg ging nog mijn jas aan, maar allemachies wat was het warm. Halverwege dus maar uit gedaan. Wat een zaligheid is dat, om dat in november te kunnen doen. Gisteren had Ron zelfs nog het gras moeten maaien. Want dat groeit met deze temperaturen ook nog gewoon door.



Okay, wel in korte broek dat is dan wel weer prettig, maar het mag nu toch wel eens stoppen met groeien niet?

Vandaag had ik met Guus afgesproken om te gaan lunchen bij Panera Bread. En gisteren las ik op zijn website dat hij lekkere speculaas gebakken had. En laat hij nou een stuk voor ons bewaard hebben! Wat een mazzelaars zijn we he? Guus het was erg lekker hoor! De lunch trouwens ook ;-) Hartstikke bedankt.



Bij Panera bread neem ik eigenlijk altijd de Asiago cheese bread met roast beef. Heerlijk vind ik die. Maar moet zeggen dat de Chopped Chicken Cobb salad er ook erg goed uitzag. Misschien die een volgende keer nemen. Het was weer gezellig om bij te kletsen met Guus. Aankomend weekend gaat hij naar de Heritage days in New York waar we vast meer van kunnen gaan lezen op de Dutch in America website. Heerlijk vooruitzicht hoor, lekker naar New York! Hierna ben ik gelijk door naar school gereden.





Om half 1 beginnen de lessen. Natuurlijk begonnen we weer met een test. En we kunnen wel stellen dat ik de tram of metro mis. Vroeger toen ik naar school ging, was dat voor mij het ideale moment om sommige dingen nog even door te nemen. Maarja in de auto is dat even wat moeilijker niet? Dan kan je niet nog even alles snel door bladeren. Maar gelukkig is er dit weekend toch nog wat blijven hangen in het snotterhoofdje ;-) Inmiddels gaat het gelukkig al een heel stuk beter met me. Nog een klein kuchje, maar voor de rest stukken beter.

Zojuist zijn Ron en ik zelfs weer samen gaan joggen. En moet zeggen het ging best goed. Vorige week toen ik niet lekker was, ben ik niet geweest. En moet zeggen dat ik er een beetje tegen op zag om nu weer te gaan lopen. Maar het viel echt reuze mee. De conditie was dus niet ineens verdwenen na een week niet lopen. Daar blijf ik toch altijd wel een beetje bang voor. Heb nog steeds zoiets, dat als ik "spijbel" ik dan weer helemaal opnieuw moet beginnen. Ben juist zo blij dat ik het nu al zo lang vol hou. Maar het viel gelukkig mee!

Groetjes Petra

Ging lekker

Gisteren zijn we richting de outlet shops in Smithfield gereden. Onderweg kwamen we nog langs een pompoenen kraampje.





Eenmaal in Smithfield zijn we eerst begonnen met een ontbijtje bij de Cracker Barrel.





Nouja ontbijt-"tje", onbijt is een beter woord. Je krijgt altijd een behoorlijk bord vol. En Erna en ik hebben het Momma's French toast met bramen ontbijt, dus gedeeld. Zalig was het weer. Daarna natuurlijk even de leuke winkel door gestruind.



Waarbij ik wel een heel leuk bord zag. En wat er op staat is natuurlijk een waarheid als een koe ;-)



En daarna dus aan het shoppen. Erna is heel leuk geslaagd bij de Nike store. Waar ze leuke sportkleren vond. Want ja, dat joggen moesten we er maar in houden. Ook al is ze nu al die kilo's kwijt!





En zo gingen we heeeeel wat winkels af..... Met als resultaat.....



Het ging dus best wel lekker het shoppen. Eerlijk te zeggen het is niet allemaal van Erna. Er zitten ook schoenen voor ons bij ;-) Na het shoppen zijn we weer op huis aan gegaan. Waar we 's avonds dan voor het eerst echt samen hebben gejogd. Erna heeft in Nederland de lessen van Evy gevolgd en ik hier. En door elkaar aan te blijven moedigen, lopen we nu allebei nog steeds drie keer per week ons rondje. Het was leuk om nu dan een keer echt samen te lopen! Wie had dat in januari kunnen denken dat we in oktober het nog steeds vol hielden????

Zo meteen, (ja, het is nu schreeuwend vroeg in de morgen hier) vertrekken we naar het vliegveld in Raleigh en gaan we met de eerste vlucht van Southwest Airlines richting Orlando! Op naar Sea World en Disney!!! Laptoppie blijft thuis, dus de up-dates zullen even moeten wachten, denk ik. Maar verslag volgt bij thuiskomst zeker ;-)

En ik moest van Erna zeggen dat ze zeker ging proberen om de handtekening van Minnie te bemachtigen hoor!

Groetjes Petra

Run in Raleigh

Vrijdagmiddag zijn Ron en ik naar de bioscoop geweest. Naar de film "The Informant". De preview vond ik erg leuk. Achteraf bleek dat de film toch wat anders in elkaar stak. Het schijnt zelfs een waar gebeurd verhaal te zijn. Afijn om een lang verhaal kort te maken. Het was een 'leuke' film, maar had hem leuker verwacht. In de preview waren eigenlijk de leukste stukjes al getoond.

Nou was het toen we de bioscoop in gingen nog hartstikke warm maar toen de film was afgelopen was het echt zeker 10 graden kouder. De weermannen hadden het voorspeld, maar inmiddels weet ik dat ik hen niet altijd meer kan vertrouwen. Voor mij kwamen hun voorspelling wel goed uit, want op zaterdag had ik de Roadrunners Women's 5K loop en dat lopen gaat vast een stuk fijner met lagere temperaturen. Want de afgelopen week is het hier zulk plakkerig weer.

Na de film zijn we richting Cameron village in Raleigh gereden en daar heb ik alvast mijn startnummer opgehaald bij Athlete's foot.



Bij de inschrijving kreeg ik ook een t-shirt van de loop. En die zat ook in het tasje en daarbij nog tig folders van andere runs en sponsoren van deze run. Vaak zijn hier de runs verbonden aan een goed doel. Dit keer kwamen de opbrengsten ten goeden aan "Domestic violence". Het was ook alleen een vrouwenloop.

De start was al om half 9 's morgens, dus vroeg op pad vanochtend. Richting Raleigh.



De start was bij Peace College in Mordecai village. We konden heel gemakkelijk parkeren en waren er precies om 8 uur. De politie hield nog een meeting toen we aan kwamen lopen.



Daarna was het verzamelen en waren er ook nog ontbijtjes. Moest er zelf even niet aan denken net voor de loop, maar er waren er zat die nog een biscuit nutigden.



Vijf voor half negen liep iederen naar het start vak en daar stond ik dan!....



Wachtende op het start schot. Ik schat dat er denk ik zo'n 80 dames waren die aan de loop meededen. Heel wat anders dan de Race for the cure, waar er zo'n 22.000 mensen aan meededen. Maar ook dit was erg leuk om mee te maken.



En daar gaan we!





Het weer was echt lekker en het eerste stuk ging harstikke goed. Al was het behoorlijk heuvelig, kunnen we wel stellen. Mordecai is een hele aparte wijk in Raleigh. Er staan hele leuke oude bungalows en natuurlijk het Mordecai huis zelf en het park. Bij het 2 mile punt zat ik nog aardig op mijn schema van wat ik hier ook loop. Maar daarna.... daarna ging het een heel stuk minder. Ik was inmiddels in het achterste gedeelte van het parcours en voor mijn gevoel waren de heuvels daar ineens bergen. En ik kon mijn ademhaling niet meer herstellen. In het begin ging dat nog aardig met al die heuvels. Rustig omhoog en dan naar beneden je ademhaling weer oppikken. Maar dit gedeelte was echt alleen maar omhoog. Puur steil... Jemig dat was afzien zeg.... Daar kom ik dan met mijn Hollandse kuiten, hi hi hi. Echt ik heb gewoon nog een te Hollands gestel ;-) Sterker nog een te Zeelands gestel. Daar waar een dijk de enigste heuvel is die je tegen komt.

Moet wel zeggen dat ik het super vond dat de mensen je zo aanmoedigen vanaf de kant. Zo leuk! Dat geeft je toch ook wel weer wat puf, maarja die heuvel werd er niet platter van, kunnen we wel stellen. Ik moet duidelijk aan de heuveltrainig ;-) Allemachies die laatste mile ging voor geen meter. Toen ik eindelijk boven aan de hol was, werd het weer Hollands vlak en toen ging het wel weer. Maar dit werd duidelijk geen recordtijd voor mij.

En net toen ik me dat aan bedenken was. Stond er een vrouw aan de kant bij haar auto me aan te moedigigen. Ze was zelf waarschijnlijk al gefinished, dus super dat ze dat deed. Ik deed mijn duim naar haar omhoog en bedankte haar. En daarop vroeg ze of ik "company" wilde. "Sure", zei ik en zo liep ze met me op. Ze stelde zich voor als Lisa. En Lisa was iemand van de roadrunners club, want die hadden allemaal roze shirtjes aan. En terwijl we samen opliepen bleef ze me aanmoedigen en ze vond het geweldig dat ik mijn eerste loop aan het lopen was en nog meer van dat soort positieve oppepkreten. Gek genoeg hielp het me enorm en ging ik weer sneller lopen.



Wellicht werd door het praten met haar mijn ademhaling ook weer wat rustiger en ging het echt weer wat beter. Ik wist ook niet goed hoe het parcours liep, maar zij vertelde me precies, nog 1 holletje af en dan een klein holletje omhoog en dan ben je al bij de finish. Als een soort Evy zeg maar. En dat was wat ik nodig had. Een Amerikaanse Evy die zegt, nog twee minuten. Want twee minuten dat is allemaal wel te overzien ;-)

Eenmaal in de buurt van de finish riep ze heel hard "THIS IS PETRA, Guys" en toen gingen alle mensen langs de kant, heel hard juichen en klappen. Ohjeeeeeee, wat een enthousiasme om me heen. Roder kon ik overigens niet worden, want mijn konen stonden al op "gloeiend". Maar het was zeker heel erg fijn om die mensen zo enthousiast te zien. Ik was overigens ook heel blij om de finish te zien hoor. Want dat betekende geen heuvels meer, ha ha ha. Maar zo kwam ik dus samen met Lisa bij de finish lijn!



Na een high five ging zij net voor de finish op zij en liep ik dus alleen het finish vak in.



Zoals ik al zei, geen record tijd, maar ik heb het is me gelukt. En dat had ik verleden jaar toch echt niet durven denken.... Daarna liep ik naar het water wat net om de hoek van de finish stond en daar kwam Lisa me al weer tegemoet. Met een uitreikend hand en een beker water. Ik heb haar toen hartstikke bedankt! Wat een aardige vrouw zeg! Echt super hoe ze me geholpen had.

Daarna snel op zoek naar Ron want die had ik in een glimps bij de finish al gespot. Even bijkomen met nog meer water en toen weer zachtjes aan naar onze auto terug. Dus....., dat was mijn eerste echte loop! Wat een ervaring (en wat een heuvels)!!!!

Groetjes Petra

Vergadering

Maandag avond hadden we de vergadering van de HOA in onze wijk. HOA staat voor Home owners association. Meestal is dit in het plaatselijk wijk gebouwtje en zo ook maandag avond. Ongeveer de helft van de huiseigenaren uit de wijk waren aanwezig. En het werd nog een verhitte discussie. Een gedeelte van de wijk was behoorlijk pissig op de boertjes. De boertjes zijn ontzettend lieve mensen, maar.... ze denken anders dan cityslickers. De stadsmensen zien dingen gewoon anders. Zo waren er opmerkingen over een truck die al jaren verdekt opgesteld staat tussen wat bosjes.


(oude winter foto van de betreffende truck hoor)

Is van een oude oom van de boertjes geweest en staat gewoon een beetje wortel te schieten. Niemand last van, zeggen de boertjes. De cityslickers, vinden het een "hazard" voor kinderen en het milieu. En zo staan er ook nog wat landbouw apparatuur in het gezichtsveld van de buurtbewoners. Volgens de boertjes behoort dit tot het lanschap van het dorp, volgens de cityslickers de reden waarom sommigen hun huizen niet verkopen. Kortom reden genoeg om elkaar in de haren te vliegen.....

En zo hebben de boertjes nu in antwoord op het geklaag een uitrit van hun grof materiaal, zoals groot landbouw werktuig vorkhefttrucks en tabaks bewerkings materiaal, aangevraagd. Tig meters breed en uitmondend op een weg midden in de wijk. Net tegen over de oprit van de grootste klaagster. Toeval? Denk het niet. Het is gewoon pesten tot en met. En nu is de wijk in rep en roer.

Bij de vergadering vlogen de vonken er al vanaf, ook mede doordat er een nieuw bestuur moest gekozen worden, maar ook om dat de klagers geen doekje voor de mond namen. Natuurlijk kwam ook het zwembad nog aan de orde. Want het schijnt dat de bouwer bij sommige huizen die niet mee wilden doen aan het zwembad een "lien" heeft laten leggen op hun huis. Dit gaat met name om mensen uit een andere fase dan ons in de wijk. Zij hadden dus geen keuze gekregen wel of niet mee doen aan het zwembad en moesten, aldus de zelfgemaakte regel van de bouwer, gewoon dokken. En een lien is zoiets als een beslag legging en daar kun je dus je huis aan verliezen. De advocaten worden er inmiddels bij geroepen.....
Verder is er dan nog meer over het zwembad..... Het zwembad zou aanstaand weekend dicht gaan. Labor day weekend is vaak het weekend dat het eind van de zomer inluidt. En dus sluit ons zwembad. Ware het niet dat het zwembad twee weken later open ging. En met een email actie naar de bouwer toe is er collectief gevraagd om het zwembad langer open te houden. Dat is gelukt. Iedereen blij op de picknick en op de vergadering. Gaan we gisteren naar het zwembad hangt er een briefje op de deur, dat het zwembad dan wel open blijft, maar er is dan echt geen life-guard meer aanwezig. Wat inhoudt dat de glijbaan dus niet open zal zijn. Ook niet in het weekend, wat eerst beloofd werd. En ja dat was niet de afspraak, maar de bouwer, doet het gewoon even. Jolijt alom dat zul je begrijpen.

En nog meer over het zwembad, Het schijnt dat het kavel waar het zwembad op staat veel groter is dan wat gebruikt en "gelandscaped" is. Maar dat het een bad en parkeerplaats kleiner is uitgevoerd. En zo is er ook een speel toestel vooraan net voor het gebouwtje gepropt. Net aan de weg. De ouders van de spelende kinderen niet blij. Het had ook achterin gebouwd kunnen worden. Maarja, geen inspraak gehad en bovendien, zou het volgens de geruchten gang, niet te dicht bij de erfafscheiding van de boertjes mogen komen. Afijn, het is reuze gezellig op het moment in de wijk ;-) De dreigementen vliegen je om de oren. Maar..... Ron en ik hebben besloten, wij zijn Zwitserland. Wij zwaaien een beetje met die witte vlag en vinden het allemaal wel OK. Er zijn zoveel belangrijkere dingen in het leven, dan het elkaar het leven moeilijk maken toch?

Er is toch nog wat leuks uit de picknick en de vergadering gekomen, want vandaag ben ik met een stel buurvrouwen wezen tenissen. En het was hartstikke leuk. In ons dorp heb je een vijftal tennisbanen, waar men gratis gebruik van mag maken. En daar zijn we geweest. Het was inmiddels een hele poos terug alweer, maar het lukte nog aardig. Ze hebben er ook een soort muur waar je tegen aan kunt tennissen, dus ik zou er ook alleen heen kunnen gaan. Best leuk weer even en goed voor de agressie er uit te slaan.

Gisteren ook weer voor het eerst 's avonds wezen hardlopen. Het wordt weer eerder donker en het was ook heerlijk koel. En wat ging het een stuk beter dan met de warmte van de afgelopen maanden. Het liep zo lekker ineens en was zo blij toen ik thuis kwam. Het gaf me zeker moed voor eind september. Trouwens bedankt voor alle leuke berichtjes in mijn vorige blogje. Niet dat die bezemwagen uit mijn dromen is verdwenen hoor, maar het is zo leuk om de reacties te lezen! Dus hartstikke bedankt.

En nu we het toch over het lopen hebben. In het begin van het jaar ben ik samen met mijn vriendin Erna uit Nederland aan het lopen met Evy begonnen. Samen deden we haar lessen. Erna in Voorhout in Nederland en ik hier in Amerika. Harstikke leuk en mede door elkaar te steunen hebben we het zolang volgehouden. We hebben nog nooit echt samen gelopen dus. Maar daar komt nu verandering in. Want eind oktober komt Erna weer een weekje naar ons toe! Kijk er zo naar uit. En nu hebben we behalve het shoppen, wat we altijd doen als Erna hier is, nog een andere bezigheid, namelijk samen sjoggen! Scheelt maar een paar letters, maar is wel iets heel anders. Dat wordt nog wat!

Groetjes Petra

Voor het eerst

Ik heb het gedaan...... Echt het is niet te geloven, maar ik heb het gedaan. Ik twijfelde nog, maar dacht wat heb ik te verliezen. En ik oefen nou al 9 maanden zo ongeveer. Dus ja, ik dacht ik doe het gewoon. Kan mij het schelen, dat ik niet hard ga en zeker geen record ga neer zetten. Het leek me nu wel eens leuk dus ik heb het gedaan....., me ingeschreven voor de "Roadrunners 5 k womens race"!!!

Ja het is wat he? Ik was er zelf eigenlijk ook wel stil van, ha ha ha. Wie had dat ooit kunnen denken. Petra gewoon 5 kilometer lopen in een hardloop wedstrijd. Ik loop nog steeds trouw drie keer per week en zelfs toen ik werkte ging ik voordat ik naar het werk ging om 6 uur lopen. Daarna met de hondjes en dan douchen en op pad. Heel wat zo vroeg op de morgen, niet?

Had er al eerder aan zitten denken om te gaan doen, maar ja, ik ben nou eenmaal niet zo'n snelle gazelle, zeg maar. Helemaal niet eigenlijk en wat doe ik dan op zo'n loop, niet? Maar deze zin op hun website gaf me hoop...
"We encourage women and girls of all ages and abilities to participate. The event is often a female runner's first opportunity to take part in a group-running activity"

Kijk! En dat gaf me hoop. Ik ben daar vast niet de enigste "sjogster" die er aan meedoet. En hopelijk ben ik dan ook niet de laatste loper die binnenkomt. Vroeger bij de Marathon van Rotterdam kwam aan het eind van de race altijd de bezemwagen. Met daarvoor nog een paar achter gebleven hardlopers.



En natuurlijk zag ik mezelf al net voor die wagen sjokken ;-) En iedereen dan luid aanmoedigend. "Kom op je kan het!" of "Geef niet op", ha ha ha. Of nog erger, dat ik in de krant kom met mijn resultaat, met de kop "Ze heeft het uiteindelijk toch nog gehaald al was het de langste tijd aller tijden" of iets in die strekking. De komende drie weken zal dat ook vast een standaard droom voor me worden. Die bezemwagen zal nog wel een paar keer verschijnen ben ik bang.

Maar.... het leek me gewoon leuk om een keer echt door de finish te gaan. De race for the cure was ook leuk, maar die heb eigenlijk alleen in een combi met wandelen gedaan. Maar nu een race helemaal kunnen hardlopen lijkt me gewoon een hele ervaring, dus ik ga het proberen..... 26 September in Raleigh!

Groetjes,
Petra

Gezinsuitbreiding

Vandaag kwamen we er achter dat we gezinsuitbreiding hebben gehad. Zonder het zelf in de gaten te hebben zeg maar. En wel met 5 stuks. Vijf ieniemini kleine zwaluwtjes wonen sinds vandaag boven in onze porche.



Zijn ze niet uh, uh, ja wat zal ik zeggen.... lief? Knap kun je ze namelijk nou niet echt noemen he?

Sinds dat we hier wonen komen ze elk jaar terug deze zwaluwen. En dit jaar had Ron in de hoeken van onze porche waar elk jaar de nestjes zitten plastic geplakt. Want het nestje is leuk, maar ze S....... heel de stoep onder met hun nijver. Net bij de voordeur. En mocht je die deur willen gebruiken word je heel welkom geheten met net over je hoofd scherende zwaluwen. Ook wordt het nestje van een soort klei aan elkaar geplakt en wanneer de kinders uitgevlogen zijn, kunnen wij gaan schrobben. Want met bijna veertig graden aan de voorkant van ons huis, koekt die klei lekker vast zeg maar.
Afijn Ron had een anti-zwaluw hoek in elkaar geknutseld. Echt professorisch gemaakt van hem. Elke avond deed hij dat, want in de nacht braken zij het hele bouwsel weer af en zat er weer een beginnend nestje. Waarna Ron bij thuiskomst weer wat meer tape er tegen aan gooide om het hoekje weer af te schermen. Zo is dat een paar weken door gegaan. Elke keer wisten ze toch weer in het hoekje te komen.

Op 1 dag ging het fout. Die dag stond Alison aan de deur om mij een verhaal te vertellen. Ik was niet thuis geweest en zij was de post gaan halen en zag wat onder aan onze porch bungelen. Toen is ze gaan kijken wat dat nou was en het was een zwaluw. Verwikkeld in allemaal tape om 1 vleugel..... Zo zielig.... Afijn zij een trap erbij gaan halen en is daar op geklommen om moeder zwaluw te redden. Wat haar gelukt is, ondanks een hartverzakking van het beestje, want het was in een lichtelijke coma vertelde Alison. Maar gelukkig 'deed' het beestje het nog wel.

Nadien heeft Ron geen tape meer bij geplakt en dus..... de zwaluwen hadden weer gewonnen. En zie daar 5 kinders erbij.... Ook de volhoudende zwaluw wint! Een fraai nestje voor hun kroost naast Ron's bouwsel....



Vanmorgen was ik weer zo vroeg aan de hol gegaan. Het was om 6 uur al 23 graden en toch ook al een beetje plakkerig. Maar ik ging lekker. Zo lekker dat ik nu bijna al 7km achter elkaar gelopen heb. Het is toch wat?
Onderweg nog een aardig schrikmomentje. Ik loop op mijn gemakje te lopen en eerlijk gezegd let ik dan nergens meer op. Er is bijna geen verkeer om die tijd en ben met mijn gedachtes altijd overal en nergens. Geheel op een andere planeet, zeg maar. Afijn dat kan binnen een seconde veranderen weet ik nu. Want toen zag ik ineens iets gifgroens net voor mijn schoenen op het wegdek slingeren.... IEKSSS.... Ewwwwwwww... En op zijn Nederlands, Gatverredamme.... Het was een gif groene slang. Niet zo heel dik, maar wel behoorlijk lang. En ik nam me toch een sprint!!!! Nooit gedacht dat ik dat zo snel kon zeg! Als een speer ging ik. (het kan dus wel als je het maar graag genoeg wilt, ha ha ha) Ik schrok me echt het ongans.... Nog een keer Ewwwww en keek na mijn sprintje nog even snel achterom en zag dat het beest waarschijnlijk ook geschrokken was van mij en het gras weer in glibberde. Oeps..... daar wordt je wel even wakker van zeg! En je hartslag gaat lekker omhoog van zo'n sprintje tussen door ;-)

Groetjes Petra

It's official....

Echt, het is gebeurd, het is officieel..... Ik ben de trotse bezitter van een heus en echt hardloop shirt. Zo eentje met van die kleine gaatjes, waardoor het wat luchtiger gaat allemaal. Met zo'n ding aan moet het helemaal gaan lukken natuurlijk. En....., nou hoor ik "er" vast bij. Het ziet er erg proffesioneel uit, al zeg ik het zelf. En al wandel ik alleen maar, het lijkt al of ik heel snel ga. Of op zijn minst de potentie heb om snel te "kunnen" gaan ;-) Want dat hebben mensen in echte hardloop shirtjes nou eenmaal. Die doen die dingen niet voor de sier aan. Neeeeeee, die houden van hard lopen en graag luchtig. En nu...., nu ben ik ook bezitter van zo'n shirt. Het is toch niet te geloven?

"This base layer moves moisture accelerates evaporation, increases ventilation and reduces abrasion without trapping the body's thermal energy", aldus de Reebok leverancier. Dit hele verhaal stond namelijk op het bijhorende kaartje. Dus met andere woorden, door dit shirtje krijgt mijn energie de vrije loop en heb ik een soort van ventilator aan! Het is toch te mooi om waar te zijn.

En het wordt nog erger, want behalve het supersonische t-shirt heb ik nu ook een echt hardloop petje. Ook zo'n vocht verdrijvend, niet plakkend petje. Een Nike sphere dry. Als je leest wat op dat kaartjes staat, ga ik dalijk nog vliegen. "Made from a three dimensional fabric construction". Dus mocht ik het nog niet doen, het geheel wordt dalijk ook nog gewoon 3D. Zou ik dan ook zo'n speciaal brilletje op moeten tijdens het hardlopen voor het beste resultaat?

Afijn, vanmorgen was de test en liep ik tijdens het vroege ochtendwakend uur met mijn nieuwe outfit. Als een speer ging ik, ha ha ha. Nee hoor, de neveneffecten vielen reuze mee. Maar moet zeggen dat ik zeker minder snel over verhit was. Of het nou door het petje of shirtje of allebei kwam, het liep wel lekker. Lekker luchtig en minder zweterig. Dus missie geslaagd dacht ik zo.

Moet trouwens nog wat zeggen over het kopen van al dit moois. Dinsdag avond gingen Ron en ik naar de film "The Hangover", die overigens hilarisch leuk was. Echt ontzettend moeten lachen tijdens de film. Maar daarvoor zijn we even bij Dicks gaan kijken. Dicks is DE sportwinkel hier in de buurt. Ik had er dankzij het kopen van mijn fiets een bonnen boekje van gekregen en die bonnetje had ik mee genomen. Bij het afrekenen gaf ik de kassajuf de bonnetjes en die begon heftig te scheuren. Het totaal was $54,00, maar ze vond een coupon van $10,- korting en nog een bon van 20% korting op kleding. Ik had me zo bedacht dat het de 1 of de ander zou zijn. Maar nee, ze gebruikte de kortingen allebei. Dus dubbel op plezier kunnen we wel stellen. En zo werd de eindrekening ineens $32,00. En dat zonder vragen!!! Is het toch een geweldig land hier of niet? Ohhhhh, van dat soort dingen word ik zooooo blij. Gewoon $22,00 korting. Daarom alleen al moet ik harder gaan lopen in de nieuwe outfit en met een constante big smile natuurlijk.

En om het plezier van die avond nog groter te maken kregen we bij de bioscoop op vertoon van onze Regal Crown card, waar je punten op kunt sparen, ook nog eens een bon voor een gratis bioscoop kaartje. Het leven is zo mooi!!!

Groetjes Petra

(Lazy) Summer Days

Nou de taart viel in de smaak hoor. De Dutch Dudok Apple pie, was geslaagd. Ook de Amerikaantjes vinden hem lekker. Het was erg gezellig bij de buurtjes en pas laat in de avond of eigenlijk in de morgen gingen we weer naar huis.

Vanmorgen ben ik voor het eerst vroeg gaan lopen. Echt heel vroeg! Kwart over zes om precies te zijn. Lijk wel niet goed wijs! Maarja, Ron was net naar zijn werk vertrokken en zag op de thermometer dat het 'maar' 20 graden was. En dus kleren en gympen aan en aan de hol. En het ging lekker! Afgelopen vrijdag waren we ook gaan lopen en toen was het om kwart voor negen nog ruim 30 graden. Echt, het was geen doen. Moest telkens stoppen tijdens mijn loopje omdat ik zowat ontplofte van de warmte. En dat terwijl de zon toch al onder was.
Als ik steeds wandel tijdens mijn loopje heb ik achteraf het gevoel dat het niet zo veel nut heeft gehad. Maar in feite komt het er op neer dat mijn hartslag wel lang hoog blijft, ook al wandel ik. Maar toch, lekker is anders. En vandaar dat ik vandaag zo blij was dat het nu met 10 graden minder wel lekker liep en ik mijn rondje zonder stoppen heb kunnen doen. Dat voelt gewoon lekkerder. En mocht je denken dat ik de enigste gek was die zo vroeg aan de hol is? Nou dan heb je het mis. Ik kwam meerdere van die gekken tegen ;-) Nu nog proberen vol te houden deze aankomende maanden.....

De hondjes hadden het beter bekeken. Die hielden wel zomer pauze en genieten van het buiten zijn op hun eigen manier.



Lekker rollend in het gras en hier en daar een sprongetje en een frisbeetje meenemen.



Samen natuurlijk he? Want alleen is ook maar alleen niet?


Connor neemt het hele stokje weer mee natuurlijk, maar wat maakt het uit? De frisbee is in het vizier niet?




Verder kreeg ik van de week van Miranda en Anja een "love your blog" award. Hartstikke leuk Miranda en Anja! Ik lees jullie blogjes ook graag altijd. Vooral ook omdat jullie beiden in Amerika wonen. Vaak lees ik toch een soort van herkenning bij jullie en dat is eigenlijk heel leuk om te zien.



Dit award werkt zo dat je hem ook weer door moet geven aan 6 andere bloggers. Nou heb ik een hele lijst aan blogjes welke ik lees. Mede ook dankzij bloglines hoor. Elke keer als er een up-date op een van mijn favoriete blogs verschijnt, krijg ik daar een berichtje van. Hartstikke makkelijk. In het begin ging ik elke morgen alle blogjes af, maar dat is zo tijdrovend. Dus lang leve bloglines!

Afijn hier de 6 blogs die ik LOVE....

Het blog van Ecco, een soort genootje van Stace en Connor. Het baasje van Ecco is een "echte" fotograaf en zijn foto's zijn vaak terug te vinden in de (Neder)landelijke kranten. Vind de foto's altijd super op het blog. Mede ook natuurlijk omdat ze vaak zijn van mijn favo hondenras.
Het blog van Mariet valt toch ook nog steeds in de Bearded Collie categorie. Mariet ken ik van Zierikzee en haar broer werkte bij Ron, hier in Amerika. Was een raar toeval dat we er achter kwamen dat we allebei Bearded Collies hadden. Inmiddels zijn haar Beardies Max en Beau helaas van ons heen gegaan. Maar eerdaags komt er weer een nieuwe Beardie puppedup bij Mariet en Henk wonen en kunnen we daar hopelijk veel over gaan lezen.
Van het blog van Elmarstel lees ik ook elke update. De woensdagen zijn favoriet, want dan is er vaak een fotoraadsel te vinden op het blog. Verder altijd erg mooie foto's (ik voel een trend ontstaan) vanuit een voor ons zeer bekende regio.
Ook het blog van Toos, lees ik graag. Toos en Gerard zijn familie van ons en ontzettend reislustig en mag graag hun foto's van wat zij allemaal weer meegemaakt hebben zien. (Alweer die foto's he? Duidelijk dat daar mijn interesse ligt)
Het blog van Guus, staat ook zeker al een aantal jaren in bloglines. Guus en Alexandra wonen hier in de buurt en via het blog hebben we elkaar dan ook in het echt ontmoet.
En als laatste las ik altijd graag het blog de nieuwamsterdammer. Hij kon kleine details altijd zo leuk omschrijven en heeft duidelijk het zelfde soort humor als ik. Kleine details blijven bij mij ook altijd hangen en daar kan ik soms erg de lol van in zien. Jammer genoeg verschijnen er geen up-dates meer van hem. Maar bij het opzoeken van zijn blog kwam ik op zijn "ik mis de Hema" stukje, waar ik toch ook weer om moest lachen en het ook zo herken.

De blog awards winnaars zijn geheel vrij om te bedenken of ze er wat mee willen doen en of ze ook 6 blogjes "loven". Maar gewoon de award van mij in ontvangst nemen is ook goed hoor. Geniet er van en ga zo verder, dan heb ik elke morgen weer wat te lezen op het pretnet, niet waar?

Groetjes Petra

Smak....

Zondag zijn Ron en ik wat boodschapjes gaan doen. Hadden vooral het verse spul nodig. En nog wat andere dingetjes. En doordat we ook "andere" dingetjes nodig hadden en niet al te veel zin om verder te rijden, werd het de Walmart waar we naar toe gingen. Daar hebben ze alles in 1 winkel. Wel zo handig. Want na een vakantie heb ik altijd moeite om weer op gang te komen met de routine klusjes. Vooral het boodschappen doen. (en het wassen, stofzuigen, koken en zo nog een hele lijst, maar dit terzijde)

Het was druk in de winkel. Op zondag middag gaan hele families hier hun boodschappen voor de week halen. En het liefst ben ik dan niet in de supermarkt. Maar we hadden echt wat melk en dat soort dingen nodig na onze vakantie. We liepen dus in de Walmart en hadden bijna alles wat op ons lijstje stond. Moest alleen nog sla en bloemkool hebben. En ik dook dus de groente afdeling op. De sla al snel te pakken en zo ook de bloemkool. En bedacht me dat het wel lekker was om weer een keertje komkommers in azijn te maken. En ik maakt een soort van schijnbeweging richting het vak van de Engelse komkommers. En met een enorme sliding ging ik me daar toch onderuit.... Het was iets nat in het gangpad en natuurlijk moet ik daar net over heen lopen. Het was echt de perfecte sliding kunnen we wel stellen. Als het op het voetbalveld had plaats gevonden dan. Echter, ik lag nu languit in een overvolle Walmart. Uitermate charmant weer! Gut o gut, wat een timing. Ron stond al snel naast me en zo ook zo'n vijf andere Walmart bezoekers.... Pfffff, hoe krijg ik het toch weer voor elkaar?

Ik keek naar mijn knietje en ja hoor, prachtig geschaafd. Zo ook de bovenkant van mijn voet. Mijn voet???? Oh nee...., dat is helemaal niet goed. En het eerste waar ik aan dacht op dat moment was, dit kan gewoon niet, want ik moet blijven hardlopen. Dat komt helemaaaaaal niet goed uit! Is dat wat? Spontaan was ik alle starende gezichten vergeten en voelde aan mijn voet. Kan ik nu nog wel hardlopen was het enige wat in mij op kwam. Ik moet die nieuwbakken conditie wel bij blijven houden natuurlijk. En met een voet die niet mee werkt, gaat dat niet lukken. En die vraag bleef maar door me heen gaan. Kan ik nog wel hardlopen? Wie had dat een half jaar geleden gedacht. Dat ik dat zo belangrijk zou kunnen vinden??

Heel lang kon ik er overigens niet over nadenken, want er kwamen allemaal vragen van "mede-groente-afdeling-shoppers" op me af. Van gaat het? Moet ik iemand halen? Uh nee zeg, het gaat allemaal wel. Ron die had dan ook door dat ik mijn lagere positie in de Walmart niet echt kon waarderen en reikte me daarop snel een hand toe. Een andere man greep me onder mijn oksel en huppatee, Petraatje stond weer. Pfff, wat een gedoe toch weer.... En gelukkig mijn voet deed het nog. Hij voelde wat stijfjes, maar het staan ging. Nu nog lopen. Ik bedankte de meneer die mij ook geholpen had. En verliet samen met Ron snel de plek des onheils..... Vooral niet achterom kijkend ;-)

Thuis gekomen er toch nog maar ijs op gedaan en gelukkig leek het mee te vallen. Alles was soort van ongedeerd, behalve dan mijn "bruised ego" ;-) En gisteravond hebben we dan ook weer hard gelopen. En het ging best aardig. Heb wel een wandel minuutje ingelast, maar behalve dat ging het nog best. Ondanks de geschaafde knietjes ;-)

Groetjes Petra

Soepeltjes

Vanavond zijn we weer wezen hardlopen. En in tegenstelling tot de vorige loopjes, was het vanavond ineens "maar" 12 graden! En dat loopt een heel stuk lekkerder dan 26 graden. Met de warmere temperaturen, doe ik toch wel 1 minuutje wandelen in lassen om het allemaal een beetje te laten afkoelen. Maar vanavond niet! Vanavond liep het soepeltjes! En liep zo waar een persoonlijk recordje ;-) En toen ik thuis kwam was ik niet doorweekt van die hitte. Ook niet geheel onbelangrijk. Het feit is wel dat deze avond echt een uitzondering is en dat we nu juist richting zomer gaan en ik dus nog wel een paar van die warme daagjes tegemoet kan gaan zien. Maar dit (soepele) loopje is wel weer even goed om gehad te hebben!

Ben inmiddels ook bijgekomen van al het bloemen gebeuren. Het was best even druk zo die vier daagjes. Van niets in eens naar 12 uur per dag aan de slag. Dus vandaag was eigenlijk wel lekker ;-) Maar ook vandaag stond er trouwens weer een soort van werk op het schema. Want behalve het achterstallig huishoudelijk werk, had ik ook een sollicitatie vandaag. Via een collega van Ron en 1 van de Nederlandse dames, werd ik op een customer service functie gewezen bij een bedrijf in Raleigh. Zij hadden via de mail de functie doorgekregen van de Nederlandse vereniging hier en hebben die weer aan mij door gemaild. Het bedrijf verleend via zijn website publisher diensten in Amerika, maar ook in Nederland. En zij zochten dus iemand die hier in de buurt woonde, maar ook Nederlands sprak en ervaring had in customer service en vertalen.

Vorige week donderdag had ik mijn cv-tje opgestuurd en vrijdags kreeg ik al gelijk een hele spontane reactie. Na wat heen en weer gemail hadden we vandaag om 2 uur afgesproken voor een interview bij het bedrijf. Dus om 2 uur stond ik bij het ontzettend modern aandoende nieuwe pand van het bedrijf aan de deur. Het is gevestigd in een oud pand, maar compleet gemoderniseerd en vlak bij NC-state University. Echt heel mooi om te zien van buiten, maar nog meer van binnen. Het zag er een beetje loftachtig uit. Heel anders dan wat ik me er van verwacht had. Heel modern en duidelijk anders dan wat hier gangbaar is in NC.

Als eerste had ik een gesprek met de personeels mevrouw. Zij vertelde me wat meer over het bedrijf. En verder was ze vooral geinteresseerd in mijn werkzaamheden bij Cymfony, waar ik vorig jaar gewerkt heb. Het was een goed gesprek en het werd mij ook allemaal wat duidelijker hoe en wat het bedrijf nou allemaal doet. Daarna was er een gesprek met de team manager en dat gesprek was heel leuk. Zij vertelde wat meer specifiekere dingen over mijn eventuele toekomstige taken. En ondanks dat de functie in beginsel een full-time baan zou moeten zijn, stonden ze wel open voor het feit dat ik part-time wilde werken. Wat voor mij best belangrijk is.

Afijn aan het eind van het gesprek kreeg ik nog een rondleiding door het mooie gebouw, met wel een aantal leuke details, zoals twee rode engelse telefooncellen, waaruit je je prive telefoongesprekken kon voeren als je wilde. De kantine, waar al het eten en drinken door het bedrijf werd aangeboden. En zo waren er nog wat meer snufjes. Het deed in ieder geval heel open aan. De kantoren hadden ook geen ramen, behalve dan de vergader ruimtes. Ik moet zeggen dat het me een hele leuke baan bij een heel leuk bedrijf lijkt, maar weet eerlijk gezegd niet hoe ik het verdere verloop in moet schatten. Het is toch altijd afwachten hoe het bij het bedrijf overkwam. Ik zal moeten afwachten, zit niks anders op ;-)

Groetjes Petra

Blaren en Blommetjes

Gisteren met vier andere buurvrouwen 's morgens aan de wandel gegaan. Dankzij Facebook is er heel wat meer contact en wordt er zo nu en dan wat afgesproken. Wel gezellig, want zo met zijn allen al kletsend vliegt de tijd voorbij en staan we na een uur weer voor onze huisdeuren. Vorige week was ik ook al met Rhonda wezen wandelen en had ik ineens blaren van mijn supergympen gekregen. Snapte er niks van. Al vanaf januari loop ik hard op die dingen en nu ineens blaren? Baalde er wel van, want zo kwam mijn loopje in gevaar. Echt ik loop trouw elke week drie keer, zodat die conditie blijft. Ben veelste bang dat ik het allemaal weer opnieuw moet gaan doen. Gaat net zo lekker dat lopen! En dat wil ik graag zo houden.

Maarja met blaren lopen is niet echt een pretje natuurlijk. Dus ik had van die speciale pleisters voor op mijn hielen gekocht, voor mijn loopje van vrijdagavond. En dat ging net goed. Het had echt niet veel verder dan die 5 km moeten zijn, want dat hadden de pleisters niet gehouden denk ik. Dus dat vertelde ik zaterdag ook aan Alison. En die vertelde mij weer dat het waarschijnlijk aan mijn sokken lag. Ik loop gewoon op een soort van tennis sokken. En zij had een poosje terug speciale sokken voor het wandelen gekocht bij REI. Die waren wat meer elastischer en sluiten beter om je voet aan. En eerlijk gezegd, die sokken van mij, sluiten nou niet echt mooi om mijn voet. Dat waren gewoon de standaard sportsokken. Van 6 voor $7,50 bij de Walmart, zeg maar.

Dus ben ik zaterdag naar REI geweest en de blister free sokken gaan halen. Het is trouwens een hele mond vol het merk en type van die sokken. Ze heten namelijk, The Wigwam Ultimax Running Mini Crew Ironman Socks. Jahaaaa mond vol, het is wat he? Kosten $ 7,50 per paar, maar dan heb je wel echte Wigwam sokken, die zelfs de Ironman draagt ;-) Dus het kost een paar centen, maar ik had daardoor alle hoop dat ik maandagavond weer kon lopen.

En moet zeggen, met de wigwam sokken aan ging het ook prima. Het wandelen overdag ging goed, al had ik 's ochtends nog mijn oude sportschoenen aan gedaan bij het wandelen. Maar 's avonds wel mijn MBT gympen gelopen. En gelukkig het bleef goed gaan. Hoop echt dat ik nu geen blaren meer krijg. Absoluut geen pretje. Stel je voor zeg, raak ik daardoor, mijn nieuwbakken conditie in ene kwijt! Dat moeten we niet hebben! Begin het nu net bijna leuk te gaan vinden en kijk er 's avonds een soort van naar uit, om te gaan lopen. En dat zelfs in de warmte. Gisteren was het nog 22 graden en op het laatste stukje begon het te miezeren. De miezer kwam precies op tijd eigenlijk, want het was drukkend warm en die miezer voelde heel lekker. Soort van mini-douchje tijdens het lopen. Wie dat ooit gedacht had om uit mijn mond te horen???? Petra in de regen aan het rennen en het nog leuk vinden ook? Het kan verkeren in het leven niet?

Gistermorgen belde trouwens ook Michelle van de bloemenschuur. Of ik van de week wilde komen helpen voor moederdag. Dus vanaf woensdag t/m zaterdag ga ik boeketjes en bloemstukjes maken. Best weer even leuk om na valentijnsdag weer met blommetjes aan de gang te gaan....

Groetjes,
Petra

26

Nou het is in ene zomer geworden. Het was gewoon warm gisteren. Lekker, maar moet er wel weer even aan wennen, dat zeker wel. Gisteravond gingen we hardlopen en toen was het om 8 uur nog 26 graden. En kan je vertellen dat loopt eigenlijk niet zo lekker. Moest echt wat langzamer lopen (ja het kan nog langzamer) om mijn hartslag niet te hoog te laten worden. De douche na afloop heeft nog nooit zo lekker gevoeld. Pfff het was echt puffen. En dit is nog maar het begin van de zomer. Het wordt nog wel wat hoger nog die temperaturen. Denk echt dat ik mijn loopje van 's avonds naar 's ochtends moet gaan verplaatsen.

Gisteren had ik met Alison afgesproken. Ze had een vrije dag en wilde "leuke" dingen gaan doen. En zo zijn we met een meegebracht broodje van Jersey Mikes gaan lunchen in het NC State Arboretum. Wat zeer aangenaam was. Daarna zijn we in Raleigh naar de bioscoop geweest. Naar de film "He is not that in to you". Wat ik zeker een erg leuke film vond. Daarna zijn we naar de Farmers Market gegaan, waar we allebei heerlijke aardbeien gekocht hebben. Ja ze waren nu weer heerlijk. En omdat er nu ineens veel aanbieders waren van de aardbeien ook een stuk goed koper. Leuke van de Farmers Market is dat je ze overal mag proeven. Heerlijk de aardbeien. Daarna ook met Alison naar de winkel waar wij van de week een pot gekocht hadden en ook zij slaagde daar. Het is echt een leuke winkel met net wat andere spulletjes dan in de normale winkels. Beetje brocant sfeertje.



Voor vandaag heb ik weer met Alison afgesproken. Want er staat een Plant & Crafts fesitval in de Sarah Duke Gardens in Durham op het programma. 's Middags ga ik met Ron naar een Corvette bijeenkomst bij Lake Wheeler, waar een collega zal zijn met zijn auto. Wordt vast een leuk daagje!

Groetjes Petra

Wat kan het leven mooi zijn!

Zonder iTunes! Er is een nieuwe ster verschenen op onze computer, namelijk WINAMP. Wat een zaligheid.... Mijn iPod is er helemaal van opgeknapt en ik zit al smilend achter de laptop. Het is toch ongelooflijk. Daarom..., wat kan het leven mooi zijn! Wat is er gebeurd?
Gisteren kreeg ik van een oplettende lezer van mijn blog, een emailje uit Nederland, met DE tip! Installeer WINAMP op je computer en de plug-in van WINAMP en je hoeft geen iTunes meer te gebruiken voor je iPod. WINAMP zou een veel gebruikersvriendelijker programmaatje om je iPod mee te beheren moeten zijn. Gewoon eentje waarmee je je muziekjes kan slepen naar de mapjes die je zelf heel makkelijk kunt aanmaken. En......, nu komt het belangrijkste, het programma gaat ook niet gelijk aan het synchroniseren, waardoor je muziek spontaan van je iPod verdwijnt. Echt waar, het bestaat!!!
Vanmorgen er mee aan de slag gegaan en het werkt! Wat zeg ik, het werkt perfect!
En zo geschiedde het dat ik nu gewoon muziek uit 2009 op mijn iPod heb. Het is een wonder! Zonder enig pruttelen van mijn kant en geen enkel verdwenen muziekje. Het kan dus echt. Je ziet ook dat de muziekjes er op gaan en je kan op een liedje gaan staan en dan dat ENE liedje verwijderen. Niet dat dan je hele afspeellijst verdwijnt, zoals bij iStunt! Echt ik ben zo blij. Want de iPod ergenissen zijn hiermee verdwenen. Maar goed dat ik hem nog niet uit het raam had gegooid. En vandaag heeft mijn iPod dan ook een verjongingskuur gehad. En is van de muziek uit 1996, met een sprong in 2009 belandt. Mooi he? Mijn dag kon niet meer stuk!

Ron's iPod, die een tijdje terug spontaan, vanwege grote ergenissen, met pensioen was gegaan, is ook afgestoft en heeft nieuw leven gekregen. Totaal gereanimeerd het ding. Wat een feest, lang leve WINAMP!!!

Ik verheugde me gewoon op ons loop rondje van vanavond. Want ik had mooi "verse" liedjes onze iPodjes kunnen zetten. Het kon me zelfs niet schelen dat die vrouw van vorige week ook weer met me mee liep vanavond. Sterker nog, ook zij liep er een stukje harder van. Het is toch wat? "Pokerface", "Hot 'n Cold", "Viva La Vida" maakten dat ik een heerlijk rondje liep vanavond. En tjsa, daar was die vrouw misschien wel van geschrokken, want bij het derde rondje was ze ineens weg! Ja, allemaal dankzij mijn nieuwe muziekjes! Of zou het kunnen zijn dat de zon onder ging, dat kan ook natuurlijk ;-) Ach wat maakt het uit, het lopen ging lekker en zeker ook bij Ron een stukkie sneller met onze nieuwe "verse" iPodjes! Bedankt Frits!! Helemaal toppie!

Groetjes Petra

Het haasje

Hier in Amerika hebben ze een mooi gezegde en die luidt: "Be careful, what you wish for". En dat moet ik inderdaad maar worden. Niet zo maar meer wat roepen, want stel dat het echt gebeurde? Wat had ik dan gewenst? Ik sloot mijn vorige berichtje af met een hoop op een bewolkte vrijdagavond. En laat ik dat nou toch krijgen! En het was niet alleen bewolking. Nee er kwam zelf regen naar beneden zetten. Dat was nou ook weer niet de bedoeling. Alleen wolkjes waren wel genoeg geweest. Dus liep ik daar in de regen alleen! Nouja, met Ron dan wel, maar die vrouw was mooi niet mee genomen gisteren. Ze is misschien dan niet zo atletisch, maar slim is ze wel ;-)

Verder hier ook paas voorbereidingen. Op een forum waar ik vaak kom, zag ik de sjeikste paasmenu's voor bij komen. Voel me dan altijd wel een soort schuldig, want ik ben niet zo'n kookwonder. Heb dat nooit zo gehad. Taarten en dat soort dingen wel, maar ingewikkelde hoofdgerechten, niet echt. Urenlang in de keuken bivakeren en binnen zo'n 20 minuten is het hier op zeg maar. Duidelijk geval van zonde van mijn tijd ;-) Hou het dus graag makkelijk. Wel lekker, maar niet te veel poes pas. Manlief heeft het daar toch ook al niet zo op, dus het hele uitgebreide koken gaat hier niet plaats vinden met de pasen. Toch was ik op zoek naar iets leuks. Al was het maar een kleinigheidje. Misschien een leuk toetje, wat ik in elkaar kan flansen of eens een keer iets anders.

En laat ik van de week nou bij de Traders Joe lopen en daar hadden ze een honey ham te proeven. Heerlijk was hij. En.... hij kwam uit een crockpot. En dat kan ik wel, koken met een crockpot. Daar hoef je namelijk niet veel aan te doen. Ik vragen natuurlijk aan dat meisje. Hoe dat dan ging. Nou het was vrij simpel allemaal en geloofde zelfs dat me dat ging lukken. Ze wees me naar de plek waar ik die hammetjes kon vinden. Nou ik kwam daar aan bij het koelvak en we kunnen wel stellen dat dat geen "hammetjes" waren. Noem het gerust "hammen"! Wat een joekels zeg! De keuze was reuze, maar daarmee de prijs ook. $ 35,00 dollar voor zo'n ham. Een rekensommetje in mijn hoofd bedacht gelijk dat we voor dat bedrag ook lekker uit eten konden gaan hier. En dan was het pas echt pasen, niet? Niemand die in de keuken hoefde te staan en we konden beiden iets lekkers kiezen toch? Die mega ham, ging hem dus niet worden. We hadden drie weken nadien nog ham gegeten....

En het is nog maar de vraag of het hier nou wel echt pasen wordt? Donderdagavond waren Ron en ik wezen fietsen bij de mountain bike trail bij Harris Lake, die eindelijk nu weer eens open was, na een paar dagen droog weer. En toen we terug kwamen hebben we een poosje met Frank op onze oprit staan praten. En hij vertelde dat de pasen, dit jaar gecancelled was. Waarom? Hij had die morgen een drijvende "Easter Bunny" uit zijn zwembad gevist. Het is toch wat? Geen chocolade eitjes dus hier in de buurt. Vond het zo triest verhaal. De easterbunny was verdronken, tijdens een zwemfeestje woensdagnacht. De bunny was duidelijk het haasje, zeg maar..... Dus volgens Frank hoefde ik niet veel te verwachten dit jaar ;-)

Maar gisteren ging ik dan toch maar wel wat boodschapjes halen voor het weekend. Beredruk in de winkel. En tot overmaat van ramp hadden ze besloten om op vrijdag middag vakken te gaan vullen. Natuurlijk komt dat omdat het zo druk was en ze er waarschijnlijk niet op gerekend hadden. Er waren nu veel lege schappen en die moesten bijgevuld worden natuurlijk. Maar het maakte mijn paaswinkelbeleving er niet gezelliger op. En ik liep dus in een soort automatische stand door de winkel en pakte wat op mijn briefje stond. Op dat briefje had ik ook ham, met een vraagteken geschreven. Het had toch wel indruk gemaakt, die lekkere honey ham. Maar helaas hier ook alleen halve varkens te vinden. Niet normaal meer. Nog groter en duurder dan bij de Traders Joe. Maar ze gingen als zoete broodjes, of beter gezegd als zoete hammen. Maar helaas geen klein hammetje voor ons te vinden.

Ik liep daarna door naar het koelingsvak waar de afbak croissantjes liggen. Dat vindt ik gewoon altijd bij pasen horen. De geur alleen al doet het naar pasen ruiken zo 's morgens. Dus die moest ik zeker meenemen. En geloof me, onze supermarkt is echt groot. Met hele brede paden, echt heeeeele brede paden. Maar, de heren die hier de vakken vulden, hadden echt over de hele lengte van het koelvak wat neer gezet. Dus het was een soort van "pak-je-boodschapjes-met-hindernissen". Spel zonder grenzen, wat vroeger op tv was, was er niks bij. Er stond gewoon meer voor de koeling dan in de koeling. En er waren veel lege vakken. Oei oei, dit verhoogde mijn paasvreugde echt niet! Snel graaide ik de croissantjes en ging tussen alle dozen en vakkenvullers vandaan.

Zo nu op naar de vleeswaren. En wat ziet mijn oog daar? Een allerliefst klein honing hammetje. Voor het gezellige prijsje van $ 6,75. Kijk dat is wat ik zocht.... Dus die ging in mijn karretje. Ik was er helemaal blij van. Toch iets paasachtigs op het menu hier. Die lol was overigens heel snel weg toen ik bij de kassa kwam, want daar stonden me toch een rijen. Echt niet normaal meer. Alsof je het gratis kreeg. Volgens mij gaat iedereen aan het koken van het weekend. En...., we hebben hier eigenlijk maaar 1 paasdag, dus waarom al die moeite? Maandag mag iedereen gewoon weer aan het werk. Dus helemaal geen lekker lang weekend hier, alleen pasen, op zondag. Natuurlijk had ik ook nog de mazzel dat toen ik naar mijn auto liep, het met bakken naar beneden kwam. Ook fijn, nog meer pret!

Eenmaal thuis alle boodschappen opgeruimd en hopen dat er een pauze kwam in de regen 's avonds. En die kwam er om half zeven werd het droog en volgens de buien radar bleef het een poosje droog. Dus wij aan de hol, maar de regen kwam al snel terug. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik die regen niet zo heel erg vindt. De temperatuur was best nog warm. Maar halverwegen het derde rondje, hoorde ik op de achtergrond van mijn loopmuziekje een soort van extra bas geluid en deed 1 koptelefoontje uit mijn oor en hoorde dus dat dat geen extra bas, maar gewoon onweer was. Dat werd dus een sprintje naar huis! En degene die opgelet hebben in mijn vorige berichtjes, weten dat ik niet goed ben in sprintjes. Ik zweef namelijk absoluut niet en dat is wel handig als je een sprintje trekt. Dus met een hartslag van "tig" kwam ik thuis en daarmee was de dag wel klaar....

Vannacht was ook feest, want Stace had last van krampen en moest midden in de nacht naar buiten. Heel zielig voor hem. Hij had er echt last van. Gelukkig kwam hij ons wel wakker maken en vond ik niet een huis vol vanmorgen. Dat had pas dikke pret geweest. Vanmorgen vroeg stond hij weer naast mijn bed en maar weer snel naar buiten. We waren dus weer vroeg wakker vanmorgen en bedacht me, nu we toch zo vroeg wakker waren, om dan maar alvast een "nulste paasdagontbijtje" te maken. Zo hebben we toch die twee dagen, begrijp je? En ik grijp naar de croissantjes in de koelkast. En terwijl ik aan het lezen ben, op hoeveel graden ik de oven moet zetten zie ik ineens dat ik een hele andere versie dan normaal heb.



Gatverredamme! Wie verzint zo iets? Knofloof croissantjes? Wat een idee? Daar gaan mijn paasgedachtes weer! Heb het idee dat het niet goed gaat komen dit weekend. Hopelijk valt het allerliefste hammetje mee, maar mijn gevoel zegt dat pasen echt gecancelled is dit jaar. En dat allemaal door het zwembad van Frank ;-)

Toch wens ik iedereen heerlijke dagen toe! Hopelijk hebben jullie wel de goede croissantjes te pakken. Of zo'n heerlijke paasstol ;-) Het zonnetje is ook in Nederland dus wat dat betreft moet het beter gaan dan hier!



Groetjes Petra

Me and my shadow

Allereerst dit...



Vandaag is mijn moeder jarig. Van Harte ma! Mijn moeder is inmiddels weer aardig mobiel met haar nieuwe knie en mag sinds vorige week zelfs weer autorijden. Hartstikke knap!

De dag begint hier vandaag ook goed, want de dierenarts belt net. Stace heeft genoeg antistoffen in zijn lichaampje en hoeft geen verdere prikken meer te krijgen. Ik ben blij, heeeeeeel blij! Verder was ook de hartworm test voor beiden heren goed en dus kunnen we weer verder met waar we gebleven waren. Het kost een paar centen, maar dan heb je wel binnen drie dagen de uitslag al, ha ha ha.
De rabies hadden we ook kunnen laten testen. Maar dan moet je in de staat van North Carolina ook nog schriftelijk dispensatie aanvragen en dat is dan alleen nog maar van onze staat. Aangezien onze hondjes vaak met ons mee gaan is het niet zo makkelijk om dat ook voor andere staten te doen. En bovendien heeft elke staat weer zijn eigen regels. Rabies is hier een inenting die, in tegenstelling tot Nederland, toch vaak gegeven wordt. Reis je in Nederland niet buiten de grenzen is rabies, niet echt nodig. Maar omdat er hier veel "wild-life" is die besmet kan zijn met rabies, is het vaak wel noodzakelijk. En mocht het zo zijn dat er een wolf of een vleermuis gesignaleerd is met rabies in onze omgeving, moet je kunnen aantonen dat de hond geent is. Anders zou het zomaar fout kunnen aflopen. En ja dat willen we zeker niet. Gelukkig is de enting tegenwoordig om de drie jaar, dus we kunnen er nu weer even tegen.

Had gisteren op het internet wat foto's zitten kijken van de marathon van Rotterdam. Voorheen gingen Ron en ik daar vaak kijken. Het mooiste vond ik om de kopgroep met de super sterke lopers voor bij te zien komen lopen. Nouja lopen, die zweven eigenlijk meer. Ongelooflijk hoe soepel die heren voorbij komen. En hoe hard! Prachtig gezicht.



Vaak zie je geen eens dat ze de grond raken. Ze zweven echt gewoon. Het zijn natuurlijk ook vaak licht gewichten die in de kopgroep lopen en die kunnen dan ook wel een soort van zweven. Grote passen, snel thuis. Mooi om te zien.



Nou waren Ron en ik gisteren weer wezen lopen. En nog steeds ben ik een voorstander van in het donker lopen. Het is goed voor mijn meditatie momentje tijdens het lopen. Niet al te veel afleidingen. Het is mijn muziekje, het asfalt waar we op lopen en ikke. Ik focus daar toch altijd een soort van op. En je wilt niet weten wat er allemaal voor gedachten door me heen gaan tijdens het loopje.

Maarja hier is ook de klok inmiddels vooruit gezet. Sterker nog hij was al drie weken eerder vooruit gegaan dan in Nederland. En wil je een beetje in het donker lopen, dan wordt het wel een late aangelegenheid inmiddels. Dus ik moest er aan geloven. Petra ging in het dag licht lopen. We gaan steeds zo rond 7 uur aan de hol en dat was voor heen een beetje rond zonsondergang. Toch nog een veilig soort van schemer. Helaas gisteren dus niet meer! Het zonnetje scheen nog volop en op de plek waar ik me normaal op focus, het asfalt, was er ineens iemand die met me mee liep. Mijn schaduw! En ik kan jullie vertellen, die leek in de verste verte niet op het plaatje van die Afrikaanse lopers in de marathon van Rotterdam.

Zelfs niet een klein beetje! In mijn gedachte heb ik toch nog een aardig gangetje. Net als dat ik met het motorrijden destijds had. Voor mijn gevoel een lekker vaartje, gaf vol gas en alles om me heen vloog voorbij. Maar ik reed maar 15 mile per uur. Je gevoel kan je ernstig bedriegen. En nu dan ook met het hardlopen. Mijn schaduw was gewoon een heel ander plaatje. Er was niks zwevends te zien. En ging dus helemaal niet zo hard. Mijn meditatie momentje tijdens het lopen was door door die vrouw die steeds met me mee liep ernstig verstoord ;-)

Hoe zag het er dan uit? Ja moelijk te omschrijven, maar duidelijk was dat ik niet zweef. Niet dat ik me dat had voorgesteld, maar een iets meer athletisch plaatje had wel leuk geweest, niet waar?



Het was meer een soort van het bovenstaande plaatje. Die bomen schieten voor me gevoel aan me voorbij. Maar die schaduw zelf, gaat helemaal niet zo hard. Gelukkig heeft het wel resultaat op de weegschaal, maar hardlopen kan ik het nu, na het zien van mijn schaduw niet meer noemen. En ik hoop dan ook heel stilletjes dat het vrijdag avond bewolkt is, zodat die vrouw niet weer met me mee loopt ;-)

Groetjes Petra

Alleen

Van de week was ik vreselijk verkouden. Op zich niet zo erg, maarja, die nieuw bakken hardloop carriere van me wil ik niet verliezen natuurlijk, hi hi hi. Ben als de dood dat als ik een week niet loop, ik gelijk die condititie weer kwijt ben. Nou zal het niet zo'n vaart lopen, maar je weet maar nooit bij mij. Er zijn me gekkere dingen overkomen ;-)
Afijn maandagavond met mijn snotneus toch gaan lopen. En toen ik terug kwam zat niet alleen mijn neus verstopt ook ineens mijn oor. Het lopen zelf ging ook echt voor geen meter. Had gewoon twee keer moeten wandelen om weer even op adem te komen. Woensdag precies het zelfde en dacht laat ik ook even naar mijn hartslag kijken terwijl ik nu aan het wandelen ben. Die was natuurlijk veel te hoog en had het dus goed gevoeld. Wat een toestand... Daar gaat mijn conditie, dacht ik. Heb ik dan zo hard voor lopen ploeteren. En zag erg tegen mijn volgende loopje op. Kon ik weer beginnen. Was net zo blij dat ik eindelijk 5 km achter elkaar door kon lopen.

Donderdag was gelukkig mijn verkoudheid een heel stuk verdwenen en vrijdagavond dus weer gelopen. En wonder boven wonder, ging het weer als vanouds. Niks geen hoge hartslag, maar gewoon lekker kunnen doorlopen. Wat een geluk zeg! Ik kon het nog! Ron had dat ook in de gaten had, want ik bleef aardig bij hem in de buurt en dacht daar gelijk gebruik van te maken, door er een extra rondje tegen aan te gooien. En dus hebben we gisteren niet 5 km, maar zowaar 6 km gelopen. Super! Ik was er helemaal blij van! Gewoon weer zonder stoppen gelopen en nog 6 km ook! Dat is toch wel een heerlijk gevoel, moet ik zeggen ;-)

Verder was het van de week een regenachtig geheel. Vieze miezer en somber weertje. Goed voor het gras wat we van de week gezaaid hadden, maar erg gezellig was het niet. De temperatuur was overigens nog wel steeds goed. Zo in de twintig. Dus ik het het slaapkamer raam lekker open gezet voor de frisse lucht.
Ik heb van allerhande klusjes gedaan en het huis heeft de voorjaar schoonmaak weer ondergaan. Maar gedurende de dag hoorde ik steeds gepiep en tikjes. En ik kon nou niet thuis brengen waar het vandaan kwam. Het klonk een beetje naar een muisje, maar dat tikken? En echt, ik hou helemaal niet van muisjes en vreemde tikjes. En zeker niet in mijn huis. Maar zo was het er, en zo hoorde ik het niet meer. Waarna het een kwartier later weer terug was. Heel vreemd.
En toen ik aan de badkamer wilde beginnen met schoonmaken, liep ik langs ons slaapkamer raam. En hoorde ik pas dat het niet in huis was het geluid, maar dat het van buiten kwam. Ik keek naar buiten en zag dat er een kardinaal op de schutting zat rondom de hottub.



En die zat luid te piepen. Ik ben even op bed gaan zitten om te kijken wat er nou was. Het was een vrouwtjes kardinaal. Die zijn minder rood gekleurd. En terwijl ik daar zat, zag ik wat er aan de hand was. Want in onze schutting hebben wij, om het geheel wat op te vrolijken, spiegels tussen de afrastering. Zo ziet dat er dus uit.



Het lijkt net of je er door heen kijkt, maar het zijn dus spiegels. Die kardinaal zat de hele tijd tegen de spiegel te tikken en begon dan te piepen. Waarschijnlijk dacht ze dat er aan de andere kant ook een kardinaal zat.







Vond het zo'n zielig gezicht. En zo had ze de hele morgen zitten piepen en tegen de spiegel zitten tikken. Want zolang had ik dat geluid al gehoord.



De foto's zijn een beetje wazig, maar ze zijn door het horscherm van ons slaapkamer raam genomen en het regende ook nog. Maar zo zit ze nu dus al zeker drie dagen! Wat een volhoudster....





en een kort filmpje...



Het heeft een heel hoog, "Remi" gehalte vindt ik. Zo van alleen op de kardinalen wereld, zeg maar. Maarja, hoe maak je zo'n vogeltje duidelijk dat er geen collega kardinalen aan die andere kant van de spiegel zitten?



Groetjes Petra