Sterretjes

Donderdag en vrijdag waren dagen met sterretjes. Donderdag avond zijn we naar een concert geweest van Marc Broussard. Wat een heerlijke swingende aangelegenheid werd! Wat zingt die man makkelijk en mooi! Dat hij gewoon nog niet veel bekender is! Hij is echt heel goed. Al moet ik zeggen dat we het ook wel erg leuk vonden om hem weer in zo'n klein zaaltje te zien. Vorige keer in het Lincoln theater waar halverwege de airo het nog begaf met bijna 40 graden buiten. En nu dan in Cat's Cradle in Carrboro. UNC terrein, want dit ligt echt naast de campus van universiteit van North Carolina. Kaartjes kostten maar $15.- per stuk en we hadden een heerlijke avond!

Van Drop Box

En wat met muziek erbij! Dat maakt het wat gezelliger niet?





Sonja welke ik ken van het Amerika forum, had me vorig jaar over hem verteld en dat hij toen bij ons in de buurt optrad. Helaas voor haar, is hij niet meer naar NL geweest sinds 2008. Dus had ik tegen Sonja grappend op Facebook geschreven dat ik "wel eventjes" aan hem ging vragen of hij nog een keertje naar Holland ging komen. Afijn, zoals ik al zei het concert was echt heel erg leuk en na afloop liepen we terug naar onze auto. We stonden weer uitermate dichtbij geparkeerd. Wel grappig onze Miep kon het adres niet helemaal lekker vinden. Dus we parkeerden maar ergens in de buurt waar we een plekje konden vinden. Het was druk. De zaal is ook vlakbij het uitgaansgebied en het was er erg druk. We zouden daar dan wel aan iemand gaan vragen waar de zaal was. Dus we stappen uit en ik kijk nog even op mijn iPhone op de kaart. Krijg ik een melding of ik het wifi internet van 300 E. Main street wil gebruiken. Nouja! Dat was dus exact het adres waar we moesten zijn. We hadden voor de deur geparkeerd! Lekker bezig wij.

Cat's cradle ziet er dus van buiten uit als een doorsnee winkel centrum, maar de ingang van de zaal is dus aan de achterkant. En wij hadden letterlijk bij de artiesten ingang geparkeerd! Dus toen we na afloop terug liepen naar onze auto, zagen we hem ineens daar staan! mr. Marc Broussard himself! Zo grappig! En greep ik mooi mijn kans en vroeg hem wanneer hij weer naar Nederland kwam? Hij begon te lachen en vroeg of ik nou helemaal uit Nederland naar hier was gekomen om hem te zien? Ja, zei ik grappend, helemaal vanuit Holland! Hij geloofde me natuurlijk niet dus ik vertelde dat ik vlakbij Raleigh woonde en wel uit Nederland kwam.

Van Drop Box

Van

Afijn toen gevraagd of hij nou weer een keertje naar Nederland kwam. En dus, speciaal voor Sonja, hij komt naar Nederland,zei hij. Het was grappig om hem bekende namen als Giel Beelen te horen zeggen. Hij was daar namelijk geweest om op te treden. En hij had een concert gegeven in Paradiso. Het viel me wel op dat het nu zo dichtbij maar een heel klein mannetje was, hahaha. Ik leek wel een halve reus zo naast hem. Afijn, dat was dus onze meet en greet zo onverwachts na afloop en eigenlijk dat alles dankzij de niet lekker werkende Miep!

Doordat het wel een latertje was donderdag had Ron vrijdag vrij genomen en zijn we vrijdag naar de autoshow van Raleigh geweest. Ook dat altijd leuk.

Van Drop Box

Deze Camaro was ietsjes gepaintbrushed....

Van Drop Box

Grappig modelletje van Hyundai.

We hebben daar zelfs in een aantal auto's gereden. Je moet (natuurlijk) wat formulieren invullen en een alcohol blaastest doen maar dan kan je in elke gm-motors auto rijden die je wilt. Tot aan de kleine Fiat 500 toe.

Van Drop Box

"Ikke", in de Chrysler 300 SRT8 met 465 pk en een motor van 6.4 liter HEMI. Allemachies! Hoorde van Ron dat Lancia, "ons merk ooit in NL" dit model als een Lancia Thema verkoopt. Zomaar een Amerikaanse Italiaan? Daar stond ik wel een beetje van te kijken eigenlijk.

Zo zag deze auto er binnen in de showroom er dus uit....

Van Drop Box

Van Drop Box

Zo reden we dus in een Jeep Cherokee Overlander en die Chrysler 300, met de mega power! Ron genoot duidelijk. Die ging nog even wat sneller dan ik eerlijk gezegd. Ik heb de Fiat weer gepast, maar ik zit echt met mijn hoofd tegen het dak. Niet bij deze overigens, daar ging het dakkie ruim van open namelijk. Vind ze zo lief!!

Van Drop Box

En... Ook deze stond er, net als vorig jaar! Toen ik hem zag staan kreeg ik een smile van oor tot oor en wilde er eigenlijk naast blijven staan om iedereen te zeggen die het wilde horen dat ik echt in zo een Spyker heb gereden. Echt!!!! For real, dus! En wat een belevenis dat wel niet geweest was! Eigenlijk toch wel enorm veel leuker dan die SRT. Ze zouden vast met hun mond open het aangehoord hebben :-) Maarja... Heb het toch maar niet gedaan, volgens mij word je hier voor minder ook zo maar in het busje meegenomen en heb dus even, heel even ingetogen genietend naar deze auto staan kijken. Wat een schitterend apparaat!

Van Drop Box

Van Drop Box

Met de pet van Evelyn! (heb je mijn mailtje nog gehad Evelyn?)

Daarna zijn we naar de film gegaan. De nieuwste van Denzel Washington en Ryan Reynolds. Safehouse heette hij. En wat een super spannende film. Ryan Reynolds, ja de kleinzoon van Burt Reynolds, speelt inmiddels heel wat beter vind ik. En Denzel was op zijn best vond ik. De man acteert echt heel goed. Echt een lekkere spannende film waar ik me twee keer het rambam schrok van rond vliegende kogels ;-)



Tijdens de film zag ik dat ik een telefoontje kreeg. Mijn schermpje lichtte op en het was van een onbekend nummer. Een telefoontje waar ik stiekum op wachtte... Die morgen had ik namelijk een advertentie zien staan van een hele mooie lens op Craigslist. Van de week heb ik "de EPG boeken van 2011" afgesloten en aan de taxmevrouw gegeven die onze papieren invult. Moet zeggen dat ik het echt geen leuk werk vind het boekhouden. Echt helemaal niet, maar de cijfers waren wel leuk om te zien. En had ik nu wel het geld om die lens te kopen. De Nikon 70-200 2.8 VR. DE lens der lenzen!

In de advertentie stond met originele dozen en handleidingen bijna nooit gebruikt. Ja ja, had Ron nog gezegd. Wie koopt er nou zo'n lens en gaat hem daarop volgen nou niet gebruiken. Er stonden geen foto's bij en dat is natuurlijk helemaal verdacht als je fotospullen verkoopt. Ron had me aangeraden om zo'n 15% onder de vraagprijs te bieden eerst per email. En ik had het gedaan, in de hoop dat niemand anders de lens voor me wegkaapte want de prijs was al heel erg goed. Ik kreeg er de kriebels van en het is maar goed dat er met de email niet mijn blije gezicht doorgemaild door gemaild was. Het zal toch niet waar zijn dat het zou gaan lukken. Ik had een mailtje terug gehad en daarin had hij een tegen bod gedaan. Nog blijer was ik!!! Ik wilde al gelijk ja doen we zeggen. Maar daarop weer op aanraden van Ron, in het midden gaan zitten met de prijs. En mijn telefoon nummer er bij gezet dat als hij daar mee accoord ging hij me kon bellen en ik de lens contant zou betalen. Jaaaaa, wat een onderhandelaar, hahaha. Contant betalen is hier vaak een probleem, dat hebben we zelf ook al mee gemaakt met Craigslist. En dus als verkoper zou je daar blij mee moeten zijn. Maarja nu ging mijn telefoontje midden in de film. Ohhhh wat was het moeilijk niet op te nemen. We zaten wel al tegen het eind, maar de spanning natuurlijk om te snijden (in de film en door het net ontvangen telefoontje) En aangezien ik bijna niks zie in zo'n bioscoop ook niet slim om in het donker mijn weg naar de uitgang te zoeken. Dus.. ik antwoordde heel cool niet... Onderhandelingstechniek ;-)

Afijn eenmaal uit de bioscoop de man gebeld en die vroeg of ik echt het geld die middag kon geven aan hem. Ja, dat kon ik, zei ik. Nou dan ging hij accoord met de prijs en we spraken bij een parkeerplaats voor een supermarkt in Cary af "om de deal" te besluiten. Wat inhield dat wij snel naar huis moesten mijn camera halen, want ik wilde natuurlijk wel kijken of het ding het deed op mijn camera en er niks met de focus was of zo. Dus naar huis, hondjes uitlaten en weer terug naar Cary.

Hartstikke spannend zat ik daar dan te wachten op de afgesproken parkeerplaats. We waren er ruim op tijd geweest en als herkennings punten hadden we de signalementen van onze auto's door gegeven. Hij reed in een rode Honda. En bedacht me een oud en gammel Honda Civicje, waaruit een coole handelaar met een "What's up dude?" zou uitstappen. Was zo blij dat Ron er bij was. Ik werd er met de minuut zenuwachtiger van. Het zou toch maar niet waar zijn dat ik een bija nieuwe super lens zou vinden op Craigslist voor deze prijs. Ron had me al gewaarschuwd dat het waarschijnlijk dezelfde kreet was als bij het kopen van auto's. Altijd binnen gestaan, weinig kilometers en bereden door een oude vrouwtje. Net zoals de Volkswagen reclame ooit, hahaha. Afijn, maar daar kwam een rode Honda aangereden. En hij kwam rechtstreeks op onze zilveren Dodge af gereden. Dat moest hem zijn! Het was een soccer mom busje geweest, maar dat maakt het minder spannend in het verhaal, natuurlijk. De man was dan ook alles behalve een coole dude. Hij was op leeftijd, witte veel te grote gympen. En droeg een enorme Nikon doos voor zich uit toen hij uitstapte.

En overhandigde die daarna aan mij. Heel voorzichtig pakte ik alles uit en echt het zat nog allemaal vers in het plastic. Natuurlijk vroeg ik hem, waarom verkoop je het. Nou zei hij, ooit wel eens een hobby begonnen, die het toch net niet was? Uh ja, dat herkende ik wel een beetje. Nou dit was het van hem en hij vond het maar eens tijd om de boel te verkopen. Mijn hart maakte een sprongetje en probeerde rustig te blijven. Wat uitermate moeilijk ging. De lens was ook echt helemaal nieuw. Nog geen stofje op te vinden. Ik vroeg of ik hem op mijn camera mocht proberen en dat vond hij vanzelfsprekend. Dus ik gedaan. Als een zonnetje, om het bij de autotermen te houden. Zoomen als een tierelier en alles werkte zo als ik kon zien perfect.

Daarna de lens er weer afgehaald en nog eens tegen het licht gehouden, maar er was echt helemaal niks mis mee. Helemaal niet! Dus..... Ik heb hem gekocht en ben zo blij!!! Helemaal zelf verdiend met mijn fototoestandjes. Wat een dag met een sterretje!!!!



En wat een mooie lens! Zoooo scherp!!!





De hondjes spelen graag fotomodel voor me ;-)



Verder "giet it oan" hier.... Nee er wordt hier geen Elfsteden tocht gereden, maar er wordt binnenkort dus wel gesneden. In mijn vinger wel te verstaan. Op 20 februari mag ik me melden en gaat het gebeuren. Jippie! (kuch kuch)

Fijn weekend gewenst en groetjes!!!

Petra

Paspoortloos

Nou inmiddels zijn we een week paspoortloos. Het voelt een beetje raar moet ik zeggen. Je zou er eigenlijk niet bij stil hoeven te staan, maar toch.... Toen we in de wachtruimte zaten van de Nederlandse ambassade in Washington, hadden Ron en ik het er nog over. "Wat als je nou met spoed naar Nederland moet?", vroeg Ron me. "Kan je dan een noodpaspoort krijgen?". Ja weet ik niet had ik geantwoord. Joh, het is maar voor twee drie weken, zei ik nog. Ja is ook zo, zei Ron en we hebben er ook niet verder naar gevraagd toen we eenmaal aan de beurt waren.

Maarja, zaterdag bel ik mijn moeder.... Ze was gevallen eerder die dag en.... ze had haar pols gebroken en door de val heeft haar bril heeft haar gezicht behoorlijk beschadigd. Gelukkig was mijn zus in de buurt en die is met haar naar de eerste hulp gegaan. Ongeluk zit in een klein hoekje. Al tijdens het telefoon gesprek schiet Ron's vraag bij de ambassade al door mijn hoofd.... Jemig geen paspoort! Niet dat ik denk dat mijn moeder zou willen dat ik naar Nederland kom nu, maar het idee dat het nu ook niet zomaar kan vind ik echt niet fijn. Ze moet zes weken in het gips en volgende week terug want het is nogal raar gebroken. En nu ik weet hoe vreselijk onhandig het is met je hand in het gips, vind ik het super vervelend voor mijn moeder. En had ik, wellicht mijn bezoek aan Nederland wat kunnen vervroegen. Maarja, niet zonder paspoort natuurlijk!

Ik zeg altijd Nederland is maar 1 vliegtuig tripje bij me vandaan en daardoor lijkt het voor mij altijd minder ver. En nu voelen misschien juist door die gedachte, die twee/drie weken wel heel ongemakkelijk. En daarbij met het bericht van mijn moeder maakt het nog net een tikkeltje vervelender. Ben blij als de paspoorten gewoon weer bij ons in huis liggen strakjes! Weet eigenlijk niet hoe lang het duurt om je paspoort in Nederland te krijgen tegenwoordig. Kan je er daar op wachten? Gek ik kan me het ook helemaal niet meer herinneren hoe het vroeger ging. Volgens mij werden die ter plekke gemaakt toch? Of ben ik in de war? Nouja maakt nu ook niet uit, ik moet gewoon wachten.... Het is niet anders.

Zo... Dan heb ik nu nog een verhaaltje van wat meer volwassener aard. Hoezo? Nou hoor en luister.... Gisteren gingen we naar een tijger opvang organisatie bij ons in de buurt. Ik had al een paar weken zitten kijken online voor kaartjes voor de zondag ochtend tour. Maar ze waren steeds uitverkocht geweest. Afijn van de week was het me gelukt em was de zondag ochtend nog niet volgeboekt. En gingen we gisteren er naar toe. Ik moet zeggen dat het uiterlijk van de ingang me meer deed denken aan een volkstuintjes complex in Nederland. Weet niet het had iets amateuristisch met zich. Met een hoog "Heras hekwerken" gehalte.

We meldden ons bij het kantoortje en werden heel hartelijk ontvangen. Kregen een polsbandje met een mooi tijger printje en moesten nog even wachten tot het tien uur was en de tour zou gaan beginnen. Het was heerlijk weer geweest, wel fris, maar met een zonnetje en ik was gaan zitten op een zelf in elkaar geknutselde picknick bank. (wat het volkstuin gevoel alleen maar verhoogde)

Afijn we werden om tien uur naar een zaaltje geroepen en kregen een soort van briefing wat wel en niet te doen en vooral achter de lijntjes voor de hokken te blijven. En daarna gingen we door nog een Heras hekwerk heen. Onze tour leidster noemde het ook "the compound". Wat me een beetje eng in de oren klonk eigenlijk. We begonnen bij de Ocelot, de tijgerkat. Beestje was hartstikke mooi en bromde er flink op los.




Dit schijnen ze altijd te doen vertelde het meisje wt ons rond leidde. Het viel me op dat het lijntje waar we achter stonden best dicht bij was. Denk 1 tot 1,5 meter.



Ik dacht nog dat zal straks bij de tijgers wel anders zijn natuurlijk. Søren (onze rondleidster die niet uit Denemarken kwam) vertelde waar ze de ocelot vandaan hadden en dat dat ze vooral gewild zijn voor hun vacht. Ze gaf hem wat vlees aan een stokje en het beest vloog daarop zo in de hekken. Zo dan!



Dat zag er eerst nog zorustig uit! De tweede keer viel het stukje en als een speer ging het klauwtje door het hek! Jemig, daar moet je echt niet vlak langs het hek lopen!



Hierna liepen we naar de eerste tijger die we zouden zien tijdens onze tour, maar voordat we dat gingen doen moest Søren eerst wat vertellen. Tijgers sproeien, net als katers, zo nu en dan. Alleen deze tijger meer nu, dan dan.... Ze vertelde waar we op moesten letten in het gedrag van de tijger. Hij zou wat gaan drinken waarschijnlijk en de staart zou langzaam omhoog gaan en je moest niet gaan gillen of naar achteren gaan. Je kon beter opzij stappen. En een tijger sproeit namelijk veel verder dan een kater. 25 meter was een makkie. Bovendien kon hij heel goed richten. En als laatste... hij had een voorkeur tentoongesteld in het verleden voor lange mannen. Fijn! Nou dat was niet tegen dovemans oren voor de twee meter lange Ron :-)



Eenmaal bij de tijger aangekomen, vond ik het net een grote kat. Wij hadden vroeger een rode kater thuis, genaamd Harry en daar had hij wat van weg. Maar dan mega groot. Wat een klauwen had het beest! Maar stond wel kopjes te geven tegen het hek. En knorde er flink op los.



De afstand tussen het touwtje en het hek was ook nog steeds hetzelfd en was daar eigenlijk wel over verbaasd.



De hekken toonden ook niet bijster sterk. Al vertelde ze later tijdens de toer dat ze expres wat speling geven in de hekken. Omdat een tijger wel over strak gespannen hekken kunnen klimmen. Maar als er wat wiebel in zit als ze er tegen aan gaan, ze al snel stoppen. Oke, we zullen ze maar geloven niet? Afijn deze tijger had toen ze hem redde nog nooit op aarde gelopen in zijn leven alleen op beton. En vindt aarde nu nog steeds niet zo prettig. Hij houdt niet van modder tussen zijn poten. En er is dan ook voor hem een houten vlondertje bij het hek, waar ze hem nu dan een kippenpootje gaf.



Het geluid van het krakende botje tussen de tanden.... Heel apart, zullen we maar zeggen. Hij wist in ieder geval heel goed dat als hij daar bij het hek kwam hij wat te eten kreeg natuurlijk. Afijn ze vertelde nog wat meer en daarop liep hij naar de drinkens bak....



Heel de groep deinsde daarop al wat meters naar achter natuurlijk. Want drinken betekende daarna sproeien. Maar hij ging na het drinken gewoon weer liggen. Nam nog een kippenpootje tussen zijn kaken en stond toen langzaam op nam een wandelingetje en tijdens de loop zag je de staart al omhoog gaan. Hahahaha, jawel hoor! 25 meter ver! En door de waarschuwing vooraf geen slachtoffers....



Hierna liepen we naar de leeuwen. Echt wat een mooie beesten. Deze laten zich niet verleiden tot een kippenpootje en bleven gewoon liggen waar ze lagen. Statige dieren! Søren vertelde dat zij maar vier uur per dag actief zijn en dat is natuurlijk maar heel weinig. Je had echt mazzel als je die tijdens een tour zag bewegen. En ze vertelde nog wat meer over de leeuwen en waar deze vandaan kwamen. Maar in ene stond er 1 op en liep naar het andere hok.



En daarop de twee en de derde ook. Ze hoorden duidelijk wat in de verte. Ik hoorde ook een flink gebrom. De drie leeuwen namen een strategische plek in zodat ze het een beetje konden volgen. Later liepen we naar een ander verblijf en net om de hoek zagen we verzorgers een hele kip over het hek werpen bij een tijger. Nouja de eerste worp ging fout, maar daarna ging hij wel over het hek heen. De twee tijgers in het hok er naast gaan daardoor helemaal los, want de kip was vlak bij het hek bij hun ter aarde gekomen. Wat een kabaal!



Afijn we moeten doorlopen en we konden niet kijken wie er won ;-) Hierna lopen wij naar de bobcat.
En dat is niet de graafmachine, maar een grijze soort grote kat. Heb even de vertaling opgezocht, maar in het Nederlands heet het "wilde kat".



Deze Bob de wilde kat was niet zo vriendelijk al was ie niet zo groot. Hij was 1 van de meest agressieve beesten die ze daar huisden, vertelde ze. Hij nam ook geen stukje vlees aan vanaf het stokje, omdat de vorige eigenaar het beestje waarschijnlijk wat aangedaan had met een stok. Hij was er dus erg agressief naar mensen toe. Vreselijk wat mensen wilde dieren kunnen aandoen toch!

Na de Bobcat gingen we naar de witte tijger die ze ook opgevangen hebben en moesten we een soort van lijn maken van de groep. We moesten met zijn allen langs de rechterkant gaan lopen want schuin aan de rechter kant zat een tijger en die was niet al te vriendelijk naar bezoekers toe, vertelde ze..... Er klonk ook al wat gebrom uit die hoek en we liepen zo achter elkaar verder. Het gebrom werd nu wel ineens heel hard zeg. En ook de toerleidster keek verschrikt om terwijl ze ons in de juiste richting wees. Je kunt wel zeggen dat het een enorm kabaal was, maar wat nou precies? Heel onheilspellend in ieder geval. Ik was helemaal op mijn hoede en vertrouwde al geen Heras hekwerkje op deze "compound", maar was nu toch wel ui-ter-ma-te scherp. Dit was niet zomaar een tijger brulletje. Dat was zekers! De groep bestond uit 25 mensen waaronder een stel kinderen. Voor mij liep een wat oudere man dus mijn zicht was beperkt, maar de beste man liep niet snel.

En dus had ik plotseling net wat langer dan wenselijk misschien, zicht op het geen wat er gaande was. Twee parende tijgers! Nouwwwwww, ik kan je zeggen dat was ook een ervaring, hahaha. Paparazzi als ik ben, maakte ik er wel gelijk foto's van. Ik weet niet goed of ik het resultaat van die klikken op het blog zal plaatsen. Het blog is natuurlijk voor alle leeftijden niet? :-) Als zich er liefhebbers meldden zal ik de foto alsnog plaatsen, maar ik moet het zelf nog even een plaatsje geven geloof ik. Als ik de foto nu terug kijk zie ik de twee tijgers zeg maar wel, maar hoor gelijk weer het geluid erbij. Mijn hemel, wat een geluid kwam er bij zeg. Echt een oer-OER-oer-geluid en wat was ik blij met Heras! Dik stevig Heras tussen mij en de twee tijgers. De toerleidster die mij de foto's ziet klikken gebaard me dat vooral niet te doen nu. En ik neem haar advies dan ook direct aan. De reactie van het gelijk een foto maken, kwam ook voor mij in een opwelling. En ik schrok door de zoeker van mijn lens eigenlijk nog meer van hetgeen wat ik net aanschouwde dan met het blote oog. Niet zo gek als je een 300mm lens er op hebt. Veelste dichtbij! Echt zo veelste dichtbij en te veelste veel detail ;-) Dus haal ik de oude man stiekum snel in en zocht een veiliger plekje op. Mijn god, wat was dat een puur natuurlijk gezicht op de tijger geweest zeg! Beelden en vooral geluiden die ik niet meer zo snel uit mijn geheugen gewist zal krijgen. Niet echt liefdevol, kunnen we wel stellen ;-) Maarja ook weer wat te vertellen tegen je kleinkinderen later niet?

Je zag de ouders in de groep ook duidelijk vragende blikken van hun kroost ontwijken. Ja ik weet het ook niet honey, wat er aan de hand was, hoorde ik een moeder tegen haar dochtertje zeggen. "I think he was just angry, mommy!". "Yes, maybe sweetie", mompelde de moeder. Twee jongetjes van een jaar of tien die kwamen daarop niet meer bij van het lachen. En 1 ventje kreeg een jetser om zijn oren van zijn pa. En ik hoorde een sissend "behave son!" tussen zijn tanden uit sissen. Geweldig dit! Duidelijk niet het juiste moment voor voortplantingsles. Afijn na dit feit kwamen we dan toch aan bij de witte tijger, genaamd Jellybean.



Jellybean was niet echt een witte tijger volgens het boekje. Hij had nog teveel bruin en kon daarom niet verkocht worden en is daarom gedumped.



En zo hier terecht gekomen. Hij was wel super mooi vond ik. Mooie lijnen op zijn hoof en een sierlijke uitstraling. Beetje arogant eigenlijk.







Toen hij zijn vlees snoepje kreeg ging hij van op vier poten sstaand ineens naar rechtop staand op twee poten. Hij was echt mega groot. Zo veel groter dan Søren!



Het kippepootje was dan ook zo verdwenen tussen zijn kaken!

In het verblijf er naast woonde Nitro. Søren hield Nitro wat eten voor maar hij reageerde anders dan de andere tijgers. Hij was minder gefixeerd op de pakjes vlees en leek een soort van vertraagd.



En toen vertelde ze dus dat Nitro dus blind is. Zijn vorige eigenaar wist dit ook niet. En dus wisten ze in het begin niet waarom hij zijn eten niet opat. . En zijn drinken niet kon vinden. Nu worden die bakken met een geur afgezet en kan hij ze goed vinden. Je zag ook dat hij een sterker gehoor had. Zo bleef hij stil staan toen er een specht te horen was. Apart om te zien ook. Heb toevallig dat stukje ook net gefilmd



Mooi beest vond ik het maar anders dan de eerste tijger die liever leek voor mijn gevoel.









Daarna gingen we nog naar een dier en ben eerlijk gezegd de naam van het beestje vergeten. Hij leek een beetje op een buideldiertje, maar hoorde ook tot de kat achtige. Maar at wel bananen? Beetje strange?



Hierna nog door naar nog een verblijf, waar twee tijgers zaten. Eentje kwam er al gelijk aangelopen en de tweede bleef liggen.



Die reageerde alleen op het geluid van het openen van een potje babyvoer als hij eten kreeg. Die had bij zijn vorige eigenaar niks anders te eten gehad en werd geheel toevallig tijdens een routine politie controle op de achterbank van een auto gevonden door een politie agent. Nou die zal ook wel geschrokken zijn niet? Nu woont hij dus hier, maar reageert niet op vlees zoals alle andere tijger, alleen baby voeding!



Na deze tijger liepen we weer terug naar het begin en was de tour voorbij.... Wat een ervaring! Heb er van geleerd dat je nooit op de foto moet gaan met een baby tijgertje of elk ander exotisch dier. Dit zijn geen "pets" maar wilde dieren en als ze niet meer wild zijn dat is er wat aan de hand. Wees daarvoor op je hoede. De enigste die er wijzer van wordt zij de baasjes. Niet doen dus!!! Nu nog alleen dat beeld van die twee tijgers uit mijn gedachte zien te krijgen ;-)

Groetjes Petra

Vervolg DC

Nou nog even over het bezoekje aan Washington. Had nog de foto's van het poseren van de hondjes beloofd.



Zo begon het dus bij het Licoln Memorial... Je wordt dus gewoon een soort van omsingeld door paparazzi ;-)Daarna heeft Ron ze maar neer gezet en was er een heuse fotoshoot zo onderhand....



Uiteindelijk toch ook nog een prive kiekje van ze.... Mijn drie mannen!




Connor snurkend voor het witte huis.



Met zonder handen!

Deze eekhoorn woonde in de boom van het Witte Huis. Daar zat een gat in de boom. Eerst ging er eentje uit, denk het vrouwtje. En daarna kroop hij in het holletje in de boom.



Deze vond ik wel lief, zo met zijn oogjes dicht. De eekhoorntjes zijn echt ontzettend tam in Washington en totaal niet bang voor mensen, maar ook niet voor hondjes.



Misschien kwam het ook door de kou dat ze honger hadden wellicht en daarom dichterbij kwamen. Ik vond het wel leuk. En de hondjes ook geloof ik. Die dachten zitten de konijnen nu ook al in de bomen?

Ik verder nog meer foto's van DC, maar die heb ik voor het gemak in mijn fotoblog gezet. Voor de liefhebbers, de zwart/wit foto's kun je hier bekijken en de kleuren foto's hier!

Tot zover DC dus! Verder niet heel veel schokkends gebeurd van de week. Maar morgen...., morgen gaan we wel wat spannends doen. Van de week hebben we namelijk kaartjes besteld voor een rondleiding bij een tijger opvang organisatie hier in de buurt! Ben benieuwd. Twijfel nog of ik mijn Uggs of mijn gymschoenen zal aandoen. In geval van nood, zijn de gympies wel handiger ;-) We gaan het meemaken!



Groetjes Petra