dinsdag 30 september 2008

Het woeit....

Oftewel het is zwaar economisch weer.... De bailout is afgewezen en de Dow en Nasdaq reageerden fel. De grootste beursdaling sinds tijden was gisteren. De bailout is een overheidsaankoop van stock, ala de Nederlandse overheid heeft gedaan toen de KPN in zwaar weer zat, maar dan met "ietwat" meer centjes nu. Vraag is natuurlijk hoe die bedrijven in die situatie zijn gekomen. Groot probleem is dat de topmannen, wel hun zakken vullen en de Amerikaanse belasting betalers hier, terecht, niet aan mee willen betalen. Probleem is alleen dat op dit moment banken elkaar geen geld meer uitlenen. Waardoor bedrijven moeilijk geld kunnen lenen en zo ook de burgers. En in Amerika houden de burgers wel van lenen, denk alleen aan al het credit card gebruik. Maar het is ook moeilijk om een hypotheek af te sluiten, waardoor de huizen langer te koop staan. Dus de verliezen op Wall street hebben ook gevolgen voor de mensen op "Main street". (Het woord Mainstreet is trouwens nu een heel populair woord hier, de laatste dagen heb ik het zoveel gehoord) Afijn, het cirkeltje is rond en dus "het woeit"...
Vandaag kwam ook het nieuws dat "onze" bank is overgenomen. Wachovia is echt een North Carolina Bank. En de bank deed het ook goed, tot dat ze zelf op het overname pad gingen en dat pakte verkeerd uit en daarboven op de economische malaise heeft tot gevolg dat nu de bank zelf wordt overgenomen door Citi group. Een bank met een stuk minder mooi imago. De FDIC garandeert een inleg van 100.000 dollar op de bankrekening. Dus mocht een bank failliet gaan en die heeft een FDIC goedkeuring, is er een waarborg van $ 100.000. Desondanks zie je dat veel mensen nu het geld bij hun banken weghalen, juist nu de banken het geld hard nodig hebben omdat er moeilijker geleend kan worden. Alweer dat cirkeltje.
Verder is er nog een tekort aan benzine dezer dagen. Dit komt door hurricane Ike, waardoor de olie industrie een poos niet gewerkt heeft en nu op halve capaciteit werkt. Er zijn dus nu benzinepompen die geen benzine meer hebben. Met alle gevolgen van dien. Hier in de buurt kon ik gisteren nog wel gewoon tanken, maar het schijnt meer naar het noorden al een stuk ingewikkelder te zijn.....
Het is dus allemaal somber nieuws hier nu. Je hoort nu ook ineens veel minder leuke nieuwtjes. De buuf hier tegen over is ook ontslagen en gister ook op tv, Sony-Ericson, die hier een vestiging in RTP heeft, ontslaat de helft van zijn personeel. Het lijkt of nu ineens al het slechte nieuws te gelijk komt. Het "woeit" echt!

Photobucket

En..... nog meer "woei" nieuws. De three dog bakery in Apex, waar ik onlangs nog Connor's verjaardags taart heb gekocht, gaat ook sluiten...... Durf het de hondjes nog niet te zeggen, ben dan ook maar met ze gaan wandelen. Nu maar hopen dat ze het nieuws niet gehoord hebben van de hondjes die we onder weg tegen zijn gekomen. Zelfs voor de hondjes "woeit" het.....

Photobucket

Groetjes Petra

zaterdag 27 september 2008

Bikefest

Vandaag was het afwachten hoe het weer zou zijn. In Raleigh was gisteren en vandaag het Capitol City Bikefest, maar om daar in de regen naar toe te gaan is een stuk minder leuk natuurlijk. Het bikefest is 1 hele grote motorrijders bijeenkomst. De verwachting was dat er maar liefst 100.000 mensen op af zouden komen. Veelal hier in NC de Harley rijders, want wij wonen wel in Harley gedeelte van het land natuurlijk ;-) En wij met onze BMW's "horen" daar eigenlijk niet bij, maar motorrijders zijn motorrijders niet waar?

Toen we wakker werden vanochtend was het in ieder geval droog en aan de radar te zien, bleef het ook een poosje droog. Dus rond half twaalf zijn we richting Raleigh gereden. Voor mij de eerste keer die kant op. We zijn wel via Lake Wheeler Road gereden, wat meer een binnenweg is. Daarna zo downtown Raleigh in. En daar gingen we al snel in een enorme groepsformatie op. Overal zag je motoren. Kneep hem wel een beetje hoe het dan nou moest op Fayetteville street. Want daar werd de bijeenkomst gehouden. Die straat is zeg maar een beetje DE hoofdstraat van Raleigh en is recentelijk hevig gerenoveerd en heeft nu iets meer stedelijk aanzien. Maar net voor we Fayetteville op zouden rijden heb ik, die achter Ron aan reed, het stoplicht tegen en Ron kon er nog door heen. Het was ook zo druk in eens. Tussen al die motoren waren we elkaar nu kwijt.... Omringd door de Harley rijders stond ik daar dan. Met mijn "zwarte schaap" motor, die in de verste verte niet op een Harley lijkt. Om me heen alleen pruttelmotoren met "baasjes" er op met van die pothelmen en in het leer uitgerust ;-) Diepe zucht, haal rustig adem, je kan het ook alleen, ha ha ha. Dus alsof ik het dagelijks deed, het in formatie rijden, reed ik Fayetteville street op. Een mazzel had ik want het ging op het eind allemaal stapvoets. En het ging zo eigenlijk vanzelf. We werden allemaal 1 kant op gedirigeerd en maakten zo de entree op Fayetteville street. Wat een ervaring!!! Zo veel motoren, niet te geloven. Links en rechts zag ik er hele rijen geparkeerd staan. Was er helemaal van onder de indruk. Zo raar, maar ook wel super, dat ik daar dan nu gewoon zelf op een motor aan mee deed! Was er best van onder de indruk. Maar ineens springt er een man met een oranje vest voor mijn motor. Hij was van 1 van de vele volunteers die het verkeer enigszins in goede banen moest leiden. En vraagt me of ik bij "hem" hoor? en maakte wijzende gebaren naar een bekend gezicht. Het was Ron...., gelukkig we hadden elkaar gevonden. Ik mocht van de man met het oranje vest naast Ron parkeren en was blij hem weer gevonden te hebben tussen zoveel motoren. Wat indrukwekkend!

Photobucket

Wij waren er aan de kant van het capitool gebouw in komen rijden en overal zag je motoren geparkeerd in drie rijen. 1 rij links van de weg, 1 rij in het midden en 1 rij aan de rechter kant van de weg. En daar tussen door liepen de mensen, reden motoren en stonden er kraampjes met van alles en nog wat. Van motorkleding tot goede doelen, eterijen, bands en sponsor bedrijven. Wat een organisatie!

Photobucket

Dus helm af, handschoenen uit en wij ook aan de wandel over Fayetteville street. En echt, je komt de meest gekke dingen tegen. Dat is toch wel het mooie aan Amerika. Alles kan en kan het niet? Dan gaan we er voor zorgen dat het toch kan ;-)

Photobucket
Zo twijfelde deze motorrijder vast, of nu op de fiets of op de motor te komen.

Photobucket
Deze meneer nam ook zijn hond mee.

Photobucket
Een ferrari motor?

Photobucket
Een drie wieler....

Photobucket
En ja wel... ze bestaan! 1 met zijwieltjes!

Photobucket
Een bullrider....

Photobucket
Met speciale helm voor de bestuurder....

Photobucket
Een Harley regenton.....

Photobucket
En.. voor degene die nog twijfelden....

Photobucket
Met bijpassende "lord" motor...

Photobucket
Deze is wel mooi he?

Photobucket
Tapje Jagermeister, alleen als ie ijs en ijskoud is....

Photobucket
En niet alleen Jagermeister, Jack Daniels was er ook...

Photobucket
Helm beplakt met allemaal kreten...

Photobucket
Wake County courthouse is ook aan Fayetteville.
Waren wij hier ook niet onlangs? kuch, kuch


Photobucket
Voor als je zelf even niet wil rijden....

Photobucket
En een bordje voor degene die zelf geen motor rijden....

Photobucket
En dat allemaal met het capitools gebouw in de achtergrond....

Photobucket
Gewoon overal motoren....

Photobucket
In alle soorten en maten en kleuren...

Photobucket
Onze motoren verstopt tussen de Harleys.

Photobucket
Gelukkig is ie geel en valt dat lekker op, want tussen al die motoren....

Kortom weer een hele ervaring rijker.... Vindt dit soort dingen zo leuk. Mensen kijken en toch weer verbaasd zijn over wat er allemaal mogelijk is. Zoals ik al zei, kan het niet? Dan gaan we kijken hoe we dat op kunnen lossen. Zo'n mooie mentaliteit. Ook waren er veel stands voor de "active" militairen en veteranen en werd er flink geld ingezameld voor de disabled veterans en achtergebleven familie leden van "war heroes". Echt, het zet je zo te denken..... Ondanks dat wij hier als toch wel behoorlijk nuchtere Nederlanders tussen door lopen, ontroerde het mij zo. Zoveel is mogelijk en op zo'n bijeenkomst horen dit soort zaken er gewoon bij. Gewoon naast de hamburger tent en country band die aan het spelen is.

Vond het echt een hele belevenis en ontzettend indrukwekkend al die verschillende mensen en de duizenden motoren zo bij elkaar!


Filmpje!

En bij het zoeken op internet kwam ik deze slideshow tegen. De foto's zijn weliswaar gemaakt op vrijdag, maar vond ze erg mooi!

Rond half 2 zijn wij er weer vandoor gegaan en zijn we richting de BMW dealer gegaan. Ron had begrepen dat de nieuwe BMW 800 GS uitvoering binnen was en die wilde hij graag in het echt bewonderen. Dit is een net wat zwaardere uitvoering dan die Ron nu heeft. De BMW dealer hier is in North Raleigh en we moesten dus over Capitol Boulevard over. En echt, in de auto vindt ik deze weg al twee keer niks. En op zaterdag middag op de motor al helemaal niet. Capitol Boulevard is zeker vier rijbanen breed en op sommige plaatsen nog breder. En alles switched en sjeesd over die banen. Maar... we moeten alles een keer gedaan hebben, niet waar? Dus dwars door Raleigh heen en op weg naar Capitol Boulevard. Het viel allemaal nog mee, maar het blijft echt niet mijn favoriete weg. Wat een drukte toch!
Eenmaal bij de BMW dealer stond daar toevallig precies dezelfde motor als die ik heb, in het zilver, voor de ingang geparkeerd. Hij bleek van een medewerker van de dealer te zijn.

Photobucket

Zijn collega vertelde dat hij ook een zwaardere 1200 CC uitvoering had, maar deze het lekkerste vond rijden. En dat doet hij zeker, al heb ik weinig vergelijkende motorervaring. De bochten gaan echt super op deze motor. Dit komt ook om dat de tank onder het zadel, i.p.v. voorop bij veel motoren. Daardoor is het zwaartepunt veel lager.

Eenmaal binnen stond vooraan in de showroom de nieuwe 800 cc . Ron heeft er natuurlijk even op gezeten en hij bleek veel hoger nog dan zijn motor.

Photobucket

Photobucket

De verkoper was heel aardig en we hadden nog een heel praatje. Hij kwam ook nog bij onze motoren kijken en vroeg natuurlijk weer waar wij vandaan kwamen. Daarop ging hij ook nog zijn nieuwe motor laten zien. Hij had een off-road Kawasaki. Ze zijn hier allemaal zo vriendelijk. Even later kwam er nog een heel speciale Honda 1500 cc aangereden en ook daar werd naar gekeken.

Photobucket

En daarna kwam er ook nog een zijspan die parkeerde en ook hier weer een praatje met de bestuurders. De zijspan had een BMW motor en was gemaakt in Rusland. Maar wel helemaal nieuw.

Photobucket

Echt zoveel verschillende motoren heb ik nog nooit op 1 dag gezien! Wat een dag....

Groetjes Petra

vrijdag 26 september 2008

Het is weer droog

Nou het is weer even droog. De afgelopen dagen hebben we veel regen gehad en veel wind. Het was gewoon even koud zeg. Heb zowaar een jas aan gehad met het wandelen met de hondjes. Is dat wat?

Photobucket

Onze "old Glory" vlag onder de brievenbus heeft er wel onder te lijden gehad, want het is nu echt letterlijk old glorie. De gaten vallen er in...

Photobucket

Deze schuur kwam ik van de week tegen toen ik terug kwam van het wandelen met de hondjes. Vind het altijd wel een leuke schuur en elkaar gaat hij een beetje schever staan naar mijn idee. Hopelijk houdt hij het langer vol al die wind, dan onze Old Glory vlag.

Van de week was Ron op pad voor zijn werk. Natuurlijk precies in die week zou er via de bouwer van ons huis gekeken worden naar de lekkage die we hadden bij de laatste storm. Nouja gekeken was er al, maar er zou nu een metselaar komen. Zaterdag zou die eigenlijk al komen. Maar zaterdag niemand gezien. Maandag ook nog niemand verschenen. Maar dinsdag rond half twaalf waren ze er, en begonnen met hakken en zagen. Daarna hoorde of zag ik een hele poos niks en niemand meer en om twee uur ging het verhaal weer verder. Rond vier uur, werd er gebeld en ben ik even met die man mee gelopen om te kijken wat hij allemaal gedaan. Niet dat ik er verstand van heb, maar vond dat wel zo beleefd. Dus ik kom om de hoek en er zat toch een groot gat in onze muur. Ik schrok me echt het ongans. Niet normaal meer. Het zag er echt niet uit. Niks 1 of 2 steentjes er uit gehakt, gewoon een heel vlak eruit en om de hoek hadden ze nog even door gehakt.... "Mevrouwtje maakt u geen zorgen, morgen komen we alles weer metselen. Is het goed als we vroeg komen?". Ik die nog helemaal verbaasd en verschrikt naar het gapende gat stond te staren, zei maar ja tegen de beste man. Maar weet bijna zeker dat mijn mond open bleef staan. Echt lekker zat het me dan ook niet en vroeg me af hoe dit ooit weer een strak muurtje kon worden? Zal je zien dat die metselaars nou net moeten komen als Ron er niet is. En echt gerust ging ik dan ook niet slapen eerlijk gezegd.
Om 5 voor zeven de volgende morgen hoorde ik gestommel op het dak, half slapend kon ik het geluid nog niet thuis brengen. Gek hoe je dan ineens zo verward wakker wordt. Ik wist dat er wat was, maar wat was het ook al weer. Maar toen schoot het me al snel te binnen "het gapend gat". Hopelijk kwam het toch nog goed.
Feit was dat het opmetselen een heel stuk sneller ging dan het uittikken van de stenen. En na een uur waren ze al klaar. En gelukkig "Gapend Gat" was weer weg en er was zowaar weer een strak muurtje voor in de plaats gekomen. Pfffff, wat een geluk.
Ik had de metselaars nog gevraagd om ook de regenpijp weer terug te zetten, want het zou die avond/nacht kunnen gaan regenen. Maar vast maken konden ze hem niet want alles moest natuurlijk nog uit harden. Ze hadden hem daarom vast gezet met een schroefje aan de dakgoot en dat zou allemaal wel houden. Nou niet dus.... een uur later lag het grootste deel van die regenpijp los op het dak.... En wat nu?
Had inmiddels wel een afspraak gemaakt met de man van de dakbedekking want al het lood hadden ze ook weggehaald en moest weer opnieuw aangebracht worden. Moet zeggen dat dat gesprek ook al niet zo lekker verliep, want die man vertelde me dat er heel veel regen aan zou gaan komen en hij niet wist of hij de dag erna, als het cement uitgehard was, kon komen met die regen. Gut oh gut, wat een pret toch weer!
Dus 1 ik had een regen pijp op half zeven, 2. er werd regen verwacht en 3. de dakbedekking was "even" weg en kon wellicht pas weer gemaakt worden na alle regen..... Echt allemaal dingen om heel blij van te worden, vooral als Ron niet thuis is. Kortom er zat niet anders op dan dat ik dat dak op moest. In de garage had ik een rol ductape gevonden en vond dat dat het wel moest doen. Daarbij een trapje gepakt, dat onder het raam gezet zodat ik zo het raam uit kon klimmen en op het dak kon stappen. Ja..... het is allemaal wat. Nou is dat dak niet zo schuin, maar ik ben zo lenig als de hele regenpijp en dat uit het raam klimmen ging dan ook met horten en stoten. Maar het is me gelukt! Stukkie tape hier, stukkie tape daar en een houtje er onder ter ondersteuning.... En regenpijp was weer in originele positie.
Voor ongeveer een half uur welteverstaan, want toen kwam er weer een windvlaag en klaboem daar lag ie weer, los op het dak. Wel "alsjemenou"!!! (Zei ik niet hoor, ik zei iets veel minder netjes, want ik had er zwaar de pee in) En nu?
Ik weer naar de garage op zoek naar "Mac Gyver" materiaal. Wat zou MacGyver doen in dit geval. Een touwtje, ik moet een touwtje hebben! En na alle deurtjes en laatjes onder de werkbank van Ron open getrokken te hebben vond ik een klosje. Leek wel vliegertouw. Helaas veel beters zag ik niet en dus moest dat touwtje het gewoon gaan doen! En dus letterlijk weer het dak op en het touw aan de regenpijp gemaakt en toen het raam dicht gedaan, zodat het touw klem zat. En zowaar, deze MacGyver truc werkte!!! Een half uur later en hij zat nog. Een uur later en nog steeds goed. Hij bleek zomaar te blijven zitten. Thank you MacGyver!

Voor het slapen gaan had ik nog gekeken en nog hielden mijn touwtjes het. Daarna ben ik gaan slapen, tot dat ik wakker werd van de regen. Hoorde de spetters tegen het raam. Het was kwart voor zeven in de morgen. Ik snel weer naar boven om te kijken of de regenpijp nog goed hing en gelukkig alle touwtjes deden het werk nog..... Ja het is wat??? Waar een mens allemaal aan moet denken zo vroeg op de morgen....
Afijn ik loop naar beneden en de deurbel gaat. Is het die dakbedekking meneer!
Of het goed was of hij het dak zo vroeg al mocht maken? Wat goed? Perfect man! Helemaal super zelfs en ik vroeg hem gelijk of hij die regenpijp ook wilde vast zetten. Nou eigenlijk was dat niet zijn werk, daar waren de "gutterguys" voor. Tsja, dat zal gerust, zei ik, maar ga even kijken hoe de toestand nu is van de regenpijp en dan spreek ik je later wel ;-) En na een half uurtje kwam hij weer terug. Het lood zat er weer op, alles was gekit en zei hij, ik heb de regenpijp ook maar voor u vast gezet. Maar vroeg hij, wie heeft dat zo achter gelaten mevrouw? Nouwwww, zei ik, dat vakwerk was van mij, vond u het niet een technisch vernuft? (dat laatste stukje zei ik niet, maar moest wel denken aan het gezicht van die man, ha ha ha. Wat zal hij raar hebben gekeken. Overal ducttape en twee vlieger touwtjes die de regen pijp door het raam vast hielden.) Oh, zei hij, nouja het werkte wel, zei hij nog iet wat verontschuldigend, maar hij zit nu goed vast hoor mevrouw.
God zij dank!!!! Want nog geen uur later kwam het met bakken naar beneden! Dit was echt allemaal op het nippertje en moet zeggen dat ik zo blij was dat alles nog op tijd goed is gekomen. Want het mooiste was dat het die hele dag en nacht geregend had en het niet gelekt heeft. Dus het gapend gat, mijn dakklimmerij alles was niet voor niets geweest!

Groetjes Petra

dinsdag 23 september 2008

Convenience center

Vandaag ben ik naar het Convenience center geweest. Moet zeggen dat toen ik die naam hoorde ik heel iets anders in mijn hoofd had. Een soort van luxe iets, wat erg handig moest zijn? Maar viel dat even tegen, want heel simpel gezegd is het gewoon, de grofvuil stort plaats. Ofte wel de milieu straat. Maar hier heet dat een "convenience center".....
Alle rommel die we uitgezocht hadden van zolder afgelopen zaterdag, had ik in de auto zitten en daarvoor moest ik naar dit convenience center van onze county. Erg convenient was het wel, want alles wat ik in mijn auto had mocht in dezelfde bak. De "milieu-opleiding" die ik bij de milieustraat in Hellevoetsluis en Zierikzee mocht krijgen, had ik hier echt niet nodig. Weet nog dat toen wij naar hier gingen verhuizen we regelmatige tripjes naar het grofvuil hebben gemaakt. Alles werd daar onder het wakend oog van de opper milieustraat meneer, ordelijk en verantwoord gerecycled. In Zierikzee was het gratis nog, maar in Hellevoetsluis moest je er voor betalen. Hier hoefde ik niet te betalen en was er ook weinig wakend oog.
Op zich leek het bij het aankomen rijden best op de milieustraat van Zierikzee. Een stuk kleiner dat wel, maar allemaal bakken met borden er bij, waar wat in moest. Ook was er zo'n zelfde meldhokje, dus ik meldde me daar netjes voordat ik mijn auto begon leeg te halen. En vertelde, zoals in Zierikzee altijd gevraagd werd, wat er in mijn auto zat wat weggegooid moest worden. In Zierikzee kreeg je daarop dan een hele preek, met in welke containers wat moest. Met alle wild wijzende gebaren van de opper milieu straat meneer. De man echter in dit hokje keek me duidelijk verschrikt aan. Oef, ik stelde vragen en ook nog over het scheiden van afval. Dit was geloof ik nieuw voor hem?
De convenience center meneer had een heel groot afrokapsel en was van het formaat groot en stylish gekleed in een kanarie geel overal. En was zoals ik al zei erg verbaasd over mijn, door Zierikzee ingeprentte recycle kennis.
Want ik had een stel dozen, een opvouwbed, een plastice hondenmand, kussentjes van de tuinstoelen en nog meer van dat soort fratsen. Hij mompelde wat, en wees naar bak nummer 2. Boven nummer 2 stond een groot geel bord, dezelde kleur als zijn overal, waarop stond, "other waste". Hmmm beetje vreemd, want moesten mijn dozen niet in de carton bak? Terwijl ik het piepschuim uit de doos in de other waste bak gooide en met mijn doos richting container nummer 1 liep, van carton, wees de convenience center meneer me weer terug naar nummer twee, de "other waste" bak.
Nouwwwww, hier werd niet veel gerecycled volgens mij? Als de milieu straat meneer van Zierikzee dat toch zou zien! Die had me gelijk met een gil terug geroepen. "Wat gaan we doen mevrouwtje?" en had me per direct naar container nummer 1 gestuurd. Met een strenge "zo-niet-dan-toch" blik. Maar de covenenience meneer in kanarie-outfit, wilde ik nou ook niet tegen me hebben, dus gooide ik al die dozen dan maar in de other waste bak.

Na alle dozen kwam het opklapbed. Had netjes het matras er af gehaald zodat dat in de nummer 2 bak kon en het spiraal en poten in de ijzerbak kon. Maar alweer werd ik terug verwezen naar vergaarbak nummer 2. Huh? maar dit was toch ijzer? Nee alles moest in de other waste container. Hij was echt helemaal het tegen overgestelde van de milieustraat meneren in Zierikzee. Ik snapte er in ieder geval helemaal niks meer van.
Eigenlijk werd ik er een beetje droevig van, want het is er allemaal aanwezig, al die mooie gescheiden bakken met mooie gele borden met de gepaste namen er boven. Maar die groot uit gevallen kanariepiet met het afro-kapsel, snapte het spelletje denk ik niet. Misschien zouden ze hem op een field-trip naar Zierikzee moeten sturen? Weet zeker dat hij daar veel zou leren en het milieu zou een stuk beter af zijn.
De rest van mijn rommel verdween ook in bak nummer twee. En toen de auto leeg was, deed de convenience kanarie een soort van tralies over bak nummer 2 en drukte op een knop en volgens mij werden al onze spulletjes direct samengeperst tot 1 massa. Hij zei geen eens gedag meer, maar was helemaal gefocused op de samenpers actie. Dat was zijn taak! Misschien vindt hij dat wel het leuke aan zijn werk en was het nou niet echt het achter liggende milieu verhaal waar hij door gefascineerd was? Jammer, duidelijk een gemiste kans.....

Groetjes Petra

zondag 21 september 2008

1 op 61

Vrijdag avond ben ik met de Nederlandse dames op pad geweest. Petra S., 1 van die Nederlandse dames, gaat naar Atlanta verhuizen en dus hebben we een afscheidsavondje voor haar gehouden. We begonnen bij de "tenenboer", oftewel "The Beverly Nail salon" in Apex. Zeven dames tegelijk helpen, was toch wat te veel, ondanks onze reservering, dus het was even wachten op elkaar, maar het was echt heel erg gezellig. Ik had de "Beverly pedicure" gedaan en dan mag je kiezen uit een zeewier of paraffine wax behandeling. En ik koos voor het laatste. Heerlijk was het, heb er hele zachte voeten aan over gehouden! Van de NL-dames waren er een paar die dit nog nooit gedaan hadden. Maar volgens mij vond iedereen het wel geslaagd. Het was ook erg grappig om elkaar op die speciale slippertjes in de rondte te zien lopen. Het gebeurt me niet veel, maar die avond was ik mijn fototoestel vergeten. Dus geen beeld materiaal van de flipflops ;-)
Daarna zijn we bij Peak City Grill in Apex wezen eten. Ook dat was hartstikke leuk en lekker. Volgens mij heeft Petra het ook naar der zin gehad, al is het afscheid nemen niet leuk. We zien haar hopelijk nog een keertje op de koffie voordat ze echt vertrekt!

Zaterdag hebben we eigenlijk niet zo veel gedaan, wat boodschapjes en de zolder opgeruimd. Niet echt zaken om heel erg blij van te worden in ieder geval. Als je toch ziet wat een mens in drie jaar tijd toch allemaal weer verzameld. Toen we hier kwamen wonen vond ik de zolder zo groot en nu stond hij al weer bomvol met van alles en nog wat. Afijn we hebben ons er voor een groot deel door heen geworsteld. We moeten alleen nog een bak kopen voor wat kerstspulletjes in te stoppen. Want dan kunnen we de zolder weer over de hele lengte belopen.

Vanmorgen zijn we weer een eindje gaan motorrijden. Ik had nog niet getanked met deze motor. Dus vanmorgen voor het eerst. De reden waarom dat tanken niet zo vaak hoeft bleek wel toen we de miles en de gallons berekend hadden. Mijn motor rijdt gewoon 1 op 61! Dus 61 mile op 1 gallon. Dat is nog eens zuinig!
De rit ging vanochtend naar Chapel Hill. Daar verzamelen elke zondag morgen motorrijders op een locale parkeerplaats. De rit er naar toe was erg leuk. Door allerlei binnenwegen en landelijke wegen. Er waren veel fietsers in groepen vanochtend, wat opletten is met inhalen. Moeilijke vindt ik altijd het onthouden in welke versnelling je rijdt. Er zit namelijk niet een melding op in het dashboardje. Dus opletten en soms wil ik dan weg rijden in zijn twee i.p.v. de eerste versnelling. Maar er zit verbetering in en de motor is dit keer geen 1 keer afgeslagen. Wellicht raak ik steeds wat meer gewend aan mijn motor.

Photobucket

Eenmaal in Chapel Hill, waren er ongeveer 30 motoren op de parkeerplaats. En toen we aan kwamen rijden, keken alle mensen naar de nieuwe bezoekers en hun bike natuurlijk. Helemaal niks voor mij, want je zal zien dat hij dan net afslaat. Bovendien waren er ook nog eens verkeersdrempeltjes dus daar moest ik ook nog op letten. Maar het ging goed! Geen lanceringen over drempels of een stotterende motor. Maar daarna mooi snel parkeren en opgaan in de "crowd" zeg maar ;-) We liepen een rondje om de vele motoren op de parkeerplaats.

Photobucket
Een mooie BMW

Photobucket
En nog een hele grote BMW

Photobucket
En drie motoren die wel heel erg op een scooter leken en we konden er ook geen koppeling op vinden, dus dat zullen vast automaten geweest zijn.(dat scheelt weer met het afslaan van de motor)

En terwijl wij ons rondje liepen, zagen we een aantal mensen om mijn motor heen staan. Hij werd helemaal bekeken en besnuffeld.

Photobucket

Wel grappig om te zien. Toen we terug kwamen lopen, hebben we nog even met die mensen staan praten. Ze kwamen uit Durham en die mevrouw had ook nog maar net haar rijbewijs en vond mijn motor er zo leuk uit zien. Het bleek dat zij het zelfde als ik had met motorrijden en het was leuk om even onze ervaringen te delen. Net als ik, vond zij het namelijk ook lekker om op zondag morgen te rijden ;-)

Photobucket

Daarna zijn we weer op huis aan gegaan. In totaal hadden we vanochtend 130 kilometer gereden nog. Hoogste tijd voor een bakkie soep in de tuin met de hondjes!

Groetjes Petra

vrijdag 19 september 2008

Lake Pine

Gisteren zijn we bij Lake Pine wezen wandelen. Het was heerlijk weer, zonnetje en een lekker aangenaam windje erbij.

Photobucket

Photobucket

Connor verzamelde ongemerkt weer alle dennenaalden op het pad.

Photobucket

Heel gek, bij Stace blijven ze niet aan zijn poten hangen, maar bij Connor wel.

Photobucket

Onderweg lagen ook de schildpadden weer te zonnen op hun boomstammetjes.

Photobucket

's Avonds hebben we bij Chili's gegeten en toen was het koffer inpaktijd.

Photobucket

Vanmiddag vliegt Ron's moeder via Philadelphia, weer terug naar Nederland.En hebben Ron en ik de logeerkamer weer klaar gemaakt voor het volgende bezoek, die over drie weken zal arriveren!

Groetjes Petra

woensdag 17 september 2008

Asheboro zoo

Vandaag zijn we naar de dierentuin in Asheboro gegaan.

Photobucket

Het weer was ideaal er voor vandaag. Niet te warm en wat bewolkt en het was duidelijk dat de dieren het ook een lekker weertje vonden, want ze waren vrij actief. Het was overigens heerlijk rustig in de dierentuin en ook dat was best prettig!
Ik was al eens eerder met mijn zus, zwager, neefje en moeder naar deze dierentuin geweest en wist dat het veel lopen is.

Photobucket

Heel anders dan bijvoorbeeld in Blijdorp, waar de dieren vlak bij elkaar zitten. Hier is het echt uitgestrekt en heuvel op en af. En met het oog op het lopen van Ron's moeder hebben we dus een electrische rolstoel voor haar gehuurd.

Photobucket

Wij konden echter zelf wel aan de wandel en ik was eerlijk gezegd wel blij dit bord op een gegeven moment te zien, want het was toch best een eindje naar boven lopen.
De dierentuin op zich is heel groen en is prachtig gelegen, met mooie wandelpaden en ruime verblijven voor de dieren. Er is ook een soort van steppe in het Afrika gedeelte. In het Noord-Amerika gedeelt waren twee jonge zwarte beren die hun verzorgers hoorden aankomen en heel hard aan het rennen gingen. En ook de ijsbeer liet zich van de beste kant zien. Hij was eerst aan het spelen in het water en daarna ging hij lekker liggen rollen op de kant. Waarna hij ook nog zijn poten af ging likken. Leek net de Coca-Cola kerst reclame. Zo mooi om te zien.

Photobucket

Wat wel grappig was dat de aapjes ook heel actief waren. Vooral de jonkies. Ze waren elkaar echt aan het pesten. Dit apenverblijf is gemaakt op een soort rots met een hele diepe greppel.

Photobucket

En terwijl ze zo aan het ravotten waren, gleden ze een paar keer uit. Het ging steeds net goed, maar in ene vielen ze allebei naar beneden en kwamen zo in die greppel terecht. Voor ons uit het beeld, maar je zag de andere apen een beetje zenuwachtig reageren. Ze kwamen allemaal naar voren om te kijken waar ze uit hingen. Wij zelf zagen ze niet meer, tot dat ik ineens een boom aan onze kant van de greppel hoorde ritselen. En niet zo'n beetje ook. De halve boom ging heen en weer. Oh mijn hemel dacht ik nog. Die klimmen er vast uit!
Wat nu??? Zal je net zien hoor, sta ik in de dierentuin, ontsnapt er een een mini Bokito, ha ha ha. Ron ging op onderzoek uit en kwam met een big smile terug gelopen.
Nee, het waren niet de aapjes die de boom deden doen schudden, zei hij lachend. Het was gewoon de tuinman die net die boom aan het snoeien was, ha ha ha. Wat een toeval dat dat nou net even nadat die aapjes naar beneden gingen was! Het leek net echt ;-) Afijn met een gerust hart zijn we dus maar weer verder gelopen, maar had bijna Bokito-hartkloppingen!

Photobucket

Maar, zulke lieve oogjes zullen toch niks doen?

Verder heel veel foto's gemaakt en heb ze in een slide show gezet.



Ook nog wat kleine stukjes gefilmd voor de liefhebbers ;-)



Groetjes Petra

dinsdag 16 september 2008

Regendruppels

Vandaag was het eindelijk even een daagje lekker koel. Wij vonden het heerlijk, na de lange hete zomer, maar Ron's moeder was er minder blij mee natuurlijk. Tegen de middag begon het aardig door te regenen en we besloten naar het een overdekt winkelcentrum te gaan. Dit keer naar Crabtree Mall.

Photobucket

Photobucket

Het was er helemaal niet druk ook vandaag. Wat mij heel erg mee viel van wege de regen.

Photobucket

Ron's moeder wilde kijken voor een ketting Jesse, het neefje van Ron.En zo kwamen we bij een juwelier in het midden winkelcentrum terecht. Op de balie stond een bordje dat hij ook reparaties deed. Nou heb ik altijd een ketting om met een hangertje van een Bearded Collie. Al een poosje was daar het oogje, waar mee je hem aan de ketting doet, van stuk gegaan en Ron had hem professorisch gemaakt met een ander soort ringetje. In de tijd is dat ringetje helemaal zwart geworden, want het was van een andere kwaliteit als het hangertje. En terwijl Ron's moeder alle kettingen aan het bekijken was bedacht ik me dat deze man misschien wel een nieuw echt zilver ringetje er aan kon maken. En dat kon hij, toen ik het hem vroeg. Hij ging aan het werk en laste het geheel ook nog eens keurig aan elkaar. Het leuke is dat hij een camera op zijn laswerk gericht had, zodat wij het op een tv scherm helemaal konden volgen. En dat alles voor het grote bedrag van $ 6,00 dollar! De ketting was wel wat duurder, maar denk dat Jesse daar wel blij mee zal zijn ;-)

Photobucket

Photobucket

Groetjes Petra

maandag 15 september 2008

Jordan Lake

Vandaag zijn we richting Jordan lake gegaan. Ron heeft de middagen vrij genomen van de week. Bij Jordan Lake aan de Ebenezer ingang, kun je zowat tot aan het strandje parkeren en dus hoeft Ron's moeder niet zo ver te lopen. Want dat gaat allemaal niet zo best. Op de weg ernaar toe net voor bij de poort van het park, zagen we drie herten net langs de weg.

Photobucket

Photobucket

En nog wat bewegende beelden er van. Nouja, mijn beelden bewegen de herten bleven hartstikke stil staan....



Daarna zijn we dus naar Jordan Lake gegaan en hebben de hondjes lekker gezwommen. Er waren maar een paar mensen op het strandje, dus konden ze zich even uit leven aan de andere kant van het strandje.

Photobucket

Connor is van de verre stokken ;-)

Photobucket

Waarna Stace hem opwacht...

Photobucket

Heerlijk zwemmen!!!

Photobucket



Daarna in de schaduw opdrogen bij de picnic shelter en genieten van het uitzicht!

Photobucket

Groetjes Petra

zondag 14 september 2008

Eigenlijk niet zo veel....

Eigenlijk hebben we in de afgelopen dagen niet zo veel gedaan. Vandaar ook even geen berichtjes. Ron's moeder had voordat ze naar hier kwam al last van haar rug en benen en haar rugklachten waren inmiddels verdwenen, maar niet haar pijn in haar benen. Met alle gevolgen van dien. Omdat ze geen pijnstillers had meegenomen, zijn we die hier gaan halen. Het probleem was alleen dat ze die teveel en door elkaar had ingenomen en daarop vocht in haar benen vast hield, wat het geheel niet verbeterde. Dus we hebben de laatste daagjes in de tuin doorgebracht en wat rustigjes aan gedaan.
Woensdag zijn we wel even naar een winkelcentrum hier in de buurt geweest en voor Romy, het nichtje van Ron, Uggs wezen kopen. Die kunnen dan mooi mee in de koffer van Ron's moeder. De prijs is hier ongeveer de helft goedkoper dan in Nederland. Dus dat is zeker de moeite waard.

Photobucket

Verder zijn we gisteren met vrienden bij PF Changs wezen eten wat weer heerlijk was! Het eten daar is gewoon altijd zo lekker. En vanmorgen hebben we ontbeten bij de Cracker Barrel....

Photobucket

Dit keer had ik voor de bramen-versie gekozen bij de french toast en dat was toch heerlijk. Er zat echt een super lekkere smaak aan die bramencompote.

Deze Cracker Barrel zit bij de outlet stores van Smithfield vlak bij waar ik mijn motorrijlessen gehad had. Ook daar waren we nog even langs gereden. Grappig om daar weer mensen aan het lessen bezig te zien.

Photobucket

Daarna zijn we in sneltreinvaart langs de winkels gegaan. Echt een hoogtepunten bezoekje, Tommy, Ralph Lauren en Bath en Body works om daarna weer huiswaarts te gaan omdat Ron's moeder weer aardig wat last had. En terwijl we van de Bath en Body works outlet terug liepen zag ik ineens deze winkel!

Photobucket

Er was een crocs Outlet!!! Natuurlijk even gekeken. Hij was net twee weken open en ik heb nog leuke slippers kunnen scoren. Ik ben niet zo kapot van de originele crocs, maar heb wel slippers van ze en die zitten heerlijk! En nu waren ze maar 25,- dollar. Die ik eerder had gekocht waren een stuk duurder geweest.

Photobucket

Ze hadden echt alle soorten en maten en kleuren!

Photobucket

Daarna zijn we weer naar huis gereden. Het was heerlijk weer dus kappie open!

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Het weer is hier nog heerlijk en boven de dertig graden. Dus vanmiddag zijn Ron en zijn moeder bij Frank en Sharon wezen zwemmen. Misschien dat dat ook wat verlichting zou bieden. 's Avonds gaat Ron's moeder hier wel ook elke avond in de hottub die lekker warm staat en voor het slapen gaan de spieren wat ontspant.

Al met al zit voor Ron zijn vakantie er morgen weer op. Alles is wat anders gegaan dan de geplande vakantie naar Florida. We moeten het nog maar een keertje dunnetjes overdoen.

In ieder geval kan ook Stace zijn zonnebril weer even inpakken voor de volgende vakantie ;-)

Photobucket

Groetjes Petra

woensdag 10 september 2008

Vuurtorens kijken....

Dinsdag was de laatste dag in Virginia Beach. Deze muurtekening was om de hoek bij ons hotel. Vond het zo grappig met dat kevertje.

Photobucket Image Hosting

Photobucket Image Hosting

Hier boven nog een foto van de haven van Virgnia Beach. Vond het er echt heel erg leuk en wie weet komen we er nog wel een keertje!
Gistermorgen zijn we vanuit Virginia Beach naar the Outerbanks gereden. Deze weg loopt helemaal langs de schiereilanden van North Carolina. De weg langs de zuidkant van Virginia Beach vond ik erg leuk om te zien. Het is een mooi omgeving vindt ik.

Photobucket Image Hosting

Maar al snel waren we al weer in North Carolina. We wilden via de pondjes weer terug naar huis gaan. Bij het visitor center had ik gevraagd hoe het precies zat. Het pondje van Hatteras naar Ocraoke, was gratis, maar wilden we de boot van Ocraoke naar Swan Quarter halen, moesten we de boot van 2 uur vanaf Hatteras nemen anders zouden we te laat aankomen voor de volgende boot. Dus vanaf het visitors center reden we rechtstreeks naar Hatteras. Onderweg reden we nog wel langs Bodie Island en zijn vuurtoren. Wij hadden deze vuurtoren al eens eerder gezien, maar nu vanwege de tijden van de pondjes kozen we voor Hatteras..

Photobucket Image Hosting

En we kwamen langs de "heuvel" in Kitty Hawk waar de Wright Brothers voor het eerst gevlogen hebben, waarna de ontwikkeling van het vliegtuig is begonnen...

Photobucket Image Hosting

Photobucket Image Hosting

Hatteras is eigenlijk DE vuurtoren van North Carolina. Overal zie je deze op verschijnen. Moet zeggen dat ik hem ook erg mooi vindt. Het verhaal is dat de vuurtoren in zee dreigde te verdwijnen en daarop hebben ze hem een fiks aantal meters inlands gebracht. Zodat hij nu nog steeds te bewonderen is.

Photobucket Image Hosting

En natuurlijk nog een fotootje met Knabbel en Babbel.

Photobucket Image Hosting

Daarna door naar de pond! Het was er best druk en was verbaasd dat dit pondje gratis is. Het is toch zo'n 40 minuten varen naar het andere eilandje.

Photobucket Image Hosting

Photobucket Image Hosting

Stace vond het maar wat interessant en met zijn "coupe woei" constant zag hij ook niet zo veel heel ;-) Het lijkt zo heel koud, maar het was toch tegen de dertig graden gisteren.

Photobucket Image Hosting

Daar gingen we!

Photobucket Image Hosting

Het bootje van de andere kant....

Photobucket Image Hosting

Op Ocraoke is ook een vuurtoren en daar zijn we voordat we weer op de volgende veerboot gingen ook bij wezen kijken.

Photobucket Image Hosting

Deze was ook open, alleen kon je niet naar boven.

Photobucket Image Hosting

Zo mooi om al die trappen in zo'n vuurtoren te zien. Voordat we de boot op mochten hadden we nog even tijd over en we wilden de hondjes nog even laten zwemmen. Naast de veerboten was er ook een te water laat plaats voor gewone bootjes en dat leek ons een uitermate geschikte plek. Ware het niet dat er wel bordjes stonden dat het glad was. Vroeger in Nederlands gingen we altijd bij de Schelphoek met de hondjes zwemmen ook bij de te waterlaat plaats. Ging altijd perfect en ook daar van die bordjes. Maar al snel werd duidelijk dat het hier echt, echt glad was, want na 1 tel op de helling ging ik op mijn giecheltje, ha ha ha. Zal je net zien! Zeikie nat en twee hondjes die nog geen stap in het water gedaan hebben. Echt een Petra move weer.... Natuurlijk ook knietje geschaafd om het gehele plaatje te completeren, ha ha ha. Dus als de wiede weerga weer terug naar de auto, verschoninkje gepakt en omkleden. En toen ik net terug kwam konden we de veerboot al weer op. Pfffff, wat een verhaal toch weer ;-)

Photobucket Image Hosting

Maar we haalden de boot en konden op weg! Deze overtocht duurde 2,5 uur en boven het water hingen flinke onweersbuien. Ik vond het een prachtig gezicht om te zien. De flitsen, de donkere wolken en de vissersboten die we onder weg tegen kwamen. De veerboot vaarde er netjes om heen en bleven we droog en konden het schouwspel bekijken.

Photobucket Image Hosting

Daarna was het nog zeker 3 uur rijden naar huis en waren we rond tien uur weer thuis. Wat een lange dag! Maar zeker veel gezien en.... had ik zelf ook nog even lekker gezwommen!

Groetjes Petra

maandag 8 september 2008

Nog meer Virginia Beach

Vandaag was Ron al vroeg op pad om naar de zons opkomst te kijken. Ja je leest het goed de zonsopkomst ;-) Hondjes ook mee en Neptunus was er ook weer.

Photobucket

Een verlaten Virginia beach, waar het strand net is aangeveegd.

Photobucket

Photobucket

En daar komt het zonnetje....

Photobucket

Terwijl ze daar naar aan het kijken waren, sprongen de dolfijnen uit het water!

Photobucket

Photobucket

Daarna zijn we gaan ontbijten en richting de Chesapeake Bay Bridge/Tunnel gereden.

Photobucket

Dit is een hele lange brug, die halverwege twee keer overgaat in een tunnel heel apart!

Photobucket

Voor de haven, van Norfolk, lagen de grote containerboten te wachten op hun loods denk ik.

Photobucket

Grappige was dat onze spulletjes ook op zo'n boot hebben gestaan bij diezelfde haven. Want zo zijn onze meubelen en dergelijke ook in een container naar Amerika gekomen. Via Norfolk zijn ze met een vrachtwagen naar North Carolina gebracht. Gek idee om zo'n grote boot dan voor de haven te zien liggen. Na de brug/tunnel zijn we door gereden naar Cape Charles. Daar was een leuke haven waar we even zijn wezen kijken.

Photobucket

En een leuk strandje waar de hondjes even lekker los konden sjesen en poedelen. Dit was aan de "bay" side, dus daar ook geen hoge golven.

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Zoooooo lekker hier baasje!

Photobucket

Daarna kwamen we nog langs een vliegveldje met dit ouderwetse vliegtuig.

Photobucket

En erg leuke "huisjes" aan het water...

Photobucket

Eenmaal weer aan de andere kant van het water en terug in Virginia Beach zijn we naar het strand gegaan. Parasolletje mee voor de hondjes en lekker even uit gewaaid. En.... al weer dolfijnen! Wat een mooi schouwspel en zo vlak langs de kust. Ze sprongen echt uit het water. Zo leuk om te zien.

Photobucket
Knabbel en babbel onder de parasol.

Photobucket
En weer even poedelen

Maar nog steeds veel golven en nog belangrijker een hele sterke stroming. Daarom gewoon even zitten onder de parasol en naar de surfers en dolfijnen kijken. We vermaken ons hier wel ;-)

Photobucket

Groetjes Petra

Virginia Beach

Nou Hanna is voorbij gekomen hoor. Er was toch wel heel veel regen bij ons en er was weer een riviertje bij ons in de voortuin. Rond 1 uur 's nachts begon het behoorlijk te plenzen en 10 uur 's morgens werd het weer droog. Helaas kwamen we er achter dat het op de zolder lekte en bij 1 van de ramen.

Photobucket

Het waren zulke slag regens met rare winden dat dan het water overal naar binnen kan komen. Zaterdag middag leek het alsof Hanna nooit bestaan had, want het was inmiddels weer tegen de 30 graden en behoorlijk plakkerig weer. We waren wat wezen winkelen en kwamen lang de dam bij Sunset Lake. Even voor de duidelijkheid. Zo ziet deze dam er normaal uit.

Photobucket

Beetje kabbelend water wat er over heen slaat. Nu zag hij er zo uit.

Photobucket

Photobucket

Heel veel water dus! Nou we moeten even kijken wat we met het raam doen, misschien valt er wat te kitten als Ron thuis komt. Want op het moment zitten we in Virginia Beach. Aangezien we niet in Florida zitten heeft Ron nu wel vakantie en hebben we besloten naar het strand te rijden waar geen orkanen zijn. En Virginia Beach zijn we nog niet geweest. We zijn gisteren aangekomen en moet zeggen dat het er erg leuk is. Ze hebben er zo'n leuke boulevard!

Photobucket

Photobucket

Net naast de brede boulevard, die drie mile lang is, loopt ook een fietspaadje.

Photobucket

Het doet zo gezellig aan! Zo een beetje over de boulevard lopen was wel heel leuk.

Photobucket

Neptunus staat daar ook aan de boulevard. Op de foto hierboven lijkt hij niet zo groot, maar op de foto hier onder met de hondjes, zie je pas hoe groot hij is.

Photobucket

Photobucket

Door Hanna waren er hier ook wel hele grote golven en een hele sterke stroming. Dus echt zwemmen voor de hondjes was er niet bij. De rode vlag wapperde dan ook bij de lifeguards op het strand.

Photobucket

Photobucket

Later die middag wilden we bij de vuurtorens kijken op het puntje van Virginia Beach. Alleen kwamen we er achter dat deze op een militair terrein staan en moest je je ID tonen. Ron en ik hadden die wel bij ons, maar Ron's moeder had haar paspoort thuis laten liggen en mochten we dus niet het terrein op. Dat doen we dus nog wel een ander keertje.

Wel zijn we even wezen kijken naar het strand waar de huisjes staan. En wat een ontzettend leuke huizen. Zo anders dan bij ons in North Carolina waar ze bijna allemaal op palen staan.

Photobucket

Photobucket

Vond het wel wat weg hebben van de huizen bij Rhode Island. Beetje Engels achtig. Echt hele fraaie huizen stonden er bij.
's Avonds zijn we nog een keer over de boulevard gelopen en nu was het een struk drukker. Echt heel gezellig, met bandjes die speelde en leuke terrasjes. Ons hotel ligt precies ter hoogte van het midden van de boulevard. Dus 's ochtends waren we links af gegaan en nu dus rechtsaf richting de pier.

Photobucket

Daarna wat gegeten bij de Dairy Queen en weer richting het hotel gelopen. Vandaag gaan we over de Chesapeak Bay bridge /tunnel en daar kijken wat er allemaal voor moois te zien is.


Groetjes Petra


vrijdag 5 september 2008

Er is er 1 jarig!!

Vanmorgen zijn Ron en zijn moeder op pad geweest. Ze zijn naar de Farmers market geweest en naar Lake Wheeler.

Photobucket

Photobucket

Ik ben bezig geweest met mijn laatste documenten. De Nederlandse documenten had ik maar die avond en volgende morgen nog af gemaakt, zodat ik alles af kon sluiten en er klaar mee was. Letterlijk en figuurlijk! Ware het niet dat na de bewuste "U-kunt-wel-gaan"-vergadering er veel collega's er spontaan mee gestopt zijn. Mijn baas, of nouja mijn ex-baas nu eigenlijk, heeft gevraagd of ik nog wat uurtjes wilde maken en hem wilde helpen. En nee zeggen is niet mijn sterkste kant altijd. Bovendien vindt ik het voor hem ook sneu dat dit allemaal gebeurd is. En dus heb ik nu behalve Duitse, zelfs op het laatst nog Finse documenten geanaliseerd. Ze worden dan globaal vertaald met een computer programma en daar probeer ik dan nog wat van te brouwen ;-) Morgen nog een paar documenten en dan is het echt over.

En.. morgen is er nog wat anders.......

Photobucket

Ron wordt namelijk 40 morgen! En ja ja, weer zelf eens een taart in elkaar geknutseld. Nou moet ik zeggen dat deze niet echt een succes is geworden. Het is een "red velvet cake". En ik dacht slim te zijn om kant en klare icing te kopen, maar dat werkt dus echt niet. De tijd die ik dacht te besparen, had ik nu nodig om het nog enigszins normaal op de taart te krijgen en er fatsoenlijk er uit te laten zien. Het spulletje bleef voor geen meter aan de taart plakken. De "blommetjes" maken het geheel nog een beetje leuk ;-) Snel op eten dan maar, dan is de schade niet meer te zien!

Over schade gesproken, vanavond komt Hanna hier over waaien. Ze, nu nog steeds een tropische storm, komt aan nog net in South Carolina in Myrtle Beach en gaat dan om hoog. Volgens de voorspellingen zal het ergste van de storm aan de Oostkant bij ons langs gaan.

Photobucket

Verder wordt ik ook steeds blijer dat we Florida afgezegd hebben. Precies in die week komt Ike daar aanwaaien! Wij zouden naar Naples gaan en zo te zien komt Ike erg dicht bij. Zag op tv dat inwoners van Florida keys moeten evacueren, want het wordt verwacht dat het een categorie 4 orkaan zal zijn.....

Photobucket

Groetjes Petra

donderdag 4 september 2008

Weer een ervaring rijker....

Zojuist hebben we Ron's moeder op gehaald van het vliegveld. Het is haar weer gelukt, het overstappen, dit keer in Philadelphia. Zonder vertraging en om 5 uur onze tijd was ze hier in geland.

Photobucket

En de koffer is geleegd die vol zat met lekkers!!!

Photobucket

We gaan dus niet naar Florida, dat hebben we gisteren omgeboekt, maar misschien gaan we nog een paar daagjes naar de kust hier dichterbij in de buurt als Hurricane Hanna voor bij is. Nu we de berichten nog steeds in de gaten houden is het maar goed dat we alles omgeboekt hebben, want Ike komt precies over Florida in die week en het blijkt een krachtige storm te worden.

Verder was gisteren een dag om snel te vergeten. Het begon al 's morgens. De dag ervoor had ik het tv programma Big Brother opgenomen en dat wilde ik 's morgens gaan kijken. Wat bleek het kastje wat we hebben van Time Warner Cable was op hol geslagen. Ik bellen naar Time Warner, heb een half uur in de wacht gestaan want er was een update geweest werd verteld en klaarblijkelijk konden daar veel van die kastje niet goed tegen. Nu komen ze hem volgende week pas omruilen voor een nieuwe..... Geen big brother dus.
Inmiddels was ik tijdens het wachten op contact met Time Warner, aan het werk gegaan en kreeg ik een mail binnen dat er 's middags een "mandatory" vergadering van mijn werk was. Een verplichte dus. Beetje vreemd vond ik wel en ook vrij kort van te voren aan gekondigd. De vergadering zou een half uur duren stond er bij vermeld. Alle groepen voor het project waar ik voor werk waren uitgenodigd. Dat zijn zo'n 60 analisten zo bij elkaar. Klaarblijkelijk was het belangrijk nieuws dat iedereen aanwezig moest zijn.
Maar om vier uur dus ingelogd en toen kwam het nieuws......, we werden allemaal collectief ontslagen, daar kwam het in het kort op neer. Er is een nieuwe directeur bij HP en die wil het allemaal over een andere boeg gooien en het contract voor het marketing bedrijf waar ik voor werkte werd niet verlengd. En vette pech dus voor alle analisten en andere medewerkers van dit project..... Helemaal stil werd het in de vergadering, ik was verbaasd over de reactie van mijn collega's. De eerste reactie, was krijgen we nog wel betaald, daarna kwam er niet veel zinnigs meer uit. Het viel stil..... en kwart over 4 was de vergadering voorbij. Zo raar.... en zo onwerkelijk. De dag er voor had ik nog een nieuwe lading documenten en nu was het na deze over. Toevallig had ik er vorige week nog aan gedacht om door te geven dat ik maar een bepaald aantal documenten wilde gaan doen, want het werden er steeds meer en meer. En ik was aan het verzinnen hoe ik dat nou netjes moest gaan vertellen ;-) Nou...., dat probleem is nu dus vanzelf op gelost! Voorlopig niet meer te veel documenten in ieder geval. Helemaal geen documenten meer, stond nou niet echt in de planning, dat hoefde nou ook weer niet echt. Maar veel keuze is er nu niet.
Er waren mensen die er al 4 jaar werkten en zo van de 1 op de andere dag ontslagen werden? En nee, een sociaal plan was er niet, alweer vette pech. Ik vond het heel triest en was gewoon verbouwereerd..... Omdat ons project 1 van de grootste van het bedrijf is, zullen al de mensen die voor dit project werken ook niet geplaatst kunnen worden bij andere projecten van het media bedrijf.
Als je bedenkt dat 60 gezinnen dit nieuws hebben gekregen..... Voor mij is het "vervelend en jammer", maar ik ben geen kostwinner. Maar mijn baas zeg maar, was dat wel en die staat ook op straat. En zo zullen er meer van zijn. Het vreemde is dat het eigenlijk mijn "cyber-collega's" zijn en ik ze dus nog nooit in het echt ontmoet heb. Maar toch al die vergaderingen daar leer je sommige mensen wel van kennen. Mijn Nederlanse collega en de collega's van QA, waar ik de laatste maanden mee samen werkte en veel vergaderingen mee gehad heb. Het blijft gewoon een vreemde gang van zaken.
En tsja,... zo gaat dat en "That's life". De zwakke economie heeft er ook mee te maken natuurlijk, er zal vast bezuinigd moeten worden. Dat begrijp ik zeker. Maar moet eerlijk zeggen dat ik aan deze omgang met mensen, die hard voor het bedrijf hebben gewerkt, niet zo heel snel zal wennen. Maar het was weer een nieuwe ervaring, ik ben namelijk ook nog nooit ontslagen en voor alles moet een eerste keer zijn. Dus we zijn weer een ervaring rijker, wel een aparte ervaring. En al weer 1 om snel te vergeten.

Groetjes Petra

woensdag 3 september 2008

Vreemde vogel

Gistermorgen waren we al vroeg op pad, want op het schema stond het bezoek aan de recht bank. Met de bekeuring die ik twee weken geleden kreeg, kreeg ik ook gelijk een court-date. En dat was dus 2 september. Om 7 uur reden we van huis weg, want om half 9 zou je er terecht kunnen hadden we gelezen. Kwart voor 8 waren we al in het centrum van Raleigh en konden dan ook makkelijk een plekje vinden in de parkeerplaats tegen over de rechtbank. Wij moesten in hal 1a zijn. Nadat we door de security poortjes heen waren gingen we een trap op en al snel zagen we zeker drie bewakers, met grof geschut en van die lijnen die ze ook bij Disney hebben. Van die doolhofjes zeg maar. In die wirwar van lijnen stonden zeker al zo'n 50 mensen. Dachten wij vroeg te zijn zeg! Waarschijnlijk begonnen ze dus toch veel eerder dan half negen.
We sloten aan in de wachtrij en ik kan je vertellen dat het een bont gezelschap was. Niet perse het gezelschap dat je graag in het donker in een afgelegen straatje wilt tegen komen. Duidelijk te zeggen dat ik me alles behalve op mijn gemak voelde. Misschien daarom ook die bewakers met volledige uitrusting?

Aan het eind van die wachtrij was 1 balie, met in het midden een mevrouw, die mapjes uit een bak haalde als je je bekeuring liet zien. Aan de linker kant een wacht rij voor Magistraat "de rechter" en aan de rechter kant de district attorney. Nou heb ik nog nooit van de district attorney gehoord, behalve dan in As the world turns, waar Tom district attorney is ;-). In onze schuifelgang in de wachtrij, kwamen we een paar keer langs de Magistraat en die DA. Het was net of er een toneelspel op gevoerd werd. Het standaard rijtje met opties werd zo opgerateld, waarna degene aan de andere kant van de balie moest tekenen. En daarna volgde weer een volgende klant met een bepaald riedeltje. Nou waren het niet allemaal speeding tickets, maar ook DWI (dronken rijden), geen verzekering en wat al niet meer. Per stuk hadden ze allemaal vast die $121,00 betaald. Big business! Al die toneelspelerij moet natuurlijk wel betaald worden.
Toen ik eenmaal bij de mevrouw die alle mapjes bij de naam zocht was, bleek mijn mapje niet in de bak te zijn. Zwaar zuchtend ging ze nog een keer de bak door. Toen ze het daarop nog nog niet gevonden had kee ze een nog keer zuchtend voor zich uit en staarde wat. Intussen, maakte mijn hart een sprongetje. Ohhhh, ze zijn me kwijt geraakt, kom ik er even mooi van af. In al die tijd dat wij in de rij stonden, hadden we dit nog niet gezien. Vast een vormfoutje, ha ha ha. Zou ook wel eens leuk zijn niet? Na even in de ruimte gestaard te hebben, besloot ze te gaan rammelen op een computer ergens in een hoekje van die balie. Nog steeds zwaar geirriteerd. Daarop hoorde we een printer rammelen en helaas, ze pakte gewoon een nieuw mapje uit een la.... En wees in de richting van de DA. Dus daarop sloten we weer aan in die rij....
Pietraaah, werd er daarna geroepen en we liepen op de balie af. Al meteen begon hij tegen mij het hele verhaal in super trein vaart. Ik bedacht me hoeveel keer hij het hierna nog zou zeggen op zo'n dag. Echt geen leuk baantje zeg! Maar omdat hij het zo snel afratelde, verstond ik er natuurlijk geen bal van. Dus toen hij aan het eind zei, do you accept, vroeg ik hem het nog een keer te vertellen. Dit keer ging hij iets langzamer maar nog kwam het niet echt door. In het kort kwam het er op neer dat hij me "9-over" kon aan bieden of ik moest een afspraak maken met de rechter en dan weer op 30 september terug komen. Het hele 9-over verhaal was me nog niet helemaal duidelijk. Dus ik vroeg wat dat dan was. Weer in de supertreinvaart vertelde hij erg kort "dat 51 dan 44 zou worden". Daarop bedacht ik me dat hij vast bedoelde dat het verlaagd zou worden naar 44 mile en dat is 9 mile te hard ipv 51 en 16 mile te hard. Met 9 mile kreeg je volgens mij geen punten op je rijbewijs. Ik herhaalde mijn versie aan hem en het enige antwoord wat er uit kwam is, "ik mag u geen juridisch advies geven". Huh? dat vroeg ik toch ook niet. Het leek wel een computer die vent..... Daarna vroeg ik dat als we naar de rechter gingen of we die optie ook nog aangeboden kregen. "Ik mag u geen juridisch advies geven", kwam er weer uit. Wat een raar verhaal is dit zeg. Dus daarop vroeg ik, dus het is of nu die 9 over nemen of voor de rechter en dan afwachten. Hij antwoordde heel kort met ja. En daarop vroeg ik weer, maar als ik die 9-0ver kies, worden er dan geen punten op mijn rijbewijs bijgeteld? En alweer; "Ik mag u geen juridisch advies geven, zei die weer. Alsof hij een grammofoonplaat was die bleef hangen. En nog nooit van punten op het rijbewijs had gehoor. Geen greintje emotie en hij keek me ook niet aan. Vreselijk vond ik het. Wat een rare benadering. Afijn ter plekke kozen we dus voor het 9-0ver verhaal. Dit was ook vast wat die agent bedoelde en echt ik vind het dus belachelijk. Die agent weet al dat als ik naar court ga er een 9-over deal wordt gemaakt, dus waarom al die toestanden. Ik stond daar werkelijk ter werkverschaffing van heel zaal 1A. Wat een onzin zeg! Natuurlijk was ik blij dat het verlaagd werd, maar het is zeker geen uitzondering, meer regel eigenlijk. En iederen maar mooi die 121 dollar betalen natuurlijk. Wat een kolder zeg. Afijn nadat ik mijn keus bekend had gemaakt mochten we weer in een andere rij gaan staan. In de rij van de betalers. Om de 5 minuten werd die rij mee genomen naar de kassa. Eenmaal aan de kassa werd dan ook pas duidelijk dat mijn bekeuring niet 50,- dollar meer was, maar nu 15,-. Wel die 121,- dollar natuurlijk. Die moest wel volledig betaald worden. Maar ach daar hadden we de lol voor in het rijtje staan en het gezellige gesprek met de meneer achter de balie gehad. Grrrr. Persoonlijk vond ik die bekeuring wel erg laag nu. Voor die 15,00 dollar kunnen ze nog geen klein putje in het wegdek maken, volgens mij. Hele rare verhouding vond ik het maar. Wat is het nut dan van het hele gedoe? $ 15,00 dollar winst en de rechtbank bezig gehouden? Nee, daar schieten we lekker mee op....
Denk dat ik dit hele voorval maar snel moet gaan vergeten, want het is niet goed voor mijn bloeddruk. Vindt het namelijk zo'n raar systeem en zie er absoluut de logica en al het nodige werk niet van in. Soort van bezigheids therapie en ik mag het weggegooide geld betalen? Echt pure onzin. Nee als ik toch presidente zou zijn ;-)

Verder heb ik nog een verhaal. Want weet ken je het verhaal van die mensen die naar Florida op vakantie gingen? Nee? Nou die gingen niet.....
Balen!!! Maar we hebben dus de weersverwachtingen in de gaten gehouden van de week en er zijn niet 1, niet 2, maar wel 3 orkanen in aantocht. Niet echt ideaal om dan naar die regio op vakantie te gaan. Hanna komt precies onze kant op als wij die richting op zouden gaan. En dus de rit in de auto ernaar toe zou zeker geen pretje worden. Daarbij komt hurricane Ike verradelijk dichtbij het zuiden van Florida en dan aan het eind van de week wordt Josephine verwacht.... Hoe krijgen we het voor elkaar. Natuurlijk is september hurricane maand, maar al die keren dat wij in September daar geweest zijn is het nog niet zo bont geweest. Gewoon 3 depressies in 1 week?
Nou hadden we daar een leuk huisje gehuurd en in overleg met de eigenaar/beheerder hebben we dat nu verschoven naar het voorjaar van 2009. Super netjes dat ze er mee akkoord zijn gegaan. Het was even heen en weer mailen, maar erg fijn dat het toch op deze manier opgelost is. Dus heel jammer dat we nu niet heen zullen gaan, maar we hebben nog wat tegoed! Al is het voor Ron's moeder wel triest, want ook zij zou met ons mee gaan naar Naples. Ze komt donderdag aan en de planning was Florida voor de week er na. Nu zit dat er dus niet in.

Verder had ik gister middag ook nog wat. Ik had het nektar water voor de humming birds bij gevuld en terwijl ik dat ding terug hang ziet mijn oog in eens wat bewegen in het vogelhuisje wat er naast hangt.

Photobucket

Wat is dat nou?????

Photobucket

Dat is wel een heel vreemde vogel zeg! Er zat daar gewoon een gifgroene kikker op zijn gemakje in dat vogelhuisjes te bivakkeren.....

Photobucket

Het ding staat zeker ander halve meter van de grond, dus die is er gewoon mega tegen aan gejumped om op dat plekje te komen. Kan niet anders. Jakkes nog an toe...., heb het niet zo heel erg op kikkers en zeker niet als verrassing in een vogelhuisje ;-)

Groetjes Petra

maandag 1 september 2008

Hoe de wind waait...

En zo was het al weer maandag.... Wel een vrije maandag voor ons, want vandaag is het Labor Day in Amerika, en in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden is er geen labor op deze maandag. Het had overigens niet veel gescheeld, want deze week had ik maar liefst 95 documenten te doen gekregen en heb dus wel op zaterdag en zondag morgen gewerkt om het op tijd af te krijgen. Maar het was gelukt en dus vandaag helemaal even geen vertaal en ge-analiseer werk over computer verhalen. Maar leukere dingen.

Zaterdag was overigens ook een leuk daagje. Had eerst met Sharon afgesproken. Sharon heeft in haar garage een glas-in-lood-shopje, zoals zij dat zelf noemt. Sinds dat we vorig jaar met Ron's zus en moeder daar een nachtlampje hadden gecreeerd vraagt ze al die tijd wanneer ik nou een Beardie kwam maken bij haar. En vorige week kreeg ik geheel onverwachts twee patronen daar voor, dus zaterdag met haar naar een gespecialiseerde glas winkel hier in het dorp, geweest. En daar het glas voor mijn Beardie project uitgekozen. Dit wordt dus het eerste project..... (kuch kuch)

Photobucket

En als ik helemaal in de mood ben na dat eerste project, gaan we daarna deze proberen....

Photobucket

Nou ben ik altijd vrij van het simpele en zie niet het punt om 20 verschillende soorten glas te gaan bekijken, als ik de eerste die ik zie al mooi vind, niet waar? Maar het schijnt zo te horen, ha ha ha. Op zich ook niet zo erg, maar 's middags wilde ik graag naar de honden show in Raleigh en had dus ook nog niet zoveel tijd om te "oh en Ah-en". De zoon van de winkel eigenaresse, was mijn personal glass shop hulp en weet niet waar hij alle verschillende kleuren vandaan toverde, maar ineens werd het kiezen veel moeilijker. Gut oh gut, geloof dat ik daar echt veeeeeel te nuchter voor ben of zie gewoon het verschil nog niet. Bruin glas, blijft bruin glas. En zwart glas veranderd ook niet tegen het licht? Heb me er netjes uit gekletst en ben toch met het eerste stukje glas er vandoor gegaan. We gaan het allemaal zien wat we er van gaan brouwen ;-)
's Middags dus naar de dogshow in Raleigh. 's Morgens had ik al naar Cindy, die ingeschreven had voor die show, gebeld en het mooie van de honden shows hier is dat je een tijd doorkrijgt en op die tijd ben je dan gewoon aan de beurt. Maakt het een stuk aangenamer voor de mensen die mee doen aan de show. Ware het niet dat ze eigenlijk om 11 uur moesten en toen de keurmeester er 'even" niet was en dus alles verplaats was naar 1 uur, wat door mijn glaszoektocht eigenlijk wel goed uitkwam. Alleen waren ze bij de Statefair, waar de show was, met van alles en nog wat bezig en was het een zooitje met parkeren. Er stonden echt mega veel auto's. Bij elkaar waren er drie shows die dag. Een reptielen show, een mineralen show en de honden show. En jahoor, laten wij nou bij de verkeerde show naar binnen gelopen zijn zeg. Sta ik ineens tussen allemaal slangen en weet ik veel wat voor glibbers. Gatverre.... en alles ook gewoon uit het kooitje he? En druk! Toen er net naast me een hele bak met crickets open gegooid werd, had ik het wel gehad. Veel te echt en te dichtbij voor Petra. Bovendien was het al tien voor 1 en moesten we heeeeel snel weg hierzo. Maar wat een enge beesten allemaal. Voor me liep een vrouw met een witte slang over haar nek heen. In tegengestelde richting, in die mensen massa, een jongen met een rat op zijn hand.... Iekkksss, je moet er toch niet aan denken, wat als iemand nu wat laat vallen en ik kom net langs. Mijn hartslag was duidelijk verhoogd ;-) Waar is hier de nooduitgang? Gelukkig was het ons gelukt om ongeschonden deze hal weer te verlaten. En precies 1 uur waren we er bij ring 12 in de juiste hal en bij de honden tentoonstelling. Uiteindelijk werd het nog half 2 eer ze aan de beurt waren. Eerst waren er nog andere honden uit de Herding groep te bewonderen. Zoals de Briard.

Photobucket

Ook hele mooie honden en erg sierlijk en net als de Beardies, lekker veel haar ;-) Helaas waren er maar 3 Beardies ingeschreven, dus de keuring was ook zo geklaard.

Photobucket

Het was leuk om even weer met Cindy te kletsen en Magic was er ook. Cindy zou met hem mee doen aan Rally. (Dat is een soort gehoorzaamheid-training).

Photobucket

De hondenshows zijn hier altijd een paar dagen achter elkaar en mensen bouwen hele stellages in die hal. En laten dat al die dagen staan.
Photobucket

Elke dag kun je je hond inschrijven voor een show. Zo was er de Durham Kennel club en de Raleigh Kennel club die dit weekend shows organiseerden. Mensen komen dan gewoon met hun RV naar deze shows en de parkeer/cq campingplaats stond dan ook bomvol. Dit keer ook nog eens met reptiel en mineraal fanaten.

Photobucket

Photobucket

Na de hondenshow zijn we naar de Pearl-winkel geweest in Cary en daar heeft Ron een nieuwe zonnebril op sterkte uitgezocht. Het was weer even zoeken, maar hij heeft een montuur gevonden. Op zijn oude bril zat een kras en dat is niet zo prettig. Alleen toen we voor zijn gewone bril hier geweest waren, duurde het zo lang eer dat het glas goed was. We zijn toen zoveel keer terug geweest. Hopelijk gaat het nu beter....

Verder hebben we zondag lekker met de hondjes gewandeld. Het was iets minder benauwd dan op zaterdag. Dit keer bij het meertje waar we drie jaar geleden in het appartement zaten. In de loop van de dag werd het steeds een beetje broeieriger. Wel nog even flink gebasketballed ;-) We vinden het echt heel erg leuk om te doen en we "dunken" wat af. Mooie van dit ding is dat je hem kan verstellen in hoogte. Waardoor je niet zo heeeeeel hoog hoef te jumpen. 's Avonds is onze oprit in de schaduw en dat maakt het wel lekker. Ware het niet dat het nu wel heel donker werd en we hier en daar gerommel hoorde. Er was onweer in de lucht. Het bleef een beetje uit de buurt en we hebben in de porch zitten genieten van de flitsen in de lucht. Het was zo'n mooi schouwspel en in de porch zit je toch lekker veilig. Ron was trouwens na het basketballen, nog even wat dingen in de voortuin gaan doen en toen zag hij ineens een pakketje bij onze voordeur liggen! De post zet hier pakketjes gewoon neer en wij waren dus nog niet bij de voordeur geweest. Het was een pakketje van Audrey & Jaap en de hondjes, met allemaal leuk en lekkers! Dit keer waren de honden snoepjes er niet uitgehaald door de douane dus ook de hondjes heeeeeel blij. Er zat ook weer Hollands leesvoer bij voor ons en echte Delfts blauwe servetten en ovenhandschoen, echt harstikke leuk. Bedankt Audrey en Jaap, helemaal toppie!

Vanmorgen werden we wakker en het was zowaar 19 graden. Heerlijk! 1 September en eindelijk weer eens een keertje temperaturen onder de 20 graden! Dus we besloten om op de motor naar Perkins te rijden voor een ontbijt. En om half negen waren we al helemaal klaar en op pad naar Apex. Het was voor mij de eerste keer om met wat koeler weer te rijden en het was echt zalig!

Photobucket

Geparkeerd bij Perkins.

Photobucket

Bij Perkins heb ik een heerlijke Egg-Benedict gegeten en Ron een heel apart soort omelet. Doet me heel erg aan het ontbijt op de cruiseboot denken. Daar heb ik voor het eerst een egg-benedict gegeten en nu vindt ik ze heerlijk. Daarna zijn we door gereden naar Jordan Lake. Daar hebben we even bij de botenhelling gekeken. Het was er erg druk en veel mensen hadden bedacht om Labour day op het water door te brengen.

Photobucket

Photobucket

Daarna via de back-roads weer verder.

Photobucket

Wat me nu opviel is dat het overal zo lekker rook. Naar dennebomen en vers gemaaid gras. Zag een aantal eekhoorntjes spelen in de bomen en het zag er allemaal zo mooi groen uit. Het was gewoon lekker om zo over die wegen op pad te gaan. En.... ik heb voor het eerst de "motor-to-motor"-groet gedaan, ha ha ha. Ja ja, het is wat he? Zoals in Nederland, zwaaien motorrijders hier ook altijd naar elkaar, maar eerlijk gezegd heb ik daar nog niet aan meegedaan, had liever mijn handjes aan het stuur. Maar zowaar vandaag ging het rijden zo lekker en kon, lees durfde ik ook te zwaaien. Je begrijpt, nu "hoor" ik er wel helemaal bij he? ha ha ha. Moest terwijl ik zwaaide zo lachen om mezelf. Vindt het eigenlijk ook maar een rare gewoonte. Maar je moet je aanpassen aan de gewoontes niet?
Toen we terug kwamen hebben we lekker met de hondjes in de tuin gezeten, want het was nu wel iets van 24 graden, maar helemaal niet broeierig meer en een fris windje. De honden vonden het maar wat lekker. We hebben ook nog in de hottub gezeten. We hadden hem gisteravond open gelaten en dus was hij lekker afgekoeld en was het heerlijk om in het zonnetje wat af te koelen.

Later in de middag zijn we met de kever richting South Point gegaan. South Point is een winkelcentrum in Durham en de weg er naar toe vindt ik al leuk. Deze gaat via de 751 en ook dat is 1 van de vele backroads. Kapje open en alweer lekker toeren. Eenmaal bij South Point kwamen we er achter dat meerdere mensen dit plan gevat hadden. Ook hier was het zoeken naar een parkeer plekje. Eenmaal op het winkelcentrum was het er gezellig druk en zaten de terrasjes vol.

Photobucket

We zijn bij de meeste favoriete winkeltjes even langs gelopen en bij Hudson Belk zag Ron een leuk T-shirt van Polo. En dat shirtje was ook nog eens afgeprijsd. Van 65 dollar naar 41 dollar. Maar het leukste komt nog. Want eenmaal bij de kassa zegt de man 22 dollar als prijs! Is dat leuk, of is dat leuk? Ging er ook nog eens 50% van die prijs af. Wat een koopje!
Daarna zijn we weer terug naar de auto gelopen en tijdens een lang stuk van die terugrit reed er ook een kever achter ons in precies dezelfde "Harvest Moon"kleur. Alleen hebben wij een beige kapje en deze was zwart. Toen wij op een gegeven moment de hoek om gingen en die kever recht door ging, hebben we even gezwaaid. Alweer!! Eerst naar de motoren en nu naar de Kever. Wat een vrienden maak je toch op de weg hier!
Over vrienden gesproken. Morgen gaan we naar de rechtbank vanwege die andere "vriend" die ik twee weken geleden had gemaakt. Inderdaad ja, voor de speeding ticket... We gaan het allemaal meemaken. Denk alleen niet dat ik ga zwaaien naar meneer agent, mocht hij aanwezig zijn morgen.....

Nou om nog even bij de titel van dit stukje terug te komen, op het moment is er veel Gustav op de tv. Het er is heel wat gaande op de vele wateren in de buurt van Amerika. Wat mij het meest verbaasde waren de beelden van de levees. Het lijken me zulke dunne muurtjes. Hoop echt dat die het water gaan houden, maar als ik het met de dijken in Zierizee vergelijk, lijken het zulke lage dijkjes. Hopelijk gaat het water niet al te veel meers tijgen . Voor ons zijn tropical storm Hanna en nu ook de nieuwe storm Ike, om in de gaten te houden. Hopelijk gaan die niet te veel wind en problemen voor ons weekje Florida veroorzaken.

Groetjes Petra